7 γυναίκες φιλόσοφοι από την αρχαία Ελλάδα που μάλλον αγνοείτε την ύπαρξή τους!

Αν εξαιρέσουμε την, σχετικά γνωστή, μεγάλη Ελληνίδα φιλόσοφο Υπατία , δύσκολα οι πιο πολλοί θα μπορούσαμε να ονοματίσουμε κάποια άλλη. Όμως υπήρχαν σημαντικές και πολυγραφότατες γυναίκες φιλόσοφοι, που συνέβαλαν τα μέγιστα στο θαύμα της αρχαίας Ελλάδας.

Μερικές από αυτές σύμφωνα με το Αντικλείδι ήταν οι εξής:

Αρήτη της Κυρήνειας – 5ος αιώνας π.Χ.

Η Αρήτη ήταν σύγχρονη του Σωκράτη. ∆ίδασκε φιλοσοφία στη σχολή της Αττικής. Ήτανε κόρη του Αριστίππου, του ιδρυτή της Κυρηναϊκής Σχολής της φιλοσοφίας. Ακόµη και την εποχή του Βοκάκιου (1313-1375 µ.Χ.) χίλια χρόνια αργότερα µνηµονευόταν ως πολύτιµη πηγή γνώσεων, συγγραφέας 40 βιβλίων, και δασκάλα περισσοτέρων από 110 φιλοσόφων. Ο γιος της Αρίστιππος επίσης φιλόσοφος, συνέχισε την οικογενειακή παράδοση ως διευθυντής της Κυρηναϊκής Σχολής. Ονοµάστηκε «Μητροδίδακτος», επειδή διδάχτηκε τη φιλοσοφία από τη µητέρα του, πράγµα σπάνιο για την εποχή εκείνη (Πηγή)

Διοτίμα από τη Μαντινεία – φιλόσοφος

Ο Πλάτωνας έγραψε ότι τιµήθηκε από τον Σωκράτη (469-399 π.Χ.) ως δασκάλα του. Ο Πλάτωνας δίδαξε δύο γυναίκες στο σχολείο του: τη Λασθένια και Αξιόθεα του Φύλου (350 π.Χ). Υπήρξε επίσης ιέρεια στην Μαντινεία της Αρκαδίας. Σήµερα, κέντρα µελετών και ιδρύµατα φέρουν το όνοµά της (Πηγή)

Περικτιώνη – Φυσική φιλόσοφος
Υπήρξε µαθήτρια του Πυθαγόρα (569 – 475 π.Χ.) και πιθανόν δίδασκε στη σχολή του. ∆ύο από τα έργα της που έχουν διασωθεί µέχρι σήµερα και αποδίδονται σ’ αυτήν είναι η «Σοφία» και «Αρµονία της Γυναίκας» (Πηγή)

Θυµίστα – φυσική φιλόσοφος

Ήταν σύζυγος του Λέοντος, και επιστολογράφος του Επίκουρου (371 – 271 π.Χ.). Ονοµαζόταν “η θηλυκή Σόλων” και ήταν γνωστή ως φιλόσοφος. (Ο Σόλων ήταν ο µεγάλος νοµοθέτης της Αρχαίας Αθήνας) (Πηγή)

Υππαρχία του Κυνικών – 360 – 280 π.Χ.

Υπήρξε µέλος της µη δηµοφιλούς σχολής των κυνικών. H Υππαρχία παντρεύτηκε έναν άλλο κυνικό φιλόσοφο που λεγόταν Κράτης και επέλεξαν τον τρόπο ζωής των κυνικών. Έτσι διάλεξε µια ζωή χωρίς ανέσεις, ιδιοκτησία και τεχνητούς συµβατικούς κανόνες, συµπεριλαµβανοµένου και του γάµου. Οι κυνικοί πίστευαν ότι για να γίνουν πολίτες του σύµπαντος πρέπει να απορρίψουν την ισχύουσα κοινωνική και πολιτική τάξη πραγµάτων (Πηγή)

Λασθινία – Φυσική φιλόσοφος

Ο Πλάτωνας αναφέρει αρκετές γυναίκες οι οποίες ήτανε αναγνωρισµένες φιλόσοφοι στην αρχαία Ελλάδα. Η Λασθινία ήτανε µία από αυτές (Πηγή)

Θεανώ η Θουρία

Ήταν αρχαία Ελληνίδα μαθηματικός και αστρονόμος. Καταγόταν από τους Θούριους της Κάτω Ιταλίας και άκμασε περί τον 6ο αιώνα π.Χ..

Η Θεανώ ήταν κόρη του ιατρού Βροντίνου. Υπήρξε αρχικά μαθήτρια και στη συνέχεια σύζυγός του κατά 30 χρόνια μεγαλύτερού της Πυθαγόρα. Δίδαξε αστρονομία και μαθηματικά στις Σχολές του Πυθαγόρα στον Κρότωνα και μετά το θάνατο του συζύγου στη Σάμο. Επιμελήθηκε τη διάδοση της διδασκαλίας και του έργο του, τόσο στον κυρίως Ελλαδικό χώρο, όσο και στην Αίγυπτο, σε συνεργασία με τα παιδιά της την Δαμώ, την Μύια, την Αριγνώτη τον Μνήσαρχο και τον Τηλαύγη που ανέλαβαν με τη σειρά τους και τη διοίκηση των Πυθαγορείων σχολών (Πηγή)

Πηγές : pi.ac.cy (αρχείο pdf Έρευνα-επιλογή: Μ. ΛΟΟΣ , Μετάφραση: Μ. ΣΚΟΜΠΑ , 

Επιµέλεια: Β. ΚΑΝΤΖΑΡΑ) , astr.ua.edu, wikipedia, φωτογραφίες από το διαδίκτυο
http://www.logiosermis.net/2016/11/7.html

Η χυδαιότητα της κριτικής των στοχασμών, στην νεωτερική εποχή μας

Στην νεωτερική εποχή μας, η ελευθερία του ατόμου επιζητείται μοναχικά, επιβάλλεται και αναγνωρίζεται νομικά-θεσμικά και, τελικά, χαρίζεται από τις (συνασπισμένες) εξουσίες. Αυτό όμως, δεν φαίνεται να οδηγεί σε πραγματική απελευθέρωση του ατόμου. Συχνά παρατηρείται να αποθεώνεται η αυθαιρεσία και να καθιερώνεται ο εγωϊσμός. Κι αυτό συντελεί στην ολέθρια ψευδαίσθηση ότι το άτομο είναι απολύτως ελεύθερο.

Δυστυχώς η νομική αναγνώριση όλο και περισσότερων ατομικών ελευθεριών, δεν γίνεται προς καλύτερη και εποικοδομητικότερη συνοχή της κοινωνίας, αλλά για την διαίρεση και τον αποσυντονισμό της, ώστε να είναι ευκολότερη η πολιτική αυθαιρεσία και ασυνέπεια και ανεξέλεγκτη η πολιτική δημαγωγία.

Εξηγούμαι: Η ελευθερία που αποθεώνεται, αν και φαίνεται να είναι μια ελευθερία του ατόμου έναντι των άλλων, στην ουσία δεν μπορεί να είναι μια ελευθερία τέτοια. Είναι, στην πράξη, μια ελευθερία σε αντίθεση με τους άλλους. Είναι μια ελευθερία να δεχτούμε τους άλλους, στο βαθμό που συμφωνούν με τις διαθέσεις μας. Ή, στο βαθμό που επιζητούμε το ίδιο πράγμα. Και στην αναζήτησή μας αυτή, συμφωνούμε μόνο με όσους αποδέχονται τα δικά μας προτάγματα. Οι άλλοι, είναι οι αντίπαλοί μας.

Η ελεύθερη έκφραση των στοχασμών, έφτασε να αφορά μονάχα τους δικούς μας στοχασμούς, ή τους στοχασμούς εκείνων που δεν ανατρέπουν τις εγωϊστικές και αντικοινωνικές μας επιλογές, την κομματικο-πολιτική μας αυθαιρεσία ή την ιδεοληψία και την απαιδευσία μας.

Η ελεύθερη έκφραση των στοχασμών, στις κοινωνίες που ο αφέντης όριζε όσα θα μπορούσαν να ξεστομίσουν οι άνθρωποι, ήταν απαγορευμένη και συνεπώς απολύτως επικίνδυνη. Όποιος αποφάσιζε να μιλήσει ενάντια στην απαγόρευση αυτή, έπαιρνε και το ανάλογο ρίσκο.

Μα η  έκφραση των σκέψεων του ανθρώπου, επειδή είναι φυσικός τρόπος ύπαρξής του, δεν νοείται να απαγορεύεται ή να επιτρέπεται. Γιατί ο άνθρωπος υπάρχει όταν εκφράζεται. Συνεπώς, είναι χωρίς αντικείμενο ο προβληματισμός αν η ελευθερία να εκφράζει ο άνθρωπος την σκέψη του, αναγνωρίζεται ή απαγορεύεται.

Στην πρώτη περίπτωση δεν μπορεί -γιατί δεν έχει κανένα νόημα-  να αναγνωρίζεται μια φυσική ιδιότητα, γιατί αυτό έχει να κάνει με την ταυτότητα του υπο(αντι)κειμένου. Στην δεύτερη περίπτωση, δεν μπορεί να απαγορεύεται μια φυσική ιδιότητα, γιατί αναιρεί την ίδια την ύπαρξη.

Εκείνος που απαγορεύει την ελευθερία της έκφρασης, είτε το κατανοεί, είτε όχι, αυτό που κάνει είναι πως επιβάλλει στους άλλους να συμφωνούν μαζί του. Κι αυτό είναι σίγουρο πως δεν του αρέσει να το κάνουν σ' αυτόν.

Σήμερα λοιπόν, στην νεωτερική εποχή μας, η αποθέωση της διανομής πολλών ειδών μικρο-ελευθεριών, ελευθεριών προς κατανάλωση και ιδιωτικοποίηση, μας έχει κάνει να μην βλέπουμε πως αυτές οι πολλές και μικρές ελευθερίες, έγιναν ένα κουβάρι αντιφάσεων, που μας έχει τυλίξει και σιγά-σιγά χάνουμε τον αέρα που χρειαζόμαστε για να αναπνέουμε.

Όταν κάποτε στον κόσμο μας ανακαλύφθηκε πως η ανάγκη για έκφραση της σκέψης ήταν ζωτικής σημασίας, έγιναν ακόμη και επαναστάσεις και δημιουργήθηκε μεγάλη κουβέντα γι' αυτό. Γρήγορα όμως, οι επαναστάτες εννοούσαν πως αυτό αφορούσε τους ίδιους, κι όχι τους άλλους! Κι αρχίσαν οι σφαγές των αντιρρησιών. Αργότερα ακόμη, το δικαίωμα τούτο, καταγράφτηκε μαζί με τα μεγάλα προτάγματα του πολιτισμένου κόσμου. Ασφαλώς, όχι για να προστατευθεί, γιατί ποτέ δεν σταμάτησαν οι εξουσίες του κόσμου να καταδιώκουν και να καταπολεμούν την αντιτιθέμενη σκέψη.

Εκείνο που ενδιαφέρει τις -πάσης φύσεως- εξουσίες είναι η συγκλίνουσα προς αυτές σκέψη. Η συναινούσα διατύπωση. Η σύμφωνη γνώμη. Η χύδην και αγελαία σύνταξη και υποταγή στα κελεύσματά τους.

Η ανταλλαγή απόψεων, η "έκφραση στοχασμών" και η συζήτηση, η χάραξη πολιτικής και η επιδίωξη στόχων -εννοείται πως σήμερα, στην νεωτερική εποχή μας- είναι προνόμιο των εξουσιών και μάλιστα σε ολιγομελή κλιμάκια. Και, έτσι, όλους εμάς, μας κατέστησαν, για την δική τους εξυπηρέτηση, απλούς υπηκόους!

Και τούτο, γιατί οι ελευθερίες που μας παραχώρησαν ήταν μόνο για την ιδιωτική μας κατανάλωση και διασκέδαση. Δεν ήταν για την ζωή μας, για την δημιουργία μας, την έκφραση του κόσμου και των ιδεών μας για τον κόσμο, για την σχέση της Πολιτείας μας με τις άλλες, για την Πολιτεία και το περιβάλλον που ζούμε, για την προοπτική και το μέλλον των οικογενειών μας, τον πλούτο και την ανάδειξη του τόπου, και τόσα άλλα!

Η κριτική της πολιτικής και των πολιτικών, κατέληξε, να θεωρείται μονομέρεια, ξερατό, ανυπακοή στα θέσφατα της εξουσίας, ενόχληση των καλών υπηκόων και ευκαιρία καθύβρισης και προσβολής των διαφωνούντων.

Ετούτο το σημείωμα είναι αφιερωμένο εξαιρετικά σ' εκείνον που έγραψε: "Δεν υπάρχει κανένας άλλος εδώ στον Λόγιο Ερμή να γράψει κάτι αντικειμενικό εκτός από τα εμετικά άρθρα της Αθανασσούλη η οποία μας έχει πάρει μονότερμα με τα ξερατά της;"