31.8.15

Εγώ, ο Αλέξης Τσίπρας



Εγώ, ο Αλέξης Τσίπρας
Το όχι είμαι εγώ!
Το όχι δεν το χαρίζω σε κανέναν. Μόνο στον κ. Σόϊμπλε.
Το όχι είμαι εγώ, διότι μόνον εγώ μπόρεσα να το κάνω ναι.
Η αντίσταση στο προηγούμενο μνημόνιο είμαι εγώ.
Το νέο μνημόνιο είμαι εγώ.
Ο αντιμνημονιακός Σαμαράς είμαι εγώ.
Ο μνημονιακός Σαμαράς είμαι εγώ.
Ο καλύτερος διαχειριστής  του χειρότερου μνημονίου είμαι εγώ.
Εγώ είμαι οι γκαουλάϊτερ στα υπουργεία.
Εγώ είμαι η σύνταξη των 300 Ευρώ.
Εγώ είμαι ο μισθός των 400 Ευρώ.
Εγώ είμαι οι τριάντα χιλιάδες νέοι άνεργοι μετά τα κάπιταλ κοντρόλς.
Διότι εγώ ήμουν οι διαπραγματεύσεις.
Εγώ είμαι η αντίσταση στους εκβιασμούς που επέτρεψα να μου ασκηθούν.
Εγώ είμαι η υποταγή σ΄αυτούς τους εκβιασμούς.
Εγώ παραδέχθηκα την ήττα, διότι δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Και μόνον εγώ , θα μπορούσα να κάνω αυτήν την ήττα , σημαία της νίκης που διεκδικώ.
Εγώ παραδέχθηκα , όπως ο Παπανδρέου, όπως ο Σαμαράς, ότι
το αξίωμα του Έλληνα Πρωθυπουργού μπορεί να καθαιρεθεί σε επίπεδο τοποτηρητή του Βερολίνου, σε επίπεδο ανδρείκελου των δανειστών.
Εγώ είμαι η κάθε λέξη του Συντάγματος που υπέταξα στο μνημόνιο.
Εγώ έγινα η Αριστερά που γονάτισε.
Εγώ νομιμοποίησα το διεφθαρμένο παλιό πολιτικό σύστημα που υπερψήφισε μαζί μου τα μνημόνια. Εγώ το ξανάφερα στη ζωή.
Όμως εγώ ο ίδιος δεν έχω καμιά εμπιστοσύνη σε αυτούς που μου έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης και τώρα τους πάω σε αιφνιδιαστικές εκλογές.
Διότι εγώ είμαι πιο έξυπνος από εκείνους στους οποίους έδινα τον λόγο μου ότι δεν θα αιφνιδιάσω.
Οι εκλογές είμαι εγώ.
Διότι, όπως σας είπα σε συνέντευξή μου, είχα πάρει την απόφαση να πάω σε εκλογές ήδη από τις 12 Ιουλίου. Κι έτσι οι αποστάτες από την υπερψήφιση του μνημονίου, δεν μπόρεσαν να με ρίξουν.
Έριξα την πρώτη κυβέρνηση της Αριστεράς από μόνος μου. Διότι θέλω την

ανανέωση της εμπιστοσύνης σας για να υπερασπισθώ τη δημόσια περιουσία, πουλώντας τα αεροδρόμια, τα λιμάνια, την ενέργεια, τα ορυκτά κι όλους μας τους πόρους. Όμως σε ευρώ κι όχι σε δραχμές. Ευρώ που θα ανακεφαλαιώσουν τις τράπεζες
 
για να σας πάρουν αύριο τα σπίτια
Διότι εγώ είμαι ο καλύτερος διαχειριστής όσων έλεγα ότι δεν θα κάνω
Εγώ εξαπάτησα τους γεωργούς.
Εγώ είμαι οι φωτοτυπίες των βιβλίων με τις οποίες θα ανοίξουν φέτος τα σχολεία.
Εγώ είμαι οι γιατροί που νοσηλεύονται από υπερκόπωση στα ίδια τους τα νοσοκομεία.
 
Εγώ είμαι το αποτέλεσμα των εκλογών, διότι τα γκάλοπ ποτέ δεν πέφτουν έξω. Εγώ είμαι το αποτέλεσμα των εκλογών, διότι η διαπλοκή με την οποία δεν συγκρούσθηκα λέει αποστάτες όσους συντρόφους δεν μπόρεσε να μεταμορφώσει.
Εγώ είμαι η σκιά του εαυτού μου.
Και καλύτερος από μένα είμαι μόνον εγώ.
Εγώ είμαι ο πρώτος Έλληνας Πρωθυπουργός από τη μεταπολίτευση που μίλησα ελαφρά τη καρδία για «εμφύλιο» πόλεμο. Για κίνδυνο εμφυλίου στη χώρα, αν δεν έκανα ό,τι μου έλεγε ο Σόιμπλε.
Εγώ ξεσκέπασα το σχέδιο του Σόιμπλε για επιστροφή στη δραχμή κι από τότε κάνω ό,τι μπορώ για να μας ληστεύουν σε Ευρώ.
Μόνον εγώ μπορώ να διαπραγματευθώ στο μέλλον το χρέος., Όπως διαπραγματεύθηκα το μνημόνιο.
Ή εγώ ή το χάος.
Μπορεί το μνημόνιο να οδηγεί στο χάος και μάλιστα στο εγγύς μέλλον, αλλά με πέντε δέκα ισοδύναμα μέτρα που δεν μπορούμε να πάρουμε, θα αντέξουμε αυτό το χάος ως το απώτερο μέλλον, το 2072 και βλέπουμε…
Ως τότε θα είμαστε ασφαλείς μέσα στη λιτότητα και χωρίς Σύνταγμα - θα έχουμε μνημόνιο.
Ούτε προεκλογικό πρόγραμμα χρειάζομαι – έχω το μνημόνιο.
 
Σ’ αυτές τις εκλογές λοιπόν, κυρίες και κύριοι, σύντροφοι και συντρόφισσες δεν υπάρχουν διλήμματα. Εγώ είμαι η απάντηση στο δίλημμα που σας θέτω.
Εγώ, ο αντιμνημονιακός μνημονιακός.
Εγώ, ο αριστερός που ασκεί δεξιά πολιτική καλύτερα απ’ τους δεξιούς.
Εγώ, ο πρόμαχος των φτωχών που το δικό μου μνημόνιο κάνει φτωχότερους.
Εγώ που χωρίς εμένα δεν θα έχω πια να κάνω τίποτα…
http://www.enikos.gr/stathis/336764,Egw-o-Alexhs-Tsipras.html

"Έφυγε" ένας από τους σημαντικότερους πνευματικούς ανθρώπους της χώρας

Πέθανε ο ποιητής Ηλίας Σιμόπουλος
Πέθανε ο ποιητής Ηλίας Σιμόπουλος


Μεγαλόπολη
Έφυγε πλήρης ημερών ο πολυμεταφρασμένος ποιητής Ηλίας Σιμόπουλος. Ο ποιητής γεννήθηκε στο Καστανοχώρι Μεγαλόπολης στις 23 Νοεμβρίου 1913 και με το έργο του «Αρκαδική Ραψωδία» το 1958, καθιερώθηκε ως ένας από τους σημαντικότερους πνευματικούς ανθρώπους της χώρας, αν και η πρώτη ποιητική του συλλογή «Χαιρετισμός στον πρώτο ήλιο» δημοσιεύθηκε το 1946.

Εξέδωσε πλειάδα ποιητικών συλλογών μεταξύ των οποίων, «Έκτη Εντολή», «Το σπίτι με τις χελιδονοφωλιές», « σπίτι με τις χελιδονοφωλιές», «Το μεγάλο ποτάμι», «Τα τεκμήρια», «Τα ρόδα της Ιεριχώς», «Το τετράδιο της γης», «Οι Μικρές Μαρτυρίες», «Τα Εναγώνια» και πολλές ακόμα, με τελευταία πριν λίγα χρόνια τις «Ράθυμες ώρες».

Το έργο του έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες όπως Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Κινέζικα, Ιταλικά, Ρώσικα και σε αρκετές ακόμα.

Διετέλεσε πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών η οποία το 2011 τον πρότεινε για το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Ο δήμαρχος Μεγαλόπολης  Διονύσιος Παπαδόπουλος, στο συλλυπητήριο μήνυμά του, αναφέρει μεταξύ άλλων ότι, «ο ποιητής από του σημαντικότερους της μεταπολεμικής γενιάς, εμβριθείς δοκιμιογράφος, δυναμικός αγωνιστής στους κοινωνικούς και πνευματικούς αγώνες, μας αφήνει πίσω παρακαταθήκη ένα σπουδαίο λογοτεχνικό έργο αλλά και ένα σπουδαίο πρότυπο πνευματικού ανδρός».

Επιπλέον τονίζει ότι, «ειδικότερα εμείς οι Μεγαλοπολίτες έχουμε ένα παραπάνω λόγο να τον τιμούμε και ως συμπατριώτη μας. Ο Ηλίας Σιμόπουλος που στις επόμενες ώρες θα τον δεχθεί το χώμα του αγαπημένου του Καστανοχωρίου, όπως συμβαίνει πάντα με όλους όσους αφήνουν πίσω τους σπουδαίο πνευματικό έργο, θα μείνει ζωντανός στην καρδιά και στο μυαλό και όσων τον γνώρισαν και όσων νεότερων στο μέλλον θα τον γνωρίσουν από τα βιβλία του».

Η κηδεία του θα τελεστεί στο Καστανοχώρι Μεγαλόπολης, την προσεχή Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου στις 11:30 το πρωί.

In.gr , Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠ

Ηλίας Σιμόπουλος

Δύο δείγματα γραφής
Το Δέντρο
 («Η Έκτη Εντολή»)
Ο άνθρωπος, αγάπη μου
Την ίδια ώρα
γίνεται ποιητής ή δολοφόνος
Ένας άγγελος τον παραστέκει
Ένας δαίμονας του Χαμογελά.

Σκυμμένος στις εξισώσεις του
Με πολλούς αγνώστους
Σπέρνει τον όλεθρο στη Χιρισίμα
Εξακοντίζει τους Σπούτνικ στους αιθέρες.

Ο άνθρωπος, αγάπη μου
Μπορεί μονάχος του
Να γίνεται φως ή νύχτα
Να σκοτώνεται σ' όλους τους πολέμους
Για τη λευτεριά και τη δικαιοσύνη
Και να λυντσάρει το μικρό νέγρο
Που τόλμησε να ζητωκραυγάσει έξαλλος
την ομορφιά μιάς άσπρης.

Ο άνθρωπος, αγάπη μου
Την ίδια ώρα
Σηκώνει από τα Τάρταρα
Τους ίσκιους του τρόμου
Να φράξει το δρόμο μας
Κι ανοίγει τους κρουνούς της ζωής
Να μας χαρίσει το μέλλον
Καθώς εσύ ανοίγεις την πόρτα σου
και λες στους επισκέπτες
-«Περάστε!».

Ο άνθρωπος, αγάπη μου
Ποτίζει μέρα νύχτα
Με το αίμα του και με τα δάκρυά του
Το δέντρο της ζωής
Που μεγαλώνει αφάνταστα
Για να μας δώσει κάποτε
Τους πιο γλυκούς καρπούς του.
 
 -----------------------------
Η Λέξη 
(«Μικρές Μαρτυρίες»)

Σε γνωρίζω από την κόψη
του σπαθιού την τρομερή
ΣΟΛΩΜΟΣ
Είναι μια λέξη
την ακούω καθαρά
πίσω από αυτή τη σιωπή
που βασιλεύει στην πατρίδα μου

Όταν υψώνουν τη φωνή τους οι λαοί
αυτή τη λέξη έχουν για σημαία τους

Μ' αυτή ποθούν να δώσουν
σάρκα σ' ένα όνειρο παλιό

Μεσ' απ' αυτή τεράστια ηλιοτρόπια
τα δέντρα καθρεφτίζονται
στα μάτια τους

και προχωράνε.

Νεοφιλελέδες και νεοκομσομόλοι

Oι νεοφιλελέδες των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι και οι νεοκομσομόλοι της ΛΑΕ


ΤVXS,| 30 Αυγ. 2015

Γιώργος Παπασπυρόπουλος
Ας μιλήσουμε καθαρά: Την ώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ διαμορφώνεται οριστικά ως ο προοδευτικός μεταρρυθμιστικός πόλος της ελληνικής κοινωνίας, πίσω από τις υπερεπαναστατικές διακηρύξεις και την αντεπίθεση της «ρητορικής - της - ρήξης» κρύβεται ένας ανομολόγητος συντηρητισμός.

Οι άνθρωποι της προόδου αποφεύγουν τον ακατάσχετο βερμπαλισμό, οι προτάσεις τους περιγράφονται καλύτερα με συγκεκριμένα λόγια και συγκεκριμένα έργα - γιατί είναι ριζοσπαστικές, αλλάζουν δλδ κάτι ορατό και συγκεκριμένο και το μετασχηματίζουν σε κάτι άλλο επίσης ορατό και συγκεκριμένο. Δεν χρειάζεται να καλυφθούν πίσω από παχιά λόγια, και ηρωικές διακηρύξεις τσαμπουκά και αλύγιστης αποφασιστικότητας - τους αρκεί μόνο να πείσουν την πλειοψηφία γιατί ξέρουν ότι κανένα σχέδιο δεν θάχει τύχη αν δεν το θέλουν οι πολλοί/ές και αν δεν είναι ενήμεροι/ες και πεισμένοι/ες για την ορθότητά του - κι ότι αξίζει τον κόπο να πολεμήσουν αν χρειαστεί γι αυτό.

Οι συντηρητικοί έχουν ένα πρόβλημα: φοβούνται τις αλλαγές. Όχι γιατί δεν τις θέλουν - δεν είναι παράλογοι - αλλά γιατί δεν θέλουν να αλλάξουν οι ίδιοι/ες... Γνωρίζουν ότι για να επιφέρεις με επιτυχία, μια αλλαγή πρέπει να γίνεις το εργαλείο της δλδ να αλλάξεις κατά την διαδικασία ο ίδιος - η ίδια. Είναι όμως έτοιμοι/ες να αλλάξουν; Όχι. Και αυτός είναι ο μεγαλύτερος φόβος τους! Μην αναγκαστούν να αμφισβητήσουν στην πορεία της αλλαγής τα «πιστεύω» τους - γιατί για πίστη πρόκειται. Πίστη ανακουφιστική, πίστη ασφαλή, πίστη αποκρυσταλλωμένη... αλλά πίστη. Και στην πολιτική αυτό σημαίνει καταφυγή σε ένα δόγμα και αναχωρητισμό από την δύσκολη και απαιτητική πραγματικότητα.

Το δόγμα φτάνει ακριβώς εκείνη την στιγμή της αμφισβήτησης να σε σώσει από τον φόβο, να σε σώσει από την αλλαγή, να σε σώσει από τον έλεγχο όσων πιστεύεις και ακολουθείς ακόμη και αν αυτά πασιφανώς δεν είναι πλέον ορθά ή έστω λειτουργικά.
Το βλέπεις γύρω σου ότι «δεν δουλεύουν». Αλλά έχεις ταυτιστεί με αυτά.
Τα θεωρείς την απάντηση στο νόημα της ζωής, την απάντηση στα βασανιστικά ερωτήματα της λαθημερινότητας, την απάντηση που υιοθετούν άλλωστε και οι άλλοι/ες γύρω σου, της ομάδας σου, της παρέας σου, της φυλής σου...

Συντηρητισμός και δόγμα είναι ένα και το αυτό. Κάτι σαν το χάπι της ευτυχίας.
Μια Βίβλος που έχει για όλα απαντήσεις, ένα μαγικό βιβλίο ή η αιώνια αλήθεια. Εκεί τα όρια θρησκείας πολιτικής και πολιτισμού χάνονται - οι μοναδικές αλήθειες δουλεύουν σαν παρηγοριά, σαν σιγουριά σε έναν κόσμο με άγνωστες βουλήσεις και σκοτεινό μέλλον - έναν πλανήτη που καταστρέφουμε και που ίσως θελήσει να μας καταστρέψει - έναν καπιταλισμό που χειροτερεύει και περιθωριοποιεί λαούς, έθνη και ατομικότητες - μια παγκοσμιοποίηση τυφλή και καθοδηγούμενη από αόρατες δυνάμεις των «αγορών»...

Νεοφιλελέδες και νεοκομσομόλοι

Ο συντηρητισμός όπως και κάθε κοινωνικό φαινόμενο έχει δυο όψεις στον δυαδικό μας κόσμο - αντιθετικές δήθεν αλλά ίδιες στην ουσία. Ο συντηρητισμός στην πολιτική ταυτίζεται παραδοσιακά με την δεξιά παράταξη - η δε αριστερά με την πρόοδο. Και πράγματι έτσι λειτουργούσαν ιστορικά οι δυο αυτές παρατάξεις από τον καιρό της γαλλικής επανάστασης.
Μέχρι που η αριστερά απέδειξε στην πρώτη της επαφή με την εξουσία ως «υπαρκτός σοσιαλισμός» πόσο συντηρητισμό μπορεί να χρειαστεί για να δικαιολογήσει την αποτυχία της να φέρει την πρόοδο με ένα αειφόρο και δημοκρατικό τρόπο - όπως και τον λαό στην εξουσία. Συντηρητισμό που έφτασε να γίνει αυταρχισμός και δικτατορία του φόβου για να καλύψει το γεγονός ότι η μοναδική του αλήθεια ήταν το λιγότερο ...ανεπαρκής.

Από τότε οι φορείς του δογματικού κομμουνισμού έγιναν γνωστοί αρχικά ως «οι ορθόδοξοι» (καθόλου τυχαία η θρησκευτική ορολογία) μετά ως «οι δογματικοί» και τέλος ως οι «παραδοσιακοί»... Σε κάθε περίπτωση και έως την πτώση του τείχους (των ιδεών) εξέφραζαν το συντηρητισμό μιας εξουσίας που προσπαθούσε να μην επιτρέψει αλλαγές και μεταρρυθμίσεις στο αποτυχημένο της μοντέλο που ήταν τρόπος ζωής για δεκαετίες και κυριαρχίας για τις διαμορφωμένες νέες δήθεν «αριστερές» ελίτ. Ακόμη και οι διαφορετικές σκέψεις αντιμετώπιζαν διώξεις της νέας ιεράς εξέτασης.

Στον «δεξιό» κόσμο αναπτυσσόταν παράλληλα και αντίστοιχα ο νέος συντηρητισμός ενός εξίσου αποτυχημένου συστήματος: του 100% φιλ-ελεύθερου οικονομικού συστήματος που ουδέποτε κατόρθωσε να επιβιώσει ως τέτοιο, ως δλδ η διακηρυγμένη «ελεύθερη αγορά». Οι συνεχείς κρίσεις του συστήματος οδήγησαν στην διατύπωση μιας αυταρχικής θεώρησης της άλλης μοναδικής αλήθειας που με την κυριάρχηση της ελεύθερης βούλησης θα επέβαλε την ψευδή της πραγματικότητα. Με εργαλείο την βία του χρηματοπιστωτικού συστήματος και την ομογενοποίηση και αποικιοκράτηση των ποικίλων τοπικών κοινωνιών μέσω της παγκοσμιοποίησης του χρέους, αναπτύχθηκε ως φορέας του δογματικού φιλελευθερισμού, ως αυτό που έγινε γνωστό ως «νεοφιλελευθερισμός» (και ως «νεοσυντηρητισμός» στις ΗΠΑ).

Έκτοτε και στην δεξιά και στην αριστερά ήταν φανερές οι συντηρητικές πτέρυγες και οι συνέργειές τους απέναντι στην πρόοδο, την αλλαγή και την μεταρρύθμιση.

Οι νεοφιλελέδες εξυμνούν την ικανότητα αυτορύθμισης των «αγορών», επιτίθενται δογματικά στο κράτος και ζητούν την εξαφάνισή του - φυσικά δεν υπάρχει κανένα παράδειγμα όπου η αγορά να υπήρξε ελεύθερη και αυτορυθμιζόμενη: ειδικά τώρα στην εποχή της παγκοσμιοποίησης που η δυνατότητα, βιαιότητα και αμεσότητα της έξωθεν επέμβασης σε μια οικονομία ή τοπική αγορά είναι τέτοια που καταρρίπτει αυτόματα κάθε σχετική επιχειρηματολογία: οι νεοφιλελέδες απλά λειτουργούν σαν το θρησκευτικό προσωπικό της νέας αποκάλυψης, οι φανατικοί σταυροφόροι της αντικατάστασης κάθε λειτουργίας του Δημοσίου από ιδιωτικές εταιρείες ή απλά της ιδιωτικοποίησης των πάντων χωρίς καν λόγο ή στόχευση.

Οι νεοκομσομόλοι εξυμνούν την λειτουργία του Δημοσίου, εννοώντας όμως ως τέτοιο το κράτος τροφό και όχι ακριβώς το δημόσιο συμφέρον μέσω της παροχής σύγχρονων υπηρεσιών - γι αυτό και δεν έχουν κανένα πρόβλημα να συνδεθούν μαζί του βιοποριστικά μέσω των «κεκτημένων» ή να αρμέγουν τα δημόσια ταμεία μέσω των συντεχνιακών «κατακτήσεων» (πρόωρες συντάξεις, επιδόματα δημοσίου κλπ).
Είναι αρνητικοί έως καταγγελτικοί σε κάθε ιδιωτική «ατομική» πρωτοβουλία που δεν ελέγχεται από κάποια «λαϊκή (κομματικά ελεγχόμενη δλδ) συλλογικότητα», θεωρούν το κέρδος κάτι σαν αμαρτία, την επένδυση περίπου μεθοδευμένη λαμογιά, την επιχειρηματικότητα δραστηριότητα υπόπτων στοχεύσεων κλπ κλπ
Επιτίθενται δογματικά στις αγορές, τις τράπεζες, τις επιχειρήσεις γενικά και ζητούν την άγρια φορολόγησή τους αδιαφορώντας για την επιβίωσή τους (πράγμα που ουδέποτε συνυπολογίζουν σε εκείνες τις «άγριες» απεργίες που καταλήγουν στο κλείσιμο του... καπιταλιστή) - οι επιχειρήσεις εάν έχουν κέρδη είναι ένοχες - δουλειά τους δεν είναι η διατήρηση θέσεων εργασίας και η παραγωγή πλούτου αλλά η αναγκαστική χρηματοδότηση όσων μισθοδοτούνται από το Δημόσιο... γι' αυτό και δεν υπάρχει «υγιής» επιχειρηματικότητα αλλά μόνο το «κεφάλαιο» και οι εργαζόμενοι.
Νεοφιλελέδες και νεοκομσομόλοι έτσι, αρνούνται και καταπολεμούν μαζί την μικτή οικονομία, την συνεργασία δημοσίου - ιδιωτικού τομέα και τον καταμερισμό εργασίας ανάλογα με τις πραγματικές κοινωνικές επιδόσεις του κάθε τομέα. Αρνούνται την υγιή οικονομία οι μεν αρνούμενοι απόλυτα τη λειτουργία του ελέγχου του κράτους και τις παρεμβάσεις των εκλεγμένων κυβερνήσεών του για την αποκατάσταση της ισορροπίας στην οικονομία και την προστασία των παραγωγών από μονοπωλιακά καρτέλ και κερδοσκοπικά funds - οι δε αρνούμενοι απόλυτα την ανεξάρτητη λειτουργία με σταθερούς κανόνες και φορολογία της αγοράς, αρνούμενοι ότι η επιχειρηματική πρωτοβουλία είναι η βάση κάθε οικονομίας και οι ατομικές ή συνεργατικές εταιρικές δραστηριότητες εκείνες που παράγουν πλούτο, φόρους και θέσεις εργασίας συνήθως πολύ καλύτερα από το χωρίς κίνητρο Δημόσιο.
Νεοκομσομόλοι και νεοφιλελέδες μαζί αποτελούν τις δυο όψεις του κοινωνικού συντηρητισμού, τα εμπόδια σε μια κοινωνία που παράγει και προοδεύει συνεργατικά, αλληλέγγυα και δημιουργικά.
Οι μεν είναι οι ταλιμπάν του κρατισμού οι δε των αγορών: και οι δυο σπέρνουν τον θρησκευτικό φανατισμό στην θέση της πολιτικής του εφικτού και τις συγκρούσεις στην θέση του δημιουργικού συμβιβασμού και του ρεαλιστικού βήματος προόδου.
Και οι δυο είναι εχθροί της οικολογίας, του περιβάλλοντος και της αειφορίας: οι μεν δίνοντας προτεραιότητα στα συμφέροντα του κράτους με την φορολόγηση καταστροφικών επενδύσεων ή δραστηριοτήτων (πχ κυνηγιού) ή και διατήρηση θέσεων εργασίας ακόμη και με αντικοινωνικό περιεχόμενο (νέες εξορύξεις χρυσού στην Χαλκιδική) - οι δε επιτρέποντας οποιαδήποτε καταστροφή για το κέρδος και μόνο, θεωρώντας ότι οι θεοί των αγορών μπορούν να αντικαταστήσουν ακόμη και τον λεηλατημένο πλανήτη με έναν καινούργιο ή τις εξαντλημένες πλουτοπαραγωγικές πηγές με τρόπους που θα ... εφευρεθούν στο μέλλον - για την ώρα κρατώντας αμόλυντους παραδείσους για χρήση των οικονομικών ελίτ αποκλειστικά.
Τέλος και οι δυο είναι εχθροί της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της συλλογικής προόδου: οι μεν εργάζονται για τα συμφέροντα των «φωτισμένων» γραφειοκρατών του κόμματος και του κράτους ενάντια στην κοινωνία των παραγωγών, οι δε για τα συμφέροντα των χρηματοπιστωτικών ελίτ που απομυζούν την κοινωνία των παραγωγών αποικιοκρατώντας τους μέσω των τραπεζών και του χρέους.
Μια ελεύθερη και προοδευτική κοινωνία δεν μπορεί να υπάρξει και να προσφέρει στα μέλη της «ψωμί και τριαντάφυλλα», ευημερία και πολιτισμό, όσο κλυδωνίζεται από τις μάχες των φανατικών θρησκευομένων του δόγματος - όσο εμποδίζεται από τους συντηρητικούς της δεξιάς και της αριστεράς, νεοφιλελέδες και νεοκομσομόλους. Και αυτή είναι η αιώνια μάχη των προοδευτικών προς ένα καλύτερο αύριο σε ένα πλανήτη της αειφορίας.
Ξεκινήσαμε το άρθρο με την διαπίστωση:
Ας μιλήσουμε καθαρά: Την ώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ διαμορφώνεται οριστικά ως ο προοδευτικός μεταρρυθμιστικός πόλος της ελληνικής κοινωνίας, πίσω από τις υπερεπαναστατικές διακηρύξεις και την αντεπίθεση της «ρητορικής - της -ρήξης» κρύβεται ένας ανομολόγητος συντηρητισμός. 
Μετά την παραπάνω εκτεταμένη εισαγωγική απόπειρα διακρίβωσης και εντοπισμού των συντηρητικών πίσω από τις ριζοσπαστικές διακηρύξεις είτε για την ελευθερία της αγοράς είτε για την επαναστατική ρήξη με την αγορά και την αποθέωση του κράτους, η πολιτική αποτύπωση του σημερινού προεκλογικού σκηνικού με όρους συντηρητικών προοδευτικών είναι μάλλον σαφής:
οι νεοφιλελέδες των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι και οι νεοκομσομόλοι της ΛΑΕ συμπληρώνουν πλέον τις παραδοσιακές δυνάμεις του συντηρητισμού ακροδεξιούς και παλαιοκομμουνιστές, διαμορφώνοντας έναν πολυπρόσωπο συντηρητικό πόλο.
Και βρίσκονται στην αντεπίθεση όλοι μαζί για να ανασχέσουν την «βίαιη ωρίμανση» και την επιταχυνόμενη προώθηση του ΣΥΡΙΖΑ στο ρεαλιστικό προοδευτικό μεταρρυθμιστικό πεδίο της επιτέλους κυβερνώσας αριστεράς. Νεοφιλελέδες και νεοκομσομόλοι δεν θέλουν ανατροπή των συντεχνιακών «κεκτημένων» είτε των κρατικών/κομματικών υπαλλήλων είτε των οικονομικών καρτέλ, δεν επιθυμούν ανατροπή του ελληνικού πελατειακού κόμματος -κράτους, την ανατροπή των «κατακτήσεων» των ελίτ του κρατικού συνδικαλισμού ή του εργολαβικού κατεστημένου.
Αυτή είναι η σύγκρουση των ημερών και η αιτία ενός ακόμη προεκλογικού αγώνα που επεβλήθη από την απόδραση του συντηρητικού μέρους του ΣΥΡΙΖΑ από τις ευθύνες του ρεαλιστικού μετασχηματισμού της ελληνικής κοινωνίας - αναμενόμενης ως ολοκλήρωσης της ιστορικής αποτυχίας της μεταπολίτευσης να φέρει τον αστικό εκσυγχρονισμό και την κανονικότητα στην κοινωνία που αναδύθηκε από την 7χρονη δικτατορία. Αντίθετα, κάτω από ηρωικά λόγια εγκαθιδρύθηκε ένα παρασιτικό πελατειακό κράτος και καταστράφηκε συστηματικά ο παραγωγικός ιστός της χώρας από την ταυτόχρονη ολοκληρωτική επικράτηση των μεταπρατών έναντι των παραγωγών.
Σήμερα για πρώτη φορά ανοίγει ο δρόμος για την νέα μεταπολίτευση και την ταυτόχρονη παραγωγική ανασυγκρότηση - και βρισκόμαστε ενώπιοι ενωπίω με την τελευταία αντεπίθεση του συντηρητισμού σε μια μάχη που θα είναι όσο σκληρή και κρίσιμη αναλογεί στο διακύβευμα: μπροστά προς την αλλαγή και την ανασυγκρότηση ή πίσω στα κεκτημένα των παρασιτικών ελίτ;


* Σκίτσο του Γιάννη Καλαϊτζή / Εφημερίδα των Συντακτών

Η Ατάκα της Ημέρας : Το πρόβλημα της Αριστεράς είναι οι αυτοσχεδιασμοί



ΜΙΚΡΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ-ΘΑΝΟΣ ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟΣ  

Πώς φτάσαμε στην επάρατη συμφωνία;
Ο Τσίπρας άργησε πολύ να μιλήσει για σκληρή διαπραγμάτευση. Μέχρι τον Νοέμβριο του 2014 έλεγε «θα σκίσω το Μνημόνιο». Πήγαν ξεβράκωτοι και η γερμανική νεοφιλελεύθερη ελίτ τούς χτύπησε σαν χταπόδια. Γεννήθηκα το 1947, παιδί αστικής οικογένειας, ο παππούς είχε επιχείρηση αρτοποιίας. Αλλά ο πατέρας επέστρεψε από το Πανεπιστήμιο αριστερός. Από την πρώτη μου διαδήλωση, 9 χρονών στο Αγγλικό Προξενείο για το Κυπριακό, που γύρισα σπίτι μούσκεμα από το κατάβρεγμα, τα έχω ζήσει όλα. Ε, λοιπόν, δεν θυμάμαι πιο ρευστό πολιτικό χρόνο και πολιτικό τοπίο. Μπορούμε να πούμε σήμερα ένα σωρό και σε τρεις ημέρες να μην μπορεί να ισχύσει τίποτα. Το Μνημόνιο τρώει τα παιδιά του. Ανέμενε κανείς το 45% του ΠΑΣΟΚ να γίνει 3%; Είναι πολύ μικρό διάστημα για τέτοιες πτώσεις, όσο κι αν κρατά δυνάμεις η Ν.Δ. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει έναν χαρισματικό ηγέτη. Το πάλεψαν, έκαναν ρωγμές στο ευρωπαϊκό σύστημα, αλλά, ναι, πήγαν απροετοίμαστοι. Το στοίχημα είναι τι θα γίνει με το χρέος, πώς θα αφομοιωθούν τα σκληρά μέτρα, αν θα χτυπηθεί η διαπλοκή. Αν μείνει ξανά στις υποσχέσεις, στην αδράνεια, θα μεταβληθεί σε μνημονιακό κόμμα ακολουθώντας την πορεία των προκατόχων του. Θέλω να ελπίζω ότι δεν θα συμβεί αυτό. Αλλά η Ιστορία δεν με βοηθάει να ελπίζω.
• Η διασπαστική τάση είναι τελικά συστατικό στοιχείο της Αριστεράς;
Οι Οχιτζήδες πρέπει να μας εξηγήσουν δύο πράγματα που έκαναν ή δεν έκαναν στα υπουργεία τους τόσο καιρό. Αναγνωρίζουν ότι διαπραγματεύτηκε ο Τσίπρας; «Ναι» μας έλεγαν τότε. Είχαν σχέδιο Β; Και δεν εννοώ το grexit αλλά άλλο, σοβαρό. Εγώ δικαιούμαι να εγκαλέσω γιατί δεν είχαν σχέδιο Β. Ο Λαφαζάνης όμως δεν δικαιούται. Γιατί μαζί δεν είχαν σχέδιο Β. Και ο Τσίπρας και οι Λαφαζάνηδες. Αν αυτό που λέω είναι λογικό, ο οποιοσδήποτε Οχιτζής πρέπει να πείσει τον ελληνικό λαό τι κουτιά τσίχλες θα έβγαζαν τα ΑΤΜ την επομένη της μη συμφωνίας...
• Και τώρα, ποια απ’ όλες τις... Αριστερές;
Οποιος θέλει να αντιπαρατεθεί στον Τσίπρα ας ψηφίσει ΚΚΕ, πιο καθαρό είναι. Κάποτε όμως τα κόμματα πρέπει να αποκτήσουν συνείδηση κόμματος εξουσίας. Εγώ δικαιούμαι ως πολίτης, ως καλλιτέχνης, να επιθυμώ μια κοινωνία δίκαιη. Και να το δηλώνω. Ομως το κόμμα πρέπει να μου πει πώς φτάνω σ’ αυτήν την κοινωνία. Ποια είναι η μεταβατική περίοδος, πόσο κρατάει, τι βήματα κάνουμε κ.λπ. Αν δεν το πράττει, τότε είναι φιλολογικό σωματείο, θεωρητική λέσχη.
• Πώς να προταθεί ένα τέτοιο «εγχειρίδιο» όταν το πανίσχυρο σύστημα καταπνίγει όχι πράξεις αλλά προθέσεις ακόμα...
Εγώ, μια ελληνική ομάδα, έχω να παίξω με τη Ρεάλ Μαδρίτης ή την Μπαρτσελόνα. Από χέρι την πατάμε λοιπόν; Κάτι κάνεις, βρε αδελφέ. Μια άμυνα μπετόν αρμέ, οτιδήποτε. Σίγουρα όμως δεν λες: «Παιδιά πάμε να τους πάρουμε τα σώβρακα. Πάμε ρε, να τους φάμε». Δηλαδή: «Δεν πουλάω ΟΛΠ, αεροδρόμια. Δεν πουλάω τίποτα, ρε». Αυτό που μου λες, ο συσχετισμός δυνάμεων, απαιτεί πράγματι μεταβατική περίοδο. Ο μαθηματικός Θάνος έχει steps. Μπορούμε να τα ορίσουμε έντιμα, να τα ανακοινώσουμε στον ελληνικό λαό; Πρέπει να πω κάτι για να μην αδικήσω κανέναν από τον χώρο της Αριστεράς. Το «από εκεί» σύστημα, λέγε με Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι (δηλαδή πολλά ΠΑΣΟΚ), επί της ουσίας είναι ντιλιβεράδες, boys and girls στην υπηρεσία της αλλοδαπής. Εκφράζουν πολιτικές της ολιγαρχίας -όχι της δικής μας εθνικής αστικής τάξης, δεν είχαμε ποτέ. Είναι μονίμως συνδεδεμένοι στα συμφέροντα των ξένων. Πριν τελειώσει ο Σόιμπλε τη φράση του έτρεχαν να την υλοποιήσουν. Το πρόβλημα της Αριστεράς είναι οι αυτοσχεδιασμοί. Κι αν τους κάνει ο Θοδωρής Οικονόμου με τον Μικρούτσικο υπάρχει μια πιθανότητα να πετύχουν... Στην πολιτική όμως το ρίσκο είναι τραγικό. Να επανέλθω στην ποδοσφαιρική φιλολογία. Πώς πήγε ο ΠΑΟ το ’71 στο Λονδίνο να παίξει με τον Αγιαξ; Τους είπε ο Πούσκας: «Ρε, έντεκα αυτοί, έντεκα εσείς. Αέρα»! Αυτό ήταν το... σύστημα. Εδώ, ποιοι έντεκα; Απέναντι παίζει ο Μέσι...

 Θάνος Μικρούτσικος (Απόσπασμα συνέντευξης στην Εφημερίδα των Συντακτών, 29/8/15)

Ολόκληρη η συνέντευξη ΕΔΩ=>Διαρκώς αλλάζω συναυλιακό πρόσωπο

http://gerontakos.blogspot.gr/

30.8.15

Χέσε μας ρε σύντροφε!




Υπάρχουν γιατροί που μπαίνουν για 3ήμερη εφημερία σε νοσοκομείο και δεν κλείνουν μάτι. Υπάρχουν εργάτες που χτυπάνε συνεχόμενα δωδεκάωρα στα καμίνια και τρέμει το φυλλοκάρδι τους μη γίνει η στραβή και δεν ξαναγυρίσουν σπίτι τους. Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν σκυμμένοι δουλεύοντας χαμαλίκι από το ξημέρωμα ως τη νύχτα. Οπότε χέσε μας ρε Τσίπρα με το ηρωικό σου 17ωρο διαπραγματεύσεων. Μια φορά το έκανες και θα μας το χτυπάς για ολόκληρη ζωή. Γελάνε οι αλιεργάτες στα καΐκια με την κούραση που έριξες και τους λακέδες να πηγαινοφέρνουν φουα γκρα, νεράκι Άλπεων και κρεμ μπριλέ για να μην πέσει το σάκχαρο.
Υπάρχουν μακροχρόνια άνεργοι σακατεμένοι από την κατάθλιψη, καταστηματάρχες που συλλέγουν μύγες, έμποροι που πεταλώνουν ψύλλους, απλήρωτοι επί μήνες εργαζόμενοι, δανειολήπτες έτοιμοι για την κρεμάλα που έχουν να κλείσουν μάτι από την αγωνία και το άγχος 1.865 νύχτες, 865 νύχτες, 65 νύχτες ή μόνο 2 νύχτες γιατί είναι φρέσκοι στην απόγνωση του τίποτα που φέρνουν τα μνημόνια. Οπότε χέσε μας ρε Τσίπρα με το ηρωικό σου 17ωρο διαπραγματεύσεων που έκανες μαζί με τον Τσακαλώτο. Γελάει η κούραση μαζί σου.

Τι έχεις να πεις σε όλους αυτούς ρε «σύντροφε»; Ότι κουράστηκες 17 ώρες και το καλύτερο που μπόρεσες να κάνεις είναι να φέρεις ένα ακόμη μνημόνιο; Κι ότι είσαι υπερήφανος γι’ αυτή τη συμφωνία; Αν κάτι ξεχώριζε τον Τσίπρα από τους υπόλοιπους ήταν ότι δεν διέθετε τον κυνισμό και την αλαζονεία των προηγούμενων. Να όμως που πρόλαβε κι αυτός ν’ αλλάξει στα γρήγορα. «Όποιος θέλει να πενθήσει έχει το δικαίωμα να πενθήσει. Εμείς προχωράμε μπροστά» είπε ο κ. Τσίπρας μιλώντας στην Πανελλήνια Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ. Ποιοι είστε εσείς που προχωράτε μπροστά ρε Τσίπρα; Και ποιοι είναι αυτοί που τους επιτρέπεις να πενθήσουν; Λίγη ντροπή ρε!

Λες κατάμουτρα σ’ έναν λαό που σε στήριξε, τον ξεγέλασες, του υποσχέθηκες λαγούς με πετραχήλια και τον φόρτωσες μ’ ένα ακόμη μνημόνιο ότι άμα θέλει να πενθήσει ας πενθήσει κι εσύ στ’ αρχίδια σου; Πώς την έχεις δει μωρέ; Πού είναι μια γαμημένη συγγνώμη σε όλο αυτό που έκανες; Λες δίχως ίχνος ντροπής «εάν ο ελληνικός λαός μάς αποδοκιμάσει, ας κυβερνήσουν όσοι κατέστρεψαν τον τόπο τα τελευταία 40 χρόνια». Ποιος λαός, ρε απίστευτε; Εσύ δεν κυβέρνησες με τις ψήφους του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ; Εσύ δεν πέρασες το Μνημόνιό σου με τις ψήφους εκείνων που κατέστρεψαν τον τόπο τα τελευταία 40 χρόνια; Αυτό σου είπε ο λαός να κάνεις; Είσαι ελάχιστος ρε γαμώτο.

Και πήρε ο επικοινωνιακός μηχανισμός της Κουμουνδούρου το άλλοθι του Ηγέτη «κανείς δεν μπορεί να χρεώσει σε μένα και στη μάχη των επτά μηνών όλα τα στραβά των προηγούμενων 40 χρονών» και το μοίρασε στους «συντρόφους» των social media ώστε να το διακινήσουν ως ύψιστο επιχείρημα: «Φταίει μια κυβέρνηση 7 μηνών και όχι αυτοί που κυβέρνησαν 40 χρόνια;».

Ηλίθιο επιχείρημα που διαλύεται πιο γρήγορα κι από πυροτέχνημα. Πρώτον, τι έκανε στους 7 μήνες ο Τσίπρας για να δείξει, έστω, ότι έχει την πρόθεση να ελέγξει τις ευθύνες των δραστών της κατάντιας μας τα τελευταία 40 χρόνια; Τίποτα! Όχι μόνο συνεργάστηκε μαζί τους, χαριεντίστηκε, κάθισε στο ίδιο τραπέζι, δέχτηκε τη στήριξή τους αλλά, κυρίως, τους απενεχοποίησε μπαίνοντας και ο ίδιος στο κάδρο των αρχηγών που ακολούθησαν τραγικές πολιτικές λιτότητας και εξαθλίωσης.

Δεύτερον, μήπως εννοούν οι «σύντροφοι» ότι έχουμε την υποχρέωση να περιμένουμε 40 χρόνια διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ για να αποκτήσουμε δικαίωμα να τον κρίνουμε; Αν ναι, είναι τρελοί. Θα τον κρίνουμε όποτε θέλουμε και όπως γουστάρουμε. Αυτός υποσχέθηκε να μας υπηρετήσει, δεν είμαστε εμείς οι υπηρέτες του. Βάζουμε όρους, δεν βάζει όρους. Μας πούλησε ένα πολιτικό προϊόν. Ήταν χαλασμένο, ψεύτικο, άχρηστο, το επιστρέφουμε. Αν μας βλέπει ως πελάτες εκείνος, θα τον δούμε ως γυρολόγο εμείς. Δεν κατάλαβα από πού μπορεί να αντλεί δικαίωμα ασυλίας στην κριτική του ο κάθε Τσίπρας έστω και για μία ημέρα. Χαζέψαμε εντελώς;

Τρίτον και θλιβερότερο, αν ακολουθήσουμε αυτή τη λογική σχέσης χρόνου διακυβέρνησης και αναλογίας ευθυνών τότε δεν θα πρέπει να λέμε κουβέντα για το «ΠΟΤΑΜΙ» και τον Σταύρο Θεοδωράκη. Να το βουλώσουμε. Καμία κριτική. Το 2014 ιδρύθηκε και δεν κυβέρνησε ούτε μια μέρα. Δεν έχει ευθύνες για τίποτα, σωστά; Να περιμένουμε να κυβερνήσει κι αυτός για άλλα 40 χρόνια κι ύστερα να τολμήσουμε να μιλήσουμε για εκπροσώπηση διαπλοκής, υπεράσπιση συμφερόντων των δανειστών και τα υπόλοιπα. Ή, ας πούμε, να μη μιλάμε για τη Χούντα. Πόσο είχαμε Χούντα; 7 χρόνια μόνο, χαχα, τι ωραία! Τι είναι 7 χρόνια μπροστά σε 40; Αν είχαμε Χούντα επί 40 χρόνια, βεβαίως και να την κρίναμε, αλλά μόνο με 7 δεν είναι σωστά πράγματα αυτά! Είστε εντελώς ηλίθιοι γι’ αυτό και δεν ρωτάω αν το έχετε καταλάβει ότι είστε εντελώς ηλίθιοι.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ακόμη σε φάση προθέσεων ή υποσχέσεων. Κυβέρνησε! Δεν έδωσε απλώς δείγματα πολιτικής. Δεν μας έφερε ένα ντέμο αριστερού μνημονίου για να το δοκιμάσουμε κι αν μας αρέσει να το κρατήσουμε. Πήγε και υπέγραψε ολόκληρο το Μνημόνιο που ΘΑ ΚΑΘΟΡΙΣΕΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ!Αυτό κρίνουμε επικοινωνιακοί καραγκιόζηδες της πλάκας. Την προηγούμενη καταστροφή μας την κρίναμε. Την απορρίψαμε. Τους εκπροσώπους της τούς σιχαθήκαμε, τους κυνηγήσαμε, μαζευτήκαμε στο Σύνταγμα και τους κράξαμε, τους φτύσαμε σε χωριά και σε πλατείες, τους καταψηφίσαμε και δώσαμε το δικαίωμα στον ΣΥΡΙΖΑ να βρει τις ποινικές ευθύνες και να τιμωρήσει τους ενόχους. Ρε γαμώτο, ούτε σε παιδί νηπιαγωγείου δε μπορώ να τα πω πιο απλά.

«Εμείς θα τηρήσουμε την συμφωνία επειδή είμαστε υποχρεωμένοι να την τηρήσουμε» είπε ο Ηγέτης στη συνέντευξή του στον ALPHA. Τριετές είναι το νέο μνημόνιο. Χαραγμένη πολιτική. Υφεσιακή. Λιτότητας. Με απολύσεις. Με λουκέτα. Με την πρώτη μείωση συντάξεων να έχει ήδη έρθει. Με ένα κάρο προαπαιτούμενα που ψηφίστηκαν ώστε να πανηγυρίσουμε την υπερήφανη επιτυχία της «Συμφωνίας» και τον ντουβρουτζά ακόμη δεν τον ξέρουμε γιατί τα κρυφά μέτρα θα έρθουν από Οκτώβριο.

Καταλάβατε τώρα τι είναι αυτό που κρίνουμε ρε slogan machines της Κουμουνδούρου; Την εξασφαλισμένη καταστροφή του μέλλοντός μας. Και όχι, δεν θα τη συμψηφίσουμε με το κατεστραμμένο παρελθόν μας για να αθωώσουμε τον Τσίπρα. Τις μαλακίες τύπου «ήταν πολύ καλό παιδί, έπεσε όλη η γειτονιά από τα σύννεφα» τις εξαντλήσαμε στον Λάκη τον Φονιά, γιατί φοβόμασταν μη βγει από τη φυλακή και μας θάψει. Τον Τσίπρα θα τον κρίνουμε ως πολιτικό που έφερε το Τρίτο Μνημόνιο και δηλώνει ότι θα το εφαρμόσει πιστά.

Καρτέσιος
http://www.logiosermis.net/2015/08/blog-post_432.html#.VeMj9V7otgU

Nομίζετε πως υπουργούς "επενδυτές" (Σταθάκης-Τσακαλώτος)... έχει μόνον η Ελλάδα; Αμ δε! Federica Guidi, Υπουργός Οικονομικής...



...Ανάπτυξης, στην κυβέρνηση του "αριστερού" Renzi (Δημοκρατικό Κόμμα, πρώην Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας)
H "αριστερή" κυρία Υπουργός είναι κόρη του Αντιπροέδρου της Ένωσης Ιταλών Βιομηχάνων (Confindustria) Guidalberto Guidi, και μέλους των Διοικήσεων στις σημαντικότερες ιταλικές βιομηχανίες, όπως η FIAT και η Ferrari. Μάλιστα η κυρία Υπουργός ήταν πρόεδρος της Ένωσης Νέων Βιομηχάνων!
Σόι πάει το βασίλειο!
Λοιπόν, η "αριστερή" κυρία Υπουργός, για να αποφύγει τη φορολογία στην Ιταλία μετέφερε τις επιχειρήσεις της στην...
Ρουμανία! Πρόκειται για "επενδυτική" κίνηση και δεν έχει σχέση, ούτε συγγρούεται με τα καθήκοντά της στην "αριστερή" κυβέρνηση (το αριστερή είναι όπως αυτή η κυβέρνηση Τσίπρα) ως Υπουργός Οικονομικής Ανάπτυξης!
Συνεπώς, καλά δεν έκαναν οι "αριστεροί" Υπουργοί Τσακαλώτος-Σταθάκης, αλλά κι άλλοι, που επένδυσαν στις γνωστές έντιμες JP MORGAN και BLACK ROCK;
Όταν έχεις επενδυτικές εμπειρίες τέτοιων διεθνών διαστάσεων, τότε ναι, μπορείς να κάνεις αριστερό μνημόνιο!

Το αμερικάνικο αριστούργημα τού γερμανού μάγου τής ασπρόμαυρης εικόνας.

Ζεις μονάχα μία φορά

Ο Φριτς Λανγκ, δημιουργός τού "Metropolis" (1926), ορόσημου τού βουβού -και όχι μόνον- κινηματογράφου (αλλά και της επιστημονικής φαντασίας), μετανάστευσε το 1933 στις Η.Π.Α. λόγω της διαφωνίας του με το ναζιστικό καθεστώς. Ωστόσο είχε ήδη δώσει πολλά από τα κορυφαία δείγματα τού μεσοπολεμικού κινηματογράφου, όπως τα "Μetropolis", "Dr. Mabuse der Spieler" (1922), "Die Nibelungen" (1924), "Frau im Mond" (1929) και "Das Testament des Dr. Mabuse" (1933).
Το "You Only Live Once" είχε προβληθεί και από το αείμνηστο Ε.Ι.Ρ.Τ. κάπου στη δεκαετία του 1970 με τον ελληνικό τίτλο "Έχω Δικαίωμα Να Ζήσω". Φιλμ νουάρ με φιλοσοφικό και κοινωνικό σχολιασμό, από αυτά που το εν λόγω είδος δεν μας έχει συνηθίσει.
Υπότιτλοι από εμένα.

You Only Live Once (film) - Wikipedia, the free encyclopedia

Θαυμάστε δρόμους μεταμορφωμένους σε υπέροχες σουρεαλιστικές τοιχογραφίες που γοητεύουν τους περαστικούς


Μερικοί καλλιτέχνες είναι παθιασμένοι με την τέχνη του δρόμου και  μετατρέπουν τους δρόμους σε τεράστιες οπτικές ψευδαισθήσεις. Με την τριδιάστατη  ζωγραφική τους πάνω  στο οδόστρωμα  έχει κανείς  την εντύπωση ότι αυτό που βλέπει στο δρόμο  εξελίσσεται  σε κάτι απίθανο αλλά ολωσδιόλου πραγματικό .
street-art-illusion-optique-3d20
street-art-illusion-optique-3d2
street-art-illusion-optique-3d3
street-art-illusion-optique-3d4
street-art-illusion-optique-3d6
street-art-illusion-optique-3d7
street-art-illusion-optique-3d8
street-art-illusion-optique-3d10
street-art-illusion-optique-3d12
street-art-illusion-optique-3d13
street-art-illusion-optique-3d14
street-art-illusion-optique-3d15
street-art-illusion-optique-3d16
street-art-illusion-optique-3d23
street-art-illusion-optique-3d17
street-art-illusion-optique-3d18
street-art-illusion-optique-3d19
street-art-illusion-optique-3d21
street-art-illusion-optique-3d24
street-art-illusion-optique-3d25
street-art-illusion-optique-3d26
street-art-illusion-optique-3d27
street-art-illusion-optique-3d28
street-art-illusion-optique-3d29
street-art-illusion-optique-3d22

Xαρουλης Γιαννης- Παντα Θλιμμενη χαραυγη


ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ - ΕΔΑ ΠΟΥ ΦΕΥΓΕΙΣ ΑΣΚΙΑΝΕ


ΚΩΣΤΑΣ ΜΟΥΝΤΑΚΗΣ - ΣΤΣΗ ΓΡΑΜΠΟΥΣΑΣ Τ΄ΑΚΡΩΤΗΡΙ ...


Ο Λυράρης και ο Χάρος 0001


Ψαραντώνης-Άντρας που δεν εκάτεχε


Μόνο εκείνος π' αγαπά - Αθανάσιος Σκορδαλος


Καλλέργης Μιχάλης - Ω σιγανέ μου ποταμέ


ΣΕ ΨΗΛΟ ΒΟΥNO( Ο ΑΕΤΟΣ) - ΚΩΣΤΑΣ ΜΟΥΝΤΑΚΗΣ


Γ. Παπαδάκης/Σκορδαλός - Πάντα θλιμμένη χαραυγή


Κωστας Μουντακης Μεσοπελαργα αρμενιζω Αποχαιρετισμος


Η Σμύρνη Μάνα καίγεται…

«…και των Ελλήνων οι χοροί και των πιστών τα πλήθη
Σου προσκυνούνε, άμωμε, τη θεία δοκιμασία
και το μεταλαβαίνουμε το αίμα που εχύθη»!
Κωστής Παλαμάς
oldphotos131436299463«…Ψάχναν για τον αίτιο, αναθεμάτιζαν τον ουρανό, τη γης, τον Κεμάλ, το Βενιζέλο τον Κωνσταντίνο, την Αντάντ, τον πόλεμο. Μα πριν απ΄ όλα τον ύπουλο τον Άγγλο, τον υπολογιστή,το διπλοπρόσωπο, το σφετεριστή που έκανε μπίζνες και αυτοκρατορική πολιτική με το αίμα και τη δυστυχία ενός λαού»…
Από το οι νεκροί περιμένουν της Διδούς Σωτηρίου
ADVERTISEMENT

Από τη νύχτα της 28ης Αυγούστου και μετά κανένα Ελληνικό σπίτι δεν έμεινε άθικτο! Ποιός μπορεί να περιγράψει με λόγια το χρονικό του ξερριζωμού, του θανάτου και της καταστροφής; Παιδιά σφάχτηκαν, γυναίκες και κόρες ατιμάσθηκαν μπροστά στους οικείους τους, οικογένειες ξεκληρίστηκαν, αξιοπρέπειες τσαλακώθηκαν, ιερά βεβηλώθηκαν, περιουσίες αρπάχθηκαν, περιοχές ολόκληρες ερήμωσαν.

Τη νύχτα της 30ής Αυγούστου φλόγες αρχίζουν να ζώνουν την Σμύρνη. Όσο οι ώρες περνούν, τόσο οι φλόγες ψουντώνουν μέχρι τον ουρανό! Πυροβολισμοί κι εκρήξεις συνοδεύουν το κάψιμο της πανάρχαιας πρωτεύουσας της Ιωνίας. Τούρκοι γυρίζουν στις συνοικίες αδειάζοντας κουβάδες τη βενζίνη και το πετρέλαιο. Οι διηγήσεις όσων γλίτωσαν από την Κεμαλική κόλαση, κάνουν και τις πέτρες να κλαίνε. Σταματάει ο ανθρώπινος νους μπροστά στις κτηνωδίες, που διαπράχθηκαν από τ’ ανθρώπινα κτήνη τους Τούρκους, εις βάρος των Ελλήνων της Ιωνίας.

Τον Μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσόστομο, τον κατακρεούργησαν στις 28 Αυγούστου οι Τούρκοι και μαζί του 342 κληρικούς της Μητροπόλεως Σμύρνης και των περιχώρων! Του έβγαλαν με ξιφολόγχη τα μάτια, του έκοψαν τ’ αυτιά και τη γλώσσα. Τον έσυραν από τα γένεια και τα μαλλιά. Δεν άφησαν τίποτε το σκληρό κι εξευτελιστικό, που να μην το κάμουν στο μισοσκοτωμένο κορμί του. Μεθυσμένες από το αίμα του Χρυσοστόμου οι ορδές των Τούρκων, παίρνουν ένα κομμάτι της σάρκας του, ματωμένο ενθύμιο! Το κεφάλι του με βγαλμένα τα μάτια, κομμένα τ’ αυτιά και τη γλώσσα, με τα γένεια ξερριζωμένα, μαύρο από το ξύλο, γεμάτο αίματα το μπήγουν στην πατερίτσα του κι ο όχλος των βαρβάρων μεθυσμένος από την αγριότητα και την θηριωδία το περιφέρει σαν τρόπαιο στους Τουρκομαχαλάδες.
Οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί μας κτυπούσαν με κοντάρια τους Έλληνες πού κατόρθωναν να φθάσουν κολυμπώντας στα πλοία, τα υποτιθέμενα σωτηρίας! Όλοι οι Δυτικοί «Σύμμαχοι» (Άγγλοι, Γάλλοι, Ιταλοί) στήριξαν τον Κεμάλ, τον σφαγέα του Ελληνισμού της Ιωνίας, για δύο λόγους :
1) Η Ελλάδα με την προσάρτηση της Μ. Ασίας θα ανερχόταν αμέσως σε μεγάλη δύναμη, πράγμα που δεν συνέφερε καμία από τις Μ. Δυνάμεις.
2) Ήθελαν η Τουρκία να αποτελεί, όπως γίνεται και σήμερα, τον ενδιάμεσο ανάμεσα στον Δυτικό Κόσμο και στο Ισλάμ.Σε βάρος των Ελλήνων της Ιωνίας δεν έγιναν μόνον οι Τουρκικές φρικαλεότητες, αλλά και βασικότατες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους, από την Διεθνή Κοινότητα. Υποχρεώθηκαν σε ανταλλαγή κι αναγκάστηκαν να φύγουν από την Ιωνία βάσει όσων συμφωνήθηκαν στη Λωζάννη. Το 1930 κατόπιν πιέσεων των Μεγάλων Δυνάμεων, η Ελληνική κυβέρνηση ουσιαστικά χάρισε στο Κεμαλικό δημόσιο τις περιουσίες τουλάχιστον 1.500.000 Μικρασιατών Ελλήνων. Η επαίσχυντη αυτή συμφωνία αποτελεί μοναδικό παράδειγμα παγκοσμίως απροκάλυπτης ληστείας, που έλαβε χώρα με τη συγκατάθεση της Κοινωνίας των Εθνών.

Στην ελπίδα η στάχτη, στη στάχτη η φωτιά, που φωτίζει την Εθνική μνήμη, φουντώνει στην ψυχή και διατηρεί χλωρή τη ρίζα της φυλής. Να μείνουμε Έλληνες!
«Έλα χρυσό καράβι, έλα ξεφόρτωσε!
Δως μας το θησαυρό σου κι άνοιξε τα πανιά
ολόϊσα για Σμύρνη και για τα Μουντανιά»!
Γεώργιος Αθάνας