ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ...

Αγαπημένη μου αφιλόξενη πατρίδα

Ελλάδα είμαστε όλοι εμείς...

Έλληνας....Ένας κατά τεκμήριο φιλόξενος άνθρωπος.

Ελλάδα...Μια κατά τα φαινόμενα αφιλόξενη χώρα

Αφιλόξενη στους άνευ όρων εισαγόμενους μετανάστες, που αράζουν στις πλατείες και τα φανάρια κοιτώντας τα κορίτσια και πλένοντας τα φανάρια των περαστικών αυτοκινήτων με το ζόρι.

Αφιλόξενη στους υποψήφιους επενδυτές της που διαπιστώνουν με φρίκη τον Γολγοθά που πρέπει να ανέβουν για να δημιουργήσουν.

Αφιλόξενη στους τουρίστες της που πολύ συχνά δεν βρίσκουν λειτουργούσα υποδομή για την περιήγησή τους στις ομορφιές της.

Αφιλόξενη στον επισκέπτη της που επιμένει να θέλει να την επισκέπτεται για να ζήσει για λίγο μέσα από την δουλειά του ή τον ελεύθερο χρόνο του τις απίθανες ομορφιές της.

Αφιλόξενη στον τίμιο επαγγελματία που τον απομυζεί σαν βδέλλα.

Αφιλόξενη στον πολίτη της που είτε σαν υπάλληλό της τον μεταχειρίζεται μόνο ως ψηφοφόρο, είτε σαν ιδιώτη τον βλέπει μόνο σαν φοροδότη της.

Αφιλόξενη στον φτωχό άρρωστο που χωρίς φάκελο, υπηρεσίες δεν απολαμβάνει.

Αφιλόξενη στον αδικημένο που θα περιμένει πολύ για να δικαιωθεί, με το αζημίωτο.

Αφιλόξενη στον παράνομο που δεν τον βοηθάει να γίνει σύνομος.

Αφιλόξενη στον εθισμένο που περιμένει χρόνια για να απεξαρτηθεί από τους ελεύθερους εμπόρους εκμεταλλευτές του.

Αφιλόξενη στον νέο υπήκοό της που ξεκινάει την ζωούλα του γεμάτος χρέη.

Αφιλόξενη στον μαθητή που αναρωτιέται αν την επόμενη χρονιά θα έχει βιβλία να μαθητεύσει.

Αφιλόξενη στον πολίτη που την έχει ανάγκη και χρειάζεται υπομονή και τύχη για να καλυφθεί.

Αφιλόξενη στα μεταναστευτικά πουλιά που κουρασμένα από την έλλειψη χώρων στην διαδρομή προς τον προορισμό τους, ξεθαρρεύουν στη θέα των ακόμη υπαρχόντων βιοτόπων της, και κάθε χρόνο μειώνονται και μολύνονται πιο πολύ.

Μα…Ελλάδα είμαστε εμείς όλοι οι κατά τεκμήριο φιλόξενοι…

Ο γιατρός, ο δικηγόρος, ο καλλιτέχνης, ο μηχανικός, ο τεχνίτης, ο σπουδαστής, ο δημόσιος υπάλληλος, ο εργάτης, ο συνταξιούχος, ο αγράμματος, ο τεμπέλης, ο αριστερός, ο δεξιός, ο βλάκας, και για να μην ξεχνάμε τη δύναμή μας.... η Μαρία, η Ελένη, η Καίτη, η Γωγώ, η Αργυρώ.....

Τι συνέβη και ενώ το σιρόπι γίνεται με ζάχαρη, η γεύση του είναι πικρή?

Γιατί η ομορφιά πρέπει να σκεπάζεται με βρώμικο σεντόνι?

Γιατί η χαρά να καλύπτεται από το προσωπείο της απογοήτευσης?

Τόσο δύσκολο είναι λοιπόν να αγαπήσουμε τους εαυτούς μας?

Τόσο δύσκολο είναι λοιπόν να λατρέψουμε τον τόπο μας?

Τόσο δύσκολο είναι λοιπόν να ομορφήνουμε τη ζωή μας?

Η ζωή είναι δική μας και φεύγει γοργά.

Ας της φερθούμε σωστά για να την ζήσουμε όμορφα!

Ας χαμογελάσουμε ο ένας στον άλλο όταν συναντιόμαστε στο γκισέ, στη στάση, στη δουλειά στο ιατρείο, στην πλατεία, στο δρόμο, στο σπίτι!

Ας κάνουμε την πατρίδα μας φιλόξενη όπως είμαστε εμείς.

Ας αφήσουμε ένα ποτήρι δροσερό νερό στο περβάζι μας για τον διψασμένο που περνάει.

Δεν εύχομαι κάτι άλλο………σήμερα πλέον είναι παραπάνω από αναγκαίο να πετύχουμε τους στόχους αυτούς..

Καλά Χριστούγεννα σε όλους σας

Πηγή: Αγαπημένη μου αφιλόξενη πατρίδα --- RAMNOUSIA