Καλά να πάθουμε...

 

Ας μη γελιόμαστε.

Σκύψαμε το κεφάλι. Οι περισσότεροι από μας.

Αλλος γιατί εξακολουθεί να ελπίζει στα θαύματα.

Αλλος γιατί διαθέτει απείρου μεγέθους "όριο ανοχής".

Αλλος γιατί κουράστηκε κι άλλος γιατί φοβάται.

 

Ας μη γελιόμαστε.

Κάποιοι εξακολουθούν να τους πιστεύουν.

Κάποιοι εξακολουθούν νάναι τσιράκια.

Μερικοί προσβλέπουν σε μελλοντική ανταμοιβή, προσφέροντας

σήμερα σιωπή.

Είναι και οι μπερδεμένοι. Είναι και οι εκ πεποιθήσεως ραγιάδες.

Ας μη γελιόμαστε.

Υπομένουμε τη Βαρβαρότητα, βρίζοντας τη μοίρα μας.

Αντιμετωπίζουμε την επερχόμενη "σκλαβοποίηση",

σφυρίζοντας αδιάφορα.

Ας μη γελιόμαστε.

Στέγνωσε το λαρύγγι μας.

Δεν έχουμε σάλιο να φτύσουμε τους ενόχους.

Φωνή να κράξουμε.

Δύναμη να εγκαταλείψουμε τους καναπέδες μας.

Κουράγιο να πάρουμε τους Δρόμους.

Να αντισταθούμε. Να οργανωθούμε.

Ναι. Γελιόματε,

Αν πιστεύουμε ακόμα πως αυτοί που κυβερνούν είναι άσχετοι.

Πως είναι έντιμοι. Ειλικρινείς.

Ναι. Γελιόμαστε,

Οσο πιστεύουμε πως ήρθαν απροετοίμαστοι. Χωρίς σχέδιο.

Να "σώσουν" την πατρίδα, αφού την καταποντίσουν.

Την εξευτελίσουν.

Να "διαφυλάξουν" τη χώρα, αφού την τεμαχίσουν

σε μερίδια αγοραστών.

Ναι. Γελιόμαστε,

Αφού πιστεύουμε πως οι μεθοδικοί τεχνοκράτες της τρόϊκας

νοιάζονται να σώσουν την ελληνική πατρίδα, οικονομία και κοινωνία.

Αφού ενδίδουμε στην προπαγάνδα τους.

Αφού τους προσφέρουμε αυτοβούλως "άλλοθι υποταγής".

Καλά να πάθουμε.

Εμείς τους εκλέγαμε.

Εμείς τους δίναμε απλόχερα τη στήριξή μας.

Αυτοί, όμως, φρόντιζαν πάντα να στηρίζουν τα συμφέροντα

του Κεφαλαίου.

Για τους Πολλούς τα λίγα και για τους Ολίγους τα πολλά.

Καλά να πάθουμε.

Που δεν διδαχτήκαμε από την Ιστορία.

Που πιστεύουμε σε θαυματοποιούς.

Που αρνηθήκαμε τη Δύναμή μας.

Καλά να πάθουμε.

Που το 2012 ήταν ΕΦΙΑΛΤΗΣ..

Που το 2013 θα είναι ΚΟΛΑΣΗ!!

ΠΗΓΗ:Πολιτικό Κοράκι

Πηγή: Καλά να πάθουμε. - RAMNOUSIA

Γλίτσα, βρώμα και δυσωδία. Το σύστημά τους σάπισε...

 

Χρήστος Επαμ. Κυργιάκης
Αυτοί
Που τόσα χρόνια διαχειρίζονταν τις τύχες μας και έφτιαχναν τις δικές τους τύχες.
Που τόσα χρόνια εμφανίζονταν στις τηλεοράσεις και γέμιζαν οι οθόνες γλίτσα.
Που ορκίζονταν στο όνομα του λαού και στο σκοτάδι σχεδίαζαν το ξέσκισμά του.
Που ζητούσαν την τήρηση του νόμου και της τάξης από τους πολίτες την ίδια στιγμή που εκείνοι παρανομούσαν ασύστολα....
Που έβριζαν τους πολίτες αυτού του τόπου ως διεφθαρμένους την ώρα που οι ίδιοι ήταν χωμένοι μέχρι τα μπούνια στη διαφθορά.
Που με τον ιδρώτα και το αίμα των εργαζομένων έχτιζαν βίλες, έκαναν πριγκηπικούς γάμους σαν ξεμωραμένοι γέροι και ζούσαν σαν βασιλιάδες ανοίγοντας το λάκκο της εξαθλίωσης για τους ίδιους τους εργαζόμενους.
Που έφεραν την τρόικα, που συνομίλησαν με την τρόικα, που σφιχταγκαλιάζονται με την τρόικα αναζητώντας νέα στρατόπεδα συμφερόντων και νέους δρόμους πλουτισμού.
Που δεν είναι πάνω από 10.000 σε τούτο τον τόπο οι οποίοι έχουν μπλέξει τα μπούτια τους και τα συμφέροντά τους, με μοναδικό σκοπό το να συνεχίσουν να ρουφάνε το αίμα του κοσμάκη σαν σύγχρονοι βρικόλακες και το φυσικό πλούτο της χώρας, σαν γιγάντια τρωκτικά.
Που μας κρατούσαν «συντροφιά» τα σαββατόβραδα στις οθόνες των τηλεοράσεων, άλλοτε χορεύοντας με τσαχπινιά και χάρη, άλλοτε συζητώντας για το βρακί της μιας λαμπερής τραγουδίστριας και για το πώς κατουράει ο άλλος λαμπερός τραγουδιστής και άλλοτε με αμέτρητη υποκρισία, κρίνοντας και κατακρίνοντας τους αγρότες που του έκλεισαν το δρόμο και δεν μπόρεσε να πάει στη μανούλα του.
Που ενώ χρωστούσαν εκατομμύρια στο δημόσιο συνέχιζαν και συνεχίζουν, να ζουν ανενόχλητοι, μέσα στον πλούτο και τη χλιδή αφού κανένας δεν πάει να τους πάρει τα χρωστούμενα.
Που χρησιμοποίησαν και χρησιμοποιούν για προσωπικό τους πλουτισμό, όχι τα παραθυράκια, αλλά τις δίμετρες μπαλκονόπορτες που τους προσφέρει ο νόμος και που μόνο εκείνοι γνωρίζουν, αφού εκείνοι νομοθετούν.
Που ακρωτηρίασαν τον συνδικαλισμό και μετέτρεψαν τους περισσότερους συνδικαλιστές, όχι χωρίς να το θέλουν και οι ίδιοι, σε έμμεσους μισθοφόρους για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο όταν σχεδίαζαν τις αρπαχτές και τις «νόμιμες» μπίζνες.
Που συναναστρέφονταν τόσα χρόνια με τα αρπαχτικά λιβανίζοντάς τα και γλείφοντάς τα συνάμα για να εξασφαλίσουν και κείνοι μερικά κόκαλα κοροϊδεύοντας συνειδητά, αναγνώστες, τηλεθεατές και ακροατές.
Που δήλωναν και δηλώνουν ορκισμένοι εχθροί του δημόσιου τομέα ενώ συγχρόνως ακολουθούσαν και ακολουθούν την ίδια κρατικοδίαιτα, για να διατηρούν την χλιδάτη γραμμή τους.
Που όσο υπέγραφαν το ένα μνημόνιο μετά το άλλο έκαναν τη γριά πάπια και τώρα θυμήθηκαν να πουν πως «ο Γιώργος τους παράσυρε», ποντάροντας στην λήθη της κοινωνίας.
Που στο όνομα του λαού κρύβουν το πραγματικό τους πρόσωπο το οποίο φανερώνουν όταν ξεμοναχιάσουν κανέναν απροστάτευτο μετανάστη.
Που, από τη μια, εξυμνούν σε εκδηλώσεις-μνημόσυνα την «παρανομία» του Κολοκοτρώνη, του Βελουχιώτη και της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και από την άλλη προτρέπουν στην τήρηση της δικής τους «νομιμότητας και τάξης».
Όλοι αυτοί
Αποτελούν τις κολώνες, τα δοκάρια και τα τούβλα για τις μεσοτοιχίες του σάπιου πολιτικού οικοδομήματος.
Ένα οικοδόμημα που είναι έτοιμο να καταρρεύσει στην πρώτη ισχυρή σεισμική-κοινωνική δόνηση.
Και η χώρα μας είναι από τις πρώτες, παγκοσμίως, σε δονήσεις.
Τόσο σεισμικές όσο και κοινωνικές.
ΠΗΓΗ

Πηγή: Γλίτσα, βρώμα και δυσωδία. Το σύστημά τους σάπισε. - RAMNOUSIA

Bella Ciao dopo la Santa Messa... DON ANDREA GALLO... ΓΙΑ "ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΔΕΗΘΩΜΕΝ" ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΑΓΩΝΙΣΘΩΜΕΝ....

Bella Ciao dopo la Santa Messa

(Θα χαμογελάει από κει ψηλά ο πατήρ Ανυπόμονος. Να δω ποιος Έλληνας παπάς θα τραγουδήσει τον ύμνο του ΕΑΜ -που μας έσωσε από την πείνα, θα μας σώσει τώρα απ’ την σκλαβιά- μπροστά στην Αγία Τράπεζα.)

pitsirikos.net

 

Il giorno 8 dicembre 2012 al termine di una Messa straordinariamente sentita e partecipata per il 42° anniversario della comunità di San Benedetto e per ricordare Domenico Cataldi, improvvisamente mancato, si è intonata la canzone partigiana "Bella Ciao" come impegno alla resistenza a tutte le ingiustizie.

Chi è Don Gallo

CRONISTORIA DI DON ANDREA GALLO "Un prete che si è scoperto uomo" Andrea nasce a Genova il 18 Luglio 1928 e viene immediatamente richiamato, fin dall'adolescenza, da Don Bosco e dalla sua dedizione a vivere a tempo pieno "con" gli ultimi, i poveri , gli emarginati, per sviluppare un metodo educativo che ritroveremo simile all'esperienza di Don Milani, lontano da ogni forma di coercizione. Attratto dalla vita salesiana inizia il noviziato nel 1948 a Varazze, proseguendo poi a Roma il Liceo e gli studi filosofici. Nel 1953 chiede di partire per le missioni e viene mandato in Brasile a San Paulo dove compie studi teologici: la dittatura che vigeva in Brasile, lo costringe, in un clima per lui insopportabile, a ritornare in Italia l'anno dopo. Prosegue gli studi ad Ivrea e viene ordinato sacerdote il 1 luglio 1959. Un anno dopo viene nominato cappellano alla nave scuola della Garaventa, noto riformatorio per minori: in questa esperienza cerca di introdurre una impostazione educativa diversa, dove fiducia e libertà tentavano di prendere il posto di metodi unicamente repressivi; i ragazzi parlavano con entusiasmo di questo prete che permetteva loro di uscire, poter andare al cinema e vivere momenti comuni di piccola autogestione, lontani dall'unico concetto fino allora costruito, cioè quello dell'espiazione della pena. Tuttavia, i superiori salesiani, dopo tre anni lo rimuovono dall'incarico senza fornirgli spiegazioni e nel '64 Andrea decide di lasciare la congregazione salesiana chiedendo di entrare nella diocesi genovese: "la congregazione salesiana, dice Andrea, si era istituzionalizzata e mi impediva di vivere pienamente la vocazione sacerdotale". Viene inviato a Capraia e nominato cappellano del carcere: due mesi dopo viene destinato in qualità di vice parroco alla chiesa del Carmine dove rimarrà fino al 1970, anno in cui verrà "trasferito" per ordine del Cardinale Siri. Nel linguaggio "trasparente" della Curia era un normale avvicendamento di sacerdoti, ma non vi furono dubbi per nessuno: rievocare quel conflitto è molto importante, perché esso proietta molta luce sul significato della predicazione e dell'impegno di Andrea in quegli anni, sulla coerenza comunicativa con cui egli vive le sue scelte di campo "con" gli emarginati e sulle contraddizioni che questa scelta apre nella chiesa locale. La predicazione di Andrea irritava una parte di fedeli e preoccupava i teologi della Curia, a cominciare dallo stesso Cardinale perché, si diceva, i suoi contenuti "non erano religiosi ma politici, non cristiani ma comunisti". Un'aggravante, per la Curia è che Andrea non si limita a predicare dal pulpito, ma pretende di praticare ciò che dice e invita i fedeli a fare altrettanto: la parrocchia diventa un punto di aggregazione di giovani e adulti, di ogni parte della città, in cerca di amicizia e solidarietà per i più poveri, per gli emarginati che trovano un fondamentale punto di ascolto. Per la sua chiara collocazione politica, la parrocchia diventa un punto di riferimento per molti militanti della nuova sinistra, cristiani e non. L'episodio che scatena il provvedimento di espulsione è un incidente verificatosi nel corso di una predica domenicale: lo descrive il settimanale "Sette Giorni" del 12 Luglio 1970, con un articolo intitolato "Per non disturbare la quiete". Nel quartiere era stata scoperta una fumeria di hashish e l'episodio aveva suscitato indignazione nell'alta borghesia del quartiere: Andrea, prendendo spunto dal fatto, ricordò nella propria predica che rimanevano diffuse altre droghe, per esempio quelle del linguaggio, grazie alle quali un ragazzo può diventare "inadatto agli studi" se figlio di povera gente, oppure un bombardamento di popolazioni inermi può diventare "azione a difesa della libertà". Qualcuno disse che Andrea era oramai sfacciatamente comunista e le accuse si moltiplicarono affermando di aver passato ogni limite: la Curia decide per il suo allontanamento dal Carmine. Questo provvedimento provoca nella parrocchia e nella città un vigoroso movimento di protesta ma, la Curia, non torna indietro e il "prete scomodo" deve obbedire: rinuncia al posto "offertogli" all'isola di Capraia che lo avrebbe totalmente e definitivamente isolato. Lasciare materialmente la parrocchia non significa per lui abbandonare l'impegno che ha provocato l'atteggiamento repressivo nei suoi confronti: i suoi ultimi incontri con la popolazione, scesa in piazza per esprimergli solidarietà, sono una decisa riaffermazione di fedeltà ai suoi ideali ed alla sua battaglia "La cosa più importante, diceva, che tutti noi dobbiamo sempre fare nostra è che si continui ad agire perché i poveri contino, abbiano la parola: i poveri, cioè la gente che non conta mai, quella che si può bistrattare e non ascoltare mai. Ecco, per questo dobbiamo continuare a lavorare!" Qualche tempo dopo, viene accolto dal parroco di S. Benedetto, Don Federico Rebora, ed insieme ad un piccolo gruppo nasce la comunità di base, la Comunità di S. Benedetto al Porto: quest'anno festeggiamo trentadue anni: se il nostro progetto con tanti compagni e compagne non fosse un poco riuscito, potremmo essere ancora qui??? Dopo tanti anni, la nostra porta è sempre aperta!

http://www.sanbenedetto.org/index.php?option=com_content&view=frontpage&Itemid=1
http://www.youtube.com/watch?v=_5koRYLKUbk
http://pitsirikos.net/

Κάτι θα ξαναγεννηθεί, αλλά θα διαφέρει απ’ ό,τι ξέρουμε... (αναδημοσίευση).

 

Συνέντευξη της Ροσάνα Ροσάντα στον Μάρκο Μπερλίνγκουερ.

Δημοσιεύτηκε στις 18 Νοεμβρίου 2012, στην εφημερίδα «Pubblico».

Μετάφραση: Τόνια Τσίτσοβιτς

από left.gr

Η Ροσάνα Ροσάντα ζει στο Παρίσι εδώ και πολλά χρόνια. Το σπίτι της βλέπει στο Σηκουάνα, στην Αριστερή Όχθη, φυσικά. Το κτίριο του 19ου αιώνα έχει μια ξεχωριστή αύρα. Στο διαμέρισμά της, μου λέει ότι υπήρχε το τυπογραφείο της Κολέτ. Σ’ αυτή την παρισινή γωνιά ήλθα να της πάρω συνέντευξη. Της εξήγησα ότι έχουμε έναν ιδιαίτερο χώρο αφήγησης στην εφημερίδα Pubblico, που εμείς ονομάζουμε what‘s left. Ήταν περίεργη να μάθει για μας και για τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα: «Τι εννοεί ως αριστερά ο διευθυντής σου;», με ρωτάει.

Της απαντάω ότι νομίζω ότι απ’ αυτή την άποψη ο διευθυντής έμεινε κολλημένος στο πέρασμά του από τη Fgci (τη νεολαία του ΙΚΚ) στα μισά της δεκαετίας του ’80. Αυτό την εξέπληξε και νομίζω ότι τη διασκέδασε: «Όσο περνάει ο καιρός - μου είπε -βρίσκω όλο και πιο υπέροχο εκείνο το κόμμα, το ΙΚΚ, στο οποίο έκανα πολλή κριτική. Υπήρξε ένα μεγάλο οικοδόμημα».

Την κοιτάζω, για μια στιγμή. Θυμόμουν τη Ροσάντα στη λογοτεχνική εικονογραφία του Manifesto: την αυστηρή και σοβαρή διανοούμενη. Και αντίθετα τη βρίσκω γλυκομίλητη και περίεργη. Μιλάμε πολύ, τρεις ώρες. Ξεκινάμε από το ίντερνετ («Θα επιβιώσουν οι εφημερίδες με το διαδίκτυο;») για να καταλήξουμε στη Λατινική Αμερική («καταλαβαίνω ότι έκαναν σπουδαία πράγματα, αλλά εγώ δεν βλέπω αυτό το μοντέλο»). Στο τέλος, από δω το πάμε, από κει το πάμε, αντιλαμβάνομαι ότι μιλήσαμε κυρίως για ιστορία και για το 1900. Δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς με ένα «κορίτσι του περασμένου αιώνα», για να μείνουμε στην εικόνα την οποία επέλεξε να δώσει ως τίτλο της αυτοβιογραφίας της.

Σ’ αυτό το μεγάλο διάλογο αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχουν τρεις φάσεις που σημαδεύουν την αφήγησή της. Η πρώτη είναι η ένταξή της στον κομμουνισμό, στο ΙΚΚ. Είμαστε στο 1943, μετά την 23η Ιουλίου, στο Μιλάνο. (Στην ανάμνηση αυτή χαμογελάει). «Είχα ακούσει να λένε ότι ο Αντόνιο Μπάνφι (ΣτΜ κομμουνιστής φιλόσοφος, καθηγητής της Ροσάντα στο πανεπιστήμιο) ήταν κομμουνιστής. Και πήγα να τον ρωτήσω. «Αλήθεια;». Έτσι, σαν χαζή.

Κι αυτός;

Μου απάντησε: «Γιατί με ρωτάτε;». Μου έδωσε βιβλία να διαβάσω. Ξαναγύρισα μετά από μια εβδομάδα, του είπα: «Ωραία. Και αν κάποιος ήθελε να εφαρμόσει αυτές τις ιδέες;». (Μα αυτό που είναι σημαντικό σήμερα για τη Ροσάντα, είναι να εξηγήσει, πέρα απ’ αυτό το επεισόδιο, πόσο μπορούσε να ήταν εύκολη η ένταξη στον κομμουνισμό ενός κοριτσιού μιας αστικής «α-φασιστικής» οικογένειας).

Γιατί;

Επειδή η αστική κουλτούρα ήταν από το 1800 διαποτισμένη με προοδευτικές ιδέες και ιδέες ισότητας. Βλέπεις, ο πατέρας μου, για παράδειγμα, είχε διαμορφωθεί με γνώμονα τον Τολστόι, τον Ρούντολφ Στάινερ. Όταν κατάλαβε ότι είχα μπει στην Αντίσταση - επειδή η αστυνομία ήρθε να κάνει έρευνα στο σπίτι - με ρώτησε ανήσυχος: «Μα με ποιους πήγες;».

Κι εσύ του είπες την αλήθεια;

Όταν έμαθε ότι ήμουν με τους κομμουνιστές, μου είπε: «Πάλι καλά!». Η αστική τάξη μπορεί να ήταν και φασιστική. Μπορεί να ήταν και μετριοπαθής. Μπορεί να νόμιζε ότι η ανισότητα θα υπήρχε πάντα. Δεν υπήρχε όμως αυτή η ιδέα που συναντάμε σήμερα: η φτώχεια σαν ενοχή. Η ανισότητα σαν αξία.

Η δεύτερη πράξη αυτής της προσωπικής και συλλογικής ιστορίας λαμβάνει χώρα στη δεκαετία του ‘60. Μα η αφήγηση δεν αφορά την υπόθεση του Manifesto.

Τι συνέβη σ’ εκείνα τα χρόνια;

Υπήρξε μια ανθρωπολογική μετάλλαξη. Ο Χομπσμπάουμ την αφηγείται ωραία. Όλα αλλάζουν. Υπάρχει η μεγάλη ανάπτυξη. Η μαζική κατανάλωση. Οι γυναίκες μπαίνουν στην αγορά εργασίας. Η μαζική φοίτηση των παιδιών στα σχολεία.

Αρχίζει η κριτική στα κόμματα. Αρχίζει εκείνη η απόκλιση μεταξύ κομμάτων, κινημάτων και κοινωνίας, που ίσως σήμερα να έφθασε το απώτερο σημείο της.

Ξεσπάνε τα κινήματα, πρώτα τα φοιτητικά, μετά τα εργατικά. Το ΙΚΚ και τα κόμματα δεν τα καταλαβαίνουν. Θυμάμαι ότι ήταν έκπληκτα απ’ αυτό το κύμα που διαμορφωνόταν έξω απ’ αυτά. Οι γηραιότεροι, άνθρωποι τύπου Σέκια και Τερατσίνι, σκέφτονταν: «Αν οι εργάτες κινήθηκαν χωρίς το ΙΚΚ, πρέπει να υπάρχει κάποιο λάθος».

Στην αυτοβιογραφία της, η οποία σταματά εδώ, στο 1969 -κι αυτό έχει τη σημασία του- η Ροσάντα, αναφερόμενη στην ομάδα του Manifesto, λέει: “Ελπίζαμε ότι θα ήμασταν μια γέφυρα ανάμεσα σ’ αυτές τις νέες ιδέες και στη σοφία της γέρικης αριστεράς: δε λειτούργησε”.

Τέλος, ερχόμαστε στην τρίτη φάση: αναπόφευκτα, λαμβάνει χώρα στο τέλος της δεκαετίας του 80.

Τι ήταν για σένα το 1989;

Η κατάρρευση της ΕΣΣΔ λόγω εσωτερικής έκρηξης. Ίσως όμως να είναι πιο εκπληκτική η στροφή της Κίνας: ένα κομμουνιστικό κόμμα που γίνεται θιασώτης του καπιταλισμού. Αν μου το είχαν πει δέκα χρόνια νωρίτερα, δεν θα το είχα πιστέψει. Για την ιδέα της αριστεράς υπήρξε μια μοιραία μετάβαση.

Γιατί;

Γιατί -είτε μας άρεσε είτε όχι- μέχρι τότε υπήρχαν δύο στρατόπεδα, δύο κουλτούρες, δύο πραγματικότητες. Από εκείνο το σημείο, απομένει μόνο ένα. Και απομένει μόνο μια ερμηνεία που λέει: ο καπιταλισμός - ο κοινωνικός δαρβινισμός - είναι μια φυσική κατάσταση. Ο σοσιαλισμός, η ισότητα, είναι αυταπάτες. Είναι μια ουτοπία. Μια λέξη που σιχαίνομαι. Εκεί είναι που η προοδευτική κουλτούρα του 1800, κι εκείνη η σοσιαλιστική, αόριστη ιδέα, εξαφανίζεται. Και μαζί της, κατά κάποιον τρόπο, καταποντίζεται και η ίδια η ιδέα της αριστεράς. Γιατί για μένα αυτό είναι αριστερά. Μια ηθική της ισότητας. Αν θέλεις, πρόκειται για μια ιδέα που προέρχεται από τη γαλλική επανάσταση. Δεν είναι ένα ζήτημα οικονομικής τάξης, αλλά πολιτικό, ηθικό. Γιατί σε επίπεδο λειτουργίας και τα δύο συστήματα μπορούν να σταθούν όρθια. Αριστερά είναι αυτός ο αγώνας ενάντια στις αδικίες του κόσμου μέσα από μια ιδέα ιδιοκτησίας που τη διαχειρίζεσαι πολιτικά.

Eδώ ήθελες να καταλήξεις;

Ναι, γιατί αν το δεις έτσι, το ερώτημα από πού να ξαναρχίσει η αριστερά, είναι πολύ περίπλοκο.

Τι είναι αυτό που περιπλέκει την απάντηση;

Τι συνέβη; Τι δε λειτούργησε; Αυτά τα ερωτήματα πρέπει να απαντηθούν. Όχι τι έκανε μέχρι σήμερα η αριστερά, η οποία ξέφυγε απ’ αυτά τα ερωτήματα. Δεν το έκανε εκείνη η χίμαιρα, εκείνη η σούπα, εκείνος ο κένταυρος που σήμερα λέγεται Δημοκρατικό Κόμμα. Ούτε κι αυτοί που εξακολουθούν να αυτοαποκαλούνται κομμουνιστές. Υπάρχει όμως και μια δεύτερη ανθρωπολογική μετάλλαξη, που συμβαίνει στις δεκαετίες του ‘80 και του ‘90. Εκείνη η γενιά μετά το 89, η οποία - «εξαιτίας και των συνεπειών της τεχνολογικής επανάστασης» - χάνει το νήμα της συνέχειας με το παρελθόν, «σαν η εμπειρία να παύει πια να είναι μεταδόσιμη».

Η Ροσάνα αναφέρεται σε δύο επεισόδια που εντυπώθηκαν στο μυαλό της.

Να ξεκινήσουμε από το πρώτο;

Το πρώτο είναι αυτό που συνέβη όταν ο Πιντόρ έγραψε ένα κύριο άρθρο τη δεκαετία του ‘90 για την έπαυλη του Μπερλουσκόνι με τα 16 μπάνια.

Γιατί το θεωρείς τόσο σημαντικό;

Για κείνον ήταν σαν να έλεγε: δεν μπορεί να είναι σωστός άνθρωπος. Μέσα σε τόσο πλούτο, υπήρχε κάτι λανθασμένο και ανήθικο. Θα το είχε γράψει και ο πατέρας μου. Κι όμως ήταν μια παταγώδης αποτυχία. Είχε ένα βουνό από αρνητικές κριτικές. Είχε συμβεί κάτι. Είχαν αλλάξει οι αξίες.

Και το δεύτερο επεισόδιο;

Είναι πιο πρόσφατο. Είχα πάει ταξίδι στην Ιταλία, παρουσίαζα το βιβλίο μου σε ένα πανεπιστήμιο. Μια νεαρή γυναίκα, μάλιστα και με μεταπτυχιακό, εργαζόταν εκεί ως γραμματέας με επισφαλή σχέση εργασίας.

Και τι συνέβη;

Ήταν ευγενική μαζί μου, αλλά μου είπε: «Εγώ απ’ αυτά που λέτε -ότι με τις σπουδές, με την ένταξη σε ένα κόμμα, σε ένα συνδικάτο, μπορεί να αλλάξει κάτι - δεν πιστεύω τίποτα».

Δυστυχώς δεν με εκπλήσσει...Αυτό το νέο κορίτσι αντιπροσωπεύει μια απελπισία που η γενιά μου δε γνώρισε. Σκέψου: ο πατέρας μου πτώχευσε στην κρίση του ‘29. Θυμάμαι που μας πήραν τα χαλιά. Πέσαμε σε μεγάλη στενότητα. Ζούσαμε σε δύο δωμάτια. Κι όμως εγώ θυμάμαι εκείνη τη σατανική περηφάνια να νιώθουμε διανοούμενοι. Αυτή τη σιγουριά που είχαμε εγώ και η αδελφή μου. Ότι σπουδάζοντας δεν θα είχαμε προβλήματα. Και δεν είχαμε. Σήμερα υπάρχει μια κατάσταση αθλιότητας, που συνδυάζεται με μεγαλύτερη γνώση. Όμως δεν υπάρχει πια πίστη ότι μπορεί να αλλάξει.

Τώρα όμως υπάρχει μια βαθιά, συστημική κρίση του καπιταλισμού.

Ναι, μπορώ να συμφωνήσω. Όμως η κρίση της αριστεράς μού φαίνεται ακόμη πιο σοβαρή.

Τι γνώμη έχεις γι’ αυτά τα αναδυόμενα φαινόμενα λαϊκισμού;

Μετά απ’ αυτό το κοινωνικό ρήγμα, που επήλθε έπειτα από την καταστροφή της αριστεράς, βγαίνουν οι λαϊκισμοί. Όσο είχαμε το ΙΚΚ και ένα δυνατό συνδικάτο, είχαμε μεταρρυθμίσεις και πρόοδο, για τη δουλειά και για τα πολιτικά δικαιώματα. Το ΙΚΚ παρήγαγε μεγάλες μεταρρυθμίσεις και από τη θέση της αντιπολίτευσης. Τώρα μπορεί να πήγαν στην κυβέρνηση, αλλά υπήρξε οπισθοχώρηση και απόκλιση στα εισοδήματα. Η αριστερά δεν υπάρχει πια. Γι’ αυτό βγαίνουν οι λαϊκισμοί.

Για τον Γκρίλο τι γνώμη έχεις;

Μου φαίνεται η κλασική δεξιά αντιπολιτική στάση.

Υπάρχει κάτι που να σου φάνηκε ενδιαφέρον, μετά από το ‘89;

Μόνο τα κινήματα.

Που εσένα δεν σε ενθουσιάζουν...

Τι αντιτάσσω στα κινήματα; Όχι τόσο τη λατρεία της εκλογικής αποτελεσματικότητας, που οδήγησε τα κόμματα σε μια βαθιά κρίση. Όμως θυσίασαν το πρόβλημα της αποτελεσματικότητας για χάρη του ζητήματος της συμμετοχής, που επίσης είναι σημαντικό. Το πρόβλημα όμως είναι ότι δεν καταλήγουν πουθενά. Δεν έχουν συνέχεια. Τρελαίνονται και μόνο να ακούσουν να τους μιλάς για οργάνωση.

Όμως δεν έχουν κάποιο δίκιο να κριτικάρουν τα κόμματα;

Ναι. Αλλά δεν έθεσαν το ζήτημα του πώς θα γίνουν αποτελεσματικά αποφεύγοντας τα κλουβιά των παραδοσιακών κομμάτων, για να ξαναδώσουν φωνή στο άτομο, στην πολυπλοκότητά του, στην τάση του για συμποσιακή ευθυμία. Μπορώ να κατανοήσω την κριτική που έκανε ο φεμινισμός. Είναι αλήθεια ότι εγώ μέχρι τη δεκαετία του ‘70 δεν έγραψα ποτέ κάτι αρχίζοντας με τη λέξη εγώ... Αναζητούσα την αντικειμενικότητα των πραγμάτων. Όμως υπάρχει και ο κόσμος. Το εγώ δεν μπορεί να είναι το μέτρο των πάντων.

Και επομένως;

Εκτός των άλλων αυτή η εικόνα των κομμάτων είναι και λανθασμένη. Το ΙΚΚ ήταν μια μεγάλη μέδουσα που ανάπνεε μέσα στην κοινωνία. Το να είσαι μέσα σ’ εκείνο το μεγάλο σώμα - σ’ εκείνο το βαρύ κόμμα, όπως το αποκάλεσε ο Οκέτο - σε οδηγούσε στο να συναντηθείς με άλλους κόσμους, και να έχεις μια πιο αντικειμενική αντίληψη της κοινωνίας. Στα κινήματα υπάρχουν πολλοί ατομικισμοί ομάδων. Δεν δουλεύουν μαζί. Ο καθένας προχωράει μόνος του. Κοίτα: θα καταλήξω να γράψω ένα εγκώμιο στα κόμματα. Για να γίνω λίγο πιο αντιπαθητική.

Πώς σου φαίνεται η ιδέα που αυτή τη στιγμή επανέρχεται με ένταση, να καταργηθούν δηλαδή οι ηγετικές ομάδες;

Είναι αλήθεια ότι αυτή η ιδέα άρχισε το 1968 και επανεμφανίζεται, έπειτα από 45 χρόνια. Όλοι το ίδιο. Όμως στο τέλος, ενώ λες ότι όλοι είναι το ίδιο, σου ξεπετάγεται ο ηγέτης. Όπου έχεις κόμματα, έχεις ηγέτες. Όχι ομάδες, αλλά έναν μόνο άνθρωπο. Τουλάχιστον μέχρι σήμερα έτσι ήταν.

Λες για τον Γκρίλο;

Έχω στο νου μου και την ομάδα του Γκίνσμποργκ (ΣτΜ Άγγλος ιστορικός, που ζει στην Ιταλία και έχει αποκτήσει την ιταλική υπηκοότητα. Από το 1992 διδάσκει Ιστορία της Ευρώπης στο Τμήμα Φιλολογίας της Φλωρεντίας. Το 2012, μαζί με τον Μάρκο Ρεβέλι ίδρυσε το νέο πολιτικό υποκείμενο ALBA [Συμμαχία Εργασίας Κοινωφελών Αγαθών Περιβάλλοντος]). Ή τις γυναίκες στο Πέστουμ, που συναντήθηκαν πρόσφατα κατ’ αυτόν τον τρόπο. Καμία στο προεδρείο. Καμία εισήγηση. Καμία κορυφή. Τρία λεπτά η καθεμία.

Εσύ είσαι δύσπιστη;

Εκείνες ήταν ευχαριστημένες. Ένιωσαν τη συγκίνηση του να ανήκουν κάπου. Για να πω την αλήθεια, εμένα μου φαίνεται ένα μεγάλο μπουρδέλο. Όμως είναι αλήθεια ότι τα κομμουνιστικά κόμματα ήταν οργανώσεις που είχαν δημιουργηθεί από μια ελίτ, και από πίσω υπήρχαν αναλφάβητες και αμόρφωτες μάζες. Σήμερα υπάρχει μαζική μόρφωση. Άρα υπάρχει ζήτημα: πώς μπορεί να οργανωθεί μια μορφωμένη μάζα.

Είπα σε μια νεαρή Ισπανίδα, μια αγανακτισμένη, ότι ερχόμουν να σου πάρω συνέντευξη. Τη ρώτησα ποια ερώτηση θα ήθελε να σου θέσει. Μου ζήτησε να ρωτήσω πώς μπορεί το 99% να νικήσει το 1%;

Γιατί το 99% της ανθρωπότητας ανέχεται το 1%; Επειδή χάθηκε η πρωτιά της πολιτικής πάνω στην οικονομία. Η πολιτική του Χίλια Εννιακόσια έφερε την πρωτιά της ισότητας. Η πολιτική έχασε την πρωτιά. Όμως προσοχή: την έχασε εξαιτίας μιας πολιτικής ήττας. Επειδή ηττήθηκε η ιδέα της ισότητας.

Τέλος πάντων, πού καταλήγουμε;

Κοίτα: ζούμε μια τραγική και ενδιαφέρουσα στιγμή. Σήμερα υπάρχει ένα μάξιμουμ απόκλισης μεταξύ κινημάτων και θεσμών. Τα κινήματα είναι ισχυρά, αλλά δεν ξεπερνούν το εμπόδιο των διαλυμένων θεσμών. Η Ιταλία είναι μάλλον η πιο άτυχη, μ’ όλο αυτό το κοινοβούλιο πιεσμένο πάνω στο Μόντι.

Είσαι απαισιόδοξη.

Ναι. Πιστεύω όμως ότι κάτι θα ξαναγεννηθεί. Κοίτα: ο μόνος λόγος που με λυπεί να πεθάνω, είναι γιατί δεν θα το δω. Γιατί, επιπλέον, αυτή τη φορά δεν θα συμβεί σε μια καθυστερημένη χώρα, όπως έγινε με την ΕΣΣΔ. Αυτή τη φορά -χάρη και στο internet και στην επανάσταση των επικοινωνιών - ο πρωταγωνιστής θα είναι μια μορφωμένη κοινωνία. Και θα είναι διαφορετικό.

σημείωση: οι χαρακτηρισμοί στο κείμενο έγιναν από τον διαχειριστή του ιστολογίου.

http://dikaex.blogspot.gr/

Εκ-ποίηση ψυχών...(αναδημοσίευση).

 

από ostria.blogspot.gr

Tου ΓΙΩΡΓΟΥ Χ.ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ

Πόνος, δυστυχία, θάνατος. Μία 90χρονη γυναίκα στην Άρτα καίγεται ζωντανή απ’ το μαγκάλι της. Φυσάει στις στοές, όπου βρίσκουν καταφύγιο οι ανέστιες ψυχές. Κι όμως «…με τα δάκρυά σου/θα φτιάξω φτερά» αναφωνεί ο ποιητής και ο φίλος από τις όχθες του Σηκουάνα μας δίνει κουράγιο, επιμένοντας πως «Η ποίηση θα σώσει τον κόσμο»! Παραβλέπει, όμως, ότι σήμερα εκλείπουν οι ποιητές που ξεσήκωναν τα κύτταρα και ανέτρεπαν τα καθεστώτα, καταγγέλλοντας «κάθε κενότητα (που) αναπαύεται ανώδυνα σε κατακτημένες αποσκευές»....

Τώρα, Τίποτα. Ούτε πάθη ούτε αδυσώπητα λεπίδια του πόθου ούτε αγάπες αλήτισσες. Τίποτα. Δεν υπάρχει ποίηση πια, μόνο η εκ-ποίηση από το ΤΑΙΠΕΔ της περιουσίας και της ταυτότητάς μας. Αλλά εκεί που περιμένεις πως το «τίποτα» θα ισοπεδώσει ανθρώπους και ψυχές, αίφνης «από’ να τίποτα γίνεται ο παράδεισος», στήνεται η γιορτή της αναγέννησης του ανθρώπου και ο φίλος αληθεύει.

Γιατί οι άνθρωποι ξαναζούν «απ’ τη στιγμή που βρίσκουνε μια θέση στη ζωή των άλλων» και η δυστυχία γίνεται ελαφρύτερη όταν μοιράζεται. Δύο ποτήρια μπρούσκο και το τραγούδι παροξύνει το χάος, ανακατεύει τη λάσπη του βυθού και μέσω των επαναδομημένων συναισθημάτων ανασυνθέτει τον κόσμο. Η ποίηση, έτσι, γίνεται βίωμα, επιβίωση και τρόπος ζωής.

Όμως στη νεοπλατωνική εποχή μας οι ποιητές εξορίζονται από τους πειθαρχικούς μηχανισμούς των στρατιωτικοποιημένων νεοφιλελεύθερων κοινωνιών της αέναης κρίσης και της διαρκούς έκτακτης ανάγκης! Αντί για την ποίηση, κυριαρχεί η «εκποίηση», η θηλιά που αποκαλείται «ανάσα» και τα ψέματα που είναι κρυμμένα στις γενικεύσεις, στις συνδηλώσεις των λέξεων, εκεί όπου η καταλήστευση των ανθρώπινων ζωών παρουσιάζεται σαν σωτηρία. Παντού ψέματα αναμεμιγμένα με τρομοκρατικό φόβο, το φόβο της χρεοκοπίας, την ανασφάλεια και τη διαλυτική λειτουργία του κοινωνικού αυτοματισμού. Πιο απάνθρωπος, εντέλει, κι από τον μισό μισθό, τη μισή σύνταξη, τη μισή αποζημίωση και τη μισή ζωή είναι ο εμπαιγμός των άνεργων νέων, των γυναικών και των γερόντων! Γιατί δεν είναι μόνο τα χρήματα που αφαιρούνται. Πάνω απ’ όλα αφαιρούν την αξιοπρέπεια, την ανθρώπινη υπόσταση καθώς η ανέχεια αποανθρωποποιεί.

Κι όμως, από μια σπίθα, από ένα ίχνος-μνήμης, από ένα τίποτα ξαναφτιάχνεται ο παράδεισος, όπου οι ψυχές ξανασυναντιώνται δημιουργώντας μία ισχυρή εκρηκτική ύλη. Αυτός ο εκρηκτικός μηχανισμός εξουδετερώνεται μέσω της τεχνητής, της ακίνδυνης δικτύωσης(της επιφανειακής ομαδοποίησης) σε σεξουαλικές, εθνοτικές, ποδοσφαιρικές, μουσικές, ενδυματολογικές και άλλες «φυλές». Αυτή η πολιτική και κοινωνική πολυδιάσπαση επιδιώκει την εξουδετέρωση της ισχύος της ποιητικής, οραματικής συνάντησης των «κάτω», της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας. Γι’ αυτό ακόμα και η μορφή της πατριωτικής οικειοποίησης του καταναλωτισμού, όπως στο «αμερικανικό όνειρο», έχει καταστεί μια τεράστια, εθνική κατάθλιψη.

Απαιτείται, συνεπώς, η διαμόρφωση μιας νέας αξιακής πρότασης, μιας νέας διευρυμένης οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής οικολογίας που θα λαμβάνει υπόψη της τόσο το χρόνο και τα όρια της φύσης όσο και τη βελτιστοποίηση της ποιότητας των συνθηκών ζωής του ανθρώπου, δηλαδή, μία ποιοτική και όχι ποσοτική ανάπτυξη, μία ανάπτυξη που θα προοιωνίζεται τον «παράδεισο» όλων και όχι μόνο των λίγων!

http://dikaex.blogspot.gr/

Το νέφος της πράσινης ενέργειας του Παπανδρέου πνίγει την Αθήνα...

 

Βλέποντας όλον αυτόν τον νεοφασισμό για την σωτηρία του περιβάλλοντος, σώνει και καλά μόνο με ακριβές επιδοτούμενες με δημόσιο χρήμα ανεμογεννήτριες και πανάκριβα φωτοβολταϊκά, πολλές φορές έχω αναρωτηθεί αν το περιβάλλον από μόνο του ήρθε σε επαφή με τον Σκαϊ και τον Παπανδρέου και τους υπέδειξε ως μόνο τρόπο σωτηρίας του, την αύξηση του κόστους της ενέργειας.
Θέλω να πω, δεν θα ήταν ενδεχομένως ποιο σοφό, αν αντί της επιδότησης των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, το Κράτος να επιδοτήσει το εισιτήριο στα ΜΜΕ ή να εκσυγχρονίσει την σιδηροδρομική γραμμή Αθήνα Θεσσαλονίκης, περιορίζοντας με τον τρόπο αυτό την κίνηση των αυτοκινήτων, τα οποία είναι ένας από τους βασικότερους ρυπαντές, περιορίζοντας ταυτόχρονα και την εξαγωγή συναλλάγματος που τώρα γίνεται λόγο των ξένων συμφερόντων πράσινης ενέργειας;
Σήμερα βλέποντας το νέφος της πράσινης ενέργειας και των οικολογικών βιοκαυσίμων του Σκάϊ και του Παπανδρέου, από τις καμινάδες των τζακιών να σκεπάζει την Αθήνα και σε συνδυασμό με την αποψίλωση των δασών και την αύξηση των σιτηρών και των ζωοτροφών λόγο της καλλιέργειας των ενεργειακών φυτών, είμαι πλέον 100% σίγουρος ότι για να σωθεί το περιβάλλον πρέπει να πεθάνουν πρώτα οι άνθρωποι.
Είναι δηλαδή σαν να ακούω τον Τσίμα και τον Χασαπόπουλο του μέγκα , οι οποίοι με τα μανίας υποστήριζαν τα μνημόνιο με το σκεφτικό ότι μέσον του μνημονίου, θα οργανώσουμε το Κράτος.
Δεν αποκλείω να ακούσω τα επόμενα χρόνια ότι για να καταπολεμηθεί η παχυσαρκία, θα μας πενταπλασιάσουν τον φόρο στα τρόφιμα, ή ότι πρέπει να τρώμε μόνο άχυρο.
Τελικά πως γίνεται σε αυτήν την χώρα και ενώ όλοι για το καλό μας προσπαθούν τελικά καταλήγουν να μας βγάζουν τα μάτια.
Η φράση, ο Θεός να σε προφυλάξει από τους σωτήρες σου, είναι παραπάνω από επίκαιρη στην περίπτωση του Σκάι και του Παπανδρέου, οι οποίοι εκεί που πήγαιναν να σώσουν το περιβάλλον, αποψίλωσαν τα δάση, ακρίβυναν τα τρόφιμα και οι ζωοτροφές, μόλυναν την Αθήνα από την κάπνα πριν ακόμη γίνουν οι οικολόγοι πλειοψηφία στην Αθήνα και μετέτρεψαν όλα τα βουνά σε ανοικτά βιομηχανικά πάρκα ανεμογεννητριών, εκτοξεύοντας ταυτόχρονα και την τιμή του ρεύματος στα ύψη λόγο και της επιδότησης των ΑΠΕ.
Την ώρα που όλα τα Κράτη γύρο γύρο από την Ελλάδα, φτιάχνουν αγωγούς φυσικού αερίου, αλλά και στήνουν σύγχρονα εργοστάσια πυρηνικής ενέργειας, εμείς κρυβόμαστε στο καβούκι μας ως στρουθοκάμηλοι, γιατί νομίζουμε ότι οι γείτονες είναι άξιοι να διαχειριστούν την πυρηνική ενέργεια, ενώ στα εμείς είμαστε ανάξιοι, λες και έχει καμιά διαφορά αν σκάσει ένα εργοστάσιο στην Βουλγαρία στην Τουρκία ή στην Ελλάδα.
Στην Γερμανία, παρόλο που έχουν συμφέρον οι βιομηχανίες της λόγο του ότι παράγουν και πουλούν τον εξοπλισμό της πράσινης ενέργειας, εν τούτοις οι βιομήχανοι εκφράζουν ανησυχίες λόγο του υψηλού κόστους του ρεύματος και τις επιπτώσεις που μπορεί αυτό να έχει στο τελικό κόστος των προϊόντων.
Στις Ινδίες ως αναψυκτικό πίνουν τα οικολογικά ούρα της αγελάδας, ψάξτε το στο Ίντερνετ.
Ο κτηνοτρόφος από την Κρήτη

Πηγή: Το νέφος της πράσινης ενέργειας του Παπανδρέου πνίγει την Αθήνα - RAMNOUSIA

Κώστας Βαξεβάνης: Συνέντευξη στον "αναπνευστήρα"...

 

Τα βρεγμένα από την απρόσμενη βροχή παπούτσια έκαναν θόρυβο πάνω στα μάρμαρα του εμπορικού κέντρου. Ένα κέντρο που καθόλου εμπορικό δεν φαινόταν. Ανεβαίνοντας τις εκτός λειτουργίας κυλιόμενες σκάλες κάποιες ανθρώπινες σκιές καθρεφτίζονταν στις άδειες βιτρίνες.
Μόλις είχαμε αρχίσει να λαχανιάζουμε φθάσαμε σε έναν όροφο από τον οποίο κάποια κινητικότητα σε οδηγούσε προς το μόνο γραφείο που υπήρχε φως. Το φως αυτό αναδυόταν από το «Κουτί της Πανδώρας».
Ο Κώστας Βαξεβάνης μάς υποδέχθηκε χαμένος μέσα σε ένα πλήθος νεαρών δημοσιογράφων και αμέτρητες στοίβες του περιοδικού HotDoc. Ο άνθρωπος που έγινε το επίκεντρο των editorials πολλών διεθνών μέσων (New York Times, Reuters, Al Jazeera, BBC, Guardian, China Daily, Huffington Post κ.α.) μετά τη δίωξή του για παραβίαση του απορρήτου προσωπικών δεδομένων, βρισκόταν απέναντι από το μικροφωνάκι του αναπνευστήρα.

Στο κουτί της Πανδώρας (κύριες αναφορές από τον Ησίοδο) ο Δίας άφησε μέσα την ελπίδα, είτε στερώντας την από τον κόσμο, είτε φυλάσσοντας την, κατά μια άλλη εκδοχή. Ποιά εκδοχή κρατάτε για το «Κουτί της Πανδώρας» (ΚτΠ);
Όταν ξεκινήσαμε την εκπομπή και σε ένα περιληπτικό σημείωμα λέγαμε ότι μέσα θα έχει εκ των πραγμάτων όλα τα κακά μέσα. Αυτά, δηλαδή, που θα βλέπει ο κόσμος στην Πανδώρα θα είναι αυτά που συνήθως συμβαίνουν και δεν τα αντιλαμβάνεται και καμιά φορά τα σκεπάζει κι η σκόνη της Ιστορίας. Νομίζω ότι δεν μπορεί να υπάρξει ελπίδα εάν δεν υπάρξει γνώση για το τι συμβαίνει. Οπότε, ακόμα και αν το θεωρήσουμε με την έννοια ότι ανοίγεις το κουτί, γιατί ανοίγουμε το κουτί στο «ΚτΠ» με τα κακά, είναι ο μοναδικός τρόπος να είμαστε ασφαλείς στο μέλλον. Σήμερα υπάρχουν διάφορες θεωρίες για το τι γίνεται ή για τι πρέπει να γίνει. Εγώ είμαι υπέρ μίας θεωρίας. Ότι προκειμένου να δούμε το τί πρέπει να γίνει, πρέπει να ξέρουμε τι έχει γίνει μέχρι σήμερα. Κι αν δείτε, η προσπάθεια που γίνεται στα μέσα ενημέρωσης είναι να μην ξέρει ο κόσμος του τι γίνεται μέχρι σήμερα. Υπάρχουν χιλιάδες πρωτοσέλιδα κάθε μέρα, κάθε μήνα φόβου από εφημερίδες, από sites (έχει ανοίξει το θέμα της ενημέρωσης και σε άλλες μορφές) που λένε ότι πρέπει να φοβόμαστε χωρίς να εξηγούν γιατί πρέπει να φοβόμαστε. Που λεν ότι τα πράγματα είναι επικίνδυνα χωρίς να λεν γιατί είναι επικίνδυνα. Που λένε ότι τα πράγματα πάνε άσχημα, χωρίς να λένε ποιός τα έκανε άσχημα. Και την ίδια ώρα, μάλιστα, έρχονται εκείνοι που τα έκαναν άσχημα να λένε ότι «εμείς θα τα φτιάξουμε». Άρα, λοιπόν, ας διαλέξει ο καθένας όποια εκδοχή θέλει. Εγώ επιμένω στη μία εκδοχή ότι εάν δεν ξέρουμε το τι συμβαίνει, δηλαδή τα κακά που έχουν συμβεί, δεν πρόκειται ποτέ να ξέρουμε πώς θα είναι το μέλλον και πολύ περισσότερο δεν μπορούμε να το φτιάξουμε το μέλλον. Ζήσαμε 30-40 χρόνια ευωχίας, που όποιος έβγαινε προς τα έξω και έλεγε ότι «ξέρεις, η ζωή του ανθρώπου είναι πολιτική, η διάστασή της είναι πολιτική και άλλα» θεωρούταν γραφικός. Καλός ήταν αυτός ο οποίος ήτανε cool, in και light. Το πρόβλημα του ανθρώπου ήταν αυτό. Που ζούσε μια κατασκευασμένη ευτυχία, που επιθυμούσε, που ζούσε μια Δημοκρατία ετσιθελισμού. Η Δημοκρατία δεν είναι το «θέλω» μας. Η Δημοκρατία έχει ευθύνες. Όλο αυτό το πράγμα το χάσαμε. Της υπεύθυνης στάσης απέναντι στα πράγματα. Όχι γιατί έχω μια αόριστη Ηθική ή αόριστη ηθική ευθύνη αλλά γιατί έτσι πρέπει να γίνει αλλιώς δεν αλλάζει η ζωή σου. Το lifestyle ευνούχισε τον κόσμο. Από το να ζει καλά, να ευχαριστιέται τα πράγματα. Πρέπει π.χ. να ευχαριστιέται μόνο αν έχει πισίνα στο σπίτι.

Δηλαδή, το ΚτΠ θα αναδείκνυε αυτήν την πλευρά;
Δεν ξεκινάς να κάνεις κάποια σταυροφορία, ούτε για να γίνεις ήρωας, ούτε για να σε χειροκροτήσει κάποιος. Ξεκινάς να κάνεις μια δουλειά και κάνοντας τη δουλειά αυτή ανακαλύπτεις ότι τα πράγματα είναι άσχημα και σκαλίζοντας γιατί είναι άσχημα βλέπεις συνεχώς τους ίδιους ανθρώπους και εκεί πια μπαίνει το ηθικό θέμα του τι θα κάνεις.

Απ’ τα μαθηματικά στη δημοσιογραφία. Πώς έγινε η μετάβαση;
Από λάθος υπολογισμό. Μου άρεσε πάντα να γράφω. Το γράψιμο για μένα ήταν ένας τρόπος ζωής και η έρευνα ένας τρόπος ζωής. Η περιέργεια για τα πράγματα ένας τρόπος ζωής. Και νομίζω ότι όλα αυτά είχαν ένα υπόβαθρο μαθηματικό από πίσω τους. Τα πάντα στη ζωή είναι μαθηματικά. Λέω ένα κλισέ, το οποίο το πιστεύω όμως.
Ξεκίνησα από εφημερίδα, στις μεγαλύτερες μάλιστα εφημερίδες. Ως συνεργάτης πάντα. Δεν υπήρξα ποτέ υπάλληλος εφημερίδας και τηλεοπτικά στο Mega, πολεμικές αποστολές στη συνέχεια.

Από τον πόλεμο στη Βοσνία, σε εκείνον του Ιράκ. Από τον Οτσαλάν στην αποκάλυψη του παρακράτους στην υπόθεση του Βατοπεδίου. Στο μεταξύ, η διαδρομή σας στον «δημόσιο βίο» περιλαμβάνει τη συγγραφή τριών μέχρι στιγμής βιβλίων. Αποτελεί για εσάς η συγγραφή μια αλληγορική αποκάλυψη της πραγματικότητας (να πω αυτό που δεν μπορώ να πω) ή απλώς μια συναρπαστική εκ του μηδενός δημιουργία ενός κόσμου;
Υπάρχουν δύο ειδών γραφές. Η μία που μπορεί να είναι δημοσιογραφική αλλά μπορεί να είναι σε βιβλίο. Μια έρευνα. Και υπάρχει το μυθιστόρημα. Έχω γράψει δύο μυθιστορήματα και μία έρευνα. Το μυθιστόρημα παρέχει πολλές πολυτέλειες. Όπως του να πεις πράγματα που δεν μπορείς να τα πεις διαφορετικά και που ο άλλος δεν μπορεί να τα ακούσει εάν τα πεις διαφορετικά. Αν, για παράδειγμα, στο τελευταίο μυθιστόρημα το οποίο μάλιστα πρόσφατα επανεκδόθηκε, «ο άνθρωπος του τείχους», έβγαινα και έλεγα ότι όλα αυτά τα πράγματα συνέβησαν στην Ελλάδα, καθώς πράγματι πολλά από αυτά συνέβησαν στην Ελλάδα, θα μ’ έλεγαν τρελό. Ή έπρεπε να πάρω την ευθύνη και να απαντήσω γιατί τα λέω «τώρα». Είναι το γνωστό «γιατί το λέει τώρα;». Μα γιατί τώρα το ‘χω! Με την ίδια λογική του «γιατί τη λίστα Λαγκάρντ την έδωσες τώρα;». Στο μυθιστόρημα, λοιπόν, έχεις την πολυτέλεια να περιγράψεις την πραγματικότητα με έναν τρόπο που ο άλλος είναι ανοιχτός να την δει όχι κάτω από ένα πρίσμα να σε χαρακτηρίσει αλλά από ένα πρίσμα μιας απλής πλοκής. Αυτό είναι μεγάλη πολυτέλεια.

«Πράκτορες που πουλάνε μυστικά, πολιτικοί που χρηματίζονται, εκδότες που εκβιάζουν». Αυτή η φράση από την περιγραφή του βιβλίου σας Ο άνθρωπος του Τείχους (εκδόσεις Μεταίχμιο) μοιάζει πρελούδιο για τη πρόσφατη κυκλοφορία του περιοδικού HotDoc. Στο HD δεν αποκαλύπτονται μόνο σκάνδαλα αλλά ανατρέπεται η ιστορία που γράφτηκε από τα ΜΜΕ κατά τη Μεταπολίτευση. Με τεκμηρίωση, αποδείξεις και ντοκουμέντα.
Και στο μυθιστόρημα και στο HD υπάρχει ένα κοινό συμπέρασμα. Ότι η Ιστορία δεν είναι αυτό που γράφεται. Συνήθως η Ιστορία είναι πράγματα που δεν ξέρουμε. Ούτε πως έχουν γραφτεί ούτε κάτω από ποιους όρους έχουν γραφτεί. Δυστυχώς στη δημοσιογραφία αυτό κάποιες φορές επιβεβαιώνεται. Δηλαδή, καλά να την έχεις τη θεωρία αλλά όταν έρθει η ώρα και επιβεβαιώνεται, είναι τραγικό. Στο HD, ας πούμε, για τον Κ. Καραμανλή βγάλαμε τα αρχεία της CIA για το πώς έγινε πρωθυπουργός με την επιλογή των Αμερικάνων με αντάλλαγμα το Κυπριακό. Αυτό όταν ένας πολιτικός έχει ολόκληρες γενιές σφραγίσει και μάλιστα με στοιχεία ευεργέτη, εθνάρχη είναι δύσκολο να στέκεσαι απέναντι και να ζητάς απ’ τον άλλον που πράγματι τον στήριξε τόσα χρόνια να το ξεπεράσει. Επίσης, είναι δύσκολο και στην τρέχουσα έρευνα να ζητάς απ’ τον άλλον να ακούσει μια αλήθεια που ενοχλεί.

Την ίδια στιγμή η αγορά του Τύπου συρρικνώνεται. Γιατί ήρθε τώρα η ώρα για το HD;
Λέμε ότι ο Τύπος καταρρέει. Υπάρχουν δύο λόγοι που καταρρέει. Ο πρώτος λόγος είναι αντικειμενικός. Ότι περνάμε στον ηλεκτρονικό Τύπο. Ο οποίος είναι δωρεάν, εύκολος, γρήγορος…

και συμμετέχει κι ο πάσα εις… (δείχνουμε εμάς)
…Ναι. Και πολλές φορές καλύτερα από τους επαγγελματίες. Ο δεύτερος είναι υποκειμενικός. Τί έδινε ο Τύπος στην Ελλάδα; Τι ήταν ο ελληνικός Τύπος; Μια σειρά από συμφέροντα τα οποία εφεύραν μια εφημερίδα ή αγόρασαν μία προκειμένου να εξυπηρετούνται τα συμφέροντα αυτά. Αυτό ήταν ο Τύπος. Και στη συνέχεια προκειμένου να πουλάει και να δικαιολογεί τη διαφήμιση που έπαιρνε άρχισε να πουλάει. Τα πρώτα κουπόνια ήταν για μαξιλάρια. Μετά βιβλία, μετά CD, DVD και στο μέλλον μπορεί να δούμε και σερβιέτες. Άρα, λοιπόν, όλο αυτό το πράγμα που ονομάστηκε «Τύπος» δεν έχει καμία σχέση με τα Μέσα Ενημέρωσης που ευθύνη τους είναι το να αποδώσουν την πληροφορία που υπάρχει και την είδηση. Με αυτήν την έννοια, εγώ ήμουν ενάντιας στην αντίληψη ότι ο Τύπος «πέφτει». Όχι ο Τύπος θα πέσει στο επίπεδο που θα πέσει αντικειμενικά, λόγω του ηλεκτρονικού Τύπου. Αυτός είναι και ο λόγος που κι εμείς έχουμε και ηλεκτρονική έκδοση. Το θέμα, όμως, είναι ότι ο Τύπος «πέφτει» γιατί δεν προσφέρει κάτι ως Τύπος. Δεν μπορούμε να χαρακτηρίσουμε Τύπο μια σειρά από συμφέροντα που ακόμα κι όταν είναι αλληλοσυγκρουόμενα καταφέρνουν να συγκαλύπτουν ο ένας τον άλλον προκειμένου να μη βγει τίποτα προς τα έξω. Εδώ βγάλαμε ένα ολόκληρο τεύχος για τις Τράπεζες, για την Τράπεζα Πειραιώς (είναι μια παράλληλη έρευνα που είναι κάνει και το REUTERS) και δεν ειπώθηκε κουβέντα πουθενά. Δεν γράφτηκε μια γραμμή. Φθάσαμε μάλιστα στο τραγικό σημείο να δημοσιεύσουν τα ΜΜΕ τη διάψευση αλλά όχι την είδηση που διαψεύδουν. Και στις σελίδες που έπρεπε να υπάρχουν τα ρεπορτάζ για αυτά που γίνονται στην Ελλάδα σήμερα με τις Τράπεζες, υπάρχουν οι διαφημίσεις των Τραπεζών. Άρα, λοιπόν, εμείς επειδή θεωρούμε ότι είμαστε ένας άλλος Τύπος ο οποίος δεν υπάρχει στην Ελλάδα κι ο οποίος μπορεί να προσφερθεί εναλλακτικά και να δημιουργήσει μια διάθεση για διάβασμα, είπαμε ότι θα πετύχουμε. Βέβαια, δεν περιμέναμε αυτό που έγινε. Ούτε την επίθεση εννοώ, ούτε την επιτυχία. Περιμέναμε ότι σιγά-σιγά θα αναπτυχθούμε, θα απευθυνόμαστε σε ένα ειδικό κοινό. Τώρα βλέπεις ότι είναι ένα πλατύ έντυπο το οποίο ο καθένας κάνει αναφορά στο HD θέλοντας να πει ότι τρέχει κάτι πολύ σοβαρό. Αυτό είναι πολύ γοητευτικό για εμάς, αλλά έχει και μεγάλες ευθύνες.

Σε κάποια συνέντευξή σας παραθέσατε μια κουβέντα του πατέρα σας που έλεγε ότι «απ’ το να σε γρατζουνάνε μαϊμούδες, καλύτερα να σε φάνε λιοντάρια». Αρχές του περασμένου Σεπτέμβρη κάποιοι θέλησαν να σας φάνε ή έστω να σας γρατζουνήσουν. Επίσης, λέγεται συχνά ότι την ιστορία την κινούν οι σοφοί και οι τρελοί. Εσείς σε ποιούς ανήκετε;
Δεν έχω το άγχος να με κατατάξω κάπου. Ξέρω σίγουρα ότι την Ιστορία την υπογράφουν οι πλειοψηφίες αλλά την κινούν άνθρωποι που θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα στη ζωή γύρω τους. Όχι στο προσωπικό τους επίπεδο μόνον. Με αυτή την έννοια, ναι, θα με ενδιέφερε μια άλλη Ελλάδα. Ότι πολλές φορές το κίνητρό μου είναι από μια γνώση που έχω που καταγράφει μια αδικία που υπάρχει και πρέπει να σταματήσει, προφανώς και είναι. Ζω σε αυτήν την κοινωνία. Είναι σαν όλο αυτό που μας έλεγαν διάφοροι τύπου που όταν πηγαίναμε στον πόλεμο μας λέγανε «μα γιατί τα πράγματα είναι έτσι;». Μα γιατί είσαι και εσύ βομβαρδιζόμενος. Προσπαθείς να είσαι όσο το δυνατόν ανεπηρέαστος αλλά είσαι ένας που βομβαρδίζουν. Στην περίπτωση τώρα του τι ζούμε σήμερα, δεν μπορείς να δείχνεις στον κόσμο ότι δεν τρέχει κάτι ή ότι, ξέρω ‘γω, η ευθύνη σου να παραθέσεις μόνο τι είπαν τα 5 ή τα 6 πολιτικά κόμματα. Η ευθύνη σου είναι να δεις ποια είναι η αλήθεια. Τεράστια ευθύνη. Ποιος θα την πει στον κόσμο την αλήθεια;

Ο Βρετανός φιλόσοφος Alfred Edward Taylor σε μια υποσημείωση του πιο διάσημου πονήματός του «Πλάτωνας: Ο άνθρωπος και το έργο του» έγραφε ότι «η μεγάλη αδυναμία της αρχαίας δημοκρατίας ήταν η διακυβέρνηση από ανεύθυνους ρήτορες, όπως η σημερινή δημοκρατία τείνει να γίνει διακυβέρνηση από ανεύθυνους δημοσιογράφους» (σελ. 639). Και αυτό το έγραφε το 1926!
Ο ρόλος της δημοσιογραφίας ήταν πάντα συγκεκριμένος. Είναι, δηλαδή, μια εξουσία που πρέπει να είναι απέναντι στις εξουσίες και να υπερασπίζεται το κοινωνικό σύνολο. Εάν το εκλάβει με τέτοιον τρόπο ώστε να εξουσιάζει η ίδια, προφανώς και υπάρχει κίνδυνος για τη Δημοκρατία. Αυτή η μιντιακή Δημοκρατία που έχει δημιουργηθεί στην Ελλάδα δεν είναι ένα τυχαίο γεγονός. Παντού τα ΜΜΕ έχουν ισχύ και μπορούν να ελέγξουν τη Δημοκρατία ή ακόμη να την καταστρέψουν, αλλά στην Ελλάδα ακολουθεί όλα τα βήματα της διαφθοράς που έχει το πολιτικό σκηνικό. Δηλαδή, έχουμε μια χώρα η οποία κυβερνιέται από επιχειρηματίες που κάνουν ό,τι θέλουν (και πολλές φορές παρανομούν κιόλας), από πολιτικούς που τους αφήνουν να κάνουν ό,τι θέλουν και όταν αποκαλυφθούν οι παρανομίες τους τούς καλύπτουν και από δημοσιογράφους που δεν λένε κουβέντα.

Όπως αποκαλύψατε στο HD, δημοσιογράφοι κεντρικών καναλιών εμπλέκονται τόσο σε χρηματισμούς όσο και σε εταιρίες δημοσίων σχέσεων που αναλαμβάνουν το χτίσιμο του προφίλ του ΔΝΤ, της SIEMENS αλλά και εταιριών οπλικών συστημάτων. Πόση επιρροή ασκεί σήμερα η δημοσιογραφία στο περιεχόμενο των καθημερινών συζητήσεων; Στην καθημερινή ατζέντα; Έχει χειραφετηθεί σε κάποιο βαθμό ο δέκτης της ενημέρωσης;
Αυτό αγγίζει και το κομμάτι των τηλεθεάσεων. Εάν έχει ευθύνη κι ο κόσμος για αυτό που παίζεται κλπ. Στην ερώτηση εάν η κότα έκανε το αυγό ή το αντίθετο, εάν δηλαδή έχει ευθύνη ο πολίτης ή ο δημοσιογράφος η απάντηση είναι ότι σίγουρα τα πράγματα είναι αλληλένδετα, αλληλοτροφοδοτούμενα. Σίγουρα έχει ευθύνη ο πολίτης. Σίγουρα ο δημοσιογράφος είναι εικόνα της κοινωνίας, μιλώντας για το σύνολο της δημοσιογραφίας και όχι για κάποιον προσωπικά. Μέσα, όμως, σε αυτό το σκηνικό, το κακό ή το καλό, έχει την ευθύνη και πρέπει να έχει το μέλημα να πάει την κοινωνία ένα βήμα παρακάτω. Ακόμη κι όταν ξέρει ότι αυτό που γίνεται δεν μπορεί να πάει πολύ μακριά, ακόμη και όταν ξέρει ότι μια ολόκληρη κοινωνία δυσανασχετεί, βαρυγκωμά ή είναι με το lifestyle ή οτιδήποτε, ο δημοσιογράφος έχει την ευθύνη να πάει τον κόσμο ένα βήμα παρακάτω. Για αυτό είναι δημοσιογράφος. Γράφει και ελέγχει τα δημόσια πράγματα.

Στο παρελθόν πολλοί δημοσιογράφοι έπαιξαν τον ρόλο του αποκαλυπτικού ρεπόρτερ, του διώκτη της διαφθοράς και του εφιάλτη του συστήματος. Πολλοί από αυτούς κατέληξαν πιο «σύστημα» απ’ το ίδιο το σύστημα. Τηλ-έμποροι πραμάτειας, life-style celebrities που κατηγορούνται στη συνείδηση του κόσμου ως εκβιαστές πολιτικών και επιχειρηματικών προσώπων με όργανο τις «αποκαλύψεις» τους. Ο Κώστας Βαξεβάνης τί θέση παίρνει απέναντι σε αυτή την προοπτική για τον εαυτό του και πώς διασφαλίζει την κοινή γνώμη για αυτόν από το character assassination που κατά τη γνώμη του αναπνευστήρα θα επιχειρηθεί εναντίον του;
Καταρχήν, ως προς το πρώτο, θεωρώ ότι είμαι πολύ μεγάλος και πολύ διαφορετικός για να πάω από την από ‘κει πλευρά. Αυτό είναι το συγκριτικό πλεονέκτημα. Όχι μόνο το δικό μου, αλλά όλης της ομάδας. Έχουμε μια άλλη αντίληψη για τη δημοσιογραφία και τη ζωή. Αυτό είναι η μεγαλύτερη προστασία. Πάντα υπάρχει ένας κίνδυνος απ’ το να το καβαλήσεις μέχρι το να πηδήξεις στην εντελώς απέναντι πλευρά. Νομίζω ότι δεν έχουμε κανέναν λόγο να το κάνουμε.
Τώρα, για τους δολοφόνους του προφίλ και της προσωπικότητας, προφανώς και υπάρχουν και θα υπάρχουν για να σε γρατζουνίσουν, να σε ματώσουν…

Όπως και το δημοσίευμα για συνεργασία σας με την ΕΥΠ…
…Ακριβώς. Για αυτό θα έχετε σύντομα αποκαλύψεις. Δεν μας πτοούν αυτά τα πράγματα. Βέβαια παρόλο που είναι πάρα πολύ γελοία, μπορεί να πιάσουν ένα κομμάτι της κοινής γνώμης. Ήδη λένε γιατί αυτός που έδωσε τη λίστα την έδωσε στο ΚΒ. Η απάντηση είναι πολύ απλή. Σε ποιόν να την έδινε; Σε κάποιον που θα έκανε εκβιασμούς σε αυτήν; Ή σε κάποιον που θα την πήγαινε στον διευθυντή του και εκείνος θα την έβαζε στο συρτάρι; Εγώ δεν έχω διευθυντή να μου υποδείξει να βάλω τίποτα στο συρτάρι. Εδώ εγώ είμαι ο εκδότης. Αλλά κινούμε μόνο με το προσωπικό ρίσκο, το δημοσιογραφικό.

Αν θεωρήσουμε ότι το «σύστημα» δεν κάνει λάθη, τότε τί πιστεύετε ότι έκρυβε η αυτεπάγγελτη Εισαγγελική παρέμβαση για σύλληψή σας με ένα τόσο έωλο κατηγορητήριο; Εκφοβισμός; Προειδοποίηση προς τη δημοσιογραφία; Ή, εν τέλει, ήταν απλώς ένα αυτογκολ;
Το σύστημα είναι κακομαθημένο. Δεν έχει μάθει ότι μπορεί να απειληθεί ξαφνικά από 5 δημοσιογράφους. Εγώ όταν τέλειωσε η αθώωση και ήρθα μέσα στα γραφεία μας, είπα στους συνεργάτες μου μπράβο για το πώς χειριστήκαν το θέμα, γιατί εκείνοι το χειρίστηκαν κυρίως. Είναι η επιβεβαίωση αυτού του πράγματος που λέγαμε όταν ξεκινήσαμε, ότι δηλαδή, εσείς έχετε τη δυνατότητα να τα βάλετε με ένα σύστημα. Ο δημοσιογράφος έχει αυτή τη δυνατότητα. Ο Νόμος, το Σύνταγμα του την παρέχουν.
Το σύστημα, πράγματι, έβαλε αυτογκολ γιατί έχει μάθει ότι μπορεί να φοβίζει κάποιους. Γιατί όποιον δεν χρηματίζει, τον φοβίζει και τελειώνει. Στην περίπτωσή μου ήταν μια κίνηση αμηχανίας, δεν ήξερε πώς να το χειριστεί. Σε αυτές τις περιπτώσεις, όταν κάποιος πάει να κάνει κάτι, τον τσακίζουμε. Εμείς είχαμε χιλιάδες κόσμου από κάτω, τα ελληνικά ΜΜΕ δεν λέγανε κουβέντα και είχαμε όλα τα μέσα από όλον τον κόσμο να έχουν συγκεντρωθεί στην Ευελπίδων για να δώσουν μια διάσταση διαφορετική. Την πάτησαν (σσ @ το σύστημα). Και τώρα θα την ξαναπατήσουν. Δεν μπορεί να αποδεχθεί την ήττα και πάει σε Έφεση.

Στο δημοσιογραφικό και συγγραφικό έργο σας μιλάτε συχνά για δικαιοσύνη. Στη χώρα αυτή οι πολιτικοί αυτό-αμνηστεύονται, τα ΜΜΕ υποβαθμίζουν, οι πολίτες προτιμούν την ασφάλεια της απλότητας από την ελευθερία (Θουκυδίδης). Ποια είναι η δικαίωση για έναν δημοσιογράφο; Είναι τα 191 χιλ. αντίτυπα, ένα ευχαριστώ στον δρόμο ή ένα ακόμη σπίτι στα βόρεια προάστια;
Η δικαίωση είναι αυτό που συμβαίνει. Ότι λες «φίλε», έτσι είναι τα πράγματα και αυτό το καταλαβαίνει ο κόσμος. Γιατί πρέπει να έχεις μια άλλου είδους δικαίωση; Οι άνθρωποι έχουν πάνω τους μια κουλτούρα. Ένα λάθος που κάνουμε στην Ελλάδα και το έχει κάνει το lifestyle και αυτό το πολιτικό σύστημα είναι η ομογενοποίηση. Ο καθένας έχει μια κουλτούρα, μια μόρφωση, μια οικογενειακή καταβολή. Όλα αυτά συνθέτουν τον χαρακτήρα του και τον τρόπο που λειτουργεί. Εμένα, καλώς ή κακώς, ο στραβός ή εχθρικός προς τον εαυτό μου χαρακτήρας, καθώς δεν γνωρίζω πώς μπορεί να αποδειχθεί, μπορεί και το χειρότερο, επιτάσσει ένα πράγμα. Δεν με ενδιαφέρουν τα υπόλοιπα. Έχω δοκιμάσει τα υπόλοιπα με την έννοια ότι ξέρουν πως ζουν άλλοι συνάδελφοι όπως εγώ. Τους έχω δει, έχω φάει μαζί τους. Δεν με ενδιαφέρει αυτή η ζωή.

Αν εντοπίζατε «το χαμένο γονίδιό» σας (εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα) και ανακαλύπτατε ότι έχετε αδερφό τον Ευαγ. Βενιζέλο, ποια θα ήταν η πρώτη σας αντίδραση;
Θα τον λυπόμουν που έγινε όπως έγινε. Ο Βενιζέλος… είναι ένας άνθρωπος που πήδησε στην πολιτική με έναν τρόπο ο οποίος σε λίγους είναι γνωστός, αν και δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αυτό. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι αντιλαμβάνεται την πολιτική ως την προσωπική του επικράτηση. Ακόμη και τώρα. Τώρα που βγήκε μια δημοσκόπηση που δείχνει το ΠΑΣΟΚ λίγο πάνω από το κόμμα Ελλήνων Κυνηγών με βασικό αντίπαλο τον Βεργή ή τον Β. Λεβέντη και δεν τον ενδιαφέρει το κόμμα του. Ένα ιστορικό κόμμα που ακόμη και αν διαφωνείς ή όχι με αυτό είναι ένα κόμμα που έχουν περάσει προσωπικότητες από μέσα του και άσχετα που κατέρρευσε με τον τρόπο που κατέρρευσε. Τον Βενιζέλο τον ενδιαφέρει η προσωπική του επιβίωση. Κάνει κάθε μέρα μια δήλωση για να τη γράφουν τα φιλικά προς αυτόν ΜΜΕ για να μην εξαφανιστεί. Κάθε μέρα είναι στα πρωτοσέλιδα, ενώ εν τέλει δεν εκπροσωπεί τίποτα. Ήταν ο πιο αποτυχημένος ΥΠΟΙΚ, ο πιο ρουσφετολογικός Υπουργός Δικαιοσύνης. Σε όποια Υπουργεία πέρασε υπάρχουν 500 σκάνδαλα από πίσω. Είτε ευθύνεται ο ίδιος είτε το σύστημα που διοικούσε. Πλήρως αποτυχημένος. Μιλάει και είναι φληναφήματα. Αν ρωτήσει κανείς τί είπε ο Βενιζέλος, δεν μπορείς να σκεφτείς και να πεις τι είναι χρήσιμο από αυτά που είπε. Αυτή είναι η προσωπική μου άποψη. Κι όμως το σύστημα καθημερινώς το προβάλλει ώστε να επιβιώσει ο ίδιος και πάνω του το ίδιο το σύστημα.

Έχει προκύψει, με αρχή την τηλεοπτική σας σύγκρουση στο ALTER, κάποιου είδους προσωπική κόντρα;
Αυτό το λένε διάφοροι. Αλλά στην πραγματικότητα ο Βενιζέλος είναι ένα επικίνδυνο πολιτικά πρόσωπο. Αν δείτε, οι περισσότεροι νόμοι νομιμοποίησης της διαφθοράς, ξεκινώντας από τα κανάλια και καταλήγοντας στο πώς απελευθέρωσε, αλλάζοντας 5 λέξεις στον Ποινικό Κώδικα, 700 επώνυμους Θεσσαλονικείς απ’ το εδώλιο και τη φυλακή τότε καταλαβαίνεται πόσο τρομερό είναι το ζήτημα. Η πράξη μου απέναντι στον Βενιζέλο είναι συνειδητή. Η αποκαθήλωση του Βενιζέλου ξεκίνησε από εκείνο το βράδυ στο ALTER και πρέπει να συνεχιστεί μέχρι τέλους. Ο Βενιζέλος είναι το πολιτικό σύστημα ολόκληρο. Πάνω του εδράζεται και καθρεφτίζεται ο επιχειρηματίας ο οποίος είναι παράνομος και βολεύεται, ο δημοσιογράφος ο οποίος είναι αργυρώνητος κι ο πολιτικός που εμφανίζεται ως κάτι άλλο από αυτό που είναι. Δεν είναι προσωπικό το ζήτημα. Ο Βενιζέλος αποτελεί μια μεγάλη περίληψη του πολιτικού συστήματος. Και μεγάλη λόγω του όγκου του, του πολιτικού εννοώντας πάντα… Τον βλέπεις στα μάτια και βλέπεις όλα τα προηγούμενα. Το ποιον βόλεψε, τον ποιον τακτοποίησε, για ποιον νομοθέτησε, ποιον κορόιδεψε. Εδώ είπε το χαράτσι «ασφάλιστρο κινδύνου». Αφού είναι έτσι γιατί το έκοψε από τους πλούσιους; Όποιος έχει πάνω από 2.000τ.μ. πληρώνει το 40% του χαρατσιού. Επαναλαμβάνω, δεν είναι τίποτα προσωπικό. Είναι πολιτικό.

Για τον κο Σαμαρά;
Για τον Σαμαρά έχω γράψει ότι έχει πολύ μειωμένη πολιτική αντίληψη και για αυτό προσφεύγει στα εύκολα σχήματα «Πατρίς-θρησκεία-οικογένεια». Ένας θρησκόληπτος άνθρωπος ο οποίος την ώρα που καταστρέφεται η χώρα δεν έχει κάνει μια δήλωση για την αντιπαράθεση ΔΝΤ-Eurogroup για το τι συμφέρει την Ελλάδα. Να πιέσει για το που πρέπει να πάνε τα πράγματα και απαντά λέγοντας «με τη βοήθεια της Παναγίας».
Ο πολίτης πρέπει να μάθει ότι όποιος τον αδικεί, η κατάληξή του θα είναι αυτή. Μέχρι σήμερα λένε στον πολίτη ότι μπορούν να κάνουν τα πάντα ατιμώρητοι. Θα μου πείτε εγώ τι είμαι τιμωρός; Όχι. Είμαι δημοσιογράφος και κάνω τη δουλειά μου. Επίσης, κανείς δεν θα τιμωρήσει τον Βενιζέλο για όσα έχει κάνει, καθώς έχει καλυφθεί νομικά.
Για τον Σαμαρά έχουμε δημοσιεύσει από τα πρώτα κιόλας τεύχη τόσο για τα της Θράκης, όσο και για τον Φλογαΐτη αλλά και τα μυστικά κονδύλια.

Ποιό θέλετε ή πώς φαντάζεστε να είναι το Ω του Κώστα Βαξεβάνη (Το Ω της Χριστίνας Ωνάση, εκδόσεις Καστανιώτη);
Είναι κάτι που δεν φαντάζομαι. Δεν νομίζω ότι πρέπει να φαντάζεται κάποιος το τέλος. Ακόμη και όταν πλησιάζει. Είναι μεγάλος κίνδυνος. Γίνεσαι Προκρούστης της ζωής σου. Μεγάλωσα σε μια οικογένεια στην οποία η μητέρα μου έγινε επιχειρηματίας στα 60 της φτιάχνοντας με τις γυναίκες του χωριού έναν γυναικείο συνεταιρισμό και ο πατέρας μου, παρά το ότι έχει κάνει του κόσμου τις επεμβάσεις, είναι οικοδόμος 78 ετών και γυρνάει όλη μέρα στα χωράφια. Ποιο τέλος; Δεν υπάρχει τέλος. Το τέλος έρχεται όταν πρέπει να έρθει από μόνο του. Γιατί να σε απασχολεί εσένα το Ωμέγα; Με όλα τα γράμματα γράφεις τις λέξεις.
ΠΗΓΗ:
anapnefstiras.gr
Πηγή: Κώστας Βαξεβάνης: Συνέντευξη στον αναπνευστήρα - RAMNOUSIA