7.10.18

ΣΤΟ HOT SPOT ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ: ΑΛΛΗΛΟΣΥΓΚΡΟΥΟΜΕΝΕΣ ΙΕΡΕΣ ΦΑΤΡΙΕΣ ΣΕ ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΟΛΕΜΟ ΕΞΟΥΣΙΑΣ…










(photo: http://www.thetoc.gr/koinwnia/article/auto-einai-to-hot-spot-gia-tous-prosfuges-sti-lesbo)


Δυστυχώς στις μέρες μας κυοφορείται ένα άλλο μεγαλύτερο σχίσμα. Με αφορμή την διεκδίκηση στο σώμα της εκκλησίας της Ουκρανίας οι σχέσεις Κωνσταντινουπόλεως και Μόσχας έχουν φτάσει στο ναδίρ της ιστορίας τους... 
Οι ως τώρα «περιπόθητοι αδελφοί» σήμερα σφάζονται μεταξύ τους...
Μια φαγωμάρα που αποξενώνει από το γίγνεσθαι της ζωής και αυτοεξορίζει την Ορθόδοξη Εκκλησία στο αυτοδημιούργητο HOT SPOT της…
Οι υπόλοιπες εκκλησίες παρακολουθούν με κομμένη την ανάσα και αμηχανία...
Ο πιστός λαός θλίβεται, σκανδαλίζεται και απορεί. Οι εχθροί της Εκκλησίας γελούν και επιχαίρονται...
Σίγουρα ο δρόμος των δικαιωμάτων και των διεκδικήσεων δεν οδηγεί πουθενά παρά μόνον στον γκρεμό...
ΟΛΟΙ ΟΙ «ΕΚΦΡΑΣΤΕΣ» ΤΗΣ ΟΡΔΟΔΟΞΙΑΣ ΕΠΙΔΙΔΟΝΤΑΙ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ ΕΞΟΥΣΙΑΣ…

ΤΗΝ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΕ ΠΛΗΡΩΣ ΕΚΚΟΣΜΟΚΕΥΜΕΝΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΑΡΧΗ, ΟΡΓΑΝΩΣΗ, ΣΕ ΑΚΟΙΝΩΝΗΣΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ… ΕΥΘΥΓΡΑΜΜΙΣΜΕΝΗ ΣΕ ΥΠΟΒΑΛΛΟΜΕΝΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΕΣ ΤΩΝ ΚΕΝΤΡΩΝ ΕΞΟΥΣΙΑΣ… 

Οι ¨αποδιωχθέντες " και "αποσυρθέντες" εις τα ίδια όπως ο...
ioakim neos
«…Οδηγοί τυφλοί, οι διυλίζοντες τον κώνωπα, την δε κάμηλον καταπίνοντες...». 
Αφού, τότε, σταυρώσατε τον Ιησού Χριστό που ήρθε να «ανοίξει» τα μάτια σας, αφού αλλοιώσατε τον Λόγο Του με τις αμφισβητούμενου κύρους συνόδους σας... 
αφού μοιραστήκατε το πνευματικό κύρος της διαχείρισης της Διδασκαλίας της Αγάπης και της Ενότητας με την κοσμική εξουσία της δυνάστευσης και των πολέμων... 
αφού προδώσατε τη συμπαντική Ηθική «Ηθική της Βούλησης» μέσω του νηπιοβαπτίσματος, προκειμένου να εξασφαλίσετε οπαδούς... 
αφού εγκαταστήσατε τον Μαμωνά μέσα στις συνειδήσεις σας και στους τόπους λατρείας... 
αφού ανταλλάξατε την Ουσία της Διδασκαλίας Εκείνου με την αγυρτεία (την αργυρολογία ή δεκαρολογία κατά τον Ιπποκράτη), την υποκρισία, και τη μισαλλοδοξία... 
αφού έχετε μετατραπεί σε μίσθαρνα όργανα της πολιτικής Εξουσίας, με τους οποίους συντρώγετε, έρχεστε να κρίνετε... να δικάσετε με το Νου σας και να καταδικάσετε πάλι με το Νου σας, ο οποίος σας πλανά και πλανώμενοι πλανάτε όσους σας ακολουθούν...
(…) Υπάρχει πουθενά μέσα σ’ αυτές τις ενέργειες μέτρο Καρδιάς; Φώς «Αγίας Δόξης»;... Αυτά τα λίγα από κάποιον που τον ταλαιπώρησαν πολύ οι διάφορες ίντριγκες των πάσης μορφής ιερατείων».


Και η παρηγοριά: Απόσπασμα από τον χειροτονητήριο λόγο του Σεβασμιωτάτου Μεσογαίας κ. Νικολάου:
Η ὣς τώρα ἐκκλησιολογικὴ σχέση μου - μνημόνευση

Ἡ καρδιά μου γιὰ νὰ καταλήξει στὸ ὑπερουράνιο θυσιαστήριο περνοῦσε ἀπὸ τὸν Θρόνο τῆς Κωνσταντινουπόλεως.
Αὐτὴ ἡ καθημερινὴ συνεχὴς μνημόνευση τοῦ Πατριαρχικοῦ ὀνόματος δὲν ἦταν γιὰ μένα ἕνας τύπος, μιὰ πράξη ἁβροφροσύνης, κάτι τὸ ὑποχρεωτικὸ καὶ μηχανικό, ἀλλὰ μία σαφὴς αἰτία ποὺ μοῦ δημιούργησε ἕναν ἰσχυρὸ καὶ ἀκατάλυτο λειτουργικὸ σύνδεσμο μαζί του, τέτοιον ποὺ δὲν θὰ μποροῦσε μὲ κανένα τρόπο νὰ διασαλευθεῖ, ἀκόμη καὶ ἂν κάποτε βρισκόμουν σὲ μία Ἐκκλησία ποὺ δὲν θὰ προϋπέθετε τὴ μνημόνευσή του, ἀκόμη κι ἂν αἰσθανόμουν κάποια ἐσωτερικὴ διαφοροποίηση μαζί του, ἀκόμη κι ἂν μὲ σκανδάλιζαν συγκεκριμένες ἐνέργειες ἢ ἐπιλογές του.
Σὲ κάθε περίπτωση θὰ προτιμοῦσα νὰ δεχθῶ ὅτι ἐγὼ σφάλλω παρὰ τὸ Πατριαρχεῖο μας.
Μέσα ἀπὸ τὸν λειτουργικὸ σύνδεσμο μαζί του, κατενόησα τὴ μαρτυρικότητα τῆς διαχρονικῆς πορείας του, τὴ συνεκτικότητα ποὺ δημιουργεῖ ὁ οἰκουμενικός χαρακτήρας του, τὴν ἐκκλησιολογικὴ ἀνάγκη τῆς ὑπάρξεώς του. Εἶναι τόσο μεγάλο ποὺ τὴν ἐξουσία του τὴν ἔχει, δὲν τὴν διεκδικεῖ.
Στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ὀφείλουμε τὴν ἱστορικὴ ἀπόδειξη ὅτι ἡ ᾿Εκκλησία μας εἶναι «Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολική».
Τὸ Πατριαρχεῖο μας ἀποτελεῖ κομμάτι τῆς ὑποστάσεώς μας καὶ ὡς Ἑλλήνων καὶ ὡς Ὀρθοδόξων.
Ἔχει ἱστορία ποὺ τὸ αἷμα του περνάει ἀπὸ τοῦ καθενός μας τὴν καρδιά. Στηρίζει τὸ γένος ὄχι ἐθνικὰ ἀλλὰ πνευματικά.
Πέρασε ἀπὸ μακροχρόνιους διωγμοὺς καὶ μαρτύρια ὅσο καμία ἴσως ἄλλη Ἐκκλησία καὶ μέχρι σήμερα παραμένει ὄρθιο. Ὁ Θεὸς τὸ κράτησε. Εἶναι τὸ καλύτερο δῶρο Του σὲ μᾶς.
Ἡ πορεία του ἀποτελεῖ ἕνα θαῦμα ποὺ γιὰ αἰῶνες τροφοδοτεῖ τὴν πίστη. Ἡ οἰκουμενικότητά του τὸ ἴδιο.
(…) Ὅσο πιὸ Οἰκουμενικὸ εἶναι τὸ Πατριαρχεῖο μας, ὅσο πιὸ ἔξω ἀπὸ τὰ μέτρα, τὶς πολιτικὲς καὶ τὶς ἀντιλήψεις μας, τόσο πιὸ συνοδικὴ γίνεται ἡ ᾿Εκκλησία μας, τόσο πιὸ μέσα στὴν πίστη καὶ στὴν ἴδια μας τὴν ὑπόσταση ἀνακαλύπτουμε τὴν ἐν Χριστῷ δόξα του.
Τὸ Πατριαρχεῖο μας εἶναι Οἰκουμενικὸ γιὰ νὰ ἀγκαλιάζει ὅλους, νὰ συγχωρεῖ ὅλα, νὰ ἑνώνει τοὺς πάντας καὶ τὰ πάντα.
Αὐτὰ τὰ βιώματα πρὸς τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο μας αὐτὴ τὴ στιγμὴ καταθέτω ὡς ὁμολογία, ὡς βεβαιωμένη μαρτυρία καὶ ὡς τὸ καλύτερο δῶρο μου καθώς, ἀπὸ δῶ κι ἐμπρός, ἡ λειτουργικὴ ἀναφορά μου περνάει μέσα ἀπὸ τὴν πολυαγαπημένη μου Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Στὴ δική της ἀγκαλιά, στὴ δική της πνευματικὴ ἀτμόσφαιρα καὶ εὐθύνη κι ἐγὼ καὶ οἱ περισσότεροι ἀπὸ μᾶς γεννηθήκαμε καὶ μεγαλώσαμε ἐν Χριστῷ.
Αὐτῆς τὴν παράδοση γευθήκαμε, στὰ δικά της πρόσωπα ὀφείλουμε τὴν εὐγνωμοσύνη, αὐτὴν αἰσθανόμαστε ὡς μάννα μας. Αὐτὴ καὶ σὲ μένα ἔδωσε τὴ χάρι τῆς ἱερωσύνης. Καὶ τώρα Αὐτῆς ἡ Σύνοδος μὲ ἐξέλεξε.
Αὐτῆς ὁ Ἀρχιεπίσκοπος καὶ οἱ ἱεράρχες αὐτὴν τὴν στιγμὴ ἀναλαμβάνουν τὴν εὐθύνη ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ νὰ ἐμπιστευθοῦν τὴ χάρι τῆς ἀρχιερωσύνης ἐπάνω μου.
Η καρδιά μου πλέον καλεῖται νὰ ζήσει τὸ μυστήριο τῆς ἑνότητος. Οἱ δύο ᾿Εκκλησίες εἶναι μία. Καλεῖται νὰ μεταβεῖ ἀπὸ τὸν ἐμπαθῆ ὀρθολογισμὸ τοῦ ἀνήκειν στὴν πνευματικὴ λογικὴ τοῦ κοινωνεῖν, ἀπὸ τὴν στενοκαρδία τῶν δικαιωμάτων, τῶν διεκδικήσεων, τῶν διαμαρτυριῶν, τῶν συμφωνιῶν καὶ διαφωνιῶν στὴ φωτεινὴ ἐμπειρία τοῦ «ἵνα πάντες ἕν ὦσιν» καὶ τῆς εὐλογίας τοῦ «τῇ τιμῇ ἀλλήλους προηγούμενοι».

Μοῦ εἶναι ἀδύνατον αὐτὴν τὴν στιγμὴ μέσα στὸ φῶς τῆς Ἀναστάσεως καὶ στὸ φόντο τῆς θυσίας τοῦ Κυρίου, τῆς συγκαταβάσεως καὶ κενώσεώς Του, πάνω στὸ ἐπίπεδο τοῦ μυστηρίου, τῆς διδασκαλίας καὶ τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας μας, μέσα στὴν ἀτμόσφαιρα τοῦ πόνου, τῆς δίψας καὶ τῶν ἀναγκῶν τῶν συνανθρώπων μας καὶ τῶν ἐπιταγῶν τῆς ἐποχῆς μας νὰ διακρίνω τὴ διαφορὰ τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀπὸ τὴν Ἀθήνα, νὰ αἰσθανθῶ τὴν ψύχρα τοῦ ἐμεῖς κι ἐσεῖς, νὰ διακρίνω τὴν κατὰ Χριστὸν ἀλήθεια πίσω ἀπὸ λογικές, ἐπιχειρήματα, ἀγῶνες ἢ καὶ ἐγκόσμιες συμφωνίες, νὰ ἀντιληφθῶ τὴν ἀπόσταση κάποιων ἐν Χριστῷ ἀδελφῶν μας, νὰ πιστέψω πὼς κάποιοι ἔχουν περισσότερο δίκιο ἀπὸ κάποιους ἄλλους ποὺ δυσκολεύονται νὰ τὸ ὁμολογήσουν. Αἰσθάνομαι πὼς ἂν ἡ ἀγωνία μας εἶναι νὰ τὰ βροῦμε μὲ τὸν Θεό, τότε πολὺ εὔκολα τὰ βρίσκουμε καὶ μεταξύ μας.
Στὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία ὅλοι εἴμαστε ἁμαρτωλοὶ μὲν ἀδελφοὶ ἀλλὰ ἀμοιβαίως ἐμπιστευόμενοι. Καὶ τὰ προβλήματα τὰ λύνουν ἡ δική μας ταπείνωση, ἡ ἀνωτερότητα τοῦ ἄλλου καὶ ἡ ἐμπιστοσύνη ἀμφοτέρων.
Μὲ γνώμονα αὐτὴ τὴ λογική, διακρίνω τὴ μεγάλη εὐθύνη μου νὰ ἀγωνισθῶ γιὰ τὴν εἰρήνευση τῆς ᾿Εκκλησίας.
Νὰ βγοῦμε κερδισμένοι ὅλοι. Ὄχι νὰ βρεῖ τὸ δίκιο του αὐτὸς ποὺ τὸ ἔχει. Ἀλλὰ νὰ ἀποδεχθεῖ τὴν ἀδικία αὐτὸς ποὺ ἴσως δὲν εὐθύνεται γιὰ κάτι.
Στὴν Ἐκκλησία ἐγὼ ἔμαθα νὰ λατρεύω ἕναν Θεὸ ποὺ ἡ ἀγάπη Του Τὸν κάνει περισσότερο νὰ ἡττᾶται καὶ νὰ ὑποχωρεῖ παρὰ νὰ νικάει καὶ νὰ διεκδικεῖ.
Αὐτὴ ἡ λογικὴ καὶ μόνον ἀποτελεῖ τὸν λόγο τῆς ἀγάπης μου στὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ θεμέλιο τῆς ὣς τώρα καὶ ἀπὸ δῶ καὶ πέρα διακονίας μου.

Ας θυμηθούμε όμως ένα Σωκρατικό διάλογο: 
- Η. Αγάπη. Σωκράτη; - Τι μου ψιθυρίζεις την Ιερότερη Λέξη των λέξεων, Διόστρατε; Φώναξέ την δυνατά και μην ντρέπεσαι : Η ΑΓΑΠΗ!!!!!!! - Η ΑΓΑΠΗ!!!!!!! - Ναι, Διόστρατε! Η Αγάπη χρειάζεται! Δεν μπορείς να αποδεχτείς κανέναν στον χώρο και στον χρόνο σου χωρίς την Αγάπη! Και να έχεις όλα τα υπόλοιπα- γνώση, μόρφωση, καρδιά και αισθήματα χωρίς της Αγάπη- δεν κάνεις απολύτως τίποτα! Θα είναι μόνο παιχνίδια του νου! Όποιος δεν αγαπά- δεν μπορεί να συχωρέσει και ας λέει ότι θέλει και δεν θέλει- θα ψεύδεται. Θα κοροϊδεύει τον εαυτό του και τους άλλους. Σε συγχωρώ = σε αποδέχομαι πάλι στον χώρο και τον χρόνο μου, σε αποδέχομαι πάλι στο είναι μου, διότι γνωρίζω, διότι είμαι μορφωμένος, διότι έχω καρδιά και αισθήματα, διότι όλα αυτά που τα έδωσε η ΑΓΑΠΗ, που λύνει το οποιοδήποτε πρόβλημα και ξεπλένει την οποιαδήποτε βρωμιά! Αυτή είναι η επιστήμη της συγχώρεσης! Η επιστήμη ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ!
ΑΚΡΟΤΕΛΕΥΤΕΙΕΣ ΠΑΡΕΝΑΙΣΕΙΣ…
Με όσα παραθέτουμε - στο Blog μας - δεν επιδιώκουμε να εκθέσουμε να πολεμήσουμε κανένα εκκλησιαστικό θεσμό, επομένως ούτε την Μητέρα Εκκλησία - το Οικουμενικό Πατριαρχείο... Είμαστε της άποψης ότι, όσον αφορά την εκκλησιαστική κρίση περί του Ουκρανικού ζητήματος, πρέπει οι επιλογές και ενέργειές της Κεφαλής του Φαναρίου να είναι τέτοιες ώστε να πρυτανεύσει η δια της αγάπης καταλλαγή...
Ο Πρώτος του Φαναρίου πρέπει να ακούσει, με ευρύ πνεύμα και ανοιχτή καρδιά, την αγωνία του οικουμενικού ορθόδοξου πληρώματός... Είναι καιρός με καθαρές σκέψεις, εκφρασμένες με σαφήνεια, να επαναφέρει την Ορθόδοξη βιωματική και Πνευματικότητα σε όλα τα επίπεδα της εκκλησίας... Διαπιστώνουμε ήδη τα επιζήμια επακόλουθά:  απομάκρυνση δια παντός του πιστού και μη λαού από την Εκκλησία, ενώ η Εκκλησία εξ ορισμού είναι για όλους και καλεί διαρκώς όλους στις αγκάλες της...
Αλέξανδρος Ρεμούνδος

5 σχόλια:

  1. Ενδιαφέρουσες και εποικοδομητικές οι ιδέες και κρίσεις σας, κ. Ρεμούνδε.

    Και οι αναφορές σας, ιδίως στον Ναυπάκτου και Σωκράτη, εύστοχες.

    Καταλήγετε επισημαίνοντας τι θάπρεπε ίσως νά πράξει ο "Πρώτος του Φαναρίου".

    Δεν θάταν χρήσιμο να μας λέγετε και τι πρέπει να κάμει στην περίπτωση αυτή ο "Πρώτος της Μόσχας";
    Διότι -για νάμασθε ακριβοδίκαιοι- ο τελευταίος, σύμφωνα με τα ιστορικά ντοκουμέντα, αποδεικνύεται νάχει από καιρό ακόρεστη επεκτακτική βουλιμία απέναντι όχι μόνο του "Πρώτου του Φαναρίου", αλλά και άλλων Εκκλησιών (και όχι μόνο των γειτονικών του τις οποίες είχε καταργήσει όταν οι πολιτικές περιστάσεις ήταν "ευνοϊκές").
    Κι αυτός, ο "Πρώτος της Μόσχας" κάτι πρέπει να κάμει για χάρη της "ΑΓΑΠΗΣ"....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στο:"Η μεγάλη κρίση στους κόλπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι θέμα Εξουσίας: Η Ρωσική Εκκλησία έπαυσε να μνημονεύει τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο" γράφαμε για τον πρώτο της Μόσχας(…)Πρόκειται πάντως για ρωσικές «συνοδικές αποφάσεις» γεμάτες εκκλησιολογικές αντιφάσεις διότι και οι πρωτοετείς της θεολογίας γνωρίζουν ότι το κύριο στοιχείο που εκφράζει την "κοινωνία" που βιώνεται μεταξύ δυο Εκκλησιών, είναι η αλληλομνημόνευση των Αρχηγών τους...(…)Ο τρόπος αυτός σκέψης εξηγείται μάλλον από το γεγονός ότι ο ίδιος ο Πατριάρχης Κύριλλος, η ιεραρχία και οι θεολόγοι της Ρωσίας δεν είναι σε θέση να διακρίνουν, ιδιαίτερα μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, τι είναι Εκκλησία και τι όχι. Δεν κατανοούν πλέον την Ορθόδοξη βιωματική εμπειρία, τι σημαίνει «Ενότητα της Πίστεως» και «Κοινωνία του Αγίου Πνεύματος». Έχουν γίνει έρμαια μιας εκκοσμικευμένης αντίληψης και προσέγγισης της «ισχύος» της Εκκλησίας - μιας συνομοσπονδιακής εφεύρεσης με έντονες και χτυπητές κοσμικές φιλοδοξίες, λες και πρόκειται για προσάρτηση εδαφών...(…) Επί πολλά χρόνια έχει «χυθεί» άπειρη τυπογραφική μελάνη για το «Ρωσικό πρωτείο». Η αλυτρωτική εκκλησιαστική και γεωπολιτική αντίληψη του «πανσλαβισμού» έχει πολύχρονο παρελθόν, όντας πρωτεύον θέμα στη διαπραγματευτική αλλά και προπαγανδιστική ατζέντα της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας... (…)Το Πατριαρχείο Μόσχας για ευνόητους και εγγενώς «συγγενείς» λόγους της όποιας «πολιτικής» του, ταυτίζεται με την πολιτική Πούτιν. Ο μεν ένας θέλει να κατασκευαστούν και να «περάσουν» αγωγοί φυσικού αερίου από βαλκανικές χώρες για να είναι γεωπολιτικά ισχυρός, ο δε Κύριλλος επιδιώκει να «ανακόψει» τις αποφάσεις του Φαναρίου για να «περάσουν» οι δικές του προεπιλεγμένες θέσεις περί «πρωτείου». Είναι φερέφωνο της ρωσικής πολιτικής, πιέζοντας και αυτός με τα εκκλησιαστικού τύπου μέσα που μπορεί να διαθέσει στα «γεωπολιτικά» εκκλησιαστικά ζητήματα...
      Τώρα τα ιστορικά στοιχεία τα γράφει εκτενώς ο Πανώτης αλλά και ο Χριστουπόλεως Μακάριος...
      τώρα: Ο Πρώτος του Φαναρίου έχει και άλλους "αρκετούς εναντίους" με τον ένα ή τον άλλο τρόπο (όπως αναφέρεται δημοσιογραφικά)που μπορούμε να κατανοήσουμε αρκετούς λόγους από αυτούς...
      όμως:Ο Πρώτος του Φαναρίου πρέπει να ακούσει, με ευρύ πνεύμα και ανοιχτή καρδιά, την αγωνία του οικουμενικού ορθόδοξου πληρώματός... και "στὴν Ἐκκλησία να μέθει αν το ξέχασε νὰ λατρεύει ἕναν Θεὸ ποὺ ἡ ἀγάπη Του Τὸν κάνει περισσότερο νὰ ἡττᾶται καὶ νὰ ὑποχωρεῖ παρὰ νὰ νικάει καὶ νὰ διεκδικεί"…
      Και ο Πρώτος της Μόσχας θα απομονωθεί εάν ο Οικουμενικός έχει μαζί του "τα πρόβατα της Ποίμνης" των εναντίων Εκκλησιών...

      Διαγραφή
    2. Και ο Πρώτος της Μόσχας θα απομονωθεί μένοντας μόνος στα ¨παράλογα" του... αν φυσικά παραβλέψει ό,τι και ο πρώτος του Φαναρίου… Αυτό επιβάλλει η "ενότητα της Πίστεως"...

      Διαγραφή
    3. ...κατά έγκυρες δημοσιογραφικές πληροφορίες...
      Φάδερ Άλεξ Καρλούτσος, φοροεισπράκτορας και "το αφεντικό" έναντι όλων...
      Εφραίμ Κουτσού, επιχειρηματίας-χρηματοπιστωτικός σύμβουλος, ο LOCUMS TENENS...
      Επίσκοπος Νικήτας πιθανός...αναλώσιμος
      Ο Προύσης Ελπιδοφόρος, ίσως...αναλώσιμος
      Ο Γαλλίας Εμμανουήλ, παίζει από το ' 16...προς άλλες εργασίες...
      Ο Νυν (τ.) Αμερικής Δημήτριος... έληξε...
      Προκαθήμενος θα είναι ο Προστατευμένος...

      Διαγραφή
  2. Στο:"Η μεγάλη κρίση στους κόλπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι θέμα Εξουσίας: Η Ρωσική Εκκλησία έπαυσε να μνημονεύει τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο" γράφαμε για τον πρώτο της Μόσχας(…)Πρόκειται πάντως για ρωσικές «συνοδικές αποφάσεις» γεμάτες εκκλησιολογικές αντιφάσεις διότι και οι πρωτοετείς της θεολογίας γνωρίζουν ότι το κύριο στοιχείο που εκφράζει την "κοινωνία" που βιώνεται μεταξύ δυο Εκκλησιών, είναι η αλληλομνημόνευση των Αρχηγών τους...(…)Ο τρόπος αυτός σκέψης εξηγείται μάλλον από το γεγονός ότι ο ίδιος ο Πατριάρχης Κύριλλος, η ιεραρχία και οι θεολόγοι της Ρωσίας δεν είναι σε θέση να διακρίνουν, ιδιαίτερα μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, τι είναι Εκκλησία και τι όχι. Δεν κατανοούν πλέον την Ορθόδοξη βιωματική εμπειρία, τι σημαίνει «Ενότητα της Πίστεως» και «Κοινωνία του Αγίου Πνεύματος». Έχουν γίνει έρμαια μιας εκκοσμικευμένης αντίληψης και προσέγγισης της «ισχύος» της Εκκλησίας - μιας συνομοσπονδιακής εφεύρεσης με έντονες και χτυπητές κοσμικές φιλοδοξίες, λες και πρόκειται για προσάρτηση εδαφών...(…) Επί πολλά χρόνια έχει «χυθεί» άπειρη τυπογραφική μελάνη για το «Ρωσικό πρωτείο». Η αλυτρωτική εκκλησιαστική και γεωπολιτική αντίληψη του «πανσλαβισμού» έχει πολύχρονο παρελθόν, όντας πρωτεύον θέμα στη διαπραγματευτική αλλά και προπαγανδιστική ατζέντα της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας... (…)Το Πατριαρχείο Μόσχας για ευνόητους και εγγενώς «συγγενείς» λόγους της όποιας «πολιτικής» του, ταυτίζεται με την πολιτική Πούτιν. Ο μεν ένας θέλει να κατασκευαστούν και να «περάσουν» αγωγοί φυσικού αερίου από βαλκανικές χώρες για να είναι γεωπολιτικά ισχυρός, ο δε Κύριλλος επιδιώκει να «ανακόψει» τις αποφάσεις του Φαναρίου για να «περάσουν» οι δικές του προεπιλεγμένες θέσεις περί «πρωτείου». Είναι φερέφωνο της ρωσικής πολιτικής, πιέζοντας και αυτός με τα εκκλησιαστικού τύπου μέσα που μπορεί να διαθέσει στα «γεωπολιτικά» εκκλησιαστικά ζητήματα...
    Τώρα τα ιστορικά στοιχεία τα γράφει εκτενώς ο Πανώτης αλλά και ο Χριστουπόλεως Μακάριος...
    τώρα: Ο Πρώτος του Φαναρίου έχει και άλλους "αρκετούς εναντίους" με τον ένα ή τον άλλο τρόπο (όπως αναφέρεται δημοσιογραφικά)που μπορούμε να κατανοήσουμε αρκετούς λόγους από αυτούς...
    όμως:Ο Πρώτος του Φαναρίου πρέπει να ακούσει, με ευρύ πνεύμα και ανοιχτή καρδιά, την αγωνία του οικουμενικού ορθόδοξου πληρώματός... και "στὴν Ἐκκλησία να μέθει αν το ξέχασε νὰ λατρεύει ἕναν Θεὸ ποὺ ἡ ἀγάπη Του Τὸν κάνει περισσότερο νὰ ἡττᾶται καὶ νὰ ὑποχωρεῖ παρὰ νὰ νικάει καὶ νὰ διεκδικεί"…
    Και ο Πρώτος της Μόσχας θα απομονωθεί εάν ο Οικουμενικός έχει μαζί του "τα πρόβατα της Ποίμνης" των εναντίων Εκκλησιών...

    ΑπάντησηΔιαγραφή