ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ BLOGGERS...

Κάλεσμα για συνεργασία και οργάνωση προς όλους τους Έλληνες bloggers

Επανειλημμένα δείχνεται ως άμεση η ανάγκη για ενότητα, κοινή δράση και αλληλεγγύη σε όλους τους τομείς.
Τα blog προσπαθούν να δημιουργήσουν καταστάσεις και να θυμώσουν τους αναγνώστες τους με την ελπίδα μιας επιτυχημένης κινητοποίησης, η οποία είναι βέβαιο ότι δεν πληρεί καμία σοβαρή προσδοκία επιτυχίας με τις τρέχουσες συνθήκες και τον αποπροσανατολισμό που επιχειρούν τα ΜΜΕ.
Η αδράνεια και το μούδιασμα είναι μια επικίνδυνη κατάσταση σε μια περίοδο ζωτικής σημασίας για τις ερχόμενες δεκαετίες στη χώρα μας.

Έχει έρθει η ώρα να αποδείξουμε τις ευγενείς μας προθέσεις (όσοι έχουμε από αυτές) αφήνοντας ένα πραγματικό αποτύπωμα στα δρώμενα και δίνοντας το μήνυμα ότι είμαστε όλοι μαζί, με κοινό σκοπό μια καλύτερη ζωή, μια καλύτερη χώρα. Καλώ λοιπόν όλους τους Έλληνες bloggers σε κοινή συνάντηση ανά περιοχές στην Ελλάδα, με σκοπό την κατ' ιδίαν συζήτηση και με την ελπίδα να υπάρξει μια κοινή δράση και ιδέες που θα μας δώσουν νέα δυναμική.

Η ανωνυμία και το κρυφτό πίσω από blogoσφαιρες, έδωσαν ότι είχαν να δώσουν και νομίζω είναι η ώρα να γνωριστούμε και να προχωρήσουμε ενωμένοι για το μεγαλύτερο που έχουμε ανάγκη. Ας εμπνεύσουμε.

Η ιδέα του καλέσματος είναι απλή, ορίζουμε ένα σημείο συνάντησης και μια ώρα σε κάθε περιοχή (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Κρήτη, κτλ), ανοιχτά. Όλοι οι bloggers θα δώσουμε το παρών και θα βρούμε ένα χώρο για συζήτηση και ανταλλαγή απόψεων και ιδεών. Θα πούμε ποιοι είμαστε και θα προτείνουμε ιδέες για άμεση δράση.

Συνεργαζόμαστε και επαναπροσδιορίζουμε τον εαυτό μας με νέα δυναμική. Αφήνουμε τις διαφορές μας στην άκρη, οι εχθροί μας είναι άλλοι και κοινοί.

Το κάλεσμά μου είναι αυθόρμητο, αλλά μετά από αρκετή σκέψη.
Είναι μια πρόταση που θεωρώ θα μας πάει πολλά βήματα μπροστά, πρακτικά και επικοινωνιακά.

Είμαι έτοιμος να ρίξω τη μάσκα μου και να ενώσω τα βήματά μου μαζί σας.
Ιδέες για άμεση δράση υπάρχουν.

Η αντίδρασή σας στο κάλεσμά μου είναι μεγάλης σημασίας.
Είμαστε ή όχι έτοιμοι για κάτι τέτοιο;
Ελπίζω να αναλογιστείτε τη σοβαρότητα της στιγμής και να επιλέξετε να βάλετε το συμφέρον όλων πάνω από τα μικροκλιματικά συμφέροντα. Αναμένω συμμετοχή από μεγάλα ανεξάρτητα blogs μέχρι μικρά και όχι γνωστά στο ευρύ κοινό.

Ας γίνουμε ένα, ας δείξουμε τον δρόμο.
Διαδώστε το κάλεσμα και ας οργανωθούμε μεταξύ μας εντός λίγων ημερών.

Ευχαριστώ
Δυνατό Μυρμήγκι
Πηγή: Κάλεσμα για συνεργασία και οργάνωση προς όλους τους Έλληνες bloggers - RAMNOUSIA

H KYBEΡNHΣΗ ΤΗΣ BILDERBERG...

Δεν θα αντέξει πολύ η κυβέρνηση της Μπίλντερμπεργκ!

Ἀναρτήθηκε ἀπὸ τὸν/τὴν filologos10

Η κυβέρνηση της λέσχης Μπίλντερμπεργκ, που σχηματίστηκε στην χώρα μας πριν από δύο μήνες, είχε από την πρώτη κιόλας στιγμή πάρα, μα πάρα, πολλές ατέλειες.
Πρώτα πρώτα στηριζόταν από τέσσερα κόμματα – το ένα εκτός κυβέρνησης, αλλά να την στηρίζει – πέρα για πέρα συστημικά, που είναι μέρος του καθεστώτος αυτού της Μεταπολίτευσης, που συσσώρευσε δεινά επί δεινών στους Έλληνες όλης της χώρας μας… Όλα αυτά τα κόμματα μαζί και το καθένα ξεχωριστά φέρουν τεράστιες ευθύνες για την καταστροφή που υφίσταται η Πατρίδα μας και δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την υπεράσπιση των Εθνικών Ελληνικών μας συμφερόντων και με το καλό του Λαού μας. Άρα πώς τώρα θα έρθουν να λύσουν τα προβλήματα της χώρας μας; Που μάλιστα αυτοί οι ίδιοι δημιούργησαν; Θεωρώ ότι είναι άτοπο και παράλογο κάτι τέτοιο…
Αλλά ακόμα ακόμα και αυτή η σύνθεση και η δομή της συγκεκριμένης κυβέρνησης Παπαδήμου είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου η προηγούμενη του ΠΑΣΟΚ υπό τον Τζέφρυ Παπανδρέου! Μόνο ελάχιστες αλλαγές έγιναν σε μερικά υπουργεία, ίσα ίσα για να γευτεί και πάλι λίγο μερίδιο εξουσίας η Νέα Δημοκρατία και για να μπει στην κυβέρνηση το κόμμα ΛΑ(γ)ΟΣ, εκπληρώνοντας έτσι τον «χρησμό» που είχε δώσει ο ίδιος ο αρχηγός του πρόσφατα ότι δηλ. θα μπει στην διακυβέρνηση της χώρας… Και μένει βεβαίως τώρα το όνειρό του, που δεν το κρύβει και το λέει με την πρώτη ευκαιρία συνεχώς, να γίνει ο ίδιος πρωθυπουργός της Ελλάδας! Αυτή είναι η κατάσταση, δυστυχώς…
Και τι παρατηρούμε έκτοτε να συμβαίνει στο εσωτερικό της κυβέρνησης και στην ίδια μας την Πατρίδα; Η αβεβαιότητα να συνεχίζεται, το άγχος αυτού του λαού να μην έχει σταματημό κανένα, η εγκληματικότητα να θεριεύει, το φάντασμα της χρεοκοπίας να πλανιέται ακόμα πάνω μας σαν «δαμόκλειος σπάθη»… Οπότε βγαίνει το άμεσο συμπέρασμα ότι αυτή η συγκεκριμένη κυβέρνηση, η κυβέρνηση της Μπίλντερμπεργκ και της Τριμερούς Επιτροπής, για έναν και μοναδικό λόγο έγινε, για να κερδίσει λίγο χρόνο ακόμα το πολιτικό κατεστημένο που καταδυναστεύει το Έθνος μας και να προλάβει προφανώς να ανασυγκροτηθεί πριν από την τελική του πτώση, αυτή την Ώρα Μηδέν, που πλησιάζει για αυτό! Κάτι που θα ορίσει βέβαια και το οριστικό τέλος της μεταπολιτευτικής περιόδου στην Πατρίδα μας, μιας περιόδου που θα μείνει με τα πιο μελανά χρώματα στην Ελληνική Ιστορία…
Ένα άλλο πολύ επιβαρυντικό στοιχείο για αυτή την κυβέρνηση της Νέας Σιωνιστικής Τάξης είναι ότι δεν έχει καμία απολύτως πολιτική γραμμή. Τίποτε σαν στόχο, σαν οραματισμό, πέρα από το πολύ στεγνό εκείνο «να τελειώνουμε με το PSI» και ύστερα να γίνουν, αν γίνουν εκλογές! Και σε όλα τα άλλα πολύ σημαντικά και σπουδαία θέματα του Ελληνισμού, της καθημερινότητάς μας της ίδιας, του μέλλοντός μας και αυτού των παιδιών μας, καμία και πάλι γραμμή, κανένα σχέδιο, τίποτε απολύτως δεν γίνεται σε αυτές τις βασικές κατευθύνσεις… Χάνεται έτσι πολύτιμος χρόνος, που κυλάει μέσα σε μια ζοφερή κατάσταση κατάθλιψης, διαρκούς αγωνίας και αβεβαιότητας για το μέλλον, βομβαρδισμού προπαγάνδας υπέρ των σχεδίων της Νέας Παγκόσμιας Τάξης, δηλ. για παγκόσμιο νόμισμα, παγκόσμια κυβέρνηση κτλ. και που όλα αυτά σκοτώνουν τον ψυχικό κόσμο του Έλληνα και τον καθιστούν ψυχικά και πνευματικά ανάπηρο και άβουλο ον! Αυτός βέβαια είναι ο απώτερός τους σκοπός, να υποδουλώσουν δηλ. τις ψυχές μας και να μας προετοιμάσουν όλους μας στο πώς θα υποδεχτούμε τον αφέντη (Μεγάλο Αδελφό) που μας φέρνουν, τον Εβραίο Αντίχριστο…
Αλλά και συνοχή καμία δεν παρατηρείται σε αυτή την πολύ «περίεργη» κυβέρνηση, που μας προέκυψε έπειτα από εκείνα τα θέατρα του Τζέφρυ και του Τόνι Σαμαρά, και με τη συμμετοχή του κόμματος ΛΑ(γ)ΟΣ της κάλπικης εθνικοφροσύνης (α, και με την στήριξη ενός αποκόμματος φιελελεύθερων διεθνιστών υπό την Ντόρα Μητσοτάκη, για να είναι μαζί με την ΔΗΣΥ πιο ισχυρό το κυβερνητικό σχήμα, μην τυχόν και μας πέσει!)… Έτσι, εδώ και δύο μήνες τον τόπο μας κυβερνά η κυβέρνηση Παπαδήμου-Μπίλντερμπεργκ, χωρίς καμία σωστή λειτουργία, χωρίς κανένα συνεκτικό δεσμό μεταξύ των υπουργών και υφυπουργών της. Και έτσι όλο και κάποια διαφωνία προκύπτει σ’ αυτό το παράξενο και παράλογο θέατρο που ζούμε, ακόμα και μεταξύ στελεχών που προέρχονται από το ίδιο κόμμα. Π.χ. από το ΠΑΣΟΚ, όπου αλληλοτρώγονται μεταξύ τους, την ώρα που όλα γύρω μας γκρεμίζονται και βγάζουν τα μάτια τους για το ποιος θα αρπάξει την ηγεσία αυτού του κόμματος Σιωνιστών Ελλάδος… Και βέβαια ας φαγωθούν μεταξύ τους, ποσώς με ενδιαφέρει, αλλά γιατί θα πρέπει για τα ανομήματα αυτών να πληρώνει η δύστυχη Πατρίδα μας;…
Από όλη αυτή την κατάσταση κερδισμένη βγαίνει μόνο η αριστερά, είτε μιλάμε για το σταλινικό απολίθωμα του Περισσού είτε για τον άπλυτο ΣΥΡΙΖΑ είτε για το πασοκικό δεκανίκι του Κουβέλη. Αλλά ενισχυμένοι εμφανίζονται και οι Οικολόγοι Πράσινοι, αυτοί οι διεθνιστές που τολμάνε να μιλάνε στην ευρωβουλή, μέσω του βουλευτή τους του Τρεμόπουλου, για αναγνώριση των Σκοπίων με το όνομα Μακεδονία και για δικαιώματα των ξένων και των «μειονοτήτων» μέσα στην Ελλάδα! Και αυτή η αριστερά, η ανθελληνική και εθνομηδενιστική, σύσσωμη εμφανίζεται πια σαν πρώτο κόμμα στην χώρα μας! Και απελπισμένοι οι Έλληνες δηλώνουν πρόθυμοι να την ψηφίσουν, για να απαλλαγούν από τον εφιάλτη της κυβέρνησης της Τριμερούς Επιτροπής κτλ. Και να πέσουν αμέσως σε έναν άλλο εφιάλτη, εξίσου τρομακτικό, με άγνωστα ακόμα επακόλουθα… Τι να πει κανείς;
Και εδώ είναι τεράστιο το «σφάλμα» του κόμματος ΛΑ(γ)ΟΣ να συμμετάσχει στην κυβέρνηση αυτή, και βάζω την λέξη «σφάλμα» σε εισαγωγικά, επειδή φυσικά στόχος του Καρατζαφέρη ήτανε πάντοτε η εξουσία και ούτε και το έκρυβε ότι ήθελε τον Παπαδήμο για πρωθυπουργό. «Σφάλμα» που δίνει βέβαια το δικαίωμα στην αριστερά να πανηγυρίζει και να προσδοκά εκλογικά οφέλη σε βάρος του Πατριωτισμού… Γιατί το μεγαλύτερο κακό που έκανε το κόμμα ΛΑ(γ)ΟΣ ήταν να δυσφημήσει και να διασύρει την έννοια του Πατριωτισμού των Ελλήνων και να εγκλωβίσει τις Εθνικές μας Δυνάμεις σε ένα σχήμα που εξυπηρετεί μόνο τα ξένα αφεντικά Εβραίων, ΔΝΤ, Τριμερούς κτλ. και συμβάλλει στο ξεπούλημα της Ελλάδος μας…
Αυτή λοιπόν η κυβέρνηση, όσα κόλπα και αν κάνουν οι τρεις μετέχοντες στο μοίρασμα της πίτας της εξουσίας δεν έχει κανένα απολύτως μέλλον! Σύντομα θα συντριβεί κάτω από το βάρος της ανομίας της και της ανέχειας που προκαλεί στους Έλληνες και ακόμα και ενδεχόμενος ανασχηματισμός το μόνο που θα κάνει θα είναι να επιταχύνει τις εξελίξεις που θα οδηγήσουν στην πτώση της! Ο Ελληνικός Εθνικισμός δεν μπορεί και δεν πρέπει να στηρίζει σχήματα που μετέχουν ή στηρίζουν παρόμοιες καταστάσεις σαν αυτή της κυβέρνησης Μπίλντερμπεργκ!… Και θα πρέπει να καταδικάσει στις κάλπες, αν και όποτε στηθούν, τους «επιβήτορες» της εξουσίας, που στο όνομα της Πατρίδας ξεπουλάνε τον Εθνικό μας Πλούτο και την Αξιοπρέπεια!
Απολλόδωρος Θεοδώρου

ΓΑΛΛΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ?...

To γαλλικό παιχνίδι με τη Γενοκτονία των Αρμενίων

Ἀναρτήθηκε ἀπὸ τὸν/τὴν filologos10

Toυ Vadim Trukhachev
για την εφημερίδα Pravda

Μια εβδομάδα πριν από τα Χριστούγεννα, η Γαλλική Εθνοσυνέλευση ενέκρινε ένα νόμο, ο οποίος θεσπίζει ποινικές κυρώσεις για την άρνηση της Γενοκτονίας των Αρμενίων στα χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (το 1915). Από τώρα και στο εξής, αυτή η παράνομη πράξη της άρνησης θα τιμωρείται με φυλάκιση ενός έτους και πρόστιμο ύψους 45.000 ευρώ. Αλλά η Τουρκία έχει ετοιμάσει την σκληρή απάντησή της.
Ο συντάκτης του νομοσχεδίου είναι μέλος του κυβερνώντος κόμματος “ Ένωση για ένα Λαϊκό Κίνημα,” Βαλερί Μπουαγιέ, αλλά και οι Σοσιαλιστές της αντιπολίτευσης υπερψήφισαν το νομοσχέδιο. Στην παρούσα φάση, το νομοσχέδιο βρίσκεται στα χέρια της Γερουσίας. Θεωρείται δεδομένο ότι η Άνω Βουλή του Κοινοβουλίου θα ψηφίσει υπέρ του μέσα στους επόμενους έξι μήνες (το καλοκαίρι του 2012 εκπνέουν οι αρμοδιότητες της Συγκλήτου), και ο πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί θα το επικυρώσει.
Το γεγονός ότι το 1915 οι οθωμανικές αρχές διέπραξαν τη γενοκτονία των Αρμενίων, κατά την οποία δολοφονήθηκαν 1,5 εκατομμύριο άνθρωποι (αυτός είναι ο αριθμός που αναφέρεται συχνότερα σε ιστορικές μελέτες) έχει αναγνωριστεί από τη Γαλλία ήδη από τις αρχές του 2001. Πέντε χρόνια αργότερα, το αντιπολιτευόμενο Σοσιαλιστικό Κόμμα υποσχέθηκε να ψηφίσει ένα νόμο σχετικό με την άρνηση της γενοκτονίας, πλην όμως δεν τήρησε την υπόσχεσή του. Ένα χρόνο μετά, το 2007, ο συντηρητικός πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί υποσχέθηκε να επικυρώσει το νομοσχέδιο και όλα δείχνουν ότι θα τηρήσει τον λόγο του προτού λήξει η θητεία του.
Ο Τούρκος πρωθυπουργός, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, προσπάθησε να αποτρέψει την υπερψήφιση αυτού του νομοσχεδίου. Έστειλε επιστολή στο Παρίσι, απειλώντας να αποσύρει την Τούρκο πρεσβευτή από τη Γαλλία και να απομακρύνει τον Γάλλο ομόλογό του από την Άγκυρα. Στην περίπτωση που το νομοσχέδιο θα μπει σε εφαρμογή, οι Γάλλοι θα χάσουν την πρόσβαση σε κάποιους τομείς της τουρκικής οικονομίας όπως είναι οι μεταφορές και η πώληση αμυντικών εξοπλισμών. Συγχρόνως, θα καταργηθούν οι πολιτικές και πολιτιστικές επαφές μεταξύ των δύο χωρών.
Ο Τούρκος Πρόεδρος Αμπντουλάχ Γκιουλ μίλησε στο ίδιο πνεύμα. “ Πρόκειται για μια αψυχολόγητη διαστρέβλωση της ιστορίας για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας”, είπε. “ Μας είναι αδύνατο να αποδεχθούμε το νομοσχέδιο που είναι σήμερα στην ημερήσια διάταξη της γαλλικής Εθνοσυνέλευσης, το οποίο έχει ως στόχο την απαγόρευση της ελευθερίας της άρνησης αθέμιτων και αβάσιμων κατηγοριών εις βάρος της χώρας και του έθνους μας. Ελπίζω ότι η Γαλλία δεν θα προβεί σε αυτό το βήμα, το οποίο αποτελεί προσβολή για την ελευθερία της έκφρασης”, δήλωσε ο Γκιούλ.
Την ημέρα της ψηφοφορίας, πάνω από 4.000 Τούρκοι συγκεντρώθηκαν στο κέντρο του Παρισιού. Ωστόσο, ούτε οι κραυγές στους δρόμους, ούτε οι επιστολές από τους Γκιουλ και Ερντογάν δεν είχαν κάποια επίδραση στην απόφαση των Γάλλων βουλευτών. Ο δε συντάκτης του νομοσχεδίου, Βαλερί Μπουαγιέ, κατηγορεί τους Τούρκους για “ απαράδεκτες παρεμβάσεις στις εσωτερικές υποθέσεις της Γαλλίας”.
Ο Γάλλος υπουργός Κοινοβουλευτικών Σχέσεων, Πατρίκ Ολιέ, επεχείρησε να εξομαλύνει την κατάσταση. “ Το κείμενο αυτό δεν στρέφεται κατά κανενός. Υπάρχει απλώς η πρόθεση να συμπληρώσει το ποινικό μας δίκαιο. Ωστόσο, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε την αντίδραση των Τούρκων φίλων μας. Η Γαλλική Κυβέρνηση είναι πεπεισμένη ότι τα κοινά στρατηγικά συμφέροντα καθώς και η συνεργασία για την ειρήνη και την ελευθερία στη Συρία και το Αφγανιστάν, η συνεργασία μας στα πλαίσια του ΝΑΤΟ και της G20, η οικονομική και πολιτιστική συνεργασία μας είναι αρκετά ισχυροί παράγοντες ώστε να ξεπεραστούν οι δοκιμασίες αυτές και να μπορέσει να επιβιώσει η σχέση μεταξύ των δύο χωρών”, δήλωσε χαρακτηριστικά ο Ολιέ.
Αυτή τη φορά, ωστόσο, η Άγκυρα δεν άκουσε καν τα λόγια του. Ο Τούρκος Πρέσβης στο Παρίσι, Ταχσίν Μπουρτζούογλου, δήλωσε αποφασισμένος να επιστρέψει στην πατρίδα του. Τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι η Γαλλία πρόκειται να χάσει έργα ύψους 40-50 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Μετά από την απόφαση αυτή, ο Ερντογάν απεκάλεσε τη Γαλλία “ πρότυπο ρατσισμού, διακρίσεων και ξενοφοβίας”. Η Τουρκία διέκοψε κάθε συνεργασία με τη Γαλλία στα πλαίσια του ΝΑΤΟ. Στο εξής, τα γαλλικά στρατιωτικά αεροσκάφη και πλοία δεν θα είναι σε θέση να χρησιμοποιούν τουρκικά αεροδρόμια και λιμάνια. Η οικονομική και πολιτική συνεργασία έχει επίσης ελαχιστοποιηθεί.
Από την πλευρά του, ο υπουργός Εξωτερικών της Αρμενίας, Έντβαρντ Ναλμπαντιάν, εξέφρασε την ικανοποίησή του για την απόφαση των Γάλλων βουλευτών. “ Η Γαλλία επιβεβαίωσε τη φήμη της ως λίκνο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και για άλλη μια φορά απέδειξε τη δέσμευσή της έναντι των οικουμενικών αξιών. Πριν από 10 χρόνια, αναγνωρίζοντας τη γενοκτονία των Αρμενίων, ο γαλλικός λαός απέδειξε ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι η υψηλότερη αξία του. Επανέλαβε, ώστε να το ακούσει όλος ο κόσμος, ότι στα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας δεν υπάρχει παραγραφή, και ότι η άρνηση τους θα πρέπει να καταδικάζεται απερίφραστα”, δήλωσε ο Αρμένιος υπουργός.
Τα τραγικά εκείνα γεγονότα, που χρονολογούνται εδώ και πάνω από έναν αιώνα, συνέβησαν κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και εξακολουθούν να απασχολούν όχι μόνο ιστορικούς, αλλά και πολιτικούς. Τα αποδεικτικά στοιχεία της γενοκτονίας είναι οι φωτογραφίες εκείνης της εποχής, οι περιγραφές και αναφορές ξένων διπλωματών και ιεραποστόλων και τα τηλεγραφήματα Τούρκων πολιτικών. Ωστόσο, οι πληροφορίες των τουρκικών αρχείων εξακολουθούν να μην είναι διαθέσιμες, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει ακόμη πλήρης εικόνα των τραγικών γεγονότων του 1915. Το βασικό ερώτημα είναι πόσοι Αρμένιοι έχασαν τη ζωή τους, και εάν τα γεγονότα θα πρέπει να θεωρηθούν ως σκόπιμη εξόντωση εθνοτικών ομάδων ή “ απλά” ως μια μαζική δολοφονία.
Η αρμενική πλευρά επιμένει ότι διεπράχθη εκ προμελέτης γενοκτονία μισού εκατομμυρίου ανθρώπων (αλλά μερικές αναφορές κάνουν λόγο για δύο εκατομμύριαι, και άλλες για ένα). Οι ιστορικοί διαφόρων χωρών μιλούν για 600.000 έως 800.000 νεκρούς. Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για ένα πολύ μεγάλο αριθμό ανθρώπων. Είναι αξιοσημείωτο, επίσης, ότι εκείνη την περίοδο, εκατοντάδες χιλιάδες Αρμένιοι έφυγαν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία και πολλές αρμενικές εκκλησίες καταστράφηκαν. Οι πολλαπλές περιπτώσεις βίαιης καταστολής εναντίον των Αρμενίων, οι οποίοι συχνά χαρακτηρίζονταν ως “ απείθαρχοι” από τις τουρκικές αρχές, σημειώθηκαν πριν και μετά το 1915.
Οι Τούρκοι ισχυρίζονται ότι δεν ήταν περισσότεροι από 200 χιλιάδες εκείνοι που έχασαν τη ζωή τους τότε, και αυτό συνέβη, κατά κύριο λόγο, εξαιτίας της πείνας, των ανθυγιεινών συνθηκών ζωής και των επιδημιών. Ο λόγος είναι σαφής: εάν η γενοκτονία αναγνωριστεί, οι απόγονοι των θυμάτων θα έχουν λόγους να διεκδικήσουν δισεκατομμύρια δολάρια ως αποζημίωση. Γι’ αυτό κυρίως τον λόγο, το σύγχρονο τουρκικό κράτος προσπαθεί να αποτρέψει ακόμη και τη δημόσια συζήτηση για τη γενοκτονία. Οι όποιες προσπάθειες να αναγνωριστεί η γενοκτονία εκτός της χώρας προκαλούν πάντα την εξαιρετικά επώδυνη αντίδραση της Τουρκίας.
Μέχρι στιγμής, η Γενοκτονία των Αρμενίων έχει αναγνωριστεί (μεταξύ άλλων) από τη Ρωσία, τη Γαλλία, την Ελλάδα, την Πολωνία, τον Καναδά, 42 αμερικανικές πολιτείες και ορισμένες περιοχές του Ηνωμένου Βασιλείου, την Ισπανία και την Αυστραλία. Η ΕΕ δεν επιβάλλει την αναγνώριση της γενοκτονίας ως όρο για την αποδοχή της Τουρκίας στους κόλπους της, αλλά αυτό είναι και ένας από τους λόγους για τους οποίους η Ελλάδα, η Κύπρος και η Γαλλία αντιτίθενται στην πλήρη ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ. Στον αντίποδα, υπάρχει η Γερμανία, η οποία είναι απίθανο να αναγνωρίσει τη γενοκτονία στο εγγύς μέλλον. Στη χώρα ζουν μόνιμα περίπου τρία εκατομμύρια Τούρκοι, και οι γερμανικές αρχές είναι απίθανο να προβούν σε κάποια ενέργεια που θα τους εξοργίσει. Ωστόσο, το γεγονός της “ σφαγής” (και όχι γενοκτονίας) αναγνωρίστηκε από το Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο της Γερμανίας το 2005.
Η απάντηση στο ερώτημα “ Γιατί άραγε η Γαλλία βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της διαδικασίας της αναγνώρισης της γενοκτονίας των Αρμενίων;” έγκειται στο γεγονός ότι η τοπική αρμενική κοινότητα είναι πολυπληθής και διαθέτει μεγάλη επιρροή. Πιστεύεται ότι σήμερα σχεδόν μισό εκατομμύριο Αρμένιοι διαμένουν στη χώρα, και αν συνυπολογίσει κανείς τους Γάλλους πολίτες που είναι κατά το ήμισυ Αρμένιοι, ο αριθμός αυτός σίγουρα θα υπερβεί το ένα εκατομμύριο.
Όσο για τους Γάλλους πολιτικούς αρμενικής καταγωγής, δύο ονόματα θα πρέπει να τονιστούν. Ο πρώτος είναι ο πρώην πρωθυπουργός, Εντουάρ Μπαλαντύρ, ο οποίος γεννήθηκε στην Τουρκία. Ο δεύτερος είναι ο στενός σύμμαχος του Νικολά Σαρκοζί, Πατρίκ Ντεβεντζιάν, ο οποίος πρόσφατα ανέλαβε τη θέση του γενικού γραμματέα του κυβερνώντος κόμματος, της “ Ένωσης για ένα Λαϊκό Κίνημα”. Ο Ντεβεντζιάν θεωρείται ο κύριος λομπίστας του εν λόγω νομοσχεδίου. Τελικά, εισακούστηκε από τους βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος. Αλλά και από τους Σοσιαλιστές δεν λείπουν τα στελέχη αρμενικής καταγωγής.
Η απόφαση για την τιμωρία για τη άρνηση της Γενοκτονίας των Αρμενίων έχει μια εσωτερική πολιτική συνιστώσα. Ίσως ο Σαρκοζί και οι υποστηρικτές του να μην παρακινήθηκαν σε μια τέτοια ενέργεια μόνο από συμπόνια για τα θύματα των γεγονότων που έλαβαν χώρα πριν από 96 χρόνια. Η Γαλλία σε λίγους μήνες θα μπει σε προεκλογική περίοδο για τις προεδρικές εκλογές, και σύμφωνα με τις τελευταίες σφυγμομετρήσεις η πολιτική διαβάθμιση του Σαρκοζί είναι αρκετά χαμηλή. Ήταν πολύ σημαντικό για αυτόν, επομένως, να επιστρατεύσει την υποστήριξη της αρμενικής κοινότητας. Άλλωστε, έχει μεγάλη ανάγκη από περισσότερες από μισό εκατομμύριο ψήφους. Αυτός ο παράγοντας απεδε’ιχθη τελικά πιο σημαντικός ακόμη και από τις πιθανές οικονομικές και πολιτικές απώλειες από τη υποβάθμιση των σχέσεων της χώρας με την Τουρκία. Αλλά το Παρίσι ίσως και να μην έχει αναλογιστεί τις μακροπρόθεσμες συνέπειες
Πηγή

ΜΙΑ ΦΙΛΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ... UNA AMICA ESCULTORA DA SPAGNA...

http://munoz-bautista.blogspot.com/

" EΙΜΑΣΤΕ ΕΙΣ ΤΟ ΕΜΕΙΣ "... ΤΟΥ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ...

"Είμαστε εις το 'εμείς' και όχι εις το 'εγώ' " - Του στρατηγού Μακρυγιάννη

 

Πρός:

Επισύναψη (Bcc):

Το e-mail σας:

Μήνυμα:

Αρθρο του/της: Χριστιάννα Λούπα

 

Το απόπασμα που ακολουθεί είναι ο επίλογος των "Απομνημονευμάτων" του στρατηγού Ιωάννη Μακρυγιάννη (1797 - 1864). Η αλήθεια των λόγων του, ειπωμένη με απλό, γνήσιο και αφτιασίδωτο τρόπο, πραγματικά τσακίζει κόκαλα.

"...Όσοι έχουν την τύχη μας σήμερον εις τα χέρια τους, όσοι μας κυβερνούν, μεγάλοι και μικροί, και υπουργοί και βουλευταί, το ’χουν σε δόξα, το ’χουν σε τιμή, το ’χουν σε ικανότη το να τους ειπής ότι έκλεψαν, ότι πρόδωσαν, ότι ήφεραν τόσα κακά εις την πατρίδα. Είναι άξιοι άνθρωποι και τιμώνται και βραβεύονται. Όσοι είναι τίμιοι κατατρέχονται ως ανάξιοι της κοινωνίας και της πολιτείας.

...Κι’ όσα σημειώνω τα σημειώνω γιατί δεν υποφέρνω να βλέπω το άδικον να πνίγη το δίκιον. Διά ’κείνο έμαθα γράμματα εις τα γεράματα και κάνω αυτό το γράψιμον το απελέκητο, ότι δεν είχα τον τρόπον όντας παιδί να σπουδάξω· ήμουν φτωχός κ’ έκανα τον υπερέτη και τιμάρευα άλογα κι’ άλλες πλήθος δουλειές έκανα να βγάλω το πατρικό μου χρέος, οπού μας χρέωσαν οι χαραμήδες, και να ζήσω κ’ εγώ σε τούτην την κοινωνίαν όσο έχω τ’ αμανέτι του Θεού εις το σώμα μου. Κι’ αφού ο Θεός θέλησε να κάμη νεκρανάστασιν εις την πατρίδα μου, να την λευτερώση από την τυραγνίαν των Τούρκων, αξίωσε κ’ εμένα να δουλέψω κατά δύναμη λιγώτερον από τον χερώτερον πατριώτη μου Έλληνα. Γράφουν σοφοί άντρες πολλοί, γράφουν τυπογράφοι ντόπιοι και ξένοι διαβασμένοι για την Ελλάδα – ένα πράμα μόνον με παρακίνησε κ’ εμένα να γράψω, ότι τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί και αμαθείς και πλούσιοι και φτωχοί και πολιτικοί και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι· όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσωμεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί, να την φυλάμεν κι’ όλοι μαζί και να μην λέγη ούτε ο δυνατός «εγώ» , ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγη ο καθείς «εγώ»; Όταν αγωνιστή μόνος του και φκειάση, ή χαλάση, να λέγη εγώ· όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκειάνουν, τότε να λένε «εμείς». Είμαστε εις το «εμείς» κι’ όχι εις το «εγώ». Και εις το εξής να μάθωμεν γνώση, αν θέλωμεν να φκειάσωμεν χωριόν, να ζήσωμεν όλοι μαζί. Έγραψα γυμνή την αλήθεια, να ειδούνε όλοι οι Έλληνες ν’ αγωνίζωνται διά την πατρίδα τους, διά την θρησκεία τους, να ιδούνε και τα παιδιά μου και να λένε· «Έχομεν αγώνες πατρικούς, έχομεν θυσίες», αν είναι αγώνες και θυσίες. Και να μπαίνουν σε φιλοτιμίαν και να εργάζωνται εις το καλό της πατρίδας τους, της θρησκείας τους και της κοινωνίας. Ότι θα είναι καλά δικά τους. Όχι όμως να φαντάζωνται για τα κατορθώματα τα πατρικά, όχι να πορνεύουν την αρετή και να καταπατούν τον νόμον και να ’χουν την επιρροή για ικανότη".

"Στρατηγού Mακρυγιάννη Aπομνημονεύματα", τόμος B΄, Eλληνικά Γράμματα/Tα Nέα 2006

από: Palmografos.com - "Είμαστε εις το 'εμείς' και όχι εις το 'εγώ' " - Του στρατηγού Μακρυγιάννη

O ΕΛΛΗΝΟΕΛΛΗΝΑΣ... ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΙΑΝΤΙΝΗ.

Ήρθε τις προάλες φίλος καλός στην εξοχή, γιατρός από τη Μυτιλήνη, και ρωτούσε τη γυναίκα μου, αν εγνώριζε κανέναν αγιογράφο.

-Τι να τον κάμεις; Του λέει.
- Να μου ζωγραφίσει μιαν άγια Πηνελόπη για την πεθερά μου, να τη χαρίσω στην ονομαστική της γιορτή.
- Και γιατί δέν της ζωγραφίζεις «την κυρά – Πηνελόπη με την ηλακάτη», που λέει ο πατριώτης σου ο Ελύτης; Τον έκοψα γκιμένος.
-Τι ; μου κάνει.
-Ναι, γιατρέ μου. Την Πηνελόπη του Ομήρου, την ελληνική. Δεν ξεύρεις αυτή την περίφημη νοητική εποπτεία της παγκόσμιας ποίησης;
Με κοίταξε, γούρλωσε το μάτι, και λέει.
- Όταν είπα στην πεθερά μου πως θα της φέρω την αγία Πηνελόπη, έκαμε δύο μέρες να κοιμηθεί από τη συγκίνηση. Και εσύ μου λες τώρα για Πηνελόπη και μνηστήρες;
-Να τη χαίρεσαι κι εκείνη και τον ύπνο σου, εβραίε και ανέλληνα, του είπα. Παρά που σ' αγαπώ. Και μάλιστα πολύ.
Άλλο.
Ένας παπάς, και κρητικός μάλιστα, στη μητρόπολη Κορίνθου, με κοίταζε κάποτε γλαρωμένος.
-Τι βλέπεις παπά;
-Έχω ένα όραμα, μου λέει. Να μαζέψω κάποτες λεφτά από τους ομογενήδες. Να σηκώσω εδώ στον Ισθμό, μπαίνοντας στο Μοριά να το βλέπουν ούλος ο κόσμος, ένα άγαλμα του απόστολου Παύλου. Ίσαμε πενήντα πήχες ψήλος, και βάλε.
-Σαν το άγαλμα της ελευθερίας ε; του κάνω.
- Έτσι μου λέει. Κι όλο έπαιρνε φωτιά.
-Και γιατί του Παύλου, δηλαδή; Και τόσο πελώριο.
-Μα.... για τις Προς Κορινθίους ντε!
-Τον ξέρεις τον Κολοσσό της Ρόδου; τον ερωτώ.
-Ναι. Τέτοιονε θέλω και τον Παύλο.
-Τον Κολοσσό του Μαρουσιού τον ξέρεις;
-Εννοείς το βιβλίο για τον Κατσίμπαλη; Το ξέρω.
-Τον κώλο του Μαρουσιού, παπά, τον ξέρεις;
....;
-Άστα αυτά, του λέω. Είναι της αριστερής διανόησης.
-Εμ λέω και εγώ. Γι' αυτό δεν τον ξέρω. Μου απαντάει.
-Γιατί, βρε αρκουδόπαπα, ξέσπασα, δε στήνεις ένα άγαλμα του Νικηταρά ή του Κολοκοτρώνη, που μας λευτερώσανε και είδαμε μοίρα στον ήλιο; Και να το κάμεις ψηλό και βαρύ ωσάν τον Ακροκόρινθο που βλέπεις αντίκρια σου; Όπως θα ταίριαζε στους παλικαράδες μας; Μόνε που θέλεις τον εβραίο. Δεν ξέρεις ότι με τους εβραίους οι έλληνες είμαστε η φωτιά με το νερό; Όχι από εθνικό μίσος, όπως με άλλους, αλλά από αντιπαράθεση κοσμοθεωριών; Δεν άκουσες ποτέ την ιερή βρισιά του λαού μας: «Γαμώ τον εβραίο σου!» Δεν άκουσες ποτέ το δημοτικό μας τραγούδι,
Και κείνη η σκύλα η άνομη, Οβρέσσας θυγατέρα;
Άιντε καημένε μου. Που να ζεις και να είσαι. Κι είσαι κι από τα χωριά του Ερωτόκριτου, και του Βενιζέλου.

Μ' ένα λόγο, ο μέγας και ο βαθύς εβραίικος πιλιτισμός –δεν ειρωνεύομαι, κυριολεκτώ- μέσα από τη χριστιανική του μετάλλαξη, κι αυτή πια δεν είναι ούτε μεγάλη ούτε βαθιά, πέρασε ως το μυελό των οστών και στη διπλή σπείρα του DNA όλων των νεοελλήνων.

Ένα μόνον δεν γνωρίζουν. Ότι ο σπουδαίος αυτός πολιτισμός είναι εντελώς αντίθετος με τον πολιτισμό της κλασικής Ελλάδας. Το αρνί και ο λύκος. Ο πάμφωτος ναός της Αφαίας στην Αίγινα, και το μονύδριο της αγίας Ελεούσας στο νησί της λίμνης των Ιωαννίνων, με την αγράμματη καλόγρια που κυνηγά τις έγκυες και τις λεχώνες, γιατί `ναι μαγαρισμένες, λέει.

Αλλά δεν είναι εδώ ο καιρός και ο τόπος για τέτιες εξηγήσεις. Το θηρίο το καταπάλαιψα σε άλλες εκστρατείες. Ήμουν και εγώ στον πόλεμο τοξότης που ξαστόχησε, λέει ο ποιητής.
Τέτοια λογής αποτέλεσμα θα μας δώσει η στατιστική έρευνα στον πληθυσμό της χώρας αναφορικά με την απόδραση του Ελληνικού, και την επίδραση του Εβραίικου. Στην επιφάνεια και στον τύπο και στο όνομα είμαστε έλληνες. Στο βυθό όμως και στην ουσία και στην ύλη είμαστε εβραίοι.

Και μην μας παραπλανά το απλοϊκό δικηγοριλίκι, που κανοναρχούν ιεροκήρυκες και ιερολόγοι, ότι τάχατες άλλο εβραίοι κι άλλο χριστιανοί. Άλλο ορθόδοξοι κι άλλο ρωμαιοκαθολικοί. Ο ισχυρισμός αυτός είναι δόλιο σόφισμα, και αφέλεια ξεχειλωμένη.

Όσοι λένε τούτη την παλαβομάρα, είναι σα να λένε: Άλλο εταίρα κι άλλο πουτάνα. Μα σε σεμνεία δουλεύουνε και οι δύο. Άλλο δρομέας κι άλλο δισκοβόλος. Μα αθλητές είναι και οι δύο. Άλλο λέμφωμα, άλλο λευχαιμία, κι άλλο νεοπλασία του λάρυγγα. Μα καρκίνοι είναι όλοι τους. Και κακά σπυριά, που σκοτώσανε Καβάφη και Φρόιντ.

Οι νεοέλληνες εκρατήσαμε το σχήμα από τους έλληνες . Η μάζα όμως, το m που λένε οι φυσικοί, είναι καθαρά εβραίικη. Και ο χώρος, το spatium ή s που λένε οι φυσικοί, μέσα στον οποίο συντελέστηκε η αφελλήνιση των ελλήνων είναι τό χριστιανικό βυζάντιο. Και ο χρόνος ο tempus ή το t που λένε οι φυσικοί, που στη διάρκειά του συντελέστηκε ο εξεβραϊσμός των ελλήνων είναι από τον καιρό του Θεοδόσιου μέχρι σήμερα.

Ο Θεοδόσιος εγκρέμισε τους ναούς, έσπασε τα αγάλματα, έκλεισε το στάδια, τα θέατρα, τα ελληνικά σχολεία. Όλες τις πηγές που ποτίζανε την ελληνική αντίληψη ζωής. Γι' αυτό τον εβαφτίσανε Μέγα. Όπως εβαφτίσανε Μέγας κι τον προαγωγό του, με τη διπλή σημασία η λεξη, τον Κωνσταντίνο. Τον καίσαρα που έσφαξε τη γυναίκα του και το γιό του. Και τους εβάφτισαν Μέγας, εκείνοι που εβάφτισαν Μέγας και τους Αθανάσιους, τους Βασίλειους, και όσους τέτοιους. Όλοι τους γκρεμιστάδες, παραχαράκτες, αλάριχοι, βάνδαλοι της ελληνικής ιδέας.

Η άλλη φωνή, που λέει ότι τίποτα δεν εσήμαιναν ετούτες οι φρικαλεότητες των χριστιανών κατά των ελλήνων, για όσους δεν εξεφτίσανε σε εβραιοέλληνες αλλά έμειναν ελληνοέλληνες, έρχεται από πολύ μακρυά και την ακούνε λίγοι:

Γιατί τα σπάσαμε τ' αγάλματά των
γιατί τους διώξαμεν απ' τους ναούς των,
διόλου δεν πέθαναν γι' αυτό οι θεοί.
Καβάφης είν' αυτός, αναγνώστη μου, δεν είναι σαράφης. Ούτε Βούδας και Κούδας. Και το ποίημα λέγεται Ιωνικόν. Δεν λέγεται Χερουβικόν.

Ο κακουργημός και η εξόνντωση του κλασικού έλληνα από τον εβραιόφρονα χριστιανό εκράτησε από το Θεοδόσιο ως την αυγούστα Ευδοξία. Ως το 843 που έγινε η επίσημη αναστύλλωση των εικόνων.
Η γιορτή της ορθοδοξίας που γιορτάζεται κάθε χρόνο από τότε, στο έμπα της άνοιξης!, πολύ λαμπρά και με την παρουσία όλης της επιφάνειας του κράτους, ως και οι ξένοι πρεσβευτάδες!, στο θετικό της συμβολίζει το θρίαμβο των χριστιανών. Στο αρνητικό της όμως δηλώνει την τελική κατακρεούργηση κάθε Ελληνικού. Είναι η ταφόπετρα της ελληνικής ιδέας.

Η τελευταία αντίσταση του μετρημένου «έλληνα» στο ασιατικό τέρας ήταν ο Λέων Γ΄ο ΄Ισαυρος. Εξύπνησε ο άνθρωπος ένα πρωί, και είδε το μισό πληθυσμό της χώρας τουρλωτούς παπάδες και παχυμουλαράτους καλόγερους. Τότε, σαν το Χριστό με το φραγγέλιο, σήκωσε αυτό που το λένε Εικονομαχία. Και ετελείωσε με το χαμό του φωτός και το σωσμό του σκότους. Με την Κυριακή της Ορθοδοξίας, ή την ταυτότητα του νεοέλληνα.

Έλληνες λοιπόν στο δέρμα. Και εβραίοι στα κόκαλα και στο αίμα, στην καρδιά, στα άντερα και στη χολή. Ιδού το κλειδί, η αιτία, ο λόγος της εθνικής σχιζοφρένειας.

Πίσω από τα Σκόπια, από το Αιγαίο, τις Ολυμπιάδες, την Κύπρο, πίσω από τους κατσιβελισμούς, Μεταξάδες και Παπαδοπουλέους, πίσω από μαρίκες και μιμίκες και κατσίκες, και κοσκωτάδες και σκατάδες, πίσω από κορυδαλούς και κοριούς και καθάρσεις και λοιμοκαθαρτήρια, πίσω από ρουσφέτια και βιλλαέτια και κασαβέτια, βρίσκεται η εθνική μας σχιζοφρένεια. Αυτή απεργάστηκε την εθνική πόλωση, και την εθνική ταυτότητα.

Στο χωριό των χιλίων κατοίκων του πλανήτη μας σήμερα οι δύο έλληνες πηδοκοπούν κατά μπροστά, κι έχουν βιδωμένο το κεφάλι να βλέπει κατά πίσω. Τους κοιτάνε οι ξένοι, ανοίγουν διάπλατα το μάτια, και τους προγκάνε.

-Στραβομάρα και πάλαβρα. Βρε ούστ!

Στους χρόνους της Άλωσης οι στρατιώτες του Παλαιολόγου που υπεράσπισαν τα τείχη ήσαν οχτώ χιλιάδες. Την ίδια ώρα που στα μοναστήρια του κράτους βρίσκουνταν τριακόσιες χιλιάδες καλόγεροι στην άλκιμη ηλικία του μάχιμου άντρα. Να τρώνε και να πέρδονται και να τρέ-φουνε πρωκτό.
Και ο αρχηγός του κράτους την Κυριακή έψελνε πατριάρχης στην αγια – Σοφιά, και τη Δευτέρα γονάτιζε τσανακογλείφτης στο σαράι

Έτσι, μιλώντας για πατριάρχη και για σουλτάνο, φτάνουμε στους πρώτους κύκλους της Κόλασης του Δάντη.

Κάποτε πρέπει να ξεκλειδώσουμε το κατώγι της ιστορίας μας. Και να φέρουμε στο φως «τους όφεις και τα φίδια» που είναι μέσα κλεισμένα.

Να ειπούμε, δηλαδή, ότι το πρώτο μέλημα του πορθητή της Πόλης ήτανε να θρονιάσει στο στασίδι των σκλάβων τουρκόφωνα πατριάρχη. Όχι για να προστατέψει τα νιτερέσα του δούλου γένους, όπως μας λένε αιώνες τώρα οι δάσκαλοι και τα βιβλία. Αλλά για να τον έχει δόλιο και χθόνιο συνεργάτη στο αρειμάνιο οθωμανιλίκι του. Στο να μη σηκώνουνε, δηλαδή, ποτές κεφάλι οι ραγιάδες.
Εσύ από τη μεριά σου, παπά, είπε ο Πορθητής στον πατριάρχη Γεννάδιο, αυτόν που διάταξε να κάψουν τα βιβλία του Πλήθωνα για τον Πλάτωνα, θά' σαι το δικό μου μούτρο με τη μουστακοφόρα και τη ραγιάδικη προβοσκίδα. Ο κρυφός πολυχρονεμένος πατισάχ. Θα τους λες, μαζί με την κυρα – Δέσποινα, υπομονή και κουράγιο, και «πάλε με χρόνους με καιρούς....». Και θα τους κρατάς καλά στους χαλκάδες και τις άλυσες. Με τον καιρό θα μάθεις. Και η συμπεριφορά σου θα γενεί πολιτική σκεπαστή, και υψηλή διπλωματία.

»Με τους δραγουμάνους και τους οσποδάρους που θα σου φτιάξω, και δίπλα στους ιδικούς μου τζοχατζαραίους, τον πασά και το μουφτή, τον κατή και το βοϊβόντα, θα οργανώσουμε ένα τέλειο σύστημα διοίκησης. Τη συντήρηση, δηλαδή, και το διαιωνισμό της σκλαβιάς. Και τού `κλεισε το μάτι.

»Εγώ από τη μεριά μου, υποσχέθηκε, θα σ' έχω στα χρυσά και στην πορφύρα. Θα τρως και θα πίνεις, και θα παχαίνεις. Όπως το λέει και το τραγούδι
Καρδιά μου, τι ξαλάφρωμα,
Τι πρήξιμο, κοιλιά μου....
Εχάσαμε τότε στεριές μεγάλες και θάλασσες πλατιές που για τριάντα αιώνες ήσαν ατόφυα Ελλάδα. Σήμερα τις κοιτάμε από μακρυά, όπως εκοίταγε ο Θοδωράκης Κολοκοτρώνης από τη Ζάκυνθο το Μοριά, και έκλεγε.

Και με το κυάλι αγνάντευε, και με το κυάλι βλεπει ,
βλέπει τη θάλασσα πλατιά και τη στεριά μεγάλη.
Τον πήρε το παράπονο.
Τις κοιτάμε με βαριά την οδύνη ότι τις χάσαμε και με ελάχιστη την ελπίδα ότι θα τις ξαναπάρουμε. Κι αφήστε την κυρά – Δέσποινα να πολυδακρύζει.

Και ο Ατατούρκ, που έδιωξε το φερετζέ από τις τούρκισσες και έφερε το λατινικό αλφάβητο στα τουρκόπουλα, έκαμε και κάτι άλλο. Εδασκάλεψε τους δασκάλους και τους ξεναγούς να λένε στη Φραγκιά, που τουριστολογάει στη Μίλητο και στις Κλαζομενές, ότι δεν ήταν Όμηρος εκείνος ο τυφλός τραγουδιστής αλλά Ομέρ. Όπως λέμε Ομέρ Βρυώνης, πασάς του Ζητουνιού, που παττάλεψε τον Αθανάση Διάκο στο ποτάμι της Αλαμάνας.

Και τι να ειπείς για το χαμπέρι; Που έρχεται το πρωί και το δείλι πίνουμε το ουζάκι μας στο Κατακάλι και στην Πειραϊκή Ακτή. «Ω σύντροφε, πως πέσαμε στο λαγούμι του φόβου»;
Όλα καλά και περίκαλα τά 'χουμε με την πατρίδα. Με το έθνος, την ιστορία μας, και τούς «αρχαίους ημών πρόγονοι».

Μόνο που ξεχάσαμε ένα. Πως εμείς οι νέοι με τους αρχαίους έλληνες έχουμε τόσα κοινά, όσα ο χασαποσφαγέας με τις κορδέλες, και η μοδίστρα με τα κριάρια.

Κι από την άλλη φουσκώνουμε και κορδώνουμε, και τουρτουφίζουμε για «τσι γεναίοι πρόγονοι» σαν τι; Όπως εκείνος ο τράγος του Σικελιανού, που εσήκωνε το απανωχείλι του, εβέλαζε μαρκαλιστικά, και οσφραινότανε όλο το δείλι την αρμύρα στη θάλασσα της Κινέττας.

Αλλίμονο. Η δάφνη κατεμαράνθη. Έτσι δεν εψιθύριζε ο Σολωμός στο Διάλογο κλαίγοντας; Η δάφνη κετεμαράνθη.

Όταν είσαι μέσα στό μάτι του κυκλώνα, είναι δύσκολο νά 'χεις εικόνα για τα γύρω σου. Και ζώντας μέσα στη χώρα δεν έχουμε εικόνα για τη σημερινή Ελλάδα.

Αρχές του 1993 έγινε μια εκδήλωση στο Παρίσι από έλλληνες καλλιτέχνες για την ασβολερή Κύπρο. Εκείνο το θαλασσο-φίλητο νησί.

Εκεί, ένας δημοσιογράφος ερώτησε τρεις τέσσερες έγκριτους έλληνες που ζουν μόνιμα στη Γαλλία μια ερώτηση καίρια.

Για ειπέτε μου, τους είπε, εσείς που όντας μακρυά από την Ελλάδα βλέπετε με άλλο μάτι, το αληθινό του νοσταλγού και του πάσχοντα. Με το μάτι του Οδυσσέα. Τι γνώμη έχει το παγκόσμιο κοινό για τη σύγχρονη Ελλάδα; Τη βλέπει τάχατες και τη νομίζει όπως εμείς εκεί κάτου στο Κακοσάλεσι και στην Αθήνα;

Η απόκριση που μου δώσανε και οι τέσσερες ξαναζωντάνεψε, τίμιε αναγνώστη, τις σπαθιές που δίνανε οι ντελήδες του Κιουταχή στη μάχη του Ανάλατου. Όταν πια είχε πέσει ο τρανός Καραϊσκάκης.
-Ποιά Ελλάδα, μακάριε άνθρωπε, του είπανε. Μιλάς για ίσκιους στη συνεφιά. Και για σύνεφα στην αιθρία. Για τον έξω κόσμο Ελλάδα δεν υπάρχει. Κανείς δε την ξέρει, κανείς δεν τη μελετάει, κανείς δεν τη συλλογάται. Δεν άκουσες το παλιό μοιρολόϊ;

Κλάψε με, μάνα, κλάψε με,
Και πεθαμένο γράψε με.

Για τους ευρωπαίους οι νεοέλληνες είμαστε μια δράκα ανθρώπων απρόσωπη, ανάμεσα σε βαλκανιλίκι, τουρκολογιά και αράπηδες. Ειμαστε οι ορτοντόξ. Με το ρούσικο τυπικό στη γραφή, με τους κουμπέδες και τους τρούλους πάνω από τα σπίτια των χοριών μας, με ακτινογραφίες σωμάτων και σκουληκόμορφες φιγούρες αγίων στούς τοίχους των εκκλησιών.

Οι ευρωπαίοι βλέπουν τους πολιτικούς μας να ψηφίζουν στή Βουλή να μπει το «ορθόδοξος» στην ευρωπαϊκή μας ταυτότητα, κατά τη διαταγή των παπάδων, και κοιτάζουν ανακατωμένοι και ναυτιάζοντας κατά το θεοκρατικό Ιράν και τους Αγιατολάχους.

Τέτοιοι οι βουλευτές μας, ακόμη και της Αριστεράς . «Αυτοί οι πολιτικοί, αυτοί οι βουλεπταί (sic) εκατάστρεψαν το έθνος». Έτσι γράφει ο Παπαδιαμάντης.

Θέλεις νά `χεις πιστή εικόνα του νεοέλληνα; Λάβε το ράσο του γύπα και του κόρακα. Λάβε τις ασπιδωτές κοιλιές των ιερέων, το καλυμμαύκι Μακαρίου Β΄ της Κύπρου. Και τα γένεια τα καλογερικά, που κρύβουν το πρόσωπο, καθώς άκοσμοι αγκαθεροί φράκτες τους αγρούς. Και τις κουκουλωμένες καλόγριες, την άλλη έκδοση του φερετζέ της τούρκισσας, και έχεις το νεοέλληνα φωτογραφία στον τοίχο.

Απέναντι σε τούτη τη μελανή και γανιασμένη φοβέρα φέρε την εικόνα του αρχαίου έλληνα για να μετρήσεις τη διαφορά.

Φέρε τις μορφές των νέων σωμάτων, τις ευσταλείς και τις διακριτικές. Να ανεβαίνουν από την Ολυμπία και τους Δελφούς, καθώς λευκοί αργυρόηχοι κρότοι κυμβάλων. Τους ωραίους χιτώνες τους χειριδωτούς, και τα λευκά ιμάτια τα πτυχωτά και τα ποδήρη. Τα πέδιλα από δέρματα μαροκινά, αρμοσμένα στις δυνατές φρέρνες.

Φέρε την εικόνα που μας αφήσανε οι γυναίκες της αρχαίας Ελλάδας. Οι κοντυλογραμμένες, με τις λεπτές ζώνες, τον κυανό κεφαλόδεσμο, και το ζαρκαδένιο τόνο του κορμιού. Οι ελληνίδες του Άργους και της Ιωνίας, οι λινές και οι φαινομηρίδες. Τρέχουνε στα όρη μαζί με την Αταλάνδη. Και κοιμούνται στα κοιμητήρια σαν την Κόρη του Ευθυδίκου.

Όλες και όλοι στηριγμένοι χαρούμενα σε κάποια μαρμάρινη στήλη, σ' ένα λιτό κιονόκρανο, σε μια κρήνη λευκή της Αγοράς. Με περίγυρα τους ωραίους γεωμετρημένους ναούς, αναπαμένους στο φως και στην αιθρία. Άνθρωποι, και θεοί, και αγάλματα ένα..

Όλα ετούτα, για να συγκρίνεις την παλαιή και τη νέα Ελλάδα, να τα βάλεις και να τα παραβάλεις. Και στήσε το φράγκο από δίπλα, να τα κοιτάει και να τα αποτιμά. Με το δίκιο του θα `χει να σου ειπεί: άλλο πράμα η μέρα και το φως, και άλλο η νύχτα και οι μαύροι βρυκολάκοι. Δε γίνεται να βάλεις στο ίδιο βάζο υάκινθους και βάτα.

Και κάπου θα αποσώσουν επιτιμητικά την κρίση τους: -Ακούς αναίδεια; Να μας ζητούν κι από πάνω τα ελγίνεια μάρμαρα. Ποιοί μωρέ; Οι χριστιανοχομεϊνηδες;

Αλλά είναι καιρός από τις ασκήσεις επί χάρτου να περάσουμε στα πεδία των επιχειρίσεων. Να κοιτάξουμε την πυρκαγιά που αποτεφρώνει το σπιτάκι μας....

Γιατί είμαστε σβημένοι από τον κατάλογο των εθνών; Γιατί η Μακεδονία γίνεται Σκόπια, η Κύπρος γίνεται τουρκιά, το Αιγαίο διεκδικιέται ως το mare nostrum των οθωμανών; Γιατί ο πρόεδρος της Τουρκίας είπε πρόσφατα στην Αθήνα, ότι είμαστε μια επαρχία του παλιού οθωμανικού κράτους, που αποσχίσθηκε και πρέπει να μας ξαναπροσαρτήσουν; Γιατί ο Μπερίσα της Αλβανίας έχει να λέει πως οι έλληνες κάνουν διπλωματία που έρχεται από το Μεσσαίωνα και τους παπάδες; Γιατί ο Αλέξανδρος βαφτίζεται Ισκεντέρ, και ο Όμηρος Ομέρ Βρυώνης; Γιατί οι διακόσιες χιλιάδες έλληνες της Πόλης γίνανε χίλοι, και οι τούρκοι της Δυτικής Θράκης θρασομανούν, και γίνουνται όγκος κακοήθης που `τοιμάζει μεταστάσεις;

Γιατι δυό από τους πιό σημαντικούς μας ποιητές ο μέτριος Σεφέρης κι ο μεγάλος Καβάφης, καταγράφουνται στις διεθνείς ανθολογίες και τους ποιητικούς καταλόγους μισό έλληνες μισό τούρκοι;

Γιατι όλα τα εθνικά μας δίκαια ευρωπαίοι και αλβανοί, βουλγαροι και εβραίοι, ορθόδοξοι και ρούσοι, τούρκοι και βουσμανοαμερικανοί τα βλέπουν σαν ανόητες και μίζερες προκλήσεις, σαν υλακές και κλεφτοεπαιτίες; Ποιά τύφλωση μας φέρνει να μη βλέπουμε ότι στα μάτια των ξένων εκαταντήσαμε πάλι οι παλαιοί εκοίνοι γρεκολιγούρηδες; Οι esurientes graeculi του Γιουβενάλη και του Κικέρωνα;
Το πράγμα έχει και περιγραφή και ερμηνεία.

Μέσα στη χώρα, στην παιδεία δαλαδή και την παράδοσή μας, εμείς περνάμε τους εαυτούς μας λιοντάρια, εκεί πού οι έξω από τη χώρα μας μας βλέπουνε ποντίκια. Θαρούμε πως είμαστε τα παιδόγκονα του Αριστοτέλη και του Αλεξάνδρου. Οι ξένοι όμως σε μας βλέπουνε τις μούμιες πού βρέθηκαν σε κάποια ασήμαντα Μασταβά. Γιατί;

Τα διότι είναι πολλά. Όλα όμως συρρέουν σε μια κοίτη. Σε μια απλή εξίσωση με δυό όρους και ένα ίσον. Είναι `τη: νεοέλληνες ίσον ελληνοεβραίοι.

Αν εφαρμόσουμε αυτή την εξίσωση στα πράγματα,θα μας δώσει δύο γινόμενα. Το πρώτο είναι ότι ζούμε σε εθνική πόλωση. Το δεύτερο, ακολουθία του πρώτου, ότι ζούμε χωρίς εθνική ταυτότητα.
Οι νεοέλληνες είμαστε ένα γέννημα μπασταρδεμένο και νόθο. Ούτε ίπποι ούτε όνοι, ούτε όνισσες ούτε φοράδες. Είμαστε μούλοι. Δηλαδή μουλάρια. Και τα μουλάρια δεν γεννούν.!!!!

Δημήτρης Λιαντίνης, ΓΚΕΜΜΑ
Το είδαμε σε σημείωση του χρήστη Isidor Alegro στο facebook

Πηγή: Ο Ελληνοέλληνας (από το βιβλίο του Δ. Λιαντίνη, «ΓΚΕΜΜΑ») - RAMNOUSIA

ΟΧΙ ΣΤΗ ΣΟΥΠΑ ΤΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ...

Ἀναρτήθηκε ἀπὸ τὸν/τὴν filologos10

γράφει ο ο Όθων Ιακωβίδης

Το καθεστώς πολιτικό σύστημα, υποστηρίζει και διαδίδει ότι: “Πρέπει να γίνουν εκλογές για να μιλήσει ο Λαός”.
Η Αλήθεια είναι ότι: Οι εκλογές δεν θα προσφέρουν τίποτε απολύτως στο λαό και στη λύση της αιχμαλωσίας του, (στην οποία το ίδιο αυτό σύστημα τον έχει οδηγήσει), εφ’ όσον, προηγουμένως, ο λαός, δεν έχει αποκτήσει τη ΝΕΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΗΓΕΣΙΑ, που θα τον οδηγήσει στο αύριο, μέσα από τη ΝΕΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ που έχει δημιουργηθεί, μετά την τραγική πορεία τής φτωχοποίησης της χώρας. Χωρίς (ή πριν) την κάλυψη αυτής της ανάγκης, όλα δείχνουν ότι θα έχουμε το ίδιο ακριβώς σκηνικό και μετά από τις επόμενες (όποτε γίνουν) εκλογές: Μία “κυβέρνηση σωτηρίας”, αποτελούμενη από τα ίδια κόμματα που στηρίζουν τη σημερινή “κυβέρνηση/ανδρεικέλων” για να ολοκληρώσει το έργο που έχει αναλάβει η σημερινή, δηλαδή την πλήρη παράδοση της Ελλάδας στις διαθέσεις των δυνατών της.
Αυτός που χρειάζεται τις εκλογές, είναι το ένοχο καθεστώς πολιτικό σύστημα, και μόνον αυτό.
Χρειάζεται τις εκλογές, διότι αυτές θα του προσφέρουν μία ακόμη παράταση ζωής αφού, μέσα από τη διαδικασία των εκλογών, (και έχοντας εξασφαλίσει -για την ώρα- την αδυναμία συσπείρωσης “αντίπαλου δέους”) θα έχει αποσπάσει πονηρά την έγκριση του Ελληνικού λαού για τη νομιμοποίηση της παραμονής του στην Εξουσία. Αυτό θα του προσφέρει και την παράταση του χρόνου άμυνάς του κατά της οριστικής εκπαραθύρωσής του από την καρέκλα της, έχοντας, για ακόμη μία φορά, βουτήξει στην “κολυμβήθρα του Σιλωάμ” τής (δεσμευμένης, χειραγωγούμενης και εκβιαζόμενης ποικιλοτρόπως) λαϊκής βούλησης.
Να, λοιπόν, ο τρόπος, που η ανάγκη σωτηρίας του συστήματος, καμουφλάρεται πίσω από μία, αδιαμφισβήτητα δημοκρατική άποψη (αυτή των εκλογών).
Το καθεστώς πολιτικό σύστημα, υποστηρίζει και διαδίδει ότι: “Οι δανειστές μας θέλουν τα λεφτά τους και δικαιούνται να τα πάρουν”.
Η Αλήθεια είναι ότι: Οι δανειστές μας ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΤΟΥΣ.
Θέλουν τα “πράγματα” που δικαιούνται με τις “εμπράγματες εξασφαλίσεις” που θεμελιώνουν με το “Μνημόνιο” και την επικείμενη “Δανειακή Σύμβαση”, επάνω σε κάθε τι που αποτελεί περιουσιακό στοιχείο της Ελλάδας, ιδιωτικό και δημόσιο.
Αν ήθελαν τα λεφτά τους δεν θα δάνειζαν, τα τελευταία 20-30 χρόνια, κάποιον που, αποδεδειγμένα, είναι αδύνατον να εξοφλήσει τα χρέη του…
Τέτοια δάνεια, γίνονται μόνον από αυτούς που θέλουν να “φάνε το οικόπεδο” του ακαμάτη γείτονα καλοπερασάκια, καθώς, με το νέο “σχέδιο πόλεως” (που οι ίδιοι χαράζουν) το οικόπεδο θα έχει φάτσα στο εμπορικό κέντρο, χώρια που έχει στην αυλή του και κρυμμένο (μεγάλο) θησαυρό…
Οι δανειστές μας , λοιπόν, δεν θέλουν τα λεφτά τους. Θέλουν πραγματικές αξίες, δηλαδή πράγματα, όπως εκτάσεις, ορυκτά, στρατηγικά σημεία. Και τα θέλουν σε τιμές “κοψοχρονιάς”, τέτοιες, που διαμορφώνονται όταν ο κάτοχός τους πένεται και αρχίζει να πεινάει ή αρχίζει να βλέπει ότι σύντομα θα πεινάσει, θα κρυώσει και θα αρρωστήσει και δεν έχει λεφτά να αγοράσει ψωμί, ξύλα και φάρμακα. Τότε “πουλάει το σπίτι του για ένα τενεκέ λάδι” όπως έκανε πρόσφατα και στην Κατοχή.
Αυτό το περιβάλλον φόβου δημιουργείται από τους (οικονομικούς) κατακτητές μας και τα εδώ τσιράκια τους (διάβαζε, “κυβέρνηση”), σήμερα, στην Ελλάδα.
Ναι, οι δανειστές δικαιούνται τα λεφτά τους (όσα θα δείξουν οι λογαριασμοί ότι χρωστάμε, όταν ανοίξουμε τα “τεφτέρια”), αλλά θα τα πάρουν με τον τρόπο που ταιριάζει σ’ εμάς και όχι λεηλατώντας το σπίτι μας, κάτω από ανείπωτους εκβιασμούς. (Υπάρχουν ολοκληρωμένες προτάσεις κορυφαίων οικονομολόγων).
Εδώ, το “σύστημα” καμουφλάρει πίσω από ένα (φαινομενικά) δίκαιο αίτημα, (όπως είναι η εξόφληση δανεικών) την ανηλεή και προετοιμαζόμενη λεηλασία κάθε πλουτοπαραγωγικής πηγής, συμπεριλαμβανομένου και του εκπαιδευμένου έμψυχου υλικού (εργατικού δυναμικού).
Το καθεστώς πολιτικό σύστημα, υποστηρίζει και διαδίδει ότι: “Το «κούρεμα» θα καταστήσει το Δημόσιο Χρέος διαχειρήσιμο”.
Η Αλήθεια είναι ότι: το δημόσιο χρέος, ΔΕΝ θα είναι διαχειρήσιμο και μετά το “κούρεμα”, αφού, μετά την περαιτέρω ενδιάμεση άνοδό του από σήμερα ως το 2020, θα πέσει τότε στο 120% του ΑΕΠ, όπως οι ίδιοι δηλώνουν σε επίσημα κείμενά τους.
Το “κούρεμα” δεν είναι τίποτε άλλο, από ένα ακόμη ψέμα, ένα καμουφλάζ που αποσκοπεί στη δημιουργία εντυπώσεων συμπάθειας προς τους “καλούς δανειστές” μας, (που δέχονται να χάσουν λεφτά προκειμένου να σωθούμε εμείς !!!) ώστε να ακολουθήσει το κυρίως έργο, που είναι η αρπαγή και λεηλασία κάθε περιουσιακού στοιχείου της Ελλάδας.
Εδώ, η προπαγάνδα του συστήματος, χρησιμοποιεί μόνο το ψέμα, καθώς η Αλήθεια είναι δύσκολο να βρεθεί, καθώς βρίσκεται κρυμμένη κάτω από ειδικές οικονομικές γνώσεις.
Το καθεστώς πολιτικό σύστημα, υποστηρίζει και διαδίδει ότι: “Πρέπει να κάνουμε θυσίες για να αποφύγουμε την πτώχευση”.
Η Αλήθεια είναι ότι: Είμαστε, ήδη, προ πολλού, πτωχευμένοι, και μάλιστα σε διαδικασία εκποίησης των περιουσιακών μας στοιχείων.
Αυτό, απλώς, δεν λέγεται με το όνομά του (όπως ζήτησε και ο Βενιζέλος, προτείνοντας να μη λέμε “αναδιάρθρωση” (άλλο όνομα της πτώχευσης) αλλά να την αποκαλούμε “selective default” (σελέκτιβ ντεφώ), ή ελληνιστί “επιλεκτική πτώχευση”, για να μη καταλαβαίνουμε ακριβώς τι λέμε.
Οι θυσίες που καλούμαστε να υποστούμε, δεν είναι για να αποφύγουμε την πτώχευση (που, ήδη, έχουμε) αλλά για να δημιουργηθεί το εργασιακό περιβάλλον που γουστάρουν οι αυριανοί “επενδυτές” που “θα φέρουν χρήμα στη χώρα”…
Εδώ, το σύστημα, χρησιμοποιεί τόσο το ψέμα (“να αποφύγουμε την πτώχευση” τη στιγμή που, ήδη, βιώνουμε τη διαδικασία εκποίησης των περιουσιακών μας στοιχείων), όσο και το καμουφλάζ (που κρύβει την πραγματική έννοια της “πτώχευσης”, κάτω από παραφράσεις μίας, άγνωστης στο ευρύ κοινό, νέας και παραπειστικής ονοματολογίας).
Το καθεστώς πολιτικό σύστημα, υποστηρίζει και διαδίδει ότι:“Τα κράτη/μέλη της Ευρωζώνης, μας δανείζουν για να μας βοηθήσουν να ανταπεξέλθουμε στις ανάγκες μισθών και συντάξεων”.
Η Αλήθεια είναι ότι: Ο μόνος λόγος που μας δανείζουν, είναι η μετατροπή του υπάρχοντος ακάλυπτου “χρέους προς ιδιώτες”, σε ενυπόθηκο “χρέος προς κράτη”, με ανέκλητη υποθήκευση όλης της κρατικής περιουσίας μας (ιδιωτικής και δημόσιας!!!).
Είναι πλέον γνωστό, από τις άοκνες προσπάθειες των κορυφαίων συνταγματολόγων και νομικών μας (Γιώργου Κασσιμάτη, Κώστα Χρυσόγονου, Κώστα Μπέη, κ.ά) ότι τα δάνεια που παίρνουμε (μέσω του “Μνημονίου” και των τελευταίων “Δανειακών Συμβάσεων”) δεν είναι τίποτε άλλο από αλλαγή των ομολόγων προς ιδιώτες (Τραπεζικούς Οργανισμούς και διεθνή funds) σε δάνεια προς χώρες, τα οποία θα είναι πλέον ενυπόθηκα (με κάθε ιδιωτική ή δημόσια περιουσία του κράτους !!!) και θα υπάγονται στο Αγγλικό δίκαιο….
Εδώ, το “σύστημα”, απλώς ψεύδεται. Η Αλήθεια, όμως, φαίνεται πολύ καθαρά και εύκολα, αν δούμε τις εισπράξεις και τις πληρωμές που έχουν γίνει από το κράτος, από την ημέρα που άρχισε να παίρνει τα δάνεια από την Τρόικα.
Το καθεστώς πολιτικό σύστημα, υποστηρίζει και διαδίδει ότι: “Πρέπει να υπογραφεί η «Δανειακή Σύμβαση», αλλιώς είμαστε εκτός Ευρώ και η επιστροφή μας στη δραχμή θα είναι καταστροφή”.
Η Αλήθεια είναι ότι: Η έξοδός μας από την Ευρωζώνη (δηλαδή το Ευρώ) και η επιστροφή μας σε εθνικό νόμισμα, είναι ήδη αποφασισμένη, από αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις για το μέλλον μας, δηλαδή τους δανειστές μας.
Αυτό προκύπτει σαφέστατα από τις επίσημες δηλώσεις και ανακοινώσεις (που η τρέχουσα κυβέρνηση με την προπαγάνδα της, αφήνει επιμελώς ασχολίαστες) που, αφ’ ενός, αναφερόμενες στο Δημ. Χρέος μας, λένε ότι το 2020 (σε 8 χρόνια από τώρα) θα είναι στο 120% του ΑΕΠ και, αφ’ ετέρου, αναφερόμενες στον νέο κανονισμό που θα ισχύει στα κράτη που θα έχουν Ευρώ, μας λένε ότι θα υπάρχουν κανόνες αυστηρής οικονομικής πειθαρχίας που δεν θα επιτρέπουν την παραμονή τους στο Ευρώ, αν το Δημόσιο Χρέος τους υπερβαίνει το 60% του ΑΕΠ τους. Άρα, πώς θα είναι η Ελλάδα στο Ευρώ, με Δημόσιο Χρέος διπλάσιο του επιτρεπτού;; Απλώς, ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ.
Αυτή είναι η αλήθεια.
Το μόνο που θέλει το “σύστημα”, είναι η επίσημη (από τη Βουλή) υπογραφή της “Δανειακής Σύμβασης”, με την οποία εκχωρούνται ανέκλητα στους πάτρωνες του “συστήματος”, σε τιμή που οι “αγορές” (δηλαδή αυτοί οι ίδιοι) θα καθορίσουν, όλα τα, γνωστά και άγνωστα, ιδιωτικά και δημόσια, περιουσιακά στοιχεία της Ελλάδας.
Αυτό είναι το μόνο που τους ενδιαφέρει.
Το κρίσιμο για εμάς σημείο της, (ούτως ή άλλως) επιστροφής μας σε εθνικό νόμισμα, είναι αν αυτό θα γίνει με τη δική μας θέληση και πρωτοβουλία, ή χωρίς αυτήν. Και, είναι κρίσιμο διότι, άλλα θα είναι τα αποτελέσματα αν αυτό γίνει με δική μας πρωτοβουλία και άλλα αν αυτό γίνει με την πρωτοβουλία των δανειστών μας.
Βέβαια, όπως είδαμε παραπάνω, οδηγούμαστε ολοταχώς προς τη δεύτερη εκδοχή.
Αυτό, (η μετάβασή μας σε εθνικό νόμισμα) μεταξύ άλλων, σημαίνει και το εξής αξιοσημείωτο: Ας υποθέσουμε ότι σήμερα, μία πατριωτική κυβέρνηση αποφασίζει την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, (ας το πούμε “οβολό”) με αξία ενός οβολού ίση με ένα Ευρώ. (Την ισοτιμία, τη στιγμή της γέννησης του νέου νομίσματος, την καθορίζει η κυβέρνηση).
Ταυτόχρονα, με Νόμο μετατρέπει (με αυτή την ισοτιμία) όλα τα ομόλογα που ήδη κυκλοφορούν, δηλαδή όλο το δημόσιο χρέος, σε οβολούς. Αυτό σημαίνει ότι, όσο και αν πέσει, από αύριο, η αξία του οβολού, σε σχέση με κάθε άλλο νόμισμα στα διεθνή χρηματιστήρια, δεν θα επηρεάσει καθόλου την αξία του χρέους μας, καθώς εμείς θα εξοφλήσουμε τα ομόλογά μας με οβολούς.
Με δεδομένο ότι όλα αυτά τα ομόλογα, (πλην αυτών του “Μνημονίου”), υπόκεινται στο Ελληνικό Δίκαιο, η πράξη αυτή, θα μπορεί να προσβληθεί από τους κατόχους των ομολόγων αυτών, μόνο σε Ελληνικά δικαστήρια.
Αν, μάλιστα, το κράτος κρατήσει για τον εαυτό του το δικαίωμα έκδοσης χρήματος και δεν το εκχωρήσει σε τρίτους, (π.χ στην ιδιωτικών συμφερόντων Α.Ε “Τράπεζα της Ελλάδας”), τότε η εξόφληση του Δημόσιου Χρέους μας θα κοστίσει στο Ελληνικό κράτος τόσο, όσο το χαρτί που θα τυπώσουμε το αντίστοιχο ποσό οβολών.
Μάλιστα, το χρήμα αυτό, (που θα διατεθεί για την πληρωμή των ομολόγων του Δημόσιου Χρέους) είναι πολύ πιθανό ότι θα επενδυθεί μέσα στην Ελλάδα, καθώς μόνον εδώ θα έχει πολύ μεγαλύτερη αξία σε αντίκρισμα επί πραγμάτων, από οποιοδήποτε άλλο μέρος του κόσμου.
Αυτά τα σημαντικότατα πλεονεκτήματα, παύουν να υπάρχουν αν, πριν την επιστροφή μας σε εθνικό νόμισμα, η εξόφληση των ομολόγων μας υπαχθεί στο Αγγλικό Δίκαιο, όπως θα γίνει με την υπογραφή τής “Δανειακής Σύμβασης”, εξ αιτίας της οποίας (υπογραφής) έχουμε σήμερα “κυβέρνηση Παπαδήμου”, δηλαδή αναστολή των δημοκρατικών διαδικασιών που προβλέπει το Σύνταγμα.
Βέβαια, η επιστροφή μας σε εθνικό νόμισμα, θα φέρει εξαιρετικά μεγάλες δυσκολίες στην απόκτηση ενέργειας, πρώτων υλών που δεν έχουμε, φαρμάκων, κλπ, που δεν μπορούμε να παράγουμε ή να κατασκευάσουμε.
Έως ότου καλυφθούν αυτές οι ανάγκες, η κοινωνία μας θα στερηθεί πολλά. Έχει, όμως, τις απαραίτητες υποδομές, επάνω στις οποίες μπορεί να στηρίξει την ανόρθωσή της.
Έχει το κατάλληλο έμψυχο υλικό, έχει πηγές ενέργειας (αναξιοποίητες ως σήμερα), διαθέτει (ή μπορεί, σχετικά εύκολα να αποκτήσει) τεχνογνωσία, θα έχει τα απαιτούμενα κεφάλαια (το δικό μας χρήμα).
Άρα η επιστροφή μας σε εθνικό νόμισμα, δεν είναι αυτό που θα φέρει την καταστροφή.
Η καταστροφή έχει, ούτως ή άλλως, ήδη επέλθει, (είναι δημιούργημα όλου του πολιτικού συστήματος που άφησε, όλα αυτά τα χρόνια, το Δημόσιο Χρέος και το Έλλειμμα, να εκτοξευθούν σε δυσθεώρητα ύψη) και ολοκληρώνεται με τη δέσμευση της Χώρας στα δόκανα της επικείμενης “Δανειακής Σύμβασης”, ώστε να μη μπορεί να “σηκώσει κεφάλι” απέναντι στους δυνάστες της…
Εδώ, έχουμε ένα αριστοτεχνικό καμουφλάρισμα του εγκλήματος της παράδοσης της κυριαρχίας της χώρας, κάτω από την “ανάγκη” σωτηρίας της, μέσα από την υπογραφή της καταστροφικής “Δανειστικής Σύμβασης”!!!
Το καθεστώς πολιτικό σύστημα, υποστηρίζει και διαδίδει ότι: “Η χώρα πρέπει να γίνει ανταγωνιστική”.
Η Αλήθεια είναι ότι: Αυτό που τους νοιάζει, είναι τα φθηνά χέρια και οι φθηνές διαδικασίες παραγωγής που πρέπει να βρουν οι δανειστές μας (με τα εντόπια τσιράκια τους) ως “επενδυτές” που θα εγκαταστήσουν εδώ τις επιχειρήσεις τους (που θα αποκτήσουν κοψοχρονιάς έναντι του χρέους μας).
Δεν μπορεί, βέβαια, να πει κάποιος ότι η χώρα δεν πρέπει να γίνει ανταγωνιστική καθώς, χωρίς αυτό δεν μπορεί να σταθεί πουθενά. Όμως η απόκτηση της ανταγωνιστικότητας δεν γίνεται από το μονόδρομο της Κινεζοποίησης των μισθών. Η ανταγωνιστικότητα, αποκτάται και με την αξιοποίηση κάποιων μοναδικών πλεονεκτημάτων που μπορεί κάποιος να διαθέτει. Και η Ελλάδα μας διαθέτει τέτοια, πολλά, που έμειναν, όμως αναξιοποίητα, καθώς οι προτεραιότητες των “ταγών” της ήταν άλλες.
Εδώ, η προπαγάνδα του συστήματος, κάτω από την αλήθεια “Η χώρα πρέπει να γίνει ανταγωνιστική”, κρύβει ύπουλα την επερχόμενη φεουδαρχία που θέλει το εργατικό δυναμικό της χώρας (επιστημονικό και χειρονακτικό) να είναι δουλοπάροικοι και είλωτες.
Το καθεστώς πολιτικό σύστημα, υποστηρίζει και διαδίδει ότι: “Η χώρα έχει ανάγκη από Ανάπτυξη”.
Η Αλήθεια είναι ότι: Κάτω από αυτή την αλήθεια, κρύβεται η πλήρης υποταγή και το πλήρες ξεπούλημα της χώρας στους δανειστές της.
Ναι, η χώρα έχει ανάγκη από ανάπτυξη, αλλά ποια ανάπτυξη; Αυτή που ετοιμάζεται από τους δανειστές μας και τα εδώ τσιράκια τους, την πολιτική και οικονομική Ολιγαρχία που ετοιμάζει το αυριανό (εντελώς φεουδαρχικό) τοπίο και ξερογλύφονται για την πλήρη και ασύδοτη κυριαρχία τους, την απαλλαγμένη από κάθε φρένο δημοκρατίας;
Η χώρα έχει ανάγκη από ανάπτυξη, αλλά όχι με το γνωστό σημερινό μοντέλο που χρήζει “επενδυτή” τον κάθε “ημέτερο” (του τραπεζικού ή του πολιτικού συστήματος) δίνοντάς του το απαραίτητο κεφάλαιο το οποίο, αν το αυγατίσει ζει πλουσιοπάροχα και αν το χάσει το πληρώνει η κοινωνία, δηλαδή ο κάθε πολίτης.
Η χώρα έχει ανάγκη από Ανάπτυξη, τους καρπούς της οποίας θα γεύεται όλη η κοινωνία και όχι η Ολιγαρχία των “ημετέρων” που είναι αυτή που οδήγησε στο σημερινό ναυάγιο.
Εδώ, η προπαγάνδα του συστήματος, κάτω από την αλήθεια “Η χώρα έχει ανάγκη από ανάπτυξη”, κρύβει ύπουλα την επερχόμενη λεηλασία κάθε πλουτοπαραγωγικής πηγής και ανθρώπινου δυναμικού που διαθέτει η χώρα. Προσοχή!! Κανένας τους δεν καθορίζει ΤΊ ΕΊΝΑΙ ΑΝΆΠΤΥΞΗ, διότι δεν τον συμφέρει!!!
Το καθεστώς πολιτικό σύστημα, υποστηρίζει και διαδίδει ότι: “Δεν υπάρχει άλλη πολιτική”, εννοώντας αυτήν που επιβάλλουν οι δανειστές μας και εκτελεί πειθήνια η “κυβέρνησή” μας…
Η Αλήθεια είναι ότι: Υπάρχει άλλη πολιτική.
Είναι η πολιτική που επιβάλλει η κοινή λογική, που λέει:
-Όταν, επειδή χρωστάω, κινδυνεύω να χάσω το μόνο που έχω, (το σπίτι μου και την ελευθερία, τη δική μου και της οικογένειάς μου) δεν μπορώ να αφήσω σε άλλους να “κάνουν κουμάντο” στο πρόβλημά μου. Πολύ δε περισσότερο, δεν θα αφήσω το “κουμάντο” στον δανειστή μου, όταν μάλιστα, όλα δείχνουν ότι αυτός με δάνειζε επί χρόνια (εμένα, τον αναξιόχρεο) για να πάρει από εμένα το οικόπεδο και τα παιδιά μου υπηρέτες.
Ο μονόδρομος, στη δική μας περίπτωση, είναι η “Εθνική πολιτική”, απέναντι στην πολιτική της παγκοσμιοποιημένης ομογενοποίησης (οικονομικής, πολιτιστικής και πολιτικής) που θέλει να επιβάλλει στην Ελληνική κοινωνία η “Διεθνής του Χρήματος”.
Εδώ, το “σύστημα”, απλώς ψεύδεται. Η αλήθεια, όμως, φαίνεται πολύ καθαρά και εύκολα, αν χρησιμοποιήσουμε την (παραπάνω αναφερόμενη) κοινή λογική.
Με τις σύντομες αυτές σημειώσεις, επάνω στα παραπάνω τρέχοντα θέματα, που αποτελούν το “κύριο πιάτο” στον καθημερινό δημόσιο διάλογο, επιχειρείται η αποδόμηση της προπαγάνδας που δεχόμαστε καθημερινά από τα ΜΜ”Ε” και η ανάδειξη της αλήθειας, η κατάκτηση της οποίας μπορεί να μας σώσει από τη χαριστική βολή.
Όσοι νομίζουν πως αυτό το σημείωμα μπορεί να βοηθήσει την επικράτηση της αλήθειας και τη διάλυση του νέφους που η προπαγάνδα συνεχώς θέλει να δημιουργεί, μπορούν να το τυπώσουν, για να το ξαναδιαβάσουν, στο λεωφορείο, στο σπίτι τους, στο καφενείο και να συζητήσουν κάθε μία αλήθεια που θίγεται σε αυτό, με τον κάθε φίλο τους που έχει αντίθετες απόψεις ή επιχειρήματα.
Τα ψέματα και το καμουφλάζ που χρησιμοποιεί το ένοχο καθεστώς πολιτικό σύστημα για να κρύψει το τεράστιο έγκλημά του, πρέπει να πέσουν και η προπαγάνδα του να αποδομηθεί εντελώς, αφήνοντας γυμνή την Αλήθεια και τους ψεύτες.
Μην τρώτε τη σούπα των ψεμάτων της προπαγάνδας, δηλητηριάζεσθε.
Η διάδοση και επικράτηση της αλήθειας επί του ψεύδους, είναι, όχι μόνο δικαίωμα, αλλά και υποχρέωση κάθε ελεύθερου πολίτη.
Ας μιλήσουμε επιτέλους