Powered By Blogger

8.12.21

Ο κύβος ερρίφθη.....


Με αρθρογράφημα που φέρει τον τίτλο "Δεν είναι για πέταμα" (Ανάλυση του Θεοδώρου Καλμούκου) ξεκίνησε η καθημερινή ομογενειακή  εφημερίδα της Νέας Υόρκης "Εθνικός Κήρυξ" (7 Δεκ. 2021) επίσημα πλέον και ανοιχτά τον αναμενόμενο πόλεμο της κατά του σημερινού αρχιεπισκόπου Αμερικής κ. Ελπιδοφόρου.

Παίρνοντας ως αφορμή το θέμα της αποκατάστασης του μητροπολίτη Σάρδεων Ευάγγελου, ο "αναλυτής" Θεόδωρος Καλμούκος, δημοσιογράφος με βαθιές διασυνδέσεις με το Φανάρι, δε διστάζει να στραφεί μετωπικά κατά του κ. Ελπιδοφόρου προσάπτοντας του "μύρια όσα".

Στη διάρκεια του περασμένου μήνα η ομογενειακή εφημερίδα είχε περιορισθεί σε ανώδυνες αιχμές κατα του αρχιεπισκόπου  λόγω κυρίως της συμμετοχής του στα εγκαίνια του "Τουρκικού Σπιτιού" στη Νέα Υόρκη. Στο σημερινό δημοσίευμα της προχωράει με αποφασιστικότητα ακόμη περισσότερο απαριθμώντας τα "λάθη και σφάλματα" του κ. Ελπιδοφόρου:

α) Καταγγέλλει την αρχιεπισκοπική εισήγηση, βασισμένη σε διάφορες αιτιάσεις, να εκθρονισθεί  ο τότε μητροπολίτης Νέας Ιερσέης  (νυν Σάρδεων) Ευάγγελος, μη διστάζοντας να χαρακτηρίσει ως «μοιχεπιβασία» το καθεστώς που δημιουργήθηκε έκτοτε στη Μητρόπολη Νέας Ιερσέης.

β) Καταλογίζει στον αρχιεπίσκοπο την τρίμηνη αργία με την οποία, με διάφορες πάλι αιτιάσεις,  τιμωρήθηκε πέρυσι ο Μεθόδιος της Βοστώνης.

γ) Επικρίνει τον αρχιεπίσκοπο για την αδικαιολόγητη εμφάνιση στην Αρχιεπισκοπή Αμερικής και άλλων περιττών "νεοφανών Αρχιμανδριτών και Επισκόπων", καθώς και στελέχωση της Αρχιεπισκοπής με ανίκανα πρόσωπα, πηγαίνοντας "από μετριότητες, σε εξέχουσες ολιγότητες".

δ) Κατηγορεί τον αρχιεπίσκοπο για σπατάλες "σε μισθούς υπαλλήλων και μυστικοσυμβούλων, οι οποίοι δεν προσφέρουν τίποτε το ουσιαστικό στην Εκκλησία και την Ομογένεια πέρα από το ότι ζουν σε βάρος τους μισθοδοτούμενοι ή γεροκομούμενοι".

ε) Επαναλαμβάνει αποδοκιμαστικά το γεγονός ότι ο αρχιεπίσκοπος πήγε "να σταθεί δίπλα στους σφαγείς του Γένους και να χαριεντιστεί μαζί τους" στα εγκαίνια του παραπάνω Τουρκικού Σπιτιού.

 6) Επιπλήττει τον Ελπιδοφόρο ο οποίος "οφείλει και υποχρεούται" όταν επισκέπτεται τη  Θεολογική Σχολή Βοστώνης "να κάνει χρήση και της ελληνικής γλώσσας κι όχι μόνο της Αγγλικής. Αλλά και να ενθαρρύνει και εμπνεύσει για τη μαθητεία της Ελληνικής".

7) Προσάπτει στον αρχιεπίσκοπο έλλειψη ευαισθησίας για την ελληνικότητα της Αρχιεπισκοπής, σημειώνοντας ότι "δεν μπορεί να μην εκδίδονται όλα τα κείμενα από την Αρχιεπισκοπή και στην Ελληνική κι όχι μόνο στην Αγγλική, εκτός εάν δεν μετρά το ελληνογενές και ελληνόφωνο ποίμνιο" και παρομοιάζοντας μάλιστα τα αρνητικά αποτελέσματα αυτής της τακτικής με την αποτυχία των αρχιεπίσκοπων Ιάκωβου και Δημήτριου στο χώρο αυτό.

Ο αναλυτής, γνωστός από το παρελθόν για τη σκληρή αρθρογραφία του κατά του Ιακώβου, Σπυρίδωνος,, Δημητρίου, κατακλείει την "ανάλυση" του υπενθυμίζοντας στον κ. Ελπιδοφόρο ότι "στη ζωή της Εκκλησίας υπάρχει ρευστότητα και συντελούνται ανατροπές εκεί που δεν τις περιμένει κανείς, κάνοντας να επαληθεύεται το Αγιογραφικό πως κάποτε  έσονται οι πρώτοι έσχατοι και οι έσχατοι πρώτοι' ".

___________________________

Όλοι περίμεναν τη στιγμή που ο "Εθνικός Κήρυκας" θα στρεφόταν εναντίο του Ελπιδοφόρου, διότι όπως πάντα και όπως σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, το "φάγωμα" των αρχιεπισκόπων Αμερικής αρχίζει μέσω αυτής και καμιάς άλλης εφημερίδας. Πρόκειται ουσιαστικά για έντυπο του Μητσοτακέϊκου, που υφίσταται και λειτουργεί χάρη σε ελληνικές κρατικές επιδοτήσεις και στις γενναίες οικονομικές συνδρομές των φίλων του κ. Βαρθολομαίου (μέσω πάντα του μόνιμου αντιπρόσωπου του φάδερ Άλεξ Καρλούτσου).

Αν γράφτηκε και δημοσιεύθηκε η παραπάνω "ανάλυση", σημαίνει ότι το πράσινο φως δόθηκε στον "Εθνικό Κήρυκα" απευθείας από το Φανάρι (με συναίνεση του περιβάλλοντος του κ. Μητσοτάκη). Η πρόσφατη επίσκεψη του κ. Βαρθολομαίου στην Αθήνα οπωσδήποτε περιέλαβε και το θέμα της "αντικατάστασης" του κ. Ελπιδοφόρου και με τις ευλογίες των Αθηνών. Ο λόγος που το Φανάρι έδοσε το σήμα να ξεκινήσει το θέμα αντικατάστασης του αρχιεπίσκοπου είναι διότι εξαντλήθηκαν πλέον όλες οι προσπάθειες εξεύρεσης λύσης  στο πρόβλημα της μετωπικής σύγκρουσης Ελπιδοφόρου-Καρλούτσου. Και ο άνθρωπος που μετράει πάντα για το Φανάρι, και ειδικά για τον κ. Βαρθολομαίο, είναι ο Καρλούτσος, όχι ο αρχιεπίσκοπος, διότι ο πρώτος ξέρει που να πιέσει, πως να απειλήσει, ποιόν να εκβιάσει...!

Βέβαια, το πολιτικό κόστος κάθε αρχιεπισκοπικής αντικατάστασης πρέπει να το υπολογίσει και αντιμετωπίσει αποκλειστικά ο κ. Βαρθολομαίος ο οποίος μετά από τρεις αλλαξοαρχιεπισκοπείες βρίσκεται τώρα πάλι σε εξαιρετικά δύσκολη θέση. Εναντίο του Ιάκωβου χρησιμοποιήθηκε η απόπειρα του ίδιου να μετατρέψει την Αρχιεπισκοπή σε αυτοκέφαλη. Εναντίο του Σπυρίδωνος χρησιμοποίηθηκε το σενάριο της διχόνοιας που δήθεν επικρατούσε στους κόλπους της Ομογένειας. Εναντίο του Δημήτριου το Φανάρι επικαλέσθηκε την ανικανότητα του να αντιμετωπίσει τα οικονομικά προβλήματα της Αρχιεπισκοπής. Αυτή τη φορά, στην περίπτωση του Ελπιδοφόρου,  το προκατασκευασμένο σενάριο ποιό θάναι;

Και πως να επινοηθεί τώρα άλλο πιστευτό σενάριο, όταν, όσο κι αν προσπαθεί να καλύπτεται και να κρύβεται πίσω από τον "Εθνικό Κήρυκα" ο κ. Βαρθολομαίος, όλοι έχουν καταλάβει πια και γνωρίζουν πως το πρόβλημα δεν είναι ο εκάστοτε αρχιεπίσκοπος αλλά η παντοειδής αλληλοεξάρτηση Βαρθολομαίου-Καρλούτσου.

Για την ώρα, πάντως, λήφθηκε η τελική απόφαση να εκπαραθυρωθεί και ο τέταρτος αρχιεπίσκοπος Αμερικής.

Ο κύβος ερρίφθη...

_____________________________

 - Εθνικός Κήρυξ: "Δεν είναι για πέταμα"  (https://www.ekirikas.com/den-einai-gia-petama/), 7 Δεκεμβρίου 2021.

- HellasJournal: "Καλμούκος στον Ελπιδοφόρο: Ο Ευάγγελος δεν θα πήγαινε ποτέ να σταθεί δίπλα στους σφαγείς του Γένους και να χαριεντιστεί μαζί τους. Αντιλαβού; ("https://hellasjournal.com/2021/12/kalmoukos-ston-elpidoforo-o-evangelos-den-tha-pigene-pote-na-stathi-dipla-stous-sfagis-tou-genous-ke-na-charientisti-mazi-tous-antilavou/), 7 Δεκεμβρίου 2021.

- Εθνικός Κήρυξ: "Δεν είναι για πέταμα", 8 Δεκεμβρίου 2021, σελ. 2.

 

22.11.21

Αντιφατικοί πατριαρχικοί λόγοι...

 

Αφορμή για το σημείωμα αυτό αποτέλεσαν οι πρόσφατες δηλώσεις του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου στη διάρκεια άτυπης σύναξης ιεραρχών στο Φανάρι, μετά την πρόσφατη επιστροφή του από τις ΗΠΑ. Ο κ. Βαρθολομαίος ανακοίνωσε στους ιεράρχες με τρόπο "άμεσο και αφοριστικό" ότι δεν προτίθεται να παραιτηθεί παρ' όλα όσα γράφονται και ακούγονται σχετικά και σε πείσμα όσων διαδοχολογούν συνεχώς στις αθηναϊκές εφημερίδες και βιάζονται να τον αντικαταστήσουν.

Δεν θα σταθούμε όμως εδώ στο θέμα της πατριαρχικής διαδοχής, αλλά σε άλλες δηλώσεις, μάλλον σημαντικές,  που με την ευκαιρία έκανε ο κ. Βαρθολομαίος. Είπε λοιπόν μεταξύ άλλων και το εξής: "τον  Αρχιεπίσκοπο Αμερικής [σ.σ. Ελπιδοφόρο] τον στήριξα και θα συνεχίζω να τον στηρίζω [...] όπως στήριξα και τον Δημήτριο όταν είχα πάει και τον μακαρίτη τον Ιάκωβο".

Λόγοι  όντως αξιοπρόσεχτοι, αλλά ιστορικά ανακριβείς!  Η ανιστόρητη "πραγματικότητα" που αναθεωρητικά προσπαθεί ο κ. Βαρθολομαίος να επιβάλλει, αποτελεί, όπως σημείωνε σχετικά ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Στυλιανός,  "προκλητική παραποίηση της σύγχρονης ιστορικής αληθείας εν τη Εκκλησία".

 _________________



1) Όπως είναι πάγκοινα γνωστό, ο αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος -σε αρκετά προχωρημένη ηλικία- έτρεφε ακόμη για τον εαυτό του "εξωπραγματικές" φιλοδοξίες, φθάνοντας μάλιστα στο σημείο να προκαλέσει εκβιαστικά τη Μητέρα Εκκλησία, το Πατριαρχείο, από το οποίο προήλθε, με το" πιο ανίερο πραξικόπημα προς Αυτοκεφαλία". Η τότε αντίδραση  του Βαρθολομαίου υπήρξε εξαιρετικά σφοδρή, βίαιη. Ο Πατριάρχης δημόσια, από κρατικό κανάλι, χαρακτήρισε τον αρχιεπίσκοπο ως "μητροκτόνο", "κινηματία",  "αχάριστο". Αλλά και σε επιστολή του στον ίδιο τον Ιάκωβο τον κατάγγειλε και γραπτά  ως  "μητραλοία".

Δικαιολογημένα επομένως τίθεται τώρα το ερώτημα: Πως και πότε "στήριξε" ο Βαρθολομαίος τον Ιάκωβο; Τότε που δημόσια τον αποκαλούσε "μητραλοία" και συνεργαζόταν με την εφημερίδα "Εθνικό Κήρυκα" (του ατιμασμένου σήμερα πρώην υφυπουργού Α. Διαματάρη") και τους λοιπούς αντιπάλους του προκειμένου να τον ωθήσει σε παραίτηση;




2) Στην περίπτωση του Σπυρίδωνα η πατριαρχική συνεργασία με τον "Εθνικό Κήρυκα" και τους εύπορους αρχιεπισκοπικούς αντίπαλους υπήρξε τόσο στενή και απροκάλυπτη που κατέληξε στην ίδρυση αντι-σπυριδωνικής παρεκκλησιαστικής οργάνωσης και παράλληλα σε σημαντικότατες προσωπικές δωρεές προς τον κ. Βαρθολομαίο. Μια απ' αυτές μάλιστα χρησιμοποιήθηκε για την αγορά της σημερινής έπαυλης του Βαρθολομαίου στο Βόσπορο.



3)  Στην περίπτωση του Δημητρίου η πατριαρχική συνεργασία με την παραπάνω εφημερίδα σε διάφορες περιόδους της ποιμαντορίας του και η συνάφεια με λιγοστούς αλλ' εκλεκτούς  οικονομικούς παράγοντες είχε ως αποτέλεσμα τη σκηνοθέτηση οικονομικού σκανδάλου που σε σύντομο χρονικό διάστημα οδήγησε στην "οικειοθελή παραίτηση" του αρχιεπισκόπου.

 _________________

 

Είναι φανερό ότι στο θέμα των αρχιεπισκόπων Αμερικής ο κ. Βαρθολομαίος  ακολούθησε διπλή τακτικτή: μια στους επίσημους λόγους και διαφορετική στην πράξη. Ενώ  στα ταξίδιά του στις ΗΠΑ επαινούσε δημόσια τον εκάστοτε αρχιεπίσκοπο, έστω και με εξαιρετική φειδώ, στην πράξη τον υπόσκαπτε συστηματικά σε συγκεκαλυμμένη ως επί το πλείστο συνεργασία με την εκάστοτε αρχιεπισκοπική αντιπολίτευση που συμπτωματικά είχε επικεφαλής πάντα τον μόνιμο προσωπικό "εκπρόσωπο" του στις ΗΠΑ, τον γνωστό ιερωμένο Άλεξ Καρλούτσο.

Αποτελεί συνεπώς κραυγαλέα ιστορική ανακρίβεια ότι  ο Βαθολομαίος στήριξε τον Ιάκωβο, το Σπυρίδωνα και το Δημήτριο. Όλοι αυτοί οι αρχιεπίσκοποι Αμερικής υποσκάφθηκαν προγραμματισμένα και μεθοδικά χάριν του προσωπικού πατριαρχικού "εκπροσώπου" ο οποίος ουσιαστικά ήταν και παραμένει ο μόνος και μόνιμος ελληνορθόδοξος "αρχιεπίσκοπος" στις ΗΠΑ στο διάστημα της τελευταίας 30ετίας.

Απομένει τώρα να δούμε και την πατριαρχική "στήριξη"  προς τον Ελπιδοφόρο, τί είδους θάναι και σε ποιό βαθμό θα του δοθεί; Πόσο διαφορετική θάναι άραγε από κείνη που γεύθηκαν ο Ιάκωβος, ο Σπυρίδων και ο Δημήτριος....;

_________________________

Αυστραλίας Στυλιανού,Το Μυστήριο του 'Προσώπου', Τo Βήμα της Εκκληcίας, Ιούνιος 2005

Νικολάου Γιαννούλη:  "Όποιος σπέρνει ανέμους, θερίζει θύελλες...", η Πρωϊνή,  22 Ιανουαρίου 1996.

Θεόδωρου Καλμούκου: "Σε μετωπική ρήξη με το Πατριαρχείο προχωρεί ο Ιάκωβος", Εθνικός Κήρυξ, 27 Δεκεμβρίου 1995.

Θεόδωρου Καλμούκου: "Ο Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος", Εθνικός Κήρυξ, 30-31 Δεκεμβρίου 1995.

Σωτήρης Μ. Τζούμας: Πατριάρχης Βαρθολομαίος προς την Ιεραρχία του Θρόνου: «Γράφεται και λέγεται ότι θα παραιτηθώ. Δεν πρόκειται. Και δεν πρόκρινα κανέναν ως διάδοχο μου»

(https://www.exapsalmos.gr/2021/11/19/patriarchis-vartholomaios-pros-tin-ierarchia-tou-thronou-grafetai-kai-legetai-oti-tha-paraititho-ouden-analithesteron-toutou/)

 

8.11.21

Η επίσκεψη Βαρθολομαίου στις ΗΠΑ

 


Μετά από πολυήμερη, δωδεκαήμερη για την ακρίβεια, επίσκεψη στις ΗΠΑ επέστρεψε τελικά στην έδρα του στο Φανάρι ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος.

Στις ΗΠΑ ο πατριάρχης ξεκίνησε από την Ουάσιγκτον, όπου συναντήθηκε με τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν, επισκέφθηκε κατόπιν την Πενσιλβάνια, τη Δυτική Βιρτζίνια και την Ιντιάνα και στη συνέχεια κατέληξε στη Νέα Υόρκη όπου ηγήθηκε της τελετής των θυρανοιξίων του ιερού ναού του Αγίου Νικολάου Μανχάταν, ενώ συμμετείχε σε δεξιώσεις που παρέθεσαν προς τιμή του οι Άρχοντες του Οικουμενικού Πατριαρχείου και οργανώσεις της Ομογένειας. Τα γεγονότα καλύφθηκαν επαρκώς από τον ελληνικό ομογενειακό Τύπο, ενώ σχεδόν μηδενικό υπήρξε το ενδιαφέρον των αμερικανικών μέσων ενημέρωσης για την επίσκεψη.

ΟΙ επαφές του Πατριάρχη με τον πολυπληθή λαό της Εκκλησίας και τους ομογενείς της Ουάσιγκτον και Νέας Υόρκης υπήρξαν ελάχιστες. Στις δεξιώσεις και τα δείπνα, αλλά ακόμη και στα λεγόμενα "θυρανοίξια" του υπό κατασκευή (!) Άη Νικόλα του Μανχάταν και στην Πατριαρχική Λειτουργία στον Καθεδρικό Ναό της Νέας Υόρκης το προνόμιο της εισόδου και συμμετοχής  είχαν μόνο  μεγαλοδωρητές και αξιωματούχοι των διαφόρων πατριαρχικών ταμείων, με εντυπωσιακό αποκλεισμό κοινοτικών εκπροσώπων και  πιστών.

Ενδιαφέρουσα πλευρά  της πατριαρχικής επίσκεψης ήταν και η διπλή, σε δυο φάσεις, νοσηλεία του Πατριάρχη. Σύμφωνα με εκκλησιαστικούς εμπειρογνώμονες, δεν αποκλείεται η νοσηλεία να σχετίζεται και με άλλα αίτια, στην πρώτη ιδίως φάση της, κατά την οποία δεν ήταν γνωστό ακόμη αν θα γινόταν η συνάντηση Πατριάρχη και  προέδρου Τζο Μπάϊντεν.

Η πατριαρχική επίσκεψη παρουσίασε ιδιαίτερο ενδιαφέρον και για ένα άλλο λόγο: διότι πραγματοποιήθηκε σε περίοδο που εξελίσσεται  σφοδρή σύγκρουση μεταξύ του Αρχιεπισκόπου Αμερικής Ελπιδοφόρου και του διαβόητου  "ισχυρού άνδρα" της Εκκλησίας των ΗΠΑ, του ιερωμένου  Άλεξ Καρλούτσου, ο οποίος, εκτός από "πνευματικό τέκνο" του Βαρθολομαίου, είναι ο επικεφαλής όλων των μεγάλων πατριαρχικών ταμείων στις ΗΠΑ  και, γενικά, ο διαχρονικός προσωπικός "αντιπρόσωπος" του στην Αμερική.

_______________________

1. Αν μελετήσει κανείς το πρόγραμμα της επίσκεψης του Οικουμενικού Πατριάρχη θα διαπιστώσει ότι το βάρος της επικεντρώθηκε σε δύο γεγονότα: 1)  τα εγκαίνια του "Ιδρύματος Πατριάρχης Βαρθολομαίος" και 2) τα "Θυρανοίξια" του Άη Νικόλα Μανχάταν, ενός γιαπού του οποίου, κατά τις αισιοδοξότερες εκτιμήσεις, η κατασκευή θα ολοκληρωθεί το Νοέμβρη του 2022.

α) Στο "Ἵδρυμα Πατριάρχης Βαρθολομαίος" συγκεντρώθηκαν ήδη τα πρώτα 18 εκατομμύρια δολάρια προκειμένου να εξασφαλισθεί απώτερα το οικονομικό μέλλον του Πατριαρχείου. Έπρεπε φαίνεται να εξηγηθούν στους δύσπιστους πλέον ελληνοαμερικανούς οι λόγοι ίδρυσης του νέου αυτού ταμείου και να δοθούν διαβεβαιώσεις για τη διαφάνεια στα οικονομικά του, πράγμα που προσπάθησε να κάνει ο πατριάρχης στο σχετικό λόγο του.

β) "Θυρανοίξια" ενός ναού που ακόμα κτίζεται. "Ο ναός είναι κυριολεκτικά γιαπί", όπως καταγράφουν σοβαροί δημοσιογράφοι, παρ' όλα τα διθυραμβικά αρθρογραφήματα και ρεπορτάζ στις τηλεοπτικές μας οθόνες.  Η οργάνωση μιας τελετής "θυρανοιξίων" στον Άη Νικόλα σχεδιάστηκε μάλλον προκειμένου να μετατεθεί το βάρος του ενδιαφέροντος των πιστών από πρωτοφανείς οικονομικές ατασθαλίες σε πανηγυρικές εκδηλώσεις και θεάματα με απώτερο σκοπό να συγκαλυφθεί ο εξανεμισμός 30 έως 60 εκατομυρίων δολαρίων --το μεγαλύτερο οικονομικό σκάνδαλο στην ιστορία της Εκκλησίας της Αμερικής. Για τον εξανεμισμό των εκατομυρίων δεν δόθηκε ποτέ απολογισμός, αλλ' ούτε υποτυπώδεις εξηγήσεις. Πως έφτασε ο προϋπολογισμός ανέγερσης του ναού από τα αρχικά 20 εκατομμύρια στα 80 και βάλε; Η όλη υπόθεση παραμένει μέχρι σήμερα μυστήριο!



2. Η έλλειψη επαφής με τον λαό που χαρακτήρισε την επίσκεψη έδωσε σε δημοσιογράφους την αφορμή να παρατηρήσουν  ότι "η Ιερά Αρχιεπισκοπή δρα ως οι πιστοί να είναι μία χούφτα εκατομμυριούχοι", ενώ "αν ο Οικουμενικός Πατριάρχης κατέβαινε και στο λαό, και όχι μόνο στις επαύλεις των εκατομμυριούχων", θα διαπίστωνε την γενική δυσαρέσκεια και "οργή". "Είναι δυνατόν --ρωτούσε ο Τύπος-- να βρίσκεται στην Αμερική ο επικεφαλής εκατομμυρίων ορθοδόξων και να μείνει το γεγονός μεταξύ των πλουσίων του Μανχάταν;".

3. Ενώ ο πατριάρχης νοσηλευόταν ήδη στο Μάουντ Σίναϊ, λίγες ώρες μετά την άφιξή του στην Ουάσιγκτον, ο Λευκός Οίκος, παρά την πάγια τακτική του, δεν είχε ακόμη συμπεριλάβει επίσκεψη του πατριάρχη στο επίσημο πρόγραμμα του προέδρου. Καλά πληροφορημένοι δημοσιογραφικοί κύκλοι χαρακτήρισαν χωρίς καθυστέρηση "αδιοργάνωτη" την πατριαρχική επίσκεψη, υπογραμμίζοντας ότι "η συνάντηση του κ. Βαρθολομαίου με τον Αμερικανό πρόεδρο, στο Λευκό Οίκο, διευθετήθηκε την τελευταία στιγμή από ένα άνθρωπο: Τον πατέρα Αλέξανδρο Καρλούτσο, διότι ως γνωστό ο κ. Ελπιδοφόρος δεν έχει καμία πρόσβαση στο Λευκό Οίκο". Με άλλα λόγια, σε περίπτωση που δεν μπορούσε να προγραμματισθεί η συντάντηση, ο πατριάρχης θάταν καλυμμένος για τη δημοσιότητα λόγω νοσηλείας.... Τελικά το θέμα διευθετήθηκε και ο πατριάρχης πήρε πάραυτα εξιτήριο... για να συνεχίσει αμέριμνα το πρόγραμμα του.

4. Αποτελεί πια ιστορικό δεδομένο ότι όποιος αρχιεπίσκοπος συγκρουσθεί με τον διαχρονικό προσωπικό "αντιπρόσωπο" του πατριάρχη Βαρθολομαίου δεν επιβιώνει για πολύ χρόνο. Συνέβηκε ήδη με τρεις αρχιεπισκόπους, τον Ιάκωβο, το Σπυρίδωνα και το Δημήτριο που αντικαταστάθηκαν ως "μη συνεργάσιμοι" με τον ιερωμένο Καρλούτσο. Εκκλησιαστικοί παρατηρητές με μακρά πείρα προβλέπουν την ίδια εξέλιξη και στην περίπτωση του Ελπιδοφόρου.

Βέβαια, ο πατριάρχης, επίσημα και δημόσια, δεν είχε δυσκολία να επαινέσει επανειλημμένως  τον "καινούργιο δραστήριο και άξιο Αρχιεπίσκοπό", "τον αδελφόν Αρχιεπίσκοπο Αμερικής διότι αφ' ότου ανέλαβε τα ηνία της μεγάλης Αυτής Επαρχίας του Θρόνου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αμερικής άρχισε να πνέει νέος άνεμος ανασυγκροτήσεως, αναδημιουργίας, ζωντάνιας, προόδου, οργανώσεως", χωρίς ωστόσο νάναι καθόλου φειδωλός σε εγκώμια για τα επιτεύγματα του αρχιεπισκοπικού αντίπαλου, του Καρλούτσου. Γενικά, δεν έλλειψαν από τους πατριαρχικούς λόγους τα διφορούμενα και οι αιχμές καθώς και δυσνόητοι χρησμοί σε σχέση με μελλοντικές εξελίξεις στην Αρχιεπισκοπή Αμερικής.

Όπως και νάναι, θεωρείται βέβαιο ότι η σύγκρουση με τον Καρλούτσο θα αποβεί μοιραία για την πορεία του αρχιεπίσκοπου Ελπιδοφόρου. Μόνο που τώρα, όπως προβλέπεται, θα ληφθεί μέριμνα να "πέσει στα μαλακά" ο τωρινός αρχιεπίσκοπος. Παρά την πίεση του Καρλούτσου για αυτοδικαίωση και εκδίκηση, θα φροντίσει ο Βαρθολομαίος ώστε τα συνηθισμένα προσχήματα και τα προκάτ σενάρια νάναι αυτή τη φορά πιο "εύπεπτα και  πιστευτά".

__________________

Πρέπει, τέλος να τονισθεί ότι  η επίσκεψη του Βαρθολομαίου, παρά τις διάφορες ατελείς πλευρές και ελλείψεις της,  συνέβαλε στην αύξηση του πατριαρχικού ελέγχου σε βασικούς τομείς της Αρχιεπισκοπής και γενικά ενίσχυσε τη θέση του Πατριαρχείου στην Αμερική. Η επίσκεψη κατέδειξε ότι ο πατριάρχης ελέγχει πλήρως την Ιεραρχία της Αμερικής . Φανέρωσε ξεκάθαρα ότι τα μεγάλα ταμεία βρίσκονται υπό απόλυτο έλεγχο μέσω του παραπάνω "προσωπικού αντιπρόσωπου" του πατριάρχη και ότι η πλειονότητα των ελληνοαμερικανών εκατομυριούχων στηρίζει το Φανάρι. Εμφάνισε τον ομογενειακό Τύπο να συμπλέει, σχεδόν ομόσωμα, με το Πατριαρχείο, ενώ κατεύνασε ή τουλάχιστο αποθάρρυνε τις λιγοστές δημοσιογραφικές φωνές που τάσσονται υπερ μιας εκκλησιαστικής αυτονομίας ή και αυτοκεφαλίας.

Βέβαια το μεγάλο και ακανθώδες πρόβλημα της Θεολογικής Σχολής της Βοστώνης,  γνωστής εστίας ανθελλήνων και αντιπατριαρχικών υποστηρικτών της αυτοκεφαλίας, που εκπαιδεύει τους κληρικούς της Αρχιεπισκοπής Αμερικής και καθορίζει κατά μεγάλο μέρος την πορεία της, παραμένει πάντα άλυτο. Εκεί το καζάνι σιγοβράζει...

23.9.21

Η.Π.Α: ΤΑΛΑΙΠΩΡΗ ΟΜΟΓΕΝΕΙΑ, ΚΑΚΟΜΟΙΡΗ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ...

 


Είναι γραμμένο φαίνεται η ταλαίπωρη Ομογένειά μας στις ΗΠΑ νάναι καταδικασμένη σε μαρασμό καθώς αναπόφευκτα δέχεται τον δυσμενή αντίκτυπο των  παντοειδών και συνεχών σκανδάλων τα οποία εδώ και τριάντα χρόνια οδηγούν την Αρχιεπισκοπή Αμερικής στον κατήφορο της σταδιακής παρακμής.

Ένα τέτοιο σκάνδαλο ήταν, πρόσφατα, και η συμμετοχή του αρχιεπίσκοπου Αμερικής Ελπιδοφόρου στην τελετή για τα εγκαίνια του "Τουρκικού Σπιτιού" στη Νέα Υόρκη. Για την ενέργεια του αυτή ο Αρχιεπίσκοπος δέχθηκε αυστηρή κριτική από τον ομογενειακό Τύπο και τις τοπικές οργανώσεις, αλλά και από τα ΜΜΕ της Ελλάδας.

Όσο κι αν επιμένει ο κ. Ελπιδοφόρος  ότι πριν την παραπάνω τελετή είχε συχνή "τηλεφωνική επικοινωνία" με το Πατριαρχείο, δηλ. με τον κ. Βαρθολομαίο, δεν δικαιολογείται με κανένα τρόπο η συμμετοχή του σε επίσημο τουρκικό πανηγύρι, την ώρα μάλιστα που εκπροσωπεί του ορθόδοξο Ελληνισμό της Αμερικής και ενώ η Ελλάδα και η Κύπρος δέχονται τόσες και τόσες τουρκικές προκλήσεις.  Όσο για τα υπόλοιπα περί χειροφιλημάτων κτλ. είναι αποκυήματα  κακοήθους "δημοσιογραφικής" φαντασίας. Φορώντας μάσκα φίλησε ο αρχιεπίσκοπος το χέρι του Ερντογάν;  Είπαμε, βρε παιδιά...

Βέβαια -για όσους δεν ασχολούνται σχετικά και δεν γνωρίζουν- η τραγωδία της Αρχιεπισκοπής Αμερικής  και της άρρηκτα μ' αυτήν συνδεδεμένης Ομογένειας αρχίζει το 1991, τότε που αναρριχήθηκε στον Οικουμενικό Θρόνο ο κ. Βαρθολομαίος. Οι διαρκείς παρεμβάσεις, άγαρμπες συνήθως, ενός κατ' ουσία άπειρου σε ποιμαντικά θέματα πατριάρχη στη περίπλοκη ζωή της Εκκλησίας της Αμερικής υπήρξαν καθοριστικές για την πορεία της Αρχιεπισκοπής Αμερικής και της Ομογένεια από τότε μέχρι σήμερα. Σειρά Αρχιεπισκόπων έχασε τον θρόνο της Αρχιεπισκοπής Αμερικής, από τον μακαριστό Ιάκωβο, τον Σπυρίδωνα και τον Δημήτριο, όταν αυτοί δεν ικανοποιούσαν τις βουλήσεις του κ. Βαρθολομαίου. Αρχιεπισκοποφαγίας το ανάγνωσμα...

Σε τι απέβλεπαν οι διαρκείς πατριαρχικές παρεμβάσεις; Βασικά, στην κατοχύρωση της θέσης του "προσωπικού φίλου" του πατριάρχη, του ιερωμένου Άλεξ Καρλούτσου, υπονομεύοντας -εξυπακούεται- τη θέση του εκάστοτε αρχιεπίσκοπου. Έτσι φθάσαμε στην εκπαραθύρωση και των τριών αρχιεπισκόπων Αμερικής: του Ιάκωβου, του Σπυρίδωνος, του Δημητρίου και - όπως όλα δείχνουν, στην επικείμενη αναγκαστική "παραίτηση" του Ελπιδοφόρου. Στην επικείμενη "παραίτηση" του κ. Ελπιδοφόρου θα παίξουν σημαντικό ρόλο και οι πολιτικές αντιδράσεις Αθήνας και Λευκωσίας που θα "ρίξουν λάδι" στο μύλο της Αρχιεπισκοποφαγίας. 

Θεωρείται μάλιστα πιθανό ο κ. Βαρθολομαίος να ενθάρρυνε τη συμμετοχή του φιλόδοξου Ελπιδοφόρου στο τούρκικο πανηγύρι γνωρίζοντας ότι θα προκαλούσε θύελλα αντιδράσεων αλλά ταυτόχρονα θα διευκόλυνε τον ίδιο στην επιχείρηση αντικατάστασης του τέταρτου κατά σειρά αρχιεπίσκοπου Αμερικής  που τόλμησε να θίξει τον "προσωπικό φίλο" του, τον πασίγνωστο φάδερ  Άλεξ ο οποίος απολύθηκε οριστικά από την Αρχιεπισκοπή στις 16 του Σεπτέμβρη.

Σε ανάρτησή μας στις 26-02-2020 με τίτλο " Μηνύματα δυσοίωνα από την Εκκλησία της Αμερικής" γράφαμε: "Τα μηνύματα που φθάνουν τελευταίως απ' την Αμερική και αφορούν την ελληνορθόδοξη Αρχιεπισκοπή, δεν φαίνονται νάναι ενθαρρυντικά για μια ειρηνική και ομαλή εξέλιξη των εκκλησιαστικής ζωής.  Όλα δείχνουν πως στα ανώτατα επίπεδα, αλλά πάντα υπογείως και μακριά απ' τα φώτα της δημοσιότητας, διεξάγεται ένας σκληρός και αμείλικτος  "αγώνας εξουσίας" με αντιμέτωπους το νέο αρχιεπίσκοπο Ελπιδοφόρο και τον γνωστό φάδερ Άλεξ Καρλούτσο,  "γενικό βικάριο" της αρχιεπισκοπής, προσωπικό "φίλο" και διαχρονικό εκπρόσωπο του πατριάρχη Βαρθολομαίου στις ΗΠΑ.

Το συγκρουσιακό κλίμα που επικρατεί τους τελευταίους μήνες στην αρχιεπισκοπή κρίνεται ιδιαίτερα ανησυχητικό. Ωστόσο, όσο και να  διαψεύδεται επισήμως, επιβεβαιώνεται με γεγονότα και συχνές μαρτυρίες προερχόμενες από κύκλους της αρχιεπισκοπής και στελέχη των μεγάλων οικονομικών οργανισμών της. Σοβαροί παρατηρητές των εκκλησιαστικών εξελίξεων σημειώνουν ότι η αντιπαράθεση ήταν αναμενόμενη, θέμα χρόνου, δεδομένου ότι  παρόμοιες κόντρες είχαν σημειωθεί και στο παρελθόν μεταξύ  αρχιεπισκόπων Αμερικής (Ιάκωβου, Σπυρίδωνα, Δημήτριου) και πατριαρχικού εκπρόσωπου. Απλώς τώρα "επαναβιώνονται περιστατικά του παρελθόντος", σύμφωνα με τους σχολιαστές.
Είναι γνωστό πως και που κατέληξαν στο παρελθόν οι αναμετρήσεις μεταξύ αρχιεπισκόπων και πατριαρχικού εκπρόσωπου, όσο και αν ο ρόλος του τελευταίου είναι ανεπίσημος και μη θεσμικός: αναγκάστηκαν να "παραιτηθούν" και οι τρεις αρχιεπίσκοποι, ενώ επιβλήθηκε απόλυτα ο η διοικητική και οικονομική εξουσία του διαχρονικού  πατριαρχικού εκπρόσωπου.

Πριν κάθε αρχιεπισκοπική παραίτηση μεσολαβούν πάντα τα γνωστά υπονομευτικά σενάρια με τεχνητές "κρίσεις" οι οποίες προωθούνται και μεγιστοποιούνται με τη βοήθεια της ομογενειακής εφημερίδας "Εθνικός Κήρυξ" που έχει "ακατάλυτη" συμμαχία με τον πατριάρχη Βαρθολομαίο και τον εκπρόσωπό του, φάδερ Άλεξ".

Οι διαρκείς παρεμβάσεις του κ. Βαρθολομαίου στη ζωή της Εκκλησίας της Αμερικής, η έξη αντικατάστασης κάθε λίγο και λιγάκι αρχιεπισκόπων, η  προσωποπαγής προσέγγιση των εκκλησιαστικών θεμάτων της Αμερικής κτλ. είχαν ως απτό αποτέλεσμα να αποξενωθούν ακόμη περισσότερο από την ελληνορθόδοξη Εκκλησία οι πιστοί που δεν εκπλήττονται πια βλέποντας ελληνορθόδοξους ναούς να βγαίνουν στο σφυρί και ελληνικά σχολεία να κλείνουν τό ένα μετά το άλλο .

8.9.21

Πως καταστράφηκαν οι ομογενειακές Οργανώσεις ΗΠΑ

 Μία σύντομη αναδρομή στην ιστορία της Ομογένειας ΗΠΑ, των τελευταίων 30 χρόνων, γιά να γνωρίζουμε, πως, από ποιούς και γιατί, καταστράφηκαν οι Οργανώσεις

Η 31η Μαΐου 1992, είναι ημερομηνία σημαντική γιά τον Ελληνισμό ΗΠΑ. Την ημέρα εκείνη, περίπου 70.000 Ομογενείς βασικά από την ανατολική ακτή ΗΠΑ, συμμετείχαν στην μεγάλη διαδήλωση στην Ουάσιγκτον, γιά την μη αναγνώριση των ''Σκοπίων'' με όνομα ''Μακεδονία''. Δυναμική η δαδήλωση, με την παρουσία του μακαριστού αρχιεπ. Ιάκωβου, καταγράφηκε στην ιστορία της Ομογένειας, ως η μεγαλύτερη όλων των εποχών.

Λίγους μήνες αργότερα, ο υποψήφιος γιά την προεδρία των ΗΠΑ, Μπιλ Κλίντον, παραμονές εκλογών Νοεμβρίου 1992, δεσμευόταν δημόσια και ξεκάθαρα ότι δεν θα δεχτεί αναφορά της λέξης ''Μακεδονία'' σε όνομα των ''Σκοπίων''.

Δυστυχώς, λίγες ημέρες μετά την ορκωμοσία Κλίντον ως πρόεδρου των ΗΠΑ (20 Ιανουαρίου 1993), οι κινητοποιήσεις και ο αγώνας των Ελλήνων στις ΗΠΑ, προδόθηκαν από την κυβέρνηση Κων/νου Μητσοτάκη. Χρησιμοποιώντας ''επιφανείς'' Ελληνοαμερικανούς ως ''εφιάλτες'' (π.χ. Μιχ. Δουκάκης, Τζον Κατσιματίδης, Φιλ. Κρίστοφερ, Νίκολας Γκέιτς, 'Aντριου Μανάτος, 'Αγγελος Τσακόπουλος, Φώτης Γερασόπουλος της πανΜακεδονκής, Τζον Νάθενας του ''Ελληνοαμερικάνικου Εθνικού Συμβούλιου'' κ.ά.), δεχόταν ονομασία με την λέξη ''Μακεδονία'' μέσα. Οι ψευτο''ηγέτες'' με επιστολή τους -που υπαγορεύτηκε από την κυβέρνηση των Αθηνών- στον πρόεδρο Κλίντον, ζητούσαν ονομασία πΓΔΜ. Αιφνιδιάστηκαν στην Ουάσιγκτον και έβγαλαν τα συμπεράσματά τους γιά τους Ελληνοαμερικανούς ''ηγέτες''. Η συνέχεια, γνωστή.

Η Ομογένεια όμως, προδομένη, απογοητευμένη και αηδιασμένη με την ελληνική κυβέρνηση και τους ψευτο''ηγέτες'' της, δεν ασχολήθηκε πάλι.

Από τότε, αρχές 1993, ίσαμε σήμερα, μια σειρά γεγονότων πιστοποιούν γιατί η προδομένη Ομογένεια άρχισε να γυρίζει την πλάτη της στις ομογενειακές Οργανώσεις (Ομοσπονδίες και πανΕνώσεις), στην Αρχιεπισκοπή, στις ελληνικές κυβερνήσεις.

Η διαδήλωση στην Ουάσιγκτον, με την μεγάλη συμμετοχή κόσμου, αιφνιδίασε και ανησύχησε, το τότε κατεστημένο, που είχε συσπειρώσει γύρω της η Αρχιεπισκοπή Αμερικής, αλλά και την ελληνική κυβέρνηση. Παραδοσιακά, Αρχιεπισκοπή και ελληνική κυβέρνηση, ήθελαν και θέλουν την οργανωμένη Ομογένεια ΗΠΑ ''ελεγχόμενη'' και ''κατευθυνόμενη'', μέσω ''χρήσιμων ηλίθιων'', δηλ. προεδροπαραγόντων Οργανώσεων.

Η μεγάλη συμμετοχή κόσμου στην διαδήλωση Μαίου 1992, ''άνοιξε την όρεξη'' σε ''παράγοντες'', που άρχισαν να βλέπουν τον εαυτόν τους στον καθρέπτη, ως... ''ηγέτες Ομογένειας''. Την περίοδο 1992-1996, ξεφύτρωσαν πολλοί σύλλογοι και ολίγες Ομοσπονδίες-''μαϊμούδες'' (π.χ. ''Ομοσπονδία Νήσων Βόρειου Αιγαίου'') σε όλες τις ελληνικές παροικίες ΗΠΑ.

Αιτία και το ''Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού'' (ΣΑΕ), γιά το οποίο η ελληνική κυβέρνηση πλήρωνε αδρά, ώστε να κάνουν δωρεάν ''διακοπές'' στην Ελλάδα, οι ''αντιπρόσωποι'' Οργανώσεων (οι περισσότερες ''μαϊμούδες''), που συμμετείχαν στην πρώτη ιδρυτική ''παγκόσμια συνέλευση'' (Θεσσαλονίκη, Δεκ. 1995) και στις 5 που ακολούθησαν, ίσαμε την διάλυση του ΣΑΕ (2010).

Η ίδρυση και η πορεία του ''Ελληνοαμερικάνικου Εθνικού Συμβούλιου''
Λίγο πριν την διαδήλωση Μαίου 1992 στην Ουάσιγκτον, είχαν συνενωθεί -γιά πρώτη φορά- άτυπα, Ομοσπονδίες και πανΕνώσεις από διαφορετικές Πολιτείες (States), γιά την δημιουργία της Οργάνωσης ''Ελληνοαμερικάνικο Εθνικό Συμβούλιο'' (ΕΕΣ) υπό μορφή Συνομοσπονδίας. Συμμετείχαν ενεργά στην διαδήλωση.

Στις 22 Φεβρουαριου 1993, το (παναμερικάνικο) ΕΕΣ καταχωρήθηκε νομικά ως μη κερδοσκοπική Οργάνωση στην Πολιτεία Μασσαχουσσέτη, από τον δικηγόρο Δημήτρη Καυκά, που είχε συμμετοχή στο αρχικό στάδιο ίδρυσης του ΕΕΣ.

Από τις πρώτες πράξεις των ''ηγετών'' του ΕΕΣ, με πρόεδρο Γιάννη ''Τζον'' Νάθενα (που Ιαν. 1993 είχε προσυπογράψει το ''ξεπούλημα'' του ονόματος ''Μακεδονία''), ήταν να υποβάλουν ''τα σέβη τους'' στον πρωθυπουργό Κων/νο Μητσοτάκη στην Αθήνα και στον πατριάρχη Βαρθολομαίο στην Κων/πολη. Οι ''φωτογραφίες'' και η αυτοπροβολή γιά τους προεδροπαράγοντες Ομογένειας ΗΠΑ, ήταν και είναι πάντα το πρώτο τους μέλημα.

Στην πορεία, διέπραξαν το μόνιμο και βασικό λάθος κάθε ομογενειακής Οργάνωσης, που ναι μεν λέγει ότι θέλει ''να προσφέρει'', αλλά ουσιαστικά χρησιμοποιείται γιά αυτοπροβολή και διαπλεκόμενα συμφέροντα ''παραγόντων'': ΔΕΝ ανοίχτηκε στον κόσμο, δεν στηρίχτηκε στους Ομογενείς.

Οι... ''ηγέτες'' του, με... ''έπαρση'', έκαναν το μοιραίο, τραγικό λάθος: Λειτουργούσαν το ΕΕΣ ως ''κλειστή λέσχη'', χωρίς επαφή με την βάση, με την Ομογένεια. Οι μόνιμοι αντιπρόσωποι ''προεδροπαράγοντες'' των ΄΄καθεστωτικών'' Οργανώσεων-μελών (Ομοσπονδίες κ.ά.), ενεργούσαν ως ''Λουδοβίκοι'', χωρίς να μεταφέρουν στις Οργανώσεις τους τι λεγόταν, αποφασιζόταν στο ΕΕΣ και χωρίς, αντίστοιχα, να μεταφέρουν στο ΕΕΣ, τι θα ήθελαν τα μέλη των Oργανώσεων. Ο θεσμός των μόνιμων ''αντιπροσώπων'', που ουσιαστικά εκπροσωπούσαν τον εαυτόν τους, ήταν η καταστροφή γιά το ΕΕΣ, αλλά και γιά τις Ομοσπονδίες.

Aξιοσημείωτο και το γεγονός της καταχώρησης του ΕΕΣ στην Φορολογική Υπηρεσία ΗΠΑ (IRS), ως... ''Ιδιωτικό 'Iδρυμα'' (private foundation)!!! Σε ότι αφορά το απαράδεκτο Καταστατικό του, δεν χρειάζονται σχόλια. Το ΕΕΣ είχε χάσει την φοροαπαλλαγή την περίοδο 2011-2017, επειδή δεν έκανε φορολογικές δηλώσεις (990), από τον χρόνο 2007.

O διάδοχος του Δρ. Νάθενα στην προεδρία του ΕΕΣ, Θεόδωρος Σπυρόπουλος, Ελληνολάτρης, καθιέρωσε το ''δόγμα'' της Οργάνωσης: «Οι Οργανώσεις στα της Ομογένειας και η Αρχιεπισκοπή στα της Εκκλησίας». Ο Θ. Σπυρόπουλος το κράτησε ζωντανό, διαθέτοντας και αρκετό χρήμα. Τον διαδέχτηκε όταν έγινε περιφερειάρχης ΣΑΕ (Δεκ. 2006), ο ''άρχων πατριαρχείου'' και στέλεχος της πανΚρητικής, Μανώλης Βεληβασάκης (Ιαν. 2007- Μάϊος 2010). Από τότε άρχισε η παρακμή.

Δυστυχώς, οι δύο πρόεδροι της τελευταίας δεκαετίας (Παύλος Κοτρότσιος 2010-2015 και Βασίλης Ματαράγκας), του σε ''κώμα'' ΕΕΣ, με την απραξία, ανυπαρξία και δουλοπρέπειά τους σε Αρχιεπισκοπή και π. Καρλούτσο, ικανοποίησαν την διαχρονική επιθυμία της Αρχιεπισκοπής ''νεκρώνοντας'', με σχεδόν μηδενική δραστηριότητα, την παλαιότερα ανεξάρτητη Οργάνωση-Συνομοσπονδία, με αποτέλεσμα να αρχίσουν να φεύγουν από 2012, οι Οργανώσεις-μέλη (Ομοσπονδίες κ.ά.). Ενεργούσαν και ενεργούν ως ''ιδιοκτήτες'' της μη ενεργής Οργάνωσης, χωρίς προγράμματα και σχέδια, χωρίς καθαρούς απολογισμούς- λογαριασμούς, χωρίς νομότυπες- καταστατικές Συνελεύσεις, εκλογές κ.ά. Τελευταία δραστηριοποιούνται με... διασπαστικές ενέργειες κατά πρώην Οργανώσεων-μελών.

Επίσης, αυθαίρετα και παράνομα, χωρίς καταστατική γεν. συνέλευση απαρτίας, αλλά σε σύναξη ολίγων, άλλαξαν και το άρθρο του καταστατικού (2017) γιά να έχει ο κ. Ματαράγκας θητεία, όχι δύο χρόνων, αλλά τεσσάρων!!! Bασικό και μοναδικό ''προσόν'' του γραφικού, ανεπαρκή πρόεδρου, να ''κολλάει'' δίπλα σε πολιτικούς κλπ, γιά φωτογραφίες.

Προτίμησαν να εξυπηρετούν τα συμφέροντα της διαιρετικής Αρχιεπισκοπής, αδιαφορώντας γιά τα συμφέροντα της Ομογένειας, μέρος της οποίας υποτίθεται ότι ''εκπροσωπούν''. Και μόνο η πράξη τους αυτή, μας δείχνει ότι πρέπει να αποβληθουν από ομογενειακές Οργανώσεις, ως επιζήμιοι, της αυτοπροβολής και του ατομικού συμφέροντος.

Στις 20 Μαίου '21, ο άσχετος με Ομογένεια αρχιεπίσκοπος Ελπιδοφόρος, γιά να εξευτελίσει την οργανωμένη Ομογένεια, δέχτηκε σε ''ακρόαση'' τους ''ανύπαρκτους'' του ΕΕΣ, Ματαράγκα, Κοτρότσιο και Παυλάκο.

Ως τελευταία πράξη του δράματος καταστροφής του ΕΕΣ, καταγράφεται η αψυχολόγητη ενέργεια, μοναδική στην ιστορία της οργανωμένης Ομογένειας ΗΠΑ, του -ελεγχόμενου από τον π. 'Αλεξ Καρλούτσο- τωρινού πρόεδρου Βασ. Ματαράγκα, να καταθέσει αγωγή (23 Απρ. '21) σε ομοσπονδιακό Δικαστήριο στην Βοστώνη, εις βάρος όλων των Ομοσπονδιών και ολίγων πανΕνώσεων που έφυγαν από την Οργάνωση, επειδή αμφισβήτησαν την μονιμότητα και νομιμότητα της... καρέκλας του!!! (Είχε πρωτοεκλεγεί πρόεδρος Οκτ. 2015, παράνομα και αντικαταστατικά, όπως πιστοποιεί, εκτός των άλλων και η φορολογική δήλωση στο IRS, χρόνου 2016).

Σήμερα ΕΕΣ δεν υπάρχει ουσιαστικά, ούτε μπορεί να ''αναστηθεί'', επειδή θαύματα δεν γίνονται. Λειτουργεί ως ''ιδιωτική λέσχη'' ολίγων ηλικιωμένων πρ. προέδρων Οργανώσεων, που εκπροσωπούν μόνο τον εαυτόν τους και ουδεμία επαφή έχουν με την Ομογένεια, η οποία αγνοεί και την ύπαρξή του.

Οι Ομοσπονδίες-''γηροκομεία'' με τους εγκάθετους και τις παρέες τους
Η ολική διαχρονική αποξένωση των ''προεδροπαραγόντων'' που ζούσαν και ζουν στον κόσμο τους, από την βάση δηλ. την Ομογένεια, η έλλειψη αμφίδρομης επικονωνίας και επαφής, οδήγησε -όπως ήταν φυσικό και αναμενόμενο- στην ουσιαστική διάλυση των Οργανώσεων. Η απραξία, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι οι Ομοσπονδίες με μέλη βασικά εθνικοτοπικούς συλλόγους, κατάντησαν ''παραμάγαζα'' της διαιρετικής και φιλοχρήματης Αρχιεπισκοπής, μας πιστοποιούν ότι ολοκλήρωσαν τον κύκλο τους από την περασμένη δεκαετία. Και τώρα υπάρχουν ως εταιρίες, υπό μορφή ''λέσχης ολίγων ηλικιωμένων''.

Οι Ομοποσπονδίες, ολοκλήρωσαν τον κύκλο τους πριν 10-15 χρόνια...

(Στο επόμενο, το δεύτερο από τα τρία μέρη: Περί Ομοσπονδιών εθνικοτοπικών κλπ συλλόγων-σωματείων, πανΕνώσεων)

Γ. Λυκ. - kalami.us / Ιούνιος 2021

https://www.kalami.us/2021/omogeneia/history-org-usa.html

2.9.21

Συγκίνηση για την απώλεια του Μίκη Θεοδωράκη – Τριήμερο εθνικό πένθος στη χώρα.

 

© Παρέχεται από: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Φτωχότερη είναι από σήμερα η Ελλάδα, καθώς ένα κομμάτι της «έφυγε», αφήνοντας πίσω μια από τις σπουδαιότερες παρακαταθήκες στον χώρο της τέχνης και του πολιτισμού. Ο Μίκης Θεοδωράκης δεν περιορίστηκε στα σύνορα της «πολύ μικρής και πολύ μεγάλης συνάμα Ελλάδας» -όπως είχε πει και ο μεγάλος Οδυσσέας Ελύτης- αλλά έγινε γνωστός σε όλη την οικουμένη, μεταφέροντας ένα κομμάτι της ψύχης του μέσα από τα τραγούδια του. Ένα κομμάτι που θα μείνει για πάντα ζωντανό.   

Η είδηση για τον θάνατο του 96χρονου σπουδαίου δημιουργού, από καρδιοαναπνευστική ανακοπή, έγινε γνωστή λίγο μετά τις 9 το πρωί και όπως ανέφερε η κόρη του, Μαργαρίτα, η οποία ήταν στο πλευρό του συνέχεια, «ξεκουράζεται τώρα, γιατί υπέφερε πολύ τις τελευταίες ημέρες. Να τον αγαπάτε». 

Είναι από τις λίγες φορές που ένα πρόσωπο, γίνεται συνώνυμο του αγωνιστή, ενός πανέλληνα -όπως έγραψε η πρόεδρος της Δημοκρατίας-, ικανού να ενώσει ανθρώπους με εκ διαμέτρου αντίθετες καταβολές και απόψεις. 

Τριήμερο εθνικό πένθος

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοίνωσε τριήμερο εθνικό πένθος, κατά την εισαγωγική του τοποθέτηση στο υπουργικό συμβούλιο. 

Ο κ. Μητσοτάκης ανέφερε: «Τη σημερινή μας συνεδρίαση σκιάζει δυστυχώς μία πολύ θλιβερή είδηση: Ο Μίκης Θεοδωράκης περνά πια στην αιωνιότητα. Η φωνή του σίγησε και μαζί του σίγησε και ολόκληρος ο Ελληνισμός.

Όπως είχε γραφτεί και για τον Παλαμά, «όλοι είχαμε ξεχάσει πως είναι θνητός». Όμως, μας αφήνει παρακαταθήκη τα τραγούδια του, την πολιτική του δράση, αλλά και την εθνική του προσφορά σε κρίσιμες στιγμές.

Η Ρωμιοσύνη σήμερα κλαίει.

Και γι’ αυτό και με απόφαση της κυβέρνησης από σήμερα κηρύσσεται τριήμερο εθνικό πένθος.

Όπως ξέρετε, είχα την τιμή να τον γνωρίζω για πολλά χρόνια και σχετικά πρόσφατα μάλιστα τον είχα επισκεφτεί. Οι συμβουλές του ήταν πάντα πολύτιμες για μένα, κυρίως αυτές που αφορούσαν στην ενότητα του λαού μας και στην υπέρβαση των διαχωριστικών γραμμών.

Πιστεύω πως η καλύτερη τιμή προς αυτόν τον παγκόσμιο Έλληνα θα είναι εμείς, με το καθημερινό μας έργο, να κάνουμε πράξη αυτό ακριβώς το μήνυμά του. Ο Μίκης είναι η Ιστορία μας και πρέπει να τη συνεχίσουμε όπως θα ήθελε και εκείνος».

Παράλληλα, στην Ολομέλεια τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή, με τον αντιπρόεδρο της Βουλής, Νικήτα Κακλαμάνη, να τονίζει πως «ο Μίκης Θεοδωράκης ξεκίνησε το ταξίδι του για την γειτονιά των Αγγέλων για να συναντήσει άλλους μεγάλους εκεί με πρώτο και καλύτερο τον φίλο του τον Μάνο Χατζηδάκι. Η Βουλή την ώρα που πρέπει και με τον τρόπο που πρέπει, θα τιμήσει την μνήμη του Μίκη Θεοδωράκη. Εμείς όμως σήμερα να κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή για την μεγάλη απώλεια».

Η προσωπική επιθυμία του εκλιπόντος 

Με μια προσωπική του επιστολή προς τον Δημήτρη Κουτσούμπα, ο Μίκης Θεοδωράκης, στις 5 Οκτωβρίου του 2020 είχε δώσει το στίγμα των τελευταίων του επιθυμιών. 

Στην επιστολή, την οποία δίνει στη δημοσιότητα το 902.gr, ανέφερε: 

«Τώρα στο τέλος της ζωής μου, την ώρα των απολογισμών, σβήνουν απ’ το μυαλό μου οι λεπτομέρειες και μένουν τα “Μεγάλα Μεγέθη”. Έτσι βλέπω ότι τα πιο κρίσιμα, τα δυνατά και τα ώριμα χρόνια μου τα πέρασα κάτω από τη σημαία του ΚΚΕ. Για το λόγο αυτό θέλω να αφήσω αυτόν τον κόσμο σαν κομουνιστής».

 Με την επιστολή του ο μεγάλος μουσικοσυνθέτης ζητούσε επίσης από τον γ.γ. της ΚΕ του ΚΚΕ να επιληφθεί εκείνος προσωπικά ώστε, όπως έγραφε: «να γίνει σεβαστή όχι μονάχα η ιδεολογία μου αλλά και οι αγώνες μου για την ενότητα των Ελλήνων. Καθώς επίσης βέβαια και όλα αυτά που ήδη έχω ρυθμίσει, σε συνεννόηση με την γραμματέα μου Ρένα Παρμενίδου και τον φίλο και Πρόεδρο του Παγκρητίου Συλλόγου Φίλων Μίκη Θεοδωράκη, Γιώργο Αγοραστάκη».

Επιπλέον, όπως έγινε γνωστό, η τελευταία επιθυμία του Μίκη Θεοδωράκη, την οποία είχε μεταφέρει στον Δημήτρη Κουτσούμπα, τη γραμματέα του Ρένα Παρμενίδου και τον Πρόεδρο του «Παγκρητίου Συλλόγου Φίλων Μίκη Θεοδωράκη», Γιώργο Αγοραστάκη, ήταν η νεκρώσιμη ακολουθία και η ταφή να πραγματοποιηθούν στην πατρίδα του, το Γαλατά Χανίων.

Πλήθος κόσμου έξω από την οικία του

Κλίμα συγκίνησης επικρατεί έξω από το σπίτι του κορυφαίου δημιουργού. Φίλοι, συγγενείς, γείτονες, καλλιτέχνες, έχουν συγκεντρωθεί έξω από την κατοικία του στη συμβολή των οδών Επιφανούς και Γαριβάλδι στο κέντρο της Αθήνας για να αποχαιρετίσουν τον μεγάλο μουσικοσυνθέτη κρατώντας άσπρα και κόκκινα λουλούδια.

Ο ξένος τύπος αποχαιρετά τον Ελληνα μουσικοσυνθέτη: «Το Συρτάκι ταξίδεψε παντού»

«Ακούω την ανάσα των ποιητών, τους παλμούς της καρδιάς και το τραγούδι τους», έγραφε ο ίδιος ο συνθέτης, αναφερόμενος στα ποιήματα των εξίσου σπουδαίων καλλιτεχνών που μελοποίησε. Την ανάσα του, όμως, άκουσαν και ξένοι που δεν ήξεραν τίποτα για την Ελλάδα και τη μουσική της.

Τον γύρο του κόσμου κάνει η είδηση του θανάτου του, με τα διεθνή ΜΜΕ να αναφέρονται τόσο στο καλλιτεχνικό έργο όσο και στην πολιτική δράση του αστείρευτου μουσικοσυνθέτη.

«Ο Μίκης Θεοδωράκης, Έλληνας συνθέτης και μαρξιστής επαναστάτης πέθανε στα 96 του» γράφουν οι New York Times .

Ιδιαίτερη αναφορά κάνει και το ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων Ria Novosti, σημειώνοντας πως άφησε πίσω του μια ανεκτίμητη κληρονομιά.

Το ρωσικό πρακτορείο Ria Novosti μετέδωσε πως έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 96 ετών ο διάσημος Έλληνας συνθέτης, ο οποίος άφησε πίσω του μια ανεκτίμητη κληρονομιά.

Μεταξύ των έργων του, το ρωσικό πρακτορείο αναφέρεται στο «Συρτάκι» από την ταινία «Ο Ζορμπάς», που του έφερε παγκόσμια φήμη και είναι η πιο αναγνωρίσιμη ελληνική μουσική στον κόσμο.

Ο «Επιτάφιος» 60 χρόνια πριν και σήμερα

Όπως γράφει η «Κ», από την πρώτη κιόλας εγγραφή του, ο «Επιτάφιος» του Μίκη Θεοδωράκη σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου προκάλεσε. Ηταν τον Αύγουστο του 1960 όταν κυκλοφόρησε στη Fidelity η άποψη του Μάνου Χατζιδάκι με τη Νάνα Μούσχουρη και ένα μήνα αργότερα στην Columbia, με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση όπως ήθελε ο Θεοδωράκης. 

Οι δύο εκδοχές αναστάτωσαν, προκάλεσαν αρθρογραφία, αντιδράσεις, οξύτητα. Σε μια Ελλάδα ταραγμένη, φτωχή και διχασμένη ο «Επιτάφιος» του Θεοδωράκη ήταν μία επανάσταση για το ελληνικό τραγούδι. Σε αυτό το έργο, υπάρχουν το μανιάτικο μοιρολόγι, η Ζακυνθινή καντάδα, το λαϊκό τραγούδι, το κρητικό ριζίτικο, το αιγαιοπελαγίτικο και οι εκκλησιαστικές μας μελωδίες, είπε αργότερα ο συνθέτης.

Η τολμηρή πλευρά της αριστερής διανόησης

Οι δύο εκδοχές εκπροσωπούσαν και δύο πλευρές της κοινωνίας του ’60. Από τη μία ο αστικός κόσμος του Μ. Χατζιδάκι και από την άλλη η πιο τολμηρή πλευρά της αριστερής διανόησης που θέλησε να πλησιάσει τον λαό μέσω του λαϊκού τραγουδιού.

Βέβαια ο Γ. Ρίτσος εμπνεύστηκε τον «Επιτάφιο» από τον θάνατο του Τάσου Τούση στην απεργία των καπνεργατών στη Θεσσαλονίκη το 1936. Οταν είδε στο πρωτοσέλιδο του «Ριζοσπάστη» τη φωτογραφία της μάνας του να θρηνεί πάνω από το άψυχο κορμί του. 

Στην επανέκδοση του βιβλίου του το 1958, έστειλε ένα αντίτυπο στον Μ. Θεοδωράκη στο Παρίσι. Λίγες ημέρες αργότερα ο συνθέτης περιμένοντας στο αυτοκίνητο τη σύζυγό του να ψωνίσει στο ελληνικό μπακάλικο, άρχισε να διαβάζει τη συλλογή του Ρίτσου. Το ίδιο απόγευμα μελοποίησε τα περισσότερα ποιήματα. 

Στην Ελλάδα επέστρεψε με τη σκέψη να ηχογραφήσει τα τραγούδια με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, όπως είπε τότε στην ομιλία του στην Ενωση Κρητών Φοιτητών. «Είχα να κάνω μ’ έναν άνθρωπο της γενιάς μου, δηλαδή μ’ έναν που να ’χει πολύ υποφέρει και πιο πολύ ελπίσει». Είχε βρει τον άνθρωπο  που «με φωνή λεβέντικη και φωτεινή θα ’κανε αυτές τις προσωπικές, τις ατομικές ελπίδες παλλαϊκά τραγούδια».

Την εκδοχή Χατζιδάκι-Μούσχουρη περιέγραψε ως έναν άλλο «Επιτάφιο», λυρικό, επιθαλάμιο «επιτάφιος αδερφής σε αδερφό και αγαπημένης σε αγαπημένο πιότερο, παρά μάνας σε γιο». 

Ακολούθησαν πολλές διασκευές. Σήμερα το έργο παρουσιάζεται σε διασκευή Γιάννη Μπελώνη με σολίστ την Μπέττυ Χαρλαύτη και πρώτη φορά με χορωδία, στην Εναλλακτική Σκηνή της Λυρικής Σκηνής. Χωρίς φυσική παρουσία αλλά θα μεταδοθεί από το Δεύτερο Πρόγραμμα. Μαζί και ο «Διόνυσος» με τον Ζαχαρία Καρούνη.

Ο Μίκης Θεοδωράκης με δικά του λόγια 

Η «Κ» σταχυολογεί ορισμένα από όσα είχε μοιραστεί μέσα από συνεντεύξεις του στη Γιώτα Συκκά.   

• Ζω όταν γράφω και όταν παίζω μουσική. Ζω επίσης όταν υπάρχουν γύρω μου έντονα γεγονότα. Όταν υπάρχει ιστορική δίνη που τυλίγει τους πάντες και τα πάντα και που αν τελικά βγεις σώος μέσα απ’ αυτήν, δεν είσαι πια ο ίδιος. Όταν όμως λείψει το ένα ή το άλλο-η Μουσική είτε η Δίνη- αρχίζω να κουράζομαι, Και αν ποτέ λείψουν και τα δύο, τότε υποθέτω ότι δεν θα έχω λόγο να υπάρχω.

• Ο Ζορμπάς του Καζαντζάκη ήταν ένας χωρικός. Ο Ζορμπάς ο δικός μου ήταν ένας Λαμπράκης που το μυστικό της ζωής του ήτανε οι «άλλοι», η νέα κοινωνία που οραματιζόταν να χτίσει και που θα είχε για θεμέλια τους δικούς του ρυθμούς. (…) Με τον Ζορμπά ξαναδίνω το όνειρο και με την Αντιγόνη ξαναβρίσκω τους φοβισμένους που έχουν κρυφτεί πίσω από τους θάμνους της στέπας.

• Εγώ βασανίστηκα χωρίς να πιστεύω, εκείνη τη στιγμή, στο κομμουνιστικό κόμμα. Αλλά ποτέ δεν το αρνήθηκα. Πάλεψα μαζί του. Οι ηγεσίες με απογοήτευσαν. Απ’ όλους τους κομμουνιστές είμαι ο πιο μετριοπαθής. Συνέδεσα τη ζωή μου με τους άλλους. Δεν μπορώ μόνος…(…) Μου λείπει η πνοή του λαού. Στους αστούς καλλιτέχνες ήμουν αμφισβητούμενος γιατί ήμουν συνθέτης των μαζών.

• Θα προτιμούσα να ζήσω σαν πλατάνι πλάι σε δροσερό ποτάμι… Δεν είμαι περήφανος που γεννήθηκα άνθρωπος. Οπως όλοι και όλες, είμαι κι εγώ ένα λάθος της φύσης… «Το τραγούδι της γης δεν τ’ άκουσες ποτέ ούτε θα τ’ ακούσεις πια. Σκότωσες όλα τα πουλιά. Τα δάση. Το νερό. Το λαμπερό νερό. Τον ποταμό. Πάει… Σκότωσες το χώμα, τον ήλιο, την καρδιά σου. Ποτέ δεν θα ξαναδείς το χρώμα τ’ ουρανού. Δεν θα ξανακούσεις τον ήχο των χρωμάτων. Σαν βολίδα προχωράς στο χάος. Στερνή φορά ας ακουστεί μες στη σιωπή το Τραγούδι της Γης. Πριν τελικά τυλιχτώ στο χάος, ένα “γεια σου” θα πω στη ζωή» (Συμφωνία αρ. 2).

• Το φιλί της μουσικής με οδήγησε στο κέντρο της αρμονίας. Τα πρόσωπα που αγάπησα ήταν κατά κάποιο τρόπο προέκταση του αρμονικού κόσμου μέσα στον οποίο ζούσα. Μ’ αυτόν τον τρόπο, μουσική και πρόσωπα ταυτίζονται μέσα μου.

• Εάν γινόταν κάποιο θαύμα και μπορούσα να ζήσω δέκα λεπτά της ώρας στο παρελθόν, θα διάλεγα ένα γεύμα γύρω από το τραπέζι, στον Πύργο το 1939 ή στην Τρίπολη το 1942, με τη μητέρα, τον πατέρα και τον αδελφό μου να τραγουδάμε όλοι μαζί.

Οι καλλιτέχνες αποχαιρετούν τον Μίκη – Δηλώσεις στην «Κ»

Τα λόγια του καλλιτεχνικού χώρου για τον Μίκη Θεοδωράκη είναι δηλωτικά για το μέγεθος σπουδαίου μουσικοσυνθέτη.

Κώστας Καζάκος

Έζησε ευτυχώς πολλά χρόνια μαζί μας και προλάβαμε, όσοι τον αγαπούσαν και εκείνοι που η δουλειά του τους συγκινούσε και οι μεμψίμοιροι, να φτιάξουμε μια εικόνα που μας στήριξε σε δύσκολες ώρες. Ο Μίκης Στήριξε τον ελληνικό λαό με τη δουλειά του, την παρουσία του, το πάθος, τον ψυχικό και πνευματικό πλούτος που έβγαινε από μέσα του. Έγινε ένα κομμάτι της ζωής μας, είναι από τα ακριβά και πολύτιμα κομμάτια της ζωή μας. Ο καθένας μας παίρνει από αυτό τον πλούτο που έχουμε συλλέξει τόσα χρόνια στη συνείδηση μας. Όταν είχες την τύχη να συνεργαστείς μαζί του και στη μουσική και στο θέατρο, όταν είχες μια φιλική σχέση μαζί του ήταν ένας πλούτος. Μια ευτυχισμένη συνάντηση.

Μανώλης Μητσιάς

Σήμερα ορφάνεψε πολιτιστικά η Ελλάδα όσο ποτέ άλλοτε. Έφυγε μια κολώνα του Παρθενώνα, ο μέγιστος των Ελλήνων. Ο Μίκης ήταν μια πολυσχιδής προσωπικότητα, μουσικά, πολιτικά, ήταν άνθρωπος των αγώνων, της Δημοκρατίας και της αλήθειας. Ήταν μέγας μουσικός, τα τραγούδια του χρωμάτισαν όλη μας τη ζωή. Προσωπικά, ήταν η αιτία που έγινα τραγουδιστής, έχω ζήσει μεγάλες στιγμές μαζί του. Υπήρξε ο πολιτισμός, η Ελλάδα γενικότερα.  

Μίλτος Πασχαλίδης

Όσοι είμαστε λίγο πιο κοντά στον Μίκη ξέραμε ότι δεν είναι καλά. Είχαμε προετοιμαστεί μέσα μας. Αυτοί οι άνθρωποι δεν φεύγουν ποτέ για εμάς, φεύγουν για τους οικείους τους. Είναι τόσο μεγάλο το έργο τους και τόσο χειμαρρώδης η προσωπικότητα αυτών των ανθρώπων που έχουν αφήσει ένα ανεξίτηλο αποτύπωμα στη χώρα. Ο Μίκης ήταν μια παγκόσμια προσωπικότητα.

Διαβάστε ακόμη: Αρβελέρ για Θεοδωράκη: Ορφάνεψε ο τόπος, ήταν η σύμπτυξη της τραγικής του ιστορίας

Η διαδρομή του

Ο Μιχαήλ (Μίκης) Θεοδωράκης γεννήθηκε στη Χίο στις 29 Ιουλίου 1925, από πατέρα Κρητικό και μητέρα Μικρασιάτισσα. Ο πατέρας του ήταν ανώτερος δημόσιος υπάλληλος, γι’ αυτό πέρασε τα παιδικά του χρόνια μετακινούμενος σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας, από τη Μυτιλήνη, τη Σύρο και την Αθήνα έως τα Ιωάννινα, το Αργοστόλι, την Πάτρα, τον Πύργο και την Τρίπολη. Τα πρώτα του μουσικά ακούσματα ήταν οι ψαλμωδίες της ορθόδοξης εκκλησίας, στις οποίες έπαιρνε μέρος σαν ψάλτης.

Τη διετία 1937-1939 πήρε τα πρώτα μαθήματα βιολιού στο Ωδείο Πατρών και δημιούργησε τα πρώτα του τραγούδια, συνθέσεις οι οποίες βασίστηκαν σε στίχους των Σολωμού, Παλαμά, Δροσίνη και Βαλαωρίτη, τους οποίους έβρισκε άλλοτε στα σχολικά βιβλία και άλλοτε στη βιβλιοθήκη του σπιτιού του. Στην Τρίπολη, μόλις 17 ετών, δίνει την πρώτη του συναυλία παρουσιάζοντας το έργο του «Κασσιανή» και παίρνει μέρος στην αντίσταση κατά των κατακτητών. Στη μεγάλη διαδήλωση της 25ης Μαρτίου 1943 συλλαμβάνεται για πρώτη φορά από τους Ιταλούς και βασανίζεται.

Διαφεύγει στην Αθήνα, όπου το 1943 ξεκινάει μουσικές σπουδές στο Ωδείο Αθηνών και γνωρίζεται με την έντεχνη ευρωπαϊκή μουσική. Ως εκείνη την εποχή, έχει επηρεαστεί από τη βυζαντινή μουσική, έχει σχηματίσει χορωδία και έχει συνθέσει τραγούδια και κομμάτια για βιολί και πιάνο. Παράλληλα αναπτύσσει αντιστασιακή δράση. Εντάσσεται στην ΕΠΟΝ και το 1944 γίνεται γραμματέας εκπολιτισμού. Τον ίδιο χρόνο εντάσσεται στον εφεδρικό ΕΛΑΣ Αθηνών και λαμβάνει μέρος σε μάχες κατά των Γερμανών και των Ταγμάτων Ασφαλείας, καθώς και στα Δεκεμβριανά. Λόγω των προοδευτικών του ιδεών, καταδιώκεται από τις αστυνομικές αρχές. Για ένα διάστημα ζει παράνομος στην Αθήνα χωρίς να σταματήσει την επαναστατική του δράση. Το 1947 εξορίζεται στην Ικαρία και ένα χρόνο αργότερα μεταφέρεται στη Μακρόνησο, από την οποία απολύεται τον Αύγουστο του 1949.

Εξαιτίας της πολιτικής του δράσης και των διώξεων που υπέστη καθυστέρησε να πάρει το δίπλωμά του από το Ωδείο στην αρμονία, την αντίστιξη και τη φούγκα, γεγονός που συνέβη το 1950. Από το 1954 μέχρι το 1957, σπούδασε στο Παρίσι με υποτροφία και συνέγραψε τις τρεις μουσικές μπαλέτου «Αντιγόνη», «Les Amants de Teruel» και «Le Feu aux Poudres», οι οποίες γνώρισαν επιτυχία στη γαλλική πρωτεύουσα και στο Λονδίνο, ενώ την ίδια περίοδο συνέθεσε και το έργο «Οιδίπους Τύραννος». Το 1957 λαμβάνει το χρυσό μετάλλιο στο Φεστιβάλ της Μόσχας για την «Πρώτη Συμφωνία για πιάνο και ορχήστρα».

Το 1960 επέστρεψε στην Ελλάδα. Ήδη από το Παρίσι είχε πάρει τις μεγάλες μουσικές αποφάσεις του. Διαφωνώντας ριζικά με τις νέες τάσεις και φορτωμένος συναισθηματισμό, λυρισμό και παράδοση, συνέθεσε το 1958 τον «Επιτάφιο», σε στίχους Γιάννη Ρίτσου, έργο που έμελλε να επηρεάσει σοβαρά την εξέλιξη της ελληνικής λαϊκής μουσικής.

Το «Άξιον εστί» θα γίνει το πρώτο μεγάλο έργο του με χορωδία, το οποίο ο συνθέτης ονομάζει «λαϊκό ορατόριο – μετασυμφωνικό», χαρακτηρισμός που δηλώνει «όχι τόσο την χρονική απόσταση όσο την ποιοτική διαφορά ανάμεσα στη δυτική και την νεοελληνική μουσική τέχνη». Έμπνευσή του είναι η ποίηση του Ελύτη, αλλά και το δημοτικό τραγούδι, ενώ πολλά είναι τα νεωτεριστικά στοιχεία που πλαισιώνουν το έργο, όπως η ταυτόχρονη παρουσία αφενός του αφηγητή-ψάλτη και του λαϊκού τραγουδιστή και αφετέρου της κλασικής και της λαϊκής ορχήστρας.

Το 1963 ιδρύει μαζί με τον Μάνο Χατζιδάκι τη Μικρή Συμφωνική Ορχήστρα Αθηνών και δίνει πολλές συναυλίες σ’ όλη την Ελλάδα προσπαθώντας να εξοικειώσει τον κόσμο με τα αριστουργήματα της συμφωνικής μουσικής. Στο μεταξύ, συνεχίζει την πολιτική του δράση. Γίνεται ιδρυτικό μέλος της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη, της οποίας διετέλεσε και πρόεδρος (1964-67), ενώ το 1963 συλλαμβάνεται επειδή έλαβε μέρος στην 1η Μαραθώνια Πορεία Ειρήνης και ενώ ήταν ήδη γνωστός ως συνθέτης και μάλιστα με μεγάλη δημοτικότητα.

Το 1964 εκλέγεται για πρώτη φορά βουλευτής της ΕΔΑ στη Β’ εκλογική περιφέρεια Πειραιά και, ένα χρόνο αργότερα, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του ίδιου κόμματος. Το 1967, η δικτατορία των συνταγματαρχών απαγορεύει την εκτέλεση, την πώληση και την ακρόαση των τραγουδιών του. Την ίδια χρονιά (1967) γίνεται ιδρυτικό μέλος της αντιστασιακής οργάνωσης «Πατριωτικό Αντιδικτατορικό Μέτωπο» (ΠΑΜ) και λόγω της δράσης του συλλαμβάνεται τον Αύγουστο του 1967. Ακολουθεί η φυλάκισή του στην οδό Μπουμπουλίνας, η απομόνωση, οι φυλακές Αβέρωφ, η μεγάλη απεργία πείνας, το νοσοκομείο, η αποφυλάκιση και ο κατ’ οίκον περιορισμός, η εκτόπιση με την οικογένειά του στη Ζάτουνα Αρκαδίας και, τέλος, το στρατόπεδο Ωρωπού. Όλο αυτό το διάστημα συνθέτει συνεχώς, ενώ πολλά από τα έργα του κατορθώνει με διάφορους τρόπους να τα στέλνει στο εξωτερικό, όπου ερμηνεύονται από τη Μαρία Φαραντούρη και τη Μελίνα Μερκούρη.

Στον Ωρωπό η κατάσταση της υγείας του επιδεινώνεται επικίνδυνα. Στο εξωτερικό ξεσηκώνεται θύελλα διαμαρτυριών. Προσωπικότητες, όπως οι Ντμίτρι Σοστακόβιτς, Άρθουρ Μίλερ, Λόρενς Ολιβιέ και Ιβ Μοντάν, δημιουργούν επιτροπές για την απελευθέρωσή του. Τελικά, το 1970, υπό τις πιέσεις αυτές και με τη μεσολάβηση του Γάλλου πολιτικού και συγγραφέα Ζαν Ζακ Σρεβάν Σρεμπέρ, η δικτατορία τον αφήνει να φύγει στο Παρίσι.

Το ίδιο έτος γίνεται πρόεδρος του ΠΑΜ και μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕεσ. Από την απελευθέρωσή του και μέχρι την πτώση της δικτατορίας τον Αύγουστο του 1974, δίνει συναυλίες σε όλο τον κόσμο προπαγανδίζοντας την αντίσταση του ελληνικού λαού και ζητώντας την πτώση της δικτατορίας. Ταυτόχρονα, στην Ελλάδα τα τραγούδια του ακούγονται παράνομα και γίνεται σύμβολο αντίστασης.

Το 1972 ιδρύει την πολιτική κίνηση «Νέα Ελληνική Αριστερά» και γίνεται συνιδρυτής του Εθνικού Συμβουλίου Αντίστασης. Το 1974 ήταν υποψήφιος βουλευτής Β΄ Πειραιά με την «Ενωμένη Αριστερά». Το 1975 επανεξελέγη μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΕΔΑ, ενώ το 1978 συμμετείχε στις δημοτικές εκλογές ως υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων υποστηριζόμενος από το ΚΚΕ. Έναν χρόνο αργότερα έγινε ιδρυτικό μέλος της Κίνησης για την Ενότητα της Αριστεράς (ΚΕΑ).

Μουσικά, στο διάστημα 1967 έως 1980 στρέφεται ιδιαίτερα στη σύνθεση κύκλων τραγουδιών, συνθέτοντας 22 κύκλους, ανάμεσά τους και τα «Τραγούδια του αγώνα», «Ο ήλιος και ο χρόνος», «Μυθιστόρημα», «Αρκαδίες I, II, III, IV, VIII, X, XI», «Μπαλάντες» και άλλα. Αξιομνημόνευτη είναι η σύνθεση του Canto General, ένα παγκοσμίως αγαπημένο έργο βασισμένο στο ποίημα του Πάμπλο Νερούντα. Το έργο άρχισε να συντίθεται στο Παρίσι το 1972, όπου πρωτοπαρουσιάστηκε στο φεστιβάλ της Humanité τον Σεπτέμβριο του ’74, ενώ στην Ελλάδα ακούστηκε για πρώτη φορά στις μεγάλες συναυλίες που έγιναν στο Στάδιο Καραϊσκάκη και στο Γήπεδο του Παναθηναϊκού τον Αύγουστο του 1975.

Το 1981 εξελέγη βουλευτής Β΄ Πειραιά με το ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ και το 1985 βουλευτής Επικρατείας πάλι με το ΚΚΕ. Το 1987 υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Ελληνοτουρκικής Επιτροπής Φιλίας. Το 1989 γίνεται, μαζί με τον σκηνοθέτη Θεόδωρο Αγγελόπουλο, ιδρυτικό μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου, η οποία απονέμει τα βραβεία «Φελίξ». Στις 16 Οκτωβρίου 1989 συμπεριλήφθηκε στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας. Εξελέγη στις εκλογές της 5ης Νοεμβρίου και επανεξελέγη στις εκλογές του Απριλίου του 1990. Και στις δύο περιπτώσεις κατέθεσε δήλωση ανεξαρτήτου βουλευτή, συνεργαζόμενου με τη ΝΔ. Όπως είχε δηλώσει στον Τύπο, στρατεύτηκε με τη ΝΔ «η οποία είναι η ισχυρή έπαλξη που μπορεί να βγάλει τον τόπο από τα εθνικά αδιέξοδα στα οποία οδηγήθηκε από την οκτάχρονη πολιτική του ΠΑΣΟΚ». Από τις 29 Νοεμβρίου 1989, έως τις εκλογές της 8ης Απριλίου 1990 υπήρξε ανεξάρτητος βουλευτής συνεργαζόμενος με τη Νέα Δημοκρατία.

Τον Απρίλιο του 1990 ανέλαβε για πρώτη φορά κυβερνητικό αξίωμα ως υπουργός Άνευ Χαρτοφυλακίου στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, μέχρι τον Αύγουστο του 1991, οπότε ανέλαβε υπουργός Επικρατείας. Στις 30 Μαρτίου 1992, παραιτήθηκε από το αξίωμα του υπουργού για να αφοσιωθεί, όπως ανέφερε, στο συνθετικό του έργο. Ταυτόχρονα, δήλωσε υποστήριξη στην κυβέρνηση Μητσοτάκη και συμμετοχή στις εργασίες της Βουλής ως ανεξάρτητος βουλευτής συνεργαζόμενος με τη ΝΔ.

Στις αρχές Σεπτεμβρίου του 1992 υπέβαλε την παραίτησή του από την Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου, επειδή δέχθηκε στο διαγωνιστικό της τμήμα ταινία προερχόμενη από τη δημοκρατία των Σκοπίων, ως προερχόμενη από τη «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Το 1992 συνέθεσε τον ύμνο των Ολυμπιακών Αγώνων της Βαρκελώνης και την ίδια χρονιά, στις 12 Οκτωβρίου, κατέθεσε δήλωση ανεξαρτησίας στο προεδρείο της Βουλής, τερματίζοντας τη συνεργασία του με την κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ, δηλώνοντας ταυτόχρονα ότι στηρίζει την πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Στις 9 Μαρτίου 1993 παραιτήθηκε από βουλευτής και ανέλαβε γενικός διευθυντής των μουσικών προγραμμάτων της ΕΡΤ.

Στις 16 Ιουνίου 1994 παραιτήθηκε από τη θέση του γενικού διευθυντή των μουσικών συνόλων της ΕΡΤ, καταγγέλλοντας την κυβέρνηση του Α. Παπανδρέου και τη γενική διεύθυνση της ΕΡΤ για προσπάθεια θανάτωσης του οργανισμού δια της μεθόδου της ασφυξίας. Η παραίτησή του έγινε δεκτή από το ΔΣ της ΕΡΤ στις 5 Οκτωβρίου. Τον Ιούνιο του 1996, ορίστηκε μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Τουρισμού που συστάθηκε από την υπουργό Ανάπτυξης Βάσω Παπανδρέου.

Την 1η Δεκεμβρίου του 2010 ανακοίνωσε την ίδρυση Κίνησης Ανεξάρτητων Πολιτών με το όνομα «Σπίθα» ενάντια στο καθεστώς του «Μνημονίου», με στόχο τη συμμετοχή του κάθε ανεξάρτητου πολίτη για την έξοδο της χώρας από τη βαθιά κρίση, στην οποία την υποχρέωσαν η διεθνής κρίση του καπιταλισμού και οι εξαρτημένοι από διεθνή κέντρα εξέχοντες πολιτικοί και οικονομικοί κύκλοι. Την 1η Φεβρουαρίου 2012 μαζί με τον Μανώλη Γλέζο και τον καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου Γιώργο Κασιμάτη παρουσίασαν την πολιτική κίνηση «ΕΛΑΔΑ» (Ενιαία Λαϊκή Δημοκρατική Αντίσταση) με σκοπό τη συγκρότηση ενός μεγάλου αντιμνημονιακού μετώπου.

Στις 19 Σεπτεμβρίου του 2013 ανακοίνωσε την «αποστρατεία» του από την πολιτική ζωή της χώρας, χωρίς ωστόσο να σταματήσει τις παρεμβάσεις ως το τέλος, όπως όταν τον Μάιο του 2017, μαζί με άλλους ανθρώπους του πνεύματος, καλούσε τον κόσμο να κατέβει στο Σύνταγμα για να διαμαρτυρηθεί «ενάντια στο πραξικοπηματικό και καταστροφικό 4ο μνημόνιο».

Τέλος, δυο σημαντικά μουσικά γεγονότα σημάδεψαν το 2017 όσον αφορά τον σπουδαίο συνθέτη: Η συναυλία που έδωσε στις 24 Μαΐου 2017 στο Ντίσελντορφ της Γερμανίας η ιστορική ορχήστρα της πόλης, παίζοντας τρία συμφωνικά έργα του Μίκη Θεοδωράκη (2η και 3η Συμφωνία και το «Οιδίπους Τύραννος») υπό τη διεύθυνση του Baldur Brönnimann, καθώς και η παράσταση – αφιέρωμα «ΟΛΗ Η ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΙΚΗ» στο Καλλιμάρμαρο στις 19 Ιουνίου. Για πρώτη φορά 1.000 χορωδοί από 30 πόλεις της Ελλάδας σχημάτισαν μία πελώρια χορωδία, η οποία με τη συνοδεία Συμφωνικής Μαντολινάτας απέδωσαν μερικά από τα αριστουργήματα του μεγάλου δημιουργού.

Βραβεία και διακρίσεις

Ο Μίκης Θεοδωράκης έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία και διακρίσεις, όπως το βραβείο ειρήνης «Λένιν» της Σοβιετικής Ένωσης (1983), το παράσημο του Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικος που του απονεμήθηκε στις 24 Ιουλίου 1995 από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλο , καθώς και το παράσημο του αξιωματικού της Λεγεώνας της Τιμής, ανώτατη διάκριση της Γαλλικής Δημοκρατίας (Μάρτιος 1996). Στις 27 Μαΐου 1996 το Πανεπιστήμιο Αθηνών τον αναγόρευσε «ομοθύμως» επίτιμο διδάκτορα του Τμήματος Μουσικών Σπουδών και τον Μάρτιο του 2000 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του Τμήματος Μουσικών Σπουδών στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ). Τον Ιούλιο του 2002 τιμήθηκε με το γερμανικό μουσικό βραβείο «Έριχ Κόρνγκολντ» και τον Μάιο του 2005 με το διεθνές βραβείο μουσικής για το 2005 από το Διεθνές Συμβούλιο Μουσικής και την UNESCO. Επίσης, τον Μάρτιο του 2007 τιμήθηκε με τον Ταξιάρχη της Λεγεώνας της Τιμής της Γαλλικής Δημοκρατίας, ενώ τον Μάιο του 2013 η Ολομέλεια της Ακαδημίας Αθηνών τον εξέλεξε επίτιμο μέλος της και τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους έγινε η επίσημη τελετή υποδοχής του.

Φωτ. AP

O πολιτικός Μίκης

Η εμπλοκή του Μίκη Θεοδωράκη, με την πολιτική ξεκίνησε από πολύ νωρίς, όταν αμέσως μετά τα Δεκεμβριανά άρχισε να διώκεται από τις αστυνομικές Αρχές.

Το 1947, σε ηλικία 27 ετών, συνελήφθη και εστάλη στην Ικαρία, απ’ όπου και απέτυχε, παρά την οργανωμένη προσπάθεια, να αποδράσει. Με τη γενική αμνηστία που έδωσε η κυβέρνηση του Θεμιστοκλή Σοφούλη, ο Θεοδωράκης περνάει στην παρανομία και συμμετέχει στη δράση του Δημοκρατικού Στρατού. Καταλήγει εκ νέου στην Ικαρία, ύστερα από τη σύλληψή του στο πατρικό του σπίτι, όπου κατέφυγε άρρωστος από πλευρίτιδα. Ακολουθεί εκτοπισμός στη Μακρόνησο, όπου και υπομένει πολύ σκληρά βασανιστήρια. Μετά από παρέμβαση του πατέρα και του θείου του, που ήταν ανώτεροι δημόσιοι υπάλληλοι, ο Μίκης θα απελευθερωθεί ως ανάπηρος (τα βασανιστήρια του προκάλεσαν παράλυση). Το 1963 ιδρύεται η Νεολαία Λαμπράκη, ως αντίδραση στη δολοφονία του βουλευτή της Αριστεράς Γρηγόρη Λαμπράκη, και ο Θεοδωράκης εκλέγεται πρόεδρος. Σύντομα θα εκλεγεί και βουλευτής της ΕΔΑ.

Τα χρόνια της δικτατορίας

Με την επιβολή της δικτατορίας, στις 21 Απριλίου του 1967, ο Θεοδωράκης περνάει και πάλι στην παρανομία και έναν μήνα αργότερα ιδρύει την αντιστασιακή οργάνωση ΠΑΜ, κηρύσσοντας πανστρατιά εναντίον του καθεστώτος. Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς φυλακίζεται στο κτίριο της Ασφάλειας επί της οδού Μπουμπουλίνας. Τα γεγονότα είναι πυκνά και διαδέχονται με ταχύτητα το ένα το άλλο: απομόνωση, φυλακές Αβέρωφ, μεγάλη απεργία πείνας, αποφυλάκιση και κατ’ οίκον περιορισμός, εκτόπιση με την οικογένειά του στη Ζάτουνα και, τέλος, στρατόπεδο Ωρωπού.

Στον Ωρωπό ο Θεοδωράκης αντιμετωπίζει εκ νέου προβλήματα με την υγεία του ενώ στο εξωτερικό ξεσπά θύελλα διαμαρτυριών. Πρόσωπα όπως ο Άρθουρ Μίλερ, ο Ιβ Μοντάν, ο Ντμίτρι Σοστακόβιτς και ο Λόρενς Ολίβιε ζητούν επιτακτικά την απελευθέρωσή του κι έτσι καταλήγει εν έτει 1970 στο Παρίσι, απ’ όπου και απευθύνει ξανά έκκληση για την ανάγκη πτώσης του δικτατορικού καθεστώτος. Το 1972 συναντά τον Γιασέρ Αραφάτ στο Ισραήλ, όπου πηγαίνει για να δώσει συναυλίες, και ενθαρρύνει τις συνομιλίες μεταξύ Παλαιστινίων και Ισραηλινών. 

Δράση και πρωτοβουλίες κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, όταν πλέον η χούντα έχει καταρρεύσει, ο Θεοδωράκης έχει μετατραπεί σε κάτι περισσότερο από το σύμβολο της Αριστεράς που εκπροσωπούσε κατά τη διάρκεια των πρώτων μεταπολεμικών δεκαετιών. Απαλλαγμένος από κομματικές δεσμεύσεις, μιλάει για τα λάθη της Αριστεράς, υπερασπίζεται όμως την ενότητά της και αποτελεί μια κορυφαία προσωπικότητα του αντιδικτατορικού αγώνα που απευθύνεται σε μεγάλο αριθμό ανθρώπων οι οποίοι δεν υπάγονται στη σφαίρα της αριστερής επιρροής. Πρόκειται πλέον για ένα πρόσωπο με διεθνή αναγνώριση και καταξίωση, που θεωρεί ότι η λύση του Κωνσταντίνου Καραμανλή είναι η μόνη η οποία μπορεί να εγγυηθεί τη διαδικασία μετάβασης στη δημοκρατία. Ο Θεοδωράκης θα βάλει υποψηφιότητα για τη Β’ Πειραιά με τον σχηματισμό της Ενωμένης Αριστεράς, αλλά δεν θα εκλεγεί. Παρόλα αυτά συνεχίζει την πολιτική του δραστηριότητα, αναλαμβάνοντας, μεταξύ άλλων, να προσκαλέσει στην Ελλάδα τον Φρανσουά Μιτεράν. Τον Οκτώβριο του 1978 θα κατέβει ως υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων με το ΚΚΕ, λαμβάνοντας ποσοστό 16,7% των ψήφων. Εν συνεχεία συγκροτεί την Κίνηση για Ενιαία Αριστερά (ΚΕΑ), φιλοδοξώντας να συσπειρώσει ανθρώπους που επιθυμούν μιαν ανεξάρτητη, χωρίς κομματική ένταξη, συνεργασία με το ΚΚΕ. Το 1981 εκλέγεται βουλευτής με το ΚΚΕ στη Β΄ Πειραιά και το 1985, πάντα με το ΚΚΕ, εκλέγεται βουλευτής Επικρατείας. Έναν χρόνο αργότερα θα παραιτηθεί.

Το 1986 δημιουργούνται οι επιτροπές ελληνοτουρκικής φιλίας στην Ελλάδα με πρόεδρο τον ίδιο και στην Τουρκία με τη συμμετοχή μορφών της τέχνης και της λογοτεχνίας όπως ο Αζίζ Νεσίν, ο Γιασάρ Κεμάλ και ο Ζουλφί Λιβανελί. Ο Θεοδωράκης δίνει πολλές συναυλίες στην Τουρκία και μεταφέρει μηνύματα των πρωθυπουργών Ανδρέα Παπανδρέου και Κωνσταντίνου Μητσοτάκη προς την τουρκική κυβέρνηση. Το 1988 διοργανώνονται στην τότε Δυτική Γερμανία με δική του πρωτοβουλία δύο συνέδρια για την ειρήνη, το ένα στο Τίμπινγκεν και το άλλο στην Κολωνία. Το 1990 δίνει συναυλίες σ’ όλη την Ευρώπη, υπό την αιγίδα της Διεθνούς Αμνηστίας, για την ηλιακή ενέργεια, όπως και κατά του αναλφαβητισμού και των ναρκωτικών. Παράλληλα δίνει μάχη για τα ανθρώπινα δικαιώματα σε χώρες όπως η Αλβανία και η Τουρκία.

Στη Βουλή ο Θεοδωράκης θα επανέλθει ως ανεξάρτητος, συνεργαζόμενος με τη Νέα Δημοκρατία, τον Νοέμβριο του 1989. Επανεκλεγείς τον Απρίλιο του 1990, θα αναλάβει χρέη, για δυόμισι χρόνια, υπουργού Άνευ Χαρτοφυλακίου και στη συνέχεια υπουργού Επικρατείας, για να παραιτηθεί όμως για άλλη μια φορά τον Οκτώβριο του 1992 από υπουργός και τον Μάρτιο του 1993 από βουλευτής.

Τον Δεκέμβριο του 2010 ο Θεοδωράκης ανακοινώνει την ίδρυση Κινήματος Ανεξάρτητων Πολιτών με την ονομασία «Σπίθα». Τον Σεπτέμβριο του 2013 αποστρατεύει εαυτόν από τη «Σπίθα». Το 2015 συμπαρατάσσεται με την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αργότερα της ασκεί έντονη κριτική. Η τελευταία πολιτική πράξη του Θεοδωράκη είναι η συμμετοχή του στο αθηναϊκό συλλαλητήριο του Ιανουαρίου του 2018 για τη Μακεδονία, που προκάλεσε πολύ διαφορετικές αντιδράσεις, με καταγωγή από ολόκληρο το πολιτικό φάσμα.

Μετέχοντας στις τάξεις της Αριστεράς, ο Θεοδωράκης υπερασπίστηκε πάντοτε σθεναρά τις αρχές της: τη σημασία της ως ηγετικής δύναμης που μάχεται για το έθνος, την ικανότητά της να συζητήσει και να λύσει το Κυπριακό, μέσα από μια ζωτική συνεννόηση με την Τουρκία, όπως και το βάρος της στη θεμελίωση του δημοκρατικού πολιτεύματος. Θα πρέπει, βεβαίως, να προστεθεί ότι υψηλή παρέμεινε η πίστη του και στις κοινωνικές αξίες της Αριστεράς, όπως ο αγώνας κατά της οικονομικής ανισότητας και το αίτημα για μια δίκαιη αναδιανομή των εισοδημάτων. 

Με πληροφορίες από ΑΠΕ – ΜΠΕ

Συγκίνηση για την απώλεια του Μίκη Θεοδωράκη – Τριήμερο εθνικό πένθος στη χώρα (msn.com)