Αρχιεπισκοπή Αμερικής: Τριτοειδωμένου έργου αρχή, η πρακτική της Αρχιεπισκοποφαγίας

Από τη "Ρομφαία", γνωστό φιλορωσσικό 24ωρο πρακτορείο εκκλησιαστικών ειδήσεων, τέθηκε σε κυκλοφορία ανοικτή επιστολή του αρχιμανδρίτη Κύριλλου Κωστόπουλου, οργανικού ιεροκήρυκα της Μητρόπολης Πατρών, προς τον αρχιεπίσκοπο Αμερικής Ελπιδοφόρο. (https://www.romfea.gr/katigories/10-apopseis/33020-epistoli-pros-ton-arxiepiskopo-amerikis-elpidoforo).

Δεν θα ασχοληθούμε εδώ με το περιεχόμενο της επιστολής και τις θεολογικές θέσεις του δόκτορα αρχιμανδρίτη, σημειώνουμε μόνο ότι η επιστολή είναι γραμμένη σε ύφος επικριτικό και ανάρμοστο, αν όχι τελείως απρεπές.

Εκείνο που ενδιαφέρει όμως είναι ο χρόνος που επιλέχθηκε για να κυκλοφορήσει η επιστολή -ένα ολόκληρο τετράμηνο μετά το γεγονός στο οποίο αναφέρεται. Μάλλον κρίθηκε τώρα κατάλληλη η στιγμή καθώς πυκνώνουν πάλι απειλητικά τα σύννεφα πάνω από την Αρχιεπισκοπή Αμερικής και άρχισε να κλονίζεται σοβαρά η ποιμαντορία του κ. Ελπιδοφόρου με:

-- φανερά υπονομευτικές πρωτοβουλίες του κληρικού Άλεξ Καρλούτσου που -για ανεξήγητους λόγους (;) - συνεχίζει να επηρεάζει καθοριστικά τον πατριάρχη Βαρθολομαίο στα θέματα της Αμερικής, όχι μόνο τα οικονομικά, αλλά και τα καθαρώς εκκλησιαστικής διοίκησης που θάπρεπε κανονικά νάναι μόνο της αρμοδιότητας του αρχιεπίσκοπου.

-- αποστασιοποίηση καθηγητών στη Θεολογική Σχολή στη Βοστόνη από τη γραμμή  που χαράσσει σχετικά ο Αρχιεπίσκοπος με πρόδηλη υποκίνηση από τον επίσκοπο Βοστόνης Μεθόδιο ο οποίος παράλληλα  προσπαθεί να κρατηθεί ο ίδιος στην προεδρία (πρυτανεία) της Σχολής ή τουλάχιστο να προωθήσει στην επίμαχη αυτή θέση απόλυτα δικό του άνθρωπο.

-- την προσπάθεια του πρώην αρχιεπίσκοπου Αμερικής Δημητρίου να επαναδραστηριοποιηθεί στο χώρο της Εκκλησίας και της Ομογένειας  (μετά την απομάκρυνσή του λόγω χρεοκοπίας της αρχιεπισκοπής επί των ημερών του, της υποθήκευσης του μεγάρου της στο Μανχάτταν και της παύσης των εργασιών ανοικοδόμησης του ναού του Αγίου Νικόλαου στο "σημείο μηδέν" της Νέας Υόρκης) αποζητώντας διαρκώς να εμφανίζεται σε πανηγύρια και εκδηλώσεις και να τον  βραβεύουν διάφοροι -ασήμαντοι- παροικιακοί σύλλογοι-σωματεία σε αναγνώριση του έργου του. Εδώ είναι άξιο λόγου να υπενθυμίσουμε ότι το Ίδρυμα Ελληνικών Γραμμάτων και Πολιτισμού "Αρχιεπίσκοπος Σπυρίδων" κατακρεουργήθηκε άμα τη γενέσει του... 

Τώρα, νάναι απλώς σύμπτωση που ο Δημήτριος και ο παραπάνω αρχιμανδρίτης είναι "αδέλφια" από πνευματική συγγένεια, παιδιά γαρ και οι δυο της οργάνωσης της "Ζωής῾; Νάναι πάλι σύμπτωση που ο αρχιμανδρίτης κυκλοφόρησε την επστολή του ετεροχρονισμένα για να συμπέσει με τις  τελευταἰες φορτούνες -οι πρώτες του Ελπιδοφόρου- που προέκυψαν στο χώρο της Αρχιεπισκοπής;

Νάναι πάλι τυχαίο που καθηγητές της Θεολογικής Σχολής, και μάλιστα κληρικοί με ακάλυπτες -υποτίθεται- τις πλάτες, τολμούν να αγνοούν τις εντολές του αρχιεπίσκοπου; Και το σπουδαιότερο, είναι τυχαίο που ο αλάθητος Βαρθολομαίος, με υπόδειξη του αχώριστου του Καρλούτσου- όπως και επί του αρχιεπισκόπου πρώην Αμερικής κ. Σπυρίδωνα Παπαγεωργίου- άρχισε το ίδιο πάλι βιολί καταλογίζοντας στον αρχιεπίσκοπο "λάθη"...;

Όλα συμπτώσεις και τυχαία είναι ή πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι;

Βλ. και  https://pnemorem1.blogspot.com/2018/09/blog-post_12.html
Αρχιεπισκοπή Αμερικής: Όταν ο δεύτερος γίνεται πρώτος και ο Πρώτος ως έσχατος εκπαραθυρώνεται… (Μια αποτυχημένη συνταγή ώστε το πρόβλημα να παραμένει πάντα το ίδιο…)

Άγιος Νεκτάριος: Πονεμένος από τους ανθρώπους, παινεμένος από το Θεό

Γράφει ο π. Ηλίας Μάκος

---

Ο βίος του Αγίου Νεκταρίου, Μητροπολίτου Πενταπόλεως, είναι πασίγνωστος, γιατί καθημερινά θαυματουργεί και σώζει ανθρώπινες ψυχές.

Μπορεί να συκοφαντήθηκε, να φθονήθηκε και να εκδιώχθηκε από άτομα, τα οποία στη συνέχεια μετανόησαν για την αδικία, μάλιστα κλήθηκε να αναλάβει και τον Πατριαρχικό θρόνο Αλεξανδρείας, μετά το θάνατο του Σωφρονίου, αλλά το αρνήθηκε, να περιπλανήθηκε, να πέθανε πάμφτωχος στο νοσοκομείο, αλλά ούτε για μια στιγμή δεν τον εγκατέλειψε η χάρη του Θεού.

Έτσι ανακηρύχθηκε άγιος, που με τα θαύματά του είναι καθημερινά παρών στη ζωή των πιστών. Η αντοχή του στις κάθε είδους κακουχίες ήταν αξιοθαύμαστη.

Από την Αλεξάνδρεια κυνηγημένος Επίσκοπος, περιφερόμενος ιεροκήρυκας, διευθυντής της Ριζαρεἰου Εκκηλσιαστικής Σχολής, όπου οι πνευματικοί κόποι του κορυφώνονται και στα χρόνια του η Σχολή γνωρίζει με την πολύμορφη δράση του ημέρες αληθινής δόξας.

Παρ' όλο το φόρτο του, ψυχικό και σωματικό, μελετούσε συνεχώς και έγραφε ψυχωφέλιμα πονήματα. Όποιος θελήσει να αναδιφήσει τα συγγράμματά του και τις θεολογικές του μονογραφίες θα διαπιστώσει ότι υπήρξε ιεράρχης θερμός, ζηλωτής και μορφωμένος.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, εγκαταστάθηκε στην Αίγινα, όπου οι κάτοικοί της ένιωθαν και νιώθουν τις θαυμαστές παρεμβάσεις του. Εκεί έχτισε και το μοναστήρι, όπου φιλοξενείται ο τάφος του, μέσα στον οποίο κατά καιρούς διαπιστώνεται ότι κινείται.

Αλλά γι' αυτά, για τα οποία ξεχώρισε και ανταμείφθηκε από το Θεό, ήταν η πραότητά του και η ταπεινότητα του. Δεν θύμωσε με όσους άδικα και τον κατηγόρησαν και τον λιθοβόλησαν και στάθηκαν αιτία να απομακρυνθεί από τη θέση του. Μάλιστα με άνεση τους.

Είχε μια ευλογημένη συνήθεια στη ζωή του. Ανέβαλλε πάντοτε να θυμώνει. Το υψηλό αξίωμα του Επισκόπου, και η φήμη του, που είχε απλωθεί, σε συνδυασμό με τις αρετές του, δεν τον έκαναν να κομπάζει, να βλέπει τους άλλους χαμηλά.

Αντίθετα παρέμεινε πάντοτε ταπεινός, όπως ήταν στα δύσκολα νεανικά του χρόνια, λιτοδίαιτος, σκληραγωγημένος. Επέτρεψε ο Κύριος, και ουκ ολίγες φορές περιφρονημένος.

Καθόλου δεν τον έμελλε. Υπέμενε και υπόφερε τα καμώματα των άλλων, όχι για να τον ανέχονται και εκείνοι, αλλά γιατί είχε φθάσει στην πιο υψηλή βαθμίδα των χαρισμάτων του και δικαιολογούσε τα πάντα στους άλλους από αγάπη.

Η ταπεινωμένη αγάπη του χάριζε τη δύναμη της μακροθυμίας, της υπομονής, της εγκαρτέρησης μπροστά στις ελλείψεις ή στις βλάβες, που του προκαλούσαν οι άλλοι.

Την ταπείνωσή του, συνόδευε μια αληθινή ευγένεια, μια απροσποίητη σοβαρότητα, μια ασκητική αυστηρότητα, ένα ήθος αδιαμφισβήτητο και μια καταδεκτικότητα πρωτόγνωρη.

Αλλά και μια προσευχητική και εξομολογητική διάθεση. Προσεύχονταν και εξομολογούνταν συνεχώς, απόδειξη της βαθιάς μυστηριακής ζωής του. Φτωχός ο ίδιος, βοηθούσε, με τη συνδρομή πιστών, τους φτωχούς.

Επειδή επί χρόνια έμεινε χωρίς να τον δέχονται σε Μητροπόλεις και σε εκκλησιαστικές θέσεις, θεωρείται και προστάτης, εκτός των φτωχών, και των ανέργων. Ό,τι του ερχόταν το μοίραζε αμέσως.

Γι' αυτό χωρίς δισταγμό διαπιστώνει κανείς ότι έζησε με τον Χριστό και πέθανε με το Χριστό. Σήμερα αμέτρητοι πιστοί, και κυρίως νέοι, τον επικαλούνται.

Δεν πήγαν χαμένοι οι πόνοι του και οι κόποι του για το καλό. Ας αντιμετώπισε έχθρα, αδιαφορία και ψυχρότητα, ήρθε ο καιρός, που τα δάκρυα της ψυχής του καρποφόρησαν. Από πονεμένος στον κόσμο, έγινε παινεμένος από το Θεό.

https://www.romfea.gr/pneumatika/32942-agios-nektarios-ponemenos-apo-tous-anthropous-painemenos-apo-to-theo

Εν τη Ερυθρά - Ι. Δαμασκηνού

Δογματικόν Θεοτοκίον, Μέλος οσίου Ιωάννου του Δαμασκηνού (676 - 756).
Ήχος πλάγιος του πρώτου.
Ψάλλει ο βυζαντινός χορός ΤΡΟΠΟΣ http://www.troposchoir.gr υπό την διεύθυνση του Κωνσταντίνου Αγγελίδη, Διδασκάλου της Ψαλτικής Τέχνης.
Κανοναρχεί ο κ. Αθανάσιος Σαρακίνης.
Αυτό το οπτικοακουστικό αρχείο αποτελεί δείγμα από τον εξαίρετο ψηφιακό δίσκο, τον τελευταίο από τους πέντε που έχει κυκλοφορήσει ο βυζαντινός χορός ΤΡΟΠΟΣ.

28 Οκτωβρίου

Για το τι ακριβώς έγινε τις πρώτες νυχτερινές ώρες της 28ης Οκτωβρίου έχουμε την αφήγηση του Αμερικανού Laird Archer, Διευθυντή της Near East Foundation, από μαρτυρία του Γκράτσι, Ιταλού πρέσβη. «Ο Γκράτσι παίζει μπρίντζ σε "κομψό" ελληνικό σπίτι στην Κηφισιά -διαβάζουμε στο ημερολόγιο του Άρτσερ- στις 9 μμ. πηγαίνει στην Πρεσβεία, ετοιμάζει το τελεσίγραφο στα γαλλικά, επιστρέφει στο μπριντζ μέχρι τις μεταμεσονύχτιες ώρες και στις 3 πμ., με το τελεσίγραφο στην τσέπη, χτυπάει την πόρτα του Μεταξά, στην Κηφισιά. Η υπηρεσία νόμισε πως άκουσε πρέσβης της Γαλλίας. Ενοχλημένος ο Μεταξάς που τον ξύπνησε ο Γάλλος ντύνεται, κατεβαίνει στο σαλόνι και βλέπει τον Ιταλό.. Είναι 3 και 20.

• Ροβήρος Μανθούλης

eurokinissi

Όταν, το 1975, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής μου ανέθεσε το Πρόγραμμα της ΕΡΤ διαπίστωσα πως τόσα χρόνια μετά την απελευθέρωση κανείς δεν είχε κάνει ένα ρεπορτάζ για τις γυναίκες του Ζαγοριού που μεταφέρανε στους ώμους τους τα κασόνια με τα πυρομαχικά στην πρώτη γραμμή της Άμυνας, στις βουνοκορφές της Πίνδου. Αυτές οι γυναίκες ζούσαν ακόμα, αφού ζούσα κι' εγώ! Και το κάναμε αυτό το ρεπορτάζ. Αυτές οι γυναίκες είχαν κάνει την Οκτωβριανή τους Επανάσταση με το «Όχι» στον Μουσολίνι. Θα πρέπει να αισθάνονταν σαν τον Βρετανό στρατηγό Χ. Μ. Ουίλσον που γράφει στο βιβλίο του: «Η θέση μας στην Ελλάδα ήταν πραγματικά παράδοξη: Αγωνιζόμαστε εναντίον του ολοκληρωτισμού ενισχύοντας μια φασιστική κυβέρνηση εναντίον μιας άλλης».

Θυμάμαι καλά τις σειρήνες της 28ης Οκτωβρίου. Η «ημέρα του ΟΧΙ». Ποιος επιτέλους το είπε αυτό το ΟΧΙ; Ο Μεταξάς ή εγώ; Ο Μουσολίνι ζήλευε τον Χίτλερ που είχε επεκταθεί σε όλη την Ευρώπη κι' έβλεπε την Ελλάδα σαν τον δικό του ζωτικό χώρο. Αν ο Μεταξάς είχε πει «ναι» θα είχε σβήσει από την Ιστορία. (Αλλά είπε «Όχι» και στον Τσόρτσιλ -που ήθελε να βγάλει την Ελλάδα στο πόλεμο και κατά της Γερμανίας- και έσβησε από τη ζωή. Σε τρεις μήνες ακριβώς. Οι ιστορικοί γνωρίζουν τη δολοφονία του και την κρύβουν).

Για το τι ακριβώς έγινε τις πρώτες νυχτερινές ώρες της 28ης Οκτωβρίου έχουμε την αφήγηση του Αμερικανού Laird Archer, Διευθυντή της Near East Foundation, από μαρτυρία του Γκράτσι, Ιταλού πρέσβη. «Ο Γκράτσι παίζει μπρίντζ σε "κομψό" ελληνικό σπίτι στην Κηφισιά -διαβάζουμε στο ημερολόγιο του Άρτσερ- στις 9 μμ. πηγαίνει στην Πρεσβεία, ετοιμάζει το τελεσίγραφο στα γαλλικά, επιστρέφει στο μπριντζ μέχρι τις μεταμεσονύχτιες ώρες και στις 3 πμ., με το τελεσίγραφο στην τσέπη, χτυπάει την πόρτα του Μεταξά, στην Κηφισιά. Η υπηρεσία νόμισε πως άκουσε πρέσβης της Γαλλίας. Ενοχλημένος ο Μεταξάς που τον ξύπνησε ο Γάλλος ντύνεται, κατεβαίνει στο σαλόνι και βλέπει τον Ιταλό.. Είναι 3 και 20.

- Λοιπόν, Κύριε Πρέσβη, έχεις να μου πεις τόσο σοβαρά πράγματα που δεν μπορούν να περιμένουν το τίμιο φως της ημέρας;

Ο Γκράτσι του εγχείρησε το τελεσίγραφο. Που κατηγορούσε την Ελλάδα ότι βοηθούσε του Βρετανούς, ότι τρομοκρατούσε την Αλβανική μειονότητα και απαιτούσε σαν εγγύηση για την ουδετερότητά της το δικαίωμα να καταλάβει ορισμένα στρατηγικά σημεία της ελληνικής επικράτειας. Η αντίσταση θα συντρίβονταν δια των όπλων.

-Ποια ήταν αυτά τα σημεία προς κατάληψιν; ρώτησε ο Μεταξάς. Ο Γκράτσι είπε πως δεν γνώριζε.

-Τι ώρα θα άρχισε η επίθεση; ρώτησε πάλι ο Μεταξάς.

-Στις 6, είπε ο Γκράτσι.

-Κύριε -είπε ο Μεταξάς- αν σε δυόμιση ώρες δεν μπορώ να παραδώσω το σπίτι μου σε άλλο νοικάρη, πως μπορώ να παραδώσω τη χώρα μου; Δεν μπορώ να σας δώσω επίσημη απάντηση αν δεν επισκεφθώ τον βασιλέα, αλλά μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι η απάντηση θα είναι αρνητική».

Θα εννοούσε την απάντηση των Γυναικών της Πίνδου, που σταμάτησαν αυτή τη φορά τις Ρωμαϊκές λεγεώνες. Γιατί ο Μεταξάς το «Όχι» δεν το είπε στον Μουσολίνι (τον οποίο θαύμαζε και ο Βενιζέλος και ο Πλαστήρας...). Το είπε στην Ιταλία του Μουσολίνι, που δεν συμπαθούσε ούτε ο Χίτλερ.

*Η συνομιλία Γκράτσι-Μεταξά είναι από το βιβλίο μου «Ο κόσμος κατ' εμέ», (Εκδ. Γαβριηλίδη).

ΠΗΓΗ: https://www.huffingtonpost.gr/entry/28-_gr_8399480?utm_hp_ref=gr-28e-oktovrioe

Στρατιωτικός άγιος, αλλά και άγιος του πολιτισμού και της παιδείας ο Άγιος Δημήτριος

Μέγαν εὕρατο ἐv τοῖς κιvδύvοις, σὲ ὑπέρμαχοv, ἡ οἰκουμένη, Ἀθλοφόρε τὰ ἔθνη τροπούμενον. Ὡς οὖν Λυαίου καθεῖλες τὴν ἔπαρσιν, ἐν τῷ σταδίῳ θαῤῥύvας τὸν Νέστορα, οὕτως Ἅγιε, Μεγαλομάρτυς Δημήτριε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Ο τρόπος με τον οποίο οι καλλιτέχνες παρουσιάζουν διαχρονικά τη μορφή του Αγίου Δημητρίου στη ζωγραφική, τη χαρακτική, τη μεταλλοτεχνία και την κεραμική αποτυπώνεται στην έκθεση τέχνης που διοργανώνει το Διοικητήριο με τίτλο «Σύγχρονες Όψεις του Αγίου Δημητρίου στη Θεσσαλονίκη».

Έτσι μέχρι το 1912 ο πολιούχος της Θεσσαλονίκης αποτυπώνεται στις αγιογραφίες, τους πίνακες και τα χαρακτικά ως πολεμιστής, με το άλογό του, το ξίφος και το ακόντιο και πάντα σε θέση μάχης. Μετά το 1912 που αλλάζουν πλέον τα δεδομένα και απελευθερώνεται η Θεσσαλονίκη και η Μακεδονία, απεικονίζεται ως ειρηνοποιός, ως ένας άγιος του πολιτισμού.

Με τα λόγια αυτά ο υφυπουργός Εσωτερικών (Μακεδονίας και Θράκης) Θεόδωρος Καράογλου ξενάγησε τους δημοσιογράφους στην έκθεση, τα εγκαίνια της οποίας θα τελέσει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μετά τη δοξολογία στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου. Την εκδήλωση θα τιμήσει με την παρουσία του και ο πρωθυπουργός.

Ο κ. Καράογλου επισήμανε ότι στο πλαίσιο της προσπάθειας του υφυπουργείου Μακεδονίας – Θράκης να μετατρέψει το Διοικητήριο σε μια δομή ανοιχτή και επισκέψιμη στο κοινό, διοργανώνεται η συγκεκριμένη έκθεση που περιλαμβάνει 55 αγιογραφίες, πίνακες και χαρακτικά, 15 έργα μεταλλοτεχνίας και 3 έργα κεραμικής και θα διαρκέσει για έναν μήνα.

Από την πλευρά του, ο δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Θεσσαλονίκης Βασίλης Γάκης, υπογράμμισε ότι «πρώτη φορά στην πόλη διοργανώνεται μια έκθεση αφιερωμένη στον Άγιο Δημήτριο με πρωτότυπα έργα και για πρώτη φορά η πόλη τιμά τον πολιούχο της εμφανίζοντας και παρουσιάζοντας τις σύγχρονές του όψεις, όπως αποτυπώνονται από τους νεότερους καλλιτέχνες». Ο ίδιος τόνισε ότι μέσα σε δύο μόλις μήνες συγκεντρώθηκε όλο αυτό το υλικό, έγινε η τεκμηρίωσή του και σε ορισμένες περιπτώσεις πραγματοποιήθηκαν και συντηρήσεις. Ανέφερε, άλλωστε, ότι τυχαία ανακαλύφθηκε μια ιδιαίτερη εικόνα μισοκατεστραμμένη, με θέμα τον Άγιο Δημήτριο που εμφανίζεται με μια μεσαιωνική πανοπλία, ενώ για πρώτη φορά παρουσιάζεται και ο οδηγός του αείμνηστου ψηφιδογράφου Κολέφα, βάσει του οποίου στηρίχτηκε το περίφημο ψηφιδωτό της αίθουσας τελετών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ).

Ιδιαίτερα εμπνευσμένη χαρακτήρισε την ιδέα πάνω στην οποία στηρίχτηκε η έκθεση ο επιμελητής της Μίλτος Παπανικολάου, ομότιμος καθηγητής της ιστορίας της τέχνης του ΑΠΘ. «Ο Άγιος Δημήτριος στα αριστουργήματα των Ελλήνων καλλιτεχνών αλλάζει όψεις και από στρατιωτικός άγιος γίνεται ο άγιος του πολιτισμού και της παιδείας. Συνδέουμε τον Άγιο Δημήτριο με την εθνική ταυτότητα των Ελλήνων, με την ελληνική συνείδηση που απέκτησε γιατί ο Άγιος εμφανίζεται άλλη φορά σαν Καραϊσκάκης, άλλη φορά σαν Λεωνίδας, ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς. Έχουν τέτοια ελευθερία στην απόδοση της μορφής του οι νεότεροι και μοντέρνοι καλλιτέχνες που ο Άγιος Δημήτριος είναι όλα, είναι ο ελληνισμός είναι η Μακεδονία είναι η Θεσσαλονίκη» τόνισε.

Το σκηνικό επιμελήθηκε η αρχιτέκτων μουσειογράφος, Δήμητρα Γουριώτη, η οποία έκανε λόγο για μια πιο εσωστρεφή εγκατάσταση που επιτρέπει στις εικόνες να λειτουργήσουν σε ένα περιβάλλον που να ανταποκρίνεται στον αρχικό τους προορισμό. Από την πλευρά της, η αρχαιολόγος και ιστορικός τέχνης, Αθηνά Τσιγκαροπούλου, η οποία επιμελήθηκε τα εκκλησιαστικά έργα ανέφερε ότι σε αυτά περιλαμβάνονται εικόνες κειμήλια της νεότερης χριστιανικής τέχνης από τον 19ο αιώνα ως τα μέσα του 20ού αιώνα.

«Στόχος μας είναι να δείξουμε μέσα από τις εικόνες την τεχνοτροπική και θεματολογική εξέλιξη της μορφής του Αγίου. Τελικός στόχος είναι να κατανοήσει το κοινό ότι πέρα από τις γραμμές και τα χρώματα στις εικόνες, όταν αυτές φέρουν άγια πρόσωπα σημασία έχει η παράκληση που έχει αφήσει κάθε πιστός σε αυτές και οι μνήμες που οι εικόνες αυτές κουβαλούν» πρόσθεσε. Στο ενδιαφέρον των καλλιτεχνών του 20ού αιώνα για την προσωπικότητα του Αγίου Δημητρίου αναφέρθηκε η ιστορικός τέχνης και επιμελήτρια των εκθέσεων Κάτια Κιλεσοπούλου.

Σημειώνεται ότι η έκθεση θα λειτουργεί ως τις 26 Νοεμβρίου, θα είναι επισκέψιμη από το κοινό και από οργανωμένες ομάδες (σχολεία, ΚΑΠΗ και πολιτιστικούς συλλόγους), θα είναι ανοιχτή καθημερινές και εργάσιμες και πρωί και απόγευμα, ενώ θα είναι ανοιχτή και το Σαββατοκύριακο.

seleo.gr

https://olympia.gr/2019/10/26/στρατιωτικός-άγιος-αλλά-και-άγιος-του/#more-1075796