Γ. Δελαστίκ: Μπάχαλο θα γίνει το Μάιο! Τίποτα δε θα μείνει όρθιο από το πολιτικό σκηνικό τη νύχτα των ευρωεκλογών!

Ανεπανόρθωτη είναι η βλάβη που υπέστη η κυβέρ­νηση Σαμαρά - Βενιζέλου από τη δημοσιο­ποίηση του διαλόγου Μπαλτάκου - Κασιδιάρη. Πρώτα πρώτα, καταρρα­κώθηκε η εικόνα του πρωθυπουργού στους Ευρωπαίους ως αδιάλλακτου δήθεν αντιπάλου της Ακροδεξιάς.

Το βίντεο αποκάλυψε το υψηλότατο επίπεδο των επαφών της ΝΔ με τη Χρυσή Αυγή. Κανένας Ευρωπαίος πολιτικός δεν πιστεύει ότι ένας γενικός γραμματέας υπουργικού συμβου­λίου δρα ποτέ εν αγνοία του πρω­θυ­πουργού του. Αυτά είναι παραμύθια για αφελείς.

Εν πάση περιπτώσει, η καταβαράθρωση του κύρους του πρωθυπουργού στην Ευρώπη είναι κάτι αδιάφορο για τους πάντες. Η σαφέστατη αποστα­θεροποίηση της κυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ που επιτάθηκε λόγω Μπαλτά­κου είναι το όντως μείζον θέμα.

Δεν βγάζει τις ευρωεκλογές η κυβέρνηση χωρίς να καταρρεύσει εξαιτίας του αναμενόμενου αρνητικού αποτελέσματός τους για τα δύο κυβερνητικά κόμματα, όπως όλα δείχνουν. Τα όσα είπε ο Τάκης Μπαλτάκος στον Ηλία Κασιδιάρη κατέστησαν ακόμη πιο δυσχερή την ήδη εξαιρετικά αποδυναμωμένη θέση του πρω­θυ­πουργού Αντώνη Σαμαρά.

Μόνη της δεν φεύγει σε καμία απολύτως περίπτωση η κυβέρνηση! Δεν δίνουμε βάση στις φήμες που τίθενται σε κυκλοφορία περί δήθεν οικειοθελούς προκήρυξης και βουλευτικών εκλογών στις 25 Μαΐου. Τόσο ο Αντώνης Σαμαράς όσο και ο Βαγγέλης Βενιζέλος γνωρίζουν άριστα ότι η προκήρυξη βουλευτικών εκλογών τώρα θα επιφέρει τη σαρωτική ήττα τους. Οι εκλογές ισοδυναμούν με την πολιτική αυτοκτονία τους! Τρελοί είναι να τις προκηρύξουν αυτο­βού­λως για να πάνε μια ώρα νωρίτερα σπίτια τους; Ούτε ελπίζουν ότι αν προκηρύξουν αυτοί τις εκλογές, μπορούν να περιορίσουν την έκταση της ήττας τους. Τους έχει γίνει μάθημα η συντριβή του Κώστα Καραμανλή το 2009.

Πτώση της κυβέρνησης μόνο μέσω διάλυσης ή αποχώρησης του ΠΑΣΟΚ μπορεί να λάβει χώρα. Αυτό αναμένεται να συμβε, αν οι κάλπες στις 25 Μαΐου για τις ευρωεκλογές δώσουν ποσοστό 5% - 7% στο κόμμα που μόλις προ πέντε και λιγότερων ετών είχε πάρει 44% στις βουλευτικές εκλογές! Στην περίπτωση αυτή, όντως οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ θα φύγουν τρέχοντας από τον Β. Βενιζέλο για να σώσουν όπως όπως το προσωπικό πολιτικό μέλλον τους. Ετσι θα καταρρεύσει η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου και θα πάμε σε βουλευτικές εκλογές τον Ιούνιο.

Εως και ο Γ. Παπανδρέου έχει πειστεί ότι τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η ΝΔ θα καταποντιστούν στις ευρω­εκλογές. Γι' αυτό και με δήλωσή του προτείνει ουσιαστικά δύο πράγματα, χωρίς όμως κανένα να το προσδιο­ρίζει ρητά. Πρώτον, να φύγει το ΠΑΣΟΚ από τη συγκυ­βέρνηση με τη ΝΔ. Δεύτερον, να προετοιμάσει το έδαφος για να συμμετάσχει το ΠΑΣΟΚ ως «τσόντα» σε κυβέρνηση... ΣΥΡΙΖΑ!

Θα αποτύχει το σχέδιό του. Οι Ελληνες είναι αδύνατον να δεχθούν τον μεγαλύτερο ένοχο της καταστρο­φής τους, τον Γιώργο Παπανδρέου που έγινε λαομίσητος από τότε που έβαλε την Ελλάδα στον ζυγό του μνημονίου, ως... ηγέτη που θα τους οδηγήσει στην απελευ­θέ­ρωση από τα μνημονιακά δεσμά. Μας θεωρεί και αυτός τόσο ηλίθιους ώστε να τον ξανακάνουμε πρωθυπουργό.

Μπάχαλο θα γίνει τον Μάιο! Τίποτα δεν θα μείνει όρθιο από το πολιτικό σκηνικό τη νύχτα των ευρωεκλογών! Οι πολιτικές ανακατατάξεις θα υπερβούν ακόμη και την πιο τολμη­ρή φαντασία, οδηγώντας αμέσως σε πρόωρες βουλευτικές εκλογές πριν από το καλοκαίρι. Ο κύβος ερρίφθη.

Πηγή: Γ. Δελαστίκ: Μπάχαλο θα γίνει το Μάιο! Τίποτα δε θα μείνει όρθιο από το πολιτικό σκηνικό τη νύχτα των ευρωεκλογών! - RAMNOUSIA

Τα Κασιδιαράκια

Είναι δικαστικός λειτουργός, υποστηρίζει τον Παναθηναϊκό, το όνομά του είναι τρισύλλαβο και τελειώνει σε -άκος, όπως του Μπαλτάκου. Και ο Σαμαράς, ο οποίος συζητάει μαζί του τη δίωξη της Χρυσής Αυγής τον αποκαλεί Παναθηναϊκάκια.

Αυτά είπε όχι σε κάποιο στέκι της μαφίας, ή σε κάποιο ύποπτο μπαρ, αλλά στη Βουλή των Ελλήνων, ο Ηλίας Κασιδιάρης -Ηλία τον αποκαλεί τρυφερά ο Βορίδης. Ο οποίος Κασιδιάρης κατηγόρησε τον Σαμαρά για εσχάτη προδοσία και για κακούργημα κατάχρησης εξουσίας. Και άφησε να εννοηθεί ότι έχει στα χέρια του προϊόντα υποκλοπής που αποδεικνύουν όσα λέει.

Φτάσαμε έτσι στο τελευταίο σκαλοπάτι -δεν φαίνεται να έχει παρακάτω. Ένα συμμορίτης να χρησιμοποιεί συμμορίτικες μεθόδους για να αποδείξει ότι δεν είναι συμμορίτης. Να χρησιμοποιεί τη Βουλή σαν χώρο εκβιασμού. Τη δημοκρατία σαν πόρνη προς εκμετάλλευση. Τους νόμους σαν χαρτί υγείας για τα ναζιστικά του οπίσθια. Και όλους εμάς σαν πρόβατα να του προσφέρουν τρομαγμένα από το λύκο το λαιμό τους για να αναδειχτεί επιτέλους στην Ελλάδα ο Φύρερ που θα μας σώσει!

Ποιος όμως έδωσε σ' αυτό το ναζιστικό μούτρο τη δυνατότητα να γαυριά μέσα στη Βουλή και μπροστά στο πανελλήνιο για εσχάτη προδοσία και λοιπά; Ποιος "του κάθισε" γεμάτος εμπιστοσύνη και έρωτα για το σκοτάδι που εκπροσωπεί; Ποιοι πρωταγωνιστούν με τα πολιτικά βρακιά τους κατεβασμένα στα μαφιόζικα CD και DVD που του έδωσαν δυνατότητα να γυρίσει; Και ποιοι μηχανισμοί εφοδιάζουν τους ναζί με "υλικό" που τους δίνει τη δυνατότητα να ισοπεδώσουν όχι μόνο ότι απέμεινε από το αναξιόπιστο πολιτικό σύστημα, αλλά και τη δημοκρατία που είναι ο μισητός τους στόχος;

Αν όλη αυτή η μαφιόζικη παράσταση αναδεικνύει πόσο αδίστακτος συμμορίτικος υπόκοσμος είναι οι ναζί, αναδεικνύει επίσης και πόσο αδίστακτος και επικίνδυνος -και ανόητος- είναι ο όμορφος κόσμος της συγκυβέρνησης και του Μαξίμου. Ένας κόσμος που δεν δίστασε να ξεβρακωθεί μπροστά στον υπόκοσμο, με στόχο να κερδίσει κάποιους συμμορίτες συμμάχους, ή κάποιες ψήφους που κατευθύνονταν προς τη συμμορία.

Οι παρτούζες, οι υποκλοπές, οι εκβιασμοί στη δεξιά πολυκατοικία, έφτασαν μέχρι τη Βουλή. Αν αυτό δεν αποτελεί κατάπτωση για το πολίτευμα και κίνδυνο για όλους, τότε οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους. Κίνδυνο, ναι. Γιατί οι ναζί πάντα και σε όλο τον κόσμο, γίνονται επικίνδυνοι όταν οι φιλοδοξίες, τα ηλίθια μικροκομματικά παιγνίδια και οι λαίμαργοι ταξικοί υπολογισμοί, τους ανοίγουν την πόρτα να καθορίζουν αν και μικρή μειοψηφία τις πολιτικές εξελίξεις.

Κι αυτό ακριβώς έκαναν η σημερινή κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός. Που πρέπει να φύγουν, τώρα, γιατί αποδείχτηκε ότι για να επιβιώσουν πολιτικά αυτοί, πουλάνε στους συμμορίτες, το σκοινί που θα κρεμάσει εμάς. Όλους. Αφού είναι γνωστό ότι με τον Παναθηναϊκάκια, τον Ολυμπιακάκια, και τα παρακρατικά παιγνιδάκια, ανοίγει ο δρόμος για τα Κασιδιαράκια...
Θανάσης Καρτερός

Πηγή: Τα Κασιδιαράκια - RAMNOUSIA

Η κυριαρχία των εκλεκτών

Βασίλης Βιλιάρδος
 Μετά τη συνθήκη του Ντιτρόιτ, καθώς επίσης μετά τη συναίνεση της Ουάσιγκτον, βαδίζουμε ολοταχώς προς την απόλυτη επικράτηση μίας παγκόσμιας ελίτ χωρίς πατρίδα – με τον «επιτάφιο» της δημοκρατίας να είναι προ των πυλών

“Οι Έλληνες έθεσαν τα βάθρα της πνευματικής εξέλιξης του δυτικού κόσμου – έθεσαν τις «πρώτες αρχές» της επιστημονικής σκέψης, ήταν οι πρώτοι που ανέδειξαν τη «θεωρία» ως βάση της επιστήμης και ανέπτυξαν μία συστηματική φιλοσοφία, σε βαθμό που δεν υπήρχε σε κανέναν προγενέστερο πολιτισμό.
Διατύπωσαν τη θεωρία του κράτους και της κοινωνίας, με βάση την εμπειρία τους από τη ελληνική πόλη κράτος – συνεχιστής της οποίας ήταν η Ρώμη, επάνω στην κοινωνική βάση μίας απέραντης ενιαίας αυτοκρατορίας. 
Η ανικανότητα όμως της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας να εξασφαλίσει μία συνεχή κοινωνική και πολιτική εξέλιξη, την οδήγησε σε αποτελμάτωση (ύφεση) – με αποτέλεσμα να μετασχηματισθεί βαθμιαία στο φεουδαρχικό απολυταρχικό σύστημα, το οποίο επέζησε στην Ευρώπη πάνω από χίλια χρόνια (E.Fromm).
Σήμερα, ο πλανήτης αντιμετωπίζει μία ανάλογη απειλή – ενδεχομένως πολύ πιο επικίνδυνη. Ελπίζουμε, ευχόμαστε καλύτερα να είναι οι Έλληνες, αυτοί που θα αντισταθούν συλλογικά, ανατρέποντας την επιδιωκόμενη επιβολή μίας «νέας τάξης πραγμάτων»”.

.
Άρθρο
Η «συνθήκη του Ντιτρόιτ» ήταν μία πενταετής σύμβαση, στην οποία κατέληξαν μετά το «new deal» (Bretton Woods), το 1950, η συνδικαλιστική ένωση εργατών της αυτοκινητοβιομηχανίας στις Η.Π.Α., με τους τρεις μεγάλους κατασκευαστές αυτοκινήτων. Η συμφωνία αυτή προστάτευε τις αυτοκινητοβιομηχανίες από απεργίες, με αντάλλαγμα τη γενναιόδωρη ιατροφαρμακευτική κάλυψη, καθώς επίσης την παροχή συντάξεων στους εργάτες.
Εκείνη την εποχή εδραιώθηκαν στις Η.Π.Α. τα ισχυρά συνδικάτα, οι υψηλοί φόροι και ο ικανοποιητικός κατώτατος μισθός – σηματοδοτώντας τη χρυσή εποχή για τη μεσαία τάξη, κατά τη διάρκεια της οποίας συρρικνώθηκε το «χάσμα» ανάμεσα στο 1% των υπερβολικά πλουσίων και στους υπόλοιπους άλλους.
Η εξαιρετικά θετική αυτή εξέλιξη για τους Αμερικανούς εργαζομένους, καθώς επίσης η πολύ πιο «γενναιόδωρη» παραλλαγή της στην Ευρώπη έγινε κατά πολλούς εφικτή, κυρίως λόγω του «κόκκινου φόβου» – ειδικότερα, του κομμουνιστικού πολιτεύματος, το οποίο είχε επικρατήσει στη Σοβιετική Ένωση και στην Κίνα.
Στις αρχές όμως της δεκαετίας του 1980, η «συνθήκη του Ντιτρόιτ» άρχισε να καταρρέει – σαν αποτέλεσμα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών της M.Thatcher στη Βρετανία, καθώς επίσης του R.Reagan στις Η.Π.Α. Τη θέση της πήρε η «συναίνεση της Ουάσιγκτον» – με τη μείωση των φόρων εισοδήματος από το 70% στο 28%, με το πάγωμα των πραγματικών αμοιβών των εργαζομένων, με την «καθαίρεση» του κοινωνικού κράτους, με τον ανώτατο φόρο υπεραξίας στο 20%, με την «απελευθέρωση» των αγορών μέσω ευρέων αποκρατικοποιήσεων, με τον «αποδεκατισμό» των συνδικάτων με τη μέθοδο χρηματισμού των ηγετών τους, με τη χειραγώγηση των μαζών από «διατεταγμένα» ΜΜΕ, με την έντεχνη διασπορά συναισθημάτων ενοχής στους Πολίτες κλπ.
.

Margaret Thatcher και Ronald Reagan

Η «συναίνεση της Ουάσιγκτον» εξήχθη στον υπόλοιπο πλανήτη σταδιακά, υιοθετούμενη από πολλές χώρες είτε εκούσια, είτε ακούσια – με τη βοήθεια του ΔΝΤ, το οποίο έκτοτε είναι όργανο της εξωτερικής πολιτικής των Η.Π.Α. Στη αρχή εγκαθιδρύθηκαν ή χρησιμοποιήθηκαν δικτατορικά καθεστώτα, ενώ αργότερα φιλελεύθερα – σήμερα επιλέγονται πλέον τα «σοσιαλιστικά», επειδή έτσι εξουδετερώνονται σχεδόν εξ ολοκλήρου οι αντιδράσεις των Πολιτών.
Η διαδικασία αυτή εξελίχθηκε θετικότερα, μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού στο «σοβιετικό μπλοκ», καθώς επίσης μετά την υιοθέτηση της οικονομίας της αγοράς από την Κίνα – όπου ο καπιταλισμός αναδείχθηκε ως το μοναδικό σύστημα, το οποίο έχει επινοήσει ο άνθρωπος και λειτουργεί στην πράξη.

Το αποτέλεσμα της ήταν οι τεράστιες εισοδηματικές ανισότητες στις πλουσιότερες χώρες, η καταστροφή της μεσαίας τάξης σε πολλές άλλες, η υπερχρέωση του δημοσίου, η χρεοκοπία των χαμηλότερων εισοδηματικών τάξεων, καθώς επίσης η δημιουργία μίας νέας, παγκόσμιας τάξης – της τάξης εκείνων των υπερβολικά πλουσίων, οι οποίοι ανήκουν στο 1% του πληθυσμού της εκάστοτε χώρας: της μειοψηφίας των εκλεκτών.

Στο γράφημα που ακολουθεί φαίνεται ποιό είναι αυτό το ανώτατο εισοδηματικά 1% του πληθυσμού στις Η.Π.Α. το 2005 – κάτι ανάλογο παρατηρείται και στις άλλες βιομηχανικές χώρες.
.

Το ανώτατο εισοδηματικά 1%

Περαιτέρω, για να κατανοήσει κανείς το «χάσμα» μεταξύ της ελίτ αυτής και των υπολοίπων, αρκεί ίσως να αναφέρουμε ότι, το 2005 η συνολική περιουσία των δύο πλουσιότερων Αμερικανών, του B.Gates και του W.Buffet, ήταν 90,5 δις $ – όσο δηλαδή περίπου το μισό ΑΕΠ της Ελλάδας. Εκείνη την εποχή οι 120.000.000 Αμερικανοί πολίτες, οι οποίοι αποτελούσαν το 40% του πληθυσμού των Η.Π.Α., είχαν συνολικά περιουσιακά στοιχεία ίσα με 95 δις $ – ελάχιστα περισσότερα δηλαδή από τους δύο μόνο «εκπροσώπους» της ελίτ.
Περαιτέρω, οι αλλαγές αυτές επιταχύνθηκαν σε μεγάλο βαθμό, όταν η τεχνολογική επανάσταση συνδυάσθηκε με την παγκοσμιοποίηση – όπου προηγήθηκαν οι χρηματοπιστωτικές αγορές, καταφέρνοντας να γίνουν ανεξέλεγκτες, καθώς επίσης να αναλάβουν τα ηνία στον πλανήτη, θέτοντας στην υπηρεσία τους την Πολιτική.
Η συνεχής «επέκταση» των πολιτικών ελευθεριών, παράλληλα με την άμεση ή έμμεση μείωση των εισοδημάτων της πλειοψηφίας των Πολιτών, προς όφελος της ελίτ του 1%, ήταν το «δόλωμα». Ο στόχος φυσικά δεν ήταν η Δημοκρατία, αλλά η οικονομική επικράτηση της συγκεκριμένης ελίτ – η οποία έχει ουσιαστικά πατρίδα ολόκληρο τον πλανήτη.
Ειδικότερα, επιτρέποντας στη «μάζα» να διαμαρτύρεται «δημοκρατικά», δημόσια και σε υψηλούς τόνους, «εκτονώνονται» οι πιέσεις, «φεύγει ο ατμός από την κατσαρόλα» χωρίς να κινδυνεύει να εκραγεί, ενώ διευκολύνεται τα μέγιστα το «διαίρει και βασίλευε» – όπως επίσης η τοποθέτηση της μίας κοινωνικής ομάδας εναντίον της άλλης, έτσι ώστε να εκμηδενίζεται ο κίνδυνος της συλλογικής εξέγερσης των Πολιτών.
Η τεχνολογική εξέλιξη λοιπόν, σε συνδυασμό με την παγκοσμιοποίηση, επέτρεψαν στην ελίτ να ευημερήσει – παρέχοντας της παράλληλα εκείνα τα οικονομικά όπλα, με τα οποία θα επιχειρήσει αφενός μεν την κατάληψη ολόκληρου του πλανήτη, αφετέρου την εγκατάσταση απολυταρχικών κυβερνήσεων στη Δύση, παρόμοιων με αυτές που υπάρχουν ήδη σε πολλές άλλες χώρες (Κίνα, Σιγκαπούρη κλπ.).
Αυτή τη φορά, η συρρίκνωση των πολιτικών ελευθεριών, με τη βοήθεια του φόβου, της αύξησης της εγκληματικότητας, της ανασφάλειας των πολιτών, της ανάμιξης των πληθυσμών κλπ. θα αποτελέσει το μέσον, με το οποίο θα επιδιωχθεί ο ακόμη μεγαλύτερος πλουτισμός της ελίτ – εκτός εάν δημιουργηθεί ξανά ένα αντίπαλο δέος, όπως κάποτε ο κομμουνισμός, ικανό να λειτουργήσει ως «φράγμα» στη νέα τάξη πραγμάτων.
Η υιοθέτηση της άμεσης δημοκρατίας, όπου οι Πολίτες ψηφίζουν οι ίδιοι εκείνους τους νόμους, με τους οποίους λειτουργεί ολόκληρη η κοινωνία, μίας ουσιαστικά «αναρχικής» ιδεολογίας με τη σωστή της έννοια, θα μπορούσε να αποτελέσει τον «κυματοθραύστη» – ο οποίος θα εμπόδιζε τον «πνιγμό» των εκατομμυρίων φτωχών θυμάτων εκείνης της μορφής του νεοφιλελευθερισμού, η οποία λειτουργεί αποκλειστικά και μόνο προς όφελος της ελίτ.
Φυσικά υπάρχουν πολλές άλλες λύσεις του προβλήματος, εάν υποθέσουμε ότι δεν είναι ακόμη πολύ αργά για να αντιστραφεί η τάση – αρκεί να κατανοήσουν οι πολίτες ότι, η κρίση που βιώνουν σήμερα είναι το μέσον επιβολής της νέας τάξης πραγμάτων και όχι το αποτέλεσμα εσφαλμένων επιλογών ή/και λανθασμένων οικονομικών μεθόδων αντιμετώπισης της υπερχρέωσης.
.
Η παγκοσμιοποίηση
Οι βιομηχανικές χώρες έχουν κερδίσει πολύ περισσότερο από την παγκοσμιοποίηση, σε σχέση με τις αναπτυσσόμενες και αναδυόμενες – ενώ, σύμφωνα με πολλές έρευνες, η «ψαλίδα» μεταξύ πλούσιων και φτωχών άνοιξε περισσότερο. Στις 20 μεγαλύτερες οικονομίες του πλανήτη το κατά κεφαλήν ΑΕΠ αυξανόταν ετήσια περί τα 1.000 €, τις τελευταίες δύο δεκαετίες.
Η Γερμανία είναι η τέταρτη κατά σειρά, μεταξύ των χωρών που ωφελήθηκαν τα μέγιστα από την παγκοσμιοποίηση – πίσω από τη Φιλανδία, τη Δανία και την Ιαπωνία. Στα πλαίσια αυτά, μεταξύ των ετών 1990 και 2011 το πραγματικό ΑΕΠ της χώρας αυξανόταν κατά 100 δις € ετήσια – με την παγκοσμιοποίηση να συμβάλλει κατά 20% στην ανάπτυξη της.
Σε κράτη όμως όπως το Μεξικό, η Κίνα και η Ινδία, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ αυξανόταν μόλις κατά 100 € ετήσια – στη Βραζιλία και στη Ρωσία κατά 120 €. Για να μπορέσουν δεν οι αναπτυσσόμενες χώρες να καλύψουν τη διαφορά, θα έπρεπε οι βιομηχανικές να ανοίξουν τις αγορές τους στα προϊόντα που παράγουν.
Στο γράφημα που ακολουθεί φαίνεται η εξέλιξη του ποσοστού του ΑΕΠ, εξαιρουμένων των κεφαλαιακών κερδών, το οποίο οδηγείται στο ανώτατο 1% – συγκριτικά με το 1979.
.

Η εξέλιξη του ποσοστού του ΑΕΠ, εξαιρουμένων των κεφαλαιακών κερδών, το οποίο οδηγείται στο ανώτατο 1%

Ολοκληρώνοντας, αυτό που συμβαίνει είναι ακριβώς το αντίθετο – οι βιομηχανικές χώρες εμποδίζουν το άνοιγμα των αγορών τους με διάφορους έμμεσους τρόπους, απαιτώντας από τις αναδυόμενες το πλήρες άνοιγμα των δικών τους αγορών.
Προφανώς με τις μεθοδεύσεις αυτές αναπτύσσονται πολύ περισσότερο οι βιομηχανικές, μεταξύ αυτών οι πλουσιότερες (για παράδειγμα, ο Βοράς στην ΕΕ εις βάρος του Νότου), ενώ μέσα σε αυτές η εκάστοτε ελίτ. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλά για τα μάτια.

Υστερόγραφο

Το ΔΝΤ δεν είναι μόνο όργανο της εξωτερικής πολιτικής των Η.Π.Α., αλλά και σύνδικος πτώχευσης – ο μπράβος καλύτερα των διεθνών τοκογλύφων. Στα πλαίσια αυτά, ο σκοπός του δεν είναι βέβαια η εξυγίανση των κρατών, στα οποία εισβάλλει, αλλά η είσπραξη των απαιτήσεων των εντολέων του – αφενός μεν άμεσα, μέσω της μεταφοράς της ιδιωτικής περιουσίας στο δημόσιο και από εκεί στους δανειστές του (υπερβολικοί φόροι, χαράτσια ακίνητης περιουσίας κλπ.), αφετέρου έμμεσα, με τη βοήθεια της λεηλασίας των επιχειρήσεων του δημοσίου (αποκρατικοποιήσεις σε τιμές εκποίησης).

Όπως φαίνεται δε, το ESM προορίζεται να αναλάβει το ρόλο του ΔΝΤ στην Ευρώπη, να το διαδεχθεί δηλαδή, υπό την απολυταρχική ηγεσία της πρωσικής Γερμανίας.
Όσον αφορά τώρα την «ασύδοτη δημοκρατία» των εκλεκτών ή, καλύτερα, τον κοινοβουλευτικό απολυταρχισμό, με την έννοια της υφαρπαγής της εξουσίας από έναν διεφθαρμένο κομματικό μηχανισμό, μέσω της υπεξαίρεσης της ψήφου των Πολιτών με τη βοήθεια προεκλογικών δεσμεύσεων που ποτέ δεν τηρούνται, θεωρούμε ότι η «συμβατική» δικτατορία είναι προτιμότερη – αφού, στην περίπτωση της δικτατορίας, γνωρίζει κανείς επακριβώς τον εχθρό του και ξέρει πως να αντιδράσει συλλογικά, εκδιώκοντας τον βίαια από την εξουσία.

Βασίλης Βιλιάρδος, για το Analyst.gr

Το μνημόνιο και το ξύπνημα από το παραμύθι

Τελικά υπήρχε ο μπαμπούλας μέσα στη ντουλάπα. Περάσαμε ολόκληρη ζωή, εμείς οι παλιότεροι τουλάχιστον, με την υποψία κάπου κρυμμένη βαθεία μέσα σε κάποιο κουτάκι του μυαλού μας. Με εκείνο το φόβο του ενστίκτου, που οσφρίζεται το κακό, διαισθάνεται κάπου στην ατμόσφαιρα μια σκιά πάνω από τα κεφάλια, αλλά δεν το βλέπει, δεν το αγγίζει. Η μνημονιακή Ελλάδα, ήταν το άνοιγμα της ντουλάπας, έστω και με το ζόρι. Εκείνη η απαίσια μυρουδιά από το τέρας που μεγάλωνε ήταν μέσα στο δωμάτιο ήδη αλλά κάτι με τα αρωματικά χώρου, κάτι με ένα πέρασμα από μπογιά στους τοίχους, όλο και τη σκεπάζαμε.

Η εποχή των μνημονίων, έφερε έστω και βίαια το ξύπνημα από το παραμύθι. Τόση βρωμιά κρυμμένη κάτω από κάθε πατούσα, κάθε εκατοστό αυτής της ταλαίπωρης πατρίδας, ήταν επόμενο κάποια στιγμή να βγει προς τα έξω.. Κι επειδή πολλές φορές ούτε η φαντασία μπορεί να συλάβει το μέγεθος της ασχήμιας, μουγκαθήκαμε. Οχι όλοι. Εκείνο το κομμάτι που συνήθιζε να μιλάει, να ονειρεύεται, να ελπίζει μουγκάθηκε. Το υπόλοιπο κομμάτι έτσι κι αλλιώς μουγκό και τυφλό ήταν πάντα. Για να μην πω νεκρό, με απομίμηση ζωής. Το κομμάτι της κοινωνίας που είχε παλμό ζωής ακόμα μέσα του, μουγκάθηκε.

Δεν είναι ζήτημα ηττοπάθειας, απαισιοδοξίας, ανικανότητας ή δειλίας. Είναι απλά γιατί το τέρας της περίφημης μεταπολίτευσης γιγαντώθηκε τόσο που πρακτικά είναι αδύνατον να το σκοτώσεις. Αυτό το τέρας που μετάλλαξε μια ολόκληρη κοινωνία στη γη των ζωντανών νεκρών που περιφέρονται άσκοπα, χωρίς αύριο, χωρίς σήμερα, απολειφάδια ενός χτες που ξέρασε τόσο ψέμμα, τόση απάτη, τόση ανοησία, δεν μπορεί να συμμαζευτεί πλέον. Δρα ανεξέλεγκτο. Ενα θηρίο χωρίς εγκέφαλο, χωρίς καρδιά, χωρίς αίμα, φτιαγμένο από τις πιο ξεφτυλισμένες εμμονές αρρωστημένων μυαλών, κυκλοφορεί με θράσος και παριστάνει πως είναι κράτος πολιτών, με νόμους και κανόνες φτιαγμένους τάχα για τη προστασία, την ευημερία, τη δικαιοσύνη, τη πρόοδων των ανθρώπων...

Μηχανές ξερές, που ξερνάνε νούμερα ορίζουν τις ανθρώπινες ζωές, και μια ολόκληρη εποχή κλείνει οριστικά. Αφήνοντας ένα λαό διχασμένος ανάμεσα στο φόβο και την ανοησία. Ενα λαό αδιάφορων ή ανήμπορων. Αδιάφορων για τις ζωές των άλλων, ή ανήμπορων να διαχειριστούν τη δική τους.

Ξέρετε, δεν υπάρχει λύση. Τουλάχιστον για τις επόμενες δυο και τρεις γενιές. Γιατί οι άνθρωποι έχουν χωριστεί σε δυο κατηγορίες. Σ΄εκείνους που δεν τους ενδιαφέρει να βρουν λύση γιατί δεν μπορούν να δουν ποιο είναι το πρόβλημα και σ΄εκείνους που βλέπουν και βιώνουν το πρόβλημα αλλά δεν έχουν τη δύναμη να ανατρέψουν τη πορεία...

Είμαστε σε ένα φέουδο. Με τους άρχοντες, τους αυλικούς και τους σκλάβους. Υπάρχει κόσμος αυτή τη στιγμή που το μόνο του όνειρο είναι να αναβαθμίσει το ρόλο του σκλάβου κι αντί να δουλεύει στα κτήματα με τις αλυσίδες, ονειρεύεται να μπει στο σπίτι και να σερβίρει καφέδες... Υπάρχει κόσμος που μετατρέπεται σε ρουφιάνο του αφέντη για να κερδίσει μια θέση στον ήλιο, κι άλλοι που δεν έχουν καμιά ελπίδα να σπάσουν τις αλυσίδες. Και πολιτικάντηδες, λόγιοι, παπάδες , χωροφυλάκοι, δικολάβοι και μαυραγορίτες, καλαμαράδες και τοκογλύφοι, ανακατεμένοι όλοι σ΄ενα συνεχόμενο παζάρι, που τραβάνε άλλο ένα βήμα μπροστά τη ζωούλα τους, με μια μιζέρια που είναι ακόμα πιο θλιβερή κι από τη βία...

Το μνημόνιο δεν ξέρω αν θα σώσει τελικά το τόπο, το σίγουρο είναι πως μας έσωσε από ένα πράγμα. Το παραμύθιασμα. Το κακό είναι πως ήταν τόσο βαθύς ο ύπνος και μακρόχρονος που κανείς δεν είχε σκεφτεί τι θα κάνει στο ξύπνημα. Δεν είχαν δημιουργηθεί άμυνες κι εναλλακτικές για το πως θα αντιμετωπίσει κανείς το μπαμπούλα που καραδοκούσε πάνω από το κρεββάτι. Οι περισσότεροι πίστευαν πως δεν τους αφορούσε. Πως κάποιος από μηχανής θεός θα συμμάζευε το χάλι. Πως ίσως μπορούσε κανείς να γυρίσει πλευρό και να συνεχίσει τη ξάπλα.

Δυστυχώς τη πατήσαμε. Κι απογοήτευση γίνεται όλο και μεγαλύτερη όσο ο κόσμος βλέπει πως δεν υπάρχει κανείς που να θέλει στα σοβαρά να στείλει στον αγύριστο το τέρας. Κι όσο μεγαλώνει η απογοήτευση, η δυσπιστία, μεγαλώνει κι η μουγκαμάρα. Η σιωπηλή αποδοχή σ΄οτιδήποτε γίνεται. Καταντήσαμε ανήμποροι ακόμα και για μικρά πράγματα. Ελάχιστα. Λες κι όλη μας η ζωή ορίζεται πλέον από διαταγές. Είναι ένας φαύλος κύκλος που κανείς δε λέει να σπάει, εκτός από την ατομική προσπάθεια που ο καθένας κάνει μέσα στους τοίχους του σπιτιού του, παλεύοντας με τα φαντάσματά του, με τους φόβους του, με τη θλίψη του....

Λένε πως ο ελληνικός λαός έκανε μεγάλες θυσίες. Το κακό είναι πως οι άνθρωποι που θυσιάζονται δεν ρωτήθηκαν. Κι εκείνοι που δεν θυσιάζονται όμορφα περνούν χωρίς να τους αγγίζει τίποτα. Αυτές οι θυσίες που συνεχίζονται και θα συνεχίζονται για πολλά χρόνια ακόμα δεν ήταν όλος ο ελληνικός λαός. Ηταν, είναι ένα κομμάτι που μάλλον πρέπει να μεγαλώσει πολύ ακόμα, μήπως και ... Δεν αρκούν τόσοι. Πρέπει να κατέβουν πολλές χιλιάδες ακόμα στο λάκκο με τα.... κι ίσως τότε βρεθούμε στη πιο επικίνδυνη θέση για οποιοδήποτε σύστημα. Εκείνων που δεν έχουν τίποτα να χάσουν πια. Σ΄εκείνο το σημείο δεν είναι απαραίτητο πως θα βγει κάτι καλό. Ισα ίσα που είναι ένα σημείο μηδέν όπου οι μεγαλύτερες αγριότητες ξεκινάνε, αλλά οι άνθρωποι αναγκαστικά βγαίνουν από εκείνη τη κατάσταση της μουγκαμάρας, του σαστίσματος, του σοκ... που δεν φέρνει ούτε καλό, ούτε κακό, παρά μόνο ένα ατελείωτο ΤΙΠΟΤΑ.

ΠΗΓΗ:Συνήθης Ύποπτος

Πηγή: Το μνημόνιο και το ξύπνημα από το παραμύθι - RAMNOUSIA

Μπαλτάκος: Δεν είναι άνθρωπος, είναι «ιδέα»! Νίκος Μπογιόπουλος

Πάνε να μας παρουσιάσουν τον Μπαλτάκο περίπου σαν… «ιδιώτη». Που οι ενέργειές του δεν είχαν σχέση ούτε με την κυβέρνηση, ούτε με τον πρωθυπουργό. Προσπαθούν να μας πείσουν ότι ο Μπαλτάκος δεν έδινε λογαριασμό σε κανέναν. Ότι δεν εκπροσωπούσε την κυβέρνηση και το κράτος. Ότι οι κινήσεις του ήταν προϊόν «προσωπικής στρατηγικής». Λίγο απέχουν από το να ισχυριστούν ότι ο Μπαλτάκος περνούσε από το Μαξίμου, είδε φως και μπήκε… Αλλά, ας τα πάρουμε από την αρχή: 

   Πρώτο: Η «Χρυσή Αυγή» είναι εγκληματική συμμορία. Και είναι εγκληματική συμμορία επειδή είναι ναζιστική συμμορία. Από εδώ απορρέει ο εγκληματικός, ο δολοφονικός χαρακτήρας της: Από το γεγονός ότι συνιστά φορέα του ναζιστικού εγκλήματος. Οι «χρυσαυγίτες» του Μιχαλολιάκου είναι τόσο ναζί όσο ο ίδιος όταν γράφει ύμνους για τον Χίτλερ: «Τι εμπόδιο μπορεί να σταθεί στο δρόμο μας αφού ακόμη και σήμερα νιώθουμε ΕΚΕΙΝΟΝ να μας οδηγεί [...] με τη σκέψη και την ψυχή μας δοσμένη στη Μνήμη του Μεγάλου μας Αρχηγού, υψώνουμε το δεξί χέρι ψηλά, χαιρετούμε τον Ήλιο και με το θάρρος που μας επιβάλλει η Στρατιωτική μας Τιμή και το Εθνικοσοσιαλιστικό μας καθήκον κραυγάζουμε γεμάτοι πάθος, πίστη στο μέλλον και τα οράματά μας: HEIL HITLER!» (Μιχαλολιάκος, περιοδικό Χρυσή Αυγή, τεύχος 26, Μάιος 1987).

   Τα «τάγματα εφόδου» της «Χρυσής Αυγής» είναι τόσο ναζιστικά, όσο ναζιστικά είναι όσα λέει ο Κασιδιάρης - ο γνωστός άντρακλας που χτυπάει γυναίκες – όταν εξυμνεί τον «ρομαντισμό», το «πνευματικό κίνημα» και «την ανανεωτική πορεία του Εθνικοσοσιαλισμού» (Κασιδιάρης, περιοδικό «Χρυσή Αυγή», 20/4/2011).

   Ως ναζί, οι παραστρατιωτικοί «εγέρθουτου», είναι τόσο δολοφόνοι και τόσο τραμπούκοι όσο προκύπτει από την δολοφονία του Φύσσα, από τις δολοφονικές επιθέσεις κατά μελών του ΚΚΕ στο Περαμα, από τις δολοφονικές και χουλιγκανικές επιθέσεις κατά μεταναστών.       

    Δεύτερο: Ο ναζιστικός απόπατος της Χρυσής Αυγής, όχι μόνο δεν συνιστά «αντισυστημική» πολιτική οργάνωση, αλλά ενσαρκώνει το ίδιο το σύστημα και μάλιστα στην – κατά Μπρεχτ – «πιο ωμή, πιο καταπιεστική, πιο δόλια και πιο θρασεία» μορφή του. Όπως οι προπάτορές τους από τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι που ήταν το πολιτικό μαστίγιο των Κρουπ, των Ζήμενς και των Ανιέλι μέχρι τους Μεταξάδες, τους ταγματασφαλίτες, τους δοσίλογους και τους Παττακούς, που ήταν τα πολιτικά μαντρόσκυλα των ντόπιων και ξένων Χατζηκυριάκων, Ανδρεάδηδων και Τομ Πάπας, έτσι και η «Χρυσή Αυγή»:

   Υποδύεται την «φιλάνθρωπη» ΜΚΟ την ώρα που στη Βουλή ψηφίζει τις ανακεφαλαιοποιήσεις υπέρ τραπεζιτών και που στις γειτονιές επιχειρεί να στήσειδουλεμπορικούς «ΟΑΕΔ» για να προμηθεύει καπιταλιστές με φτηνή εργατική σάρκα.

   Τρίτο: Ο ναζισμός είναι γέννημα του συστήματος της εκμετάλλευσης, τροφοδοτείται από αυτό, γεννιέται μέσα από την σαπίλα του. Το κράτος της εκμετάλλευσης και της βαρβαρότητας είναι που ενισχύει, που αξιοποιεί και καλύπτει τον φασισμό.

   Αν όχι τότε τι άλλο συνιστούσε εκείνη η ομολογία Σαμαρά, ο οποίος κατά την ομιλία του (11/10/2013) στην Πολιτική Επιτροπή της ΝΔ, μιλώντας για τις εξελίξεις γύρω από τη Χρυσή Αυγή, είπε: «Φάνηκε, δηλαδή,  ότι υπάρχει  ήδη επαρκές νομικό οπλοστάσιο από τη Δημοκρατία μας που επιτρέπει στην Πολιτεία να την προστατέψει τη Δημοκρατία και να προστατέψει και τη δημοκρατική νομιμότητα. Εκείνο που έλειπε ήταν η πολιτική βούληση»!

   Πρόκειται για συγκλονιστική – επαναλαμβάνουμε – ομολογία από την οποία προκύπτει ότι: Το κράτος και η κυβέρνηση του κ. Σαμαρά δεν είναι ότι «είχαν άγνοια» για τον εγκληματικό χαρακτήρα των χιτλερικών αποβρασμάτων, ούτε ότι τους έλειπε το νομικό οπλοστάσιο. Εντούτοις το φίδι αφηνόταν να μεγαλώνει. Γιατί; Το απάντησε με αξεπέραστη σαφήνεια και παραδειγματική ειλικρίνεια ο πρωθυπουργός: «Εκείνο που έλειπε – είπε - ήταν η πολιτική βούληση»!Ωστόσο, η πολιτική βούληση να προωθεί στην κεντρική πολιτική σκηνή άτομα που έλεγαν ότι η «Χρυσή Αυγή» το πολύ – πολύ που έκανε ήταν να ρίχνει και «καμιά ψιλή», δεν του λείπει του κ.Σαμαρα…

   Τέταρτο: Αλλά γιατί «έλειπε η πολιτική βούληση»; Μήπως το «έλλειμμα πολιτικής βούλησης» για την αντιμετώπιση του φασισμού είναι η άλλη όψη της αξιοποίησης του φασισμού; Μήπως είναι η άλλη όψη των «ανάρμοστων (ή μήπως ΄΄εκλεκτικών΄΄;) σχέσεων» που διατηρούν με τον φασισμό οι όψιμοι διώκτες του; Αν όχι, τότε πως εξηγείται ότι: 

   α) Στην ίδια ομιλία ο κ.Σαμαράς είχε υποσχεθεί ότι «… θα αποκαλυφθούν και όλοι οι αφανείς χρηματοδότες τους. Για να γνωρίζει ο ελληνικός λαός ποιοι από πίσω, ενώ ήξεραν, τους στήριζαν»… Άρα υπάρχουν «αφανείς χρηματοδότες». Μάλιστα. Ποιοι είναι; Γιατί, τόσους μήνες μετά, οι «αφανείς χρηματοδότες» των ναζί δεν αποκαλύπτονται; Το κράτος μας, με τους υπερκοριούς του, δεν ξέρει τίποτα; Για εκείνη την αναφορά του «Guardian», περί κύκλου ολιγαρχών που χρηματοδοτούν τη Χρυσή Αυγή, δεν έχει ακούσει κάτι;

   β) Από τις 10/12/1999 (http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=7458562&publDate=28/5/2013) υπάρχει εσωτερικό έγγραφο της Ελληνικής Αστυνομίας στο οποίο ομολογείται ότι «η οργάνωση [σ.σ.: η Χρυσή Αυγή] διατηρεί πολύ καλές σχέσεις και επαφές με εν ενεργεία αξιωματικούς και μόνιμους υπαξ/κούς του στρατού, αλλά και με αποστράτους». Ότι «διατηρεί πολύ καλές σχέσεις και επαφές με εν ενεργεία και απόστρατους αξ/κούς της ΕΛ.ΑΣ., αλλά και με απλούς αστυνομικούς». Ότι «στο παρελθόν, κατά τη διάρκεια των επετείων της 17^ης Νοέμβρη, αλλά και άλλων εκδηλώσεων του αριστερίστικου και αναρχικού χώρου, η αστυνομία τούς προμήθευε με ασυρμάτους και κλομπς, για να τους εντοπίζουν και να τους κτυπούν, εμφανιζόμενοι ως “αγανακτισμένοι” πολίτες». Εντούτοις, στα 15 χρόνια που πέρασαν από τότε, δεν μάθαμε τίποτα, ποτέ, περί εξάρθρωσης αυτών των θυλάκων του κρατικού μηχανισμού, παρότι διατηρούν τέτοιες – γνωστές στις κυβερνήσεις - σχέσεις με τους ναζί… 

   γ) Ο Μπαλτάκος διατηρούσε τη θέση του στην κυβέρνηση ακόμα και μετά το «μαύρο» στην ΕΡΤ, όταν φέρεται να δήλωσε εκείνο το περίφημο: «Το σενάριο της συγκυβέρνησης με τη Χρυσή Αυγή είναι απευκταίο, αλλά όχι απίθανο»! Τοποθέτηση που ποτέ δεν θεωρήθηκε σκόπιμο να διαψευστεί και που πήγαινε γάντι με τις θεωρίες διαφόρων τηλεπαλιάτσων ότι μια «σοβαρότερη» Χρυσή Αυγή θα ήταν λαμπρός κυβερνητικός εταίρος…  

   δ) Από τον… οδηγό του Τραγάκη, που χαιρετούσε ναζιστικά παρέα με χρυσαυγίτες, μέχρι τον βουλευτή Ταμήλο, που δήλωνε ότι «οι επιθέσεις της Χρυσής Αυγής σε αλλοδαπούς βόλευαν τη Νέα Δημοκρατία» και γι’ αυτό η κυβέρνηση της έκανε πλάτες (https://www.youtube.com/watch?v=sX6VWG7Vqrg) είχαμε, σχεδόν καθημερινά, συμπεριφορές και ομολογίες για διασυνδέσεις και «συγκοινωνούντα δοχεία»...

   ε) Όχι ένας και δυο, αλλά 50 (!) βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας ψήφισαν υπέρ της Χρυσής Αυγής όταν εκείνη ζήτησε την άρση της ασυλίας του Τατσόπουλου επειδή ο βουλευτής είχε αποκαλέσει τους ναζί… «νταβατζήδες». Λίγα λεπτά πριν οι 50 της ΝΔ ψηφίσουν υπέρ της Χρυσής Αυγής, είχε προηγηθεί από βήματος Βουλής το ναζιστικό κήρυγμα του Παππά, του υπόδικου κοινοβουλευτικού εκπροσώπου της Χρυσής Αυγής…

   στ) Όχι μόνο «απλοί» βουλευτές της ΝΔ, αλλά ακόμα και ο πρώην γραμματέας της Νέας Δημοκρατίας, ακόμα και υπουργός της Νέας Δημοκρατίας, είχαν ψηφίσει στη Βουλή υπέρ (!) του Κασιδιάρη, ακόμα κι όταν συζητήθηκε η άρση της βουλευτικής ασυλίας του για την επίθεσή του ενάντια στην Λ.Κανέλλη και στην Ρ.Δούρου…

   ζ) Το ΠΑΣΟΚ της αντιφασιστικής ρητορείας προφανώς γνωρίζει ότι όποιος «σαλιαρίζει» με τη μαυρίλα και τον φασισμό τα «νομιμοποιεί». Είναι ή δεν είναι το ΠΑΣΟΚ, λοιπόν, που επί δυο χρόνια κάνει το «παγώνι» για το γεγονός ότι συμμετέχει σε μια κυβέρνηση που έχει γενικό γραμματέα τον «γεννήθηκα και θα πεθάνω αντικομμουνιστής» Μπαλτάκο και υπουργό τον «σιχαίνομαι τους κομμουνιστές» Γεωργιάδη; Είναι ή όχι το ΠΑΣΟΚ το ίδιο κόμμα που πρωτοστάτησε κατά την περίοδο Παπαδήμου σε μια κυβέρνηση με τη σύμπραξη του ΛΑΟΣ; Δηλαδή του κόμματος - υμνητή του δικτάτορα Μεταξά, των «χιτών» του Γρίβα, των Μακρονησιών και των συνταγματαρχών. Του κόμματος που ο ιδρυτής του, ο Καρατζαφέρης, στις νομαρχιακές του 2002 είχε τεθεί επικεφαλής ενός ψηφοδελτίου που συμπεριλάμβανε στη σύνθεσή του 4 πρωτοπαλίκαρα της «Χρυσής Αυγής». Του κόμματος μέσω του οποίου – και με τις ευλογίες του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ – «νομιμοποιήθηκαν» πατενταρισμένοι ακροδεξιοί, πρώην αρχηγοί της ΕΠΕΝ (!), να ποζάρουν στο δημόσιο βίο σαν «εθνικοί σωτήρες»...

   Πέμπτο: Μήπως, παρ’ όλα αυτά, βρέθηκε η πολιτική βούληση; Όσα παρακολουθούμε μετά τη δολοφονία του Φύσσα είναι έκφραση τέτοιας γνήσιας πολιτικής βούλησης για την αντιμετώπιση του ναζισμού και του φασισμού; ‘Η μήπως εκείνο που παρακολουθούμε είναι τους διακινητές της θεωρίας των «δυο άκρων», όπως αξιοποιούσαν τη «Χρυσή Αυγή» όταν δεν έδειχναν πολιτική βούληση να την ενοχλήσουν, τώρα να την αξιοποιούν παριστάνοντας το  αντίθετο; Οι «σιχαίνομαι τους κομμουνιστές», δηλαδή, επιδεικνύουν πολιτική βούληση για την αντιμετώπιση, τάχα, του φασισμού, ή μήπως η μόνη πολιτική βούληση που επιδεικνύουν είναι ψηφοθηρικής και εκλογικής φύσεως και  σκοπιμότητας; Δεν είναι άγνωστη πολιτική τακτική: Ένα κράτος, μια κυβέρνηση, ένας πολιτικός μηχανισμός, αξιοποιεί ένα φαινόμενο, το ίδιο φαινόμενο, και όταν δεν δείχνει πολιτική βούληση για να το πατάξει, αλλά και όταν αλλάζει τροπάρι και λέει πως βρήκε την πολιτική βούληση για να το πατάξει. Και φυσικά, οι ταγοί που μέχρι χτες σαλιάριζαν και φλέρταραν με τον απολύτως ευδιάκριτο ναζισμό και με τον απολύτως ευδιάκριτο φασισμό, οι ίδιοι που την ώρα της δίωξης των ναζί αυτοί διατηρούν επαφές με τους ναζί, πάει πολύ να στριμώχνονται στην πασαρέλα της βιομηχανίας του θεάματος για να διακριθούν στο ρόλο του «αντιφασίστα»! 

   Παρεμπιπτόντως: Ο Μπαλτάκος δήλωσε χτες ότι τόσο ο ίδιος όσο και ο κ.Σαμαράς είναι «δαυλοί αναμμένοι στο βωμό της παράταξης». Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι ο κ.Σαμαράς δεν ήξερε ή δεν είχε καταλάβει τίποτα ούτε για τις υπόγειες διασυνδέσεις του «δαυλού» του με τη Χρυσή Αυγή (ειδικώς), ούτε για την «μαυρίλα» (γενικώς) του επί τρεις – ολόκληρες - δεκαετίες στενότατου συνεργάτη του. Αλήθεια: Ούτε την επιστολή που του απέστειλε (όπως και στον Ε.Βενιζέλο) η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου στις 21/12/2012, την είχε καταλάβει; Ο κ.Μπαλτάκος, αναφέρει στην επιστολή της προς Σαμαρά – Βενιζέλο η ΕΕΔΑ, δήλωσε στους εκπροσώπους της απερίφραστα ότι: «(…) δεν τον ενδιαφέρουν, ως εκπρόσωπο της κυβέρνησης και της Νέας Δημοκρατίας, τα δικαιώματα του ανθρώπου, ούτε οι σχετικές διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας». Θα έπρεπε να βγουν στη φόρα οι «συναγελασμοί» του Μπαλτάκου με τον Κασιδιάρη για να ενοχληθεί ο πρωθυπουργός από έναν γενικό γραμματέα που διακηρύσσει ότι  γράφει στα παλιά του τα παπούτσια τα δικαιώματα του ανθρώπου;… 

*

   Υστερόγραφο 1: Η συνέντευξη του Μπαλτάκου στον Νίκο Χατζηνικολάου στον «Real Fm» αποτελεί ένα ντοκουμέντο σχετικά με το ποιοί μας κυβερνούν…

   Υστερόγραφο 2: Πασχίζουν από προχτές οι κυβερνώντες και οι τηλεμαζορέτες τους να μας πείσουν ότι ο κ.Σαμαράς δεν είχε αντιληφθεί ποιος ήταν ο «γεννήθηκα και θα πεθάνω αντικομμουνιστής» επιστήθιος – επί 30 χρόνια - συνεργάτης του. Νομίζουν ότι έτσι… προστατεύουν τον κ.Σαμαρά. Ότι «τον βγάζουν λάδι». Τους αφιερώνουμε το εξής απόσπασμα:

«Δεν έχει μικρή σημασία για έναν ηγεμόνα η εκλογή των υπουργών του: Αυτοί είναι καλοί ή όχι, ανάλογα με τη σύνεση του ηγεμόνα. Και η πρώτη υπόθεση που μπορεί να κάνει κάποιος για το μυαλό ενός άρχοντα, είναι να δει τους ανθρώπους που έχει γύρω του. Και όταν είναι ικανοί και πιστοί, μπορεί πάντοτε να έχει τη φήμη του συνετού γιατί ήξερε να αναγνωρίσει τους ικανούς και να τους κρατήσει πιστούς. Αλλά, όταν είναι αλλιώτικοι, δεν μπορεί να σχηματίσει κανείς ευνοϊκή κρίση γι' αυτόν, γιατί το πρώτο λάθος που κάνει, το κάνει σ' αυτή την εκλογή».

Γνωστά πράγματα, από το 1500 – τουλάχιστον - κι εντεύθεν. Από τότε, δηλαδή, που ο Μακιαβέλι έγραφε τον «Ηγεμόνα» του (Νικολό Μακιαβέλι, «Ο Ηγεμόνας», εκδόσεις Κάκτος, σελ. 149).   

Νίκος Μπογιόπουλος

Πηγή: Μπαλτάκος: Δεν είναι άνθρωπος, είναι «ιδέα»! Νίκος Μπογιόπουλος - RAMNOUSIA

Σαμαρά εγέρθουτου! Του Κώστα Βαξεβάνη

Μπορεί κάποιος να πιστέψει έναν φασίστα, ο οποίος έχει ήδη καρφώσει έναν σύντροφό του (τον οδηγό του Τραγάκη) και έναν ομοϊδεάτη συνομιλητή του (τον ίδιο τον Μπαλτάκο); Μπορεί να πιστέψει έναν φασίστα που η ιδεολογία του ξεχειλίζει από βία, συκοφάντηση και κυνισμό, που ρίχνει λάσπη για να οικοδομήσει τον κόσμο των σκοτεινών ονείρων του; Προφανώς και όχι. Ο Ηλίας Κασιδιάρης όμως δεν μετέφερε καμιά μαρτυρία ή άποψη. Ήταν απλώς το τρίποδο μιας κάμερας που κατέγραψε μια πραγματικότητα που επιμελώς έκρυβαν.

Ο Βενιζέλος, το άλλο τριπόδι, αυτό του Σαμαρά, κατηγόρησε όσους πιστεύουν τη Χρυσή Αυγή και τις καταγγελίες της. Όμως οι αποκαλύψεις δεν έγιναν από τη Χρυσή Αυγή, αλλά από τον Μπαλτάκο. Το βασικό στέλεχος του Σαμαρά, τον επί 30 χρόνια φίλο του, τον κυβερνώντα την κυβέρνηση και τον αντικομμουνιστή των αντικομμουνιστών.

Ο ίδιος ο Σαμαράς παραμένει άφαντος και φαντάζομαι άυπνος και σχεδόν άυλος, χωρίς την υλική υπόσταση που πρέπει να έχει ένας πρωθυπουργός και πολιτικός άντρας που αναλαμβάνει τις ευθύνες του. Η Ελλάδα βουλιάζει μέσα στα βοθρολύματα που ξεχειλίζουν, στα σάλια που έτρεχαν από τις μασέλες της εξουσίας και έγιναν ξαφνικά πτύελα. Όλοι φτύνουν τον Μπαλτάκο. Παλιοί του φίλοι, πολιτικοί υποτακτικοί και κυρίως ο Σαμαράς.

Χρειάστηκε ένα βίντεο για να καθαρίσει η εικόνα της κοινής γνώμης. Η ομάδα Σαμαρά, στο πρόσωπο του Μπαλτάκου, τοποθετημένη κάτω από τις εικόνες της υποκριτικής πίστης, στην πραγματικότητα συνωμοτούσε, έβριζε, απεργαζόταν παραθεσμικές λειτουργίες.

Και ξαφνικά όλα γύρισαν ανάποδα. Όλες οι πατριωτικές φανφάρες, οι εθνικές κορώνες, οι θρησκευτικές επικλήσεις, οι ευρωπαϊκές προοπτικές έγιναν απλώς δύο τύποι που ήταν αδίστακτοι και έτοιμοι για όλα προκειμένου να αλληλοεξυπηρετηθούν.

Οι πολιτικές εξελίξεις που έρχονται είναι απρόβλεπτες. Ο πρωθυπουργός ξεκίνησε ως όμηρος της ιδεοληψίας του, των ακραίων απόψεών του και του τρίπτυχου «πατρίς, θρησκεία, μνημόνιο» και κατέληξε όμηρος της Χρυσής Αυγής. Ο Σαμαράς παίζοντας με τα κάρβουνα του φασισμού, πίστευε πως θα καταφέρει να μην καεί και έτσι μουτζουρώθηκε. Η σχέση του με την πραγματικότητα που αρνείται αποτυπώνεται ως βρώμικα στίγματα στα βίντεο του Κασιδιάρη.

Την ώρα που οι πολίτες κατανοούν, ο Σαμαράς δεν καταλαβαίνει, γιατί απλώς αντιλαμβάνεται το λάθος του ως λάθος τακτικής και όχι πίστης του σε συγκεκριμένα πράγματα και πολιτικές. Πριν μερικούς μήνες αντιλαμβανόταν τους φασίστες ως τα παραστρατημένα παιδιά της δεξιάς που οφείλει να τα επαναφέρει στο δικό του γήπεδο το οποίο είχε καλύτερο προπονητή. Ξαφνικά στα όνειρά του εμφανίζεται ο Καιάδας ο οποίος λέει το εφιαλτικό “Αντώνη εγέρθουτου”.

Το χειρότερο από όλα είναι πως ο Σαμαράς αφού νομιμοποίησε τη Χρυσή Αυγή χρησιμοποιώντας την ατζέντα και τα συνθήματά της, αφού τη χρησιμοποίησε για τα πολιτικά του συμφέροντα, τώρα της επιτρέπει να αυτοχαρακτηρίζεται θεματοφύλακας της νομιμότητας και της Δημοκρατίας, δείχνοντας τον ίδιο ως αυτόν που απειλεί τη νομιμότητα και τη Δημοκρατία.
Του Κώστα Βαξεβάνη

Πηγή: Σαμαρά εγέρθουτου! Του Κώστα Βαξεβάνη - RAMNOUSIA

Τις ημύνθη περί πάτρης;

    

Ένα κείμενο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη για το νέο έτος. 1896! Δημοσιεύθηκε πριν 114 χρόνια, την 1η Ιανουαρίου 1986, στην εφημερίδα "ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ". Σαν να μην άλλαξε τίποτε σ' αυτό τον τόπο.

    Σημειώνω ότι όταν γράφηκε το άρθρο αυτό, η πολιτική και οικονομική κατάσταση της χώρας ήταν πολύ κακή. Είχε προηγηθεί το 1893, όταν ο Χαρίλαος Τρικούπης ομολόγησε δημοσίως: «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν». Βεβαίως το 1896 ήταν το έτος των πρώτων Ολυμπιακών Αγώνων και της νίκης του Σπύρου Λούη.   Το 1897 είχαμε τον ατυχή πόλεμο μέ την Τουρκία. Το 1898 επεβλήθη στην Ελλάδα διεθνής οικονομικός έλεγχος. Οι Μεγάλες Δυνάμεις εγκατέστησαν υπαλλήλους τους μας, οι οποίοι εισέπρατταν για λογαριασμό των ξένων τραπεζών μέρος από τά έσοδα των μονοπωλιακών επιχειρήσεων του Ελληνικού Κράτους. Πρωθυπουργός της Ελλάδας ήταν από το 1895 έως το 1897 ο Θεόδωρος Δηλιγιάννης, κύριος υπεύθυνος της πτώχευσης του 1893 και του διεθνούς οικονομικού ελέγχου.

     

    "Το εκήρυξεν ο θείος Όμηρος προ ετών τρισχιλίων: Είς οιωνός άριστος!. Αλλά τις έβαλεν εις πράξιν την συμβουλήν του θειοτάτου αρχαίου ποιητού; Εκ της παρούσης ημών γενεάς τις ημύνθη περί πάτρης;

    Ημύνθησαν περί πάτρης οι άστοργοι πολιτικοί, οι εκ περιτροπής μητρυιοί του ταλαιπώρου ωρφανισμένου Γένους;

    Άμυνα περί πάτρης δεν είναι αι σπασμωδικαί, κακομελέτητοι και κακοσύντακτοι επιστρατείαι, ουδέ τα σκωριασμένης επιδεικτικότητος θωρηκτά.

    Άμυνα πετρί πάτρης θα ήτο η ευσυνείδητος λειτουργία των θεσμών, η εθνική αγωγή, η χρηστή διοίκησις, η καταπολέμησις του ξένου υλισμού και του πιθηκισμού, του διαφθείραντος το φρόνημα και εκφυλίσαντος σήμερον το έθνος, και η πρόληψις της χρεωκοπίας.

    Τις ημύνθη περί πάτρης; Και τι πταίει η γλαυξ, η θρηνούσα επί ερειπίων; Πταίουν οι πλάσαντες τα ερείπια. Και τα ερείπια τα έπλασαν οι ανίκανοι κυβερνήται της Ελλάδος.

    Και σήμερον, νέον έτος έρχεται. Και πάλιν τι χρειάζονται οι οιωνοί; Οιωνοί είναι τα πράγματα.

    Μόνον ο λαός λέγει. Κάθε πέρσυ και καλλίτερα.

    Ας ευχηθώμεν το ερχόμενον έτος να μη είναι χειρότερον από το έτος το φεύγον".

     

    Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

    Εφημερίς "Ακρόπολις", 1 Ιαν. 1896