ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΙ ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ...

Περήφανη δήλωση για το θέμα εφραιμ από το Ελληνικό ΥΠΕΞ προς τους Ρώσους “ η Ελλάδα δεν δέχεται υποδείξεις…..”

Ἀναρτήθηκε ἀπὸ τὸν/τὴν filologos10

ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ
….Εμείς υποδείξεις δεχόμαστε μόνο από τους αμερικανούς τους γερμανούς τους γάλλους ενίοτε και από κανένα ιδιώτη μεγαλοεπενδύτη.
Εμείς είμαστε μια κυρίαρχη χώρα άσχετα εάν έχουμε γερμανό πρωθυπουργό και έχουμε καταλύσει την δημοκρατία στην χώρα μας.
Εμείς ξευτιλίζουμε καθημερινά τον λαό μας βγαίνοντας στο εξωτερικό κατηγορώντας τον σαν τεμπέλη και κλέφτη.
Εμείς έχουμε ορυκτό πλούτο και τόσα χρόνια δεν τον εκμεταλλευόμαστε γιατί δεν μας αφήνουν οι “σύμμαχοι” μας οι αμερικανοί.
Εμείς που ούτε κονσέρβα δεν μπορούμε να ανοίξουμε να φάμε εάν δεν ρωτήσουμε τους νταβατζηδες μας μιλάμε και λέμε σε ποιους, στους Ρώσους ότι και καλά δεν δεχόμαστε υποδείξεις .
Ποιος σοβαρός άνθρωπος σε ολόκληρο τον πλανήτη θα ακούσει αυτή την δήλωση των ξεπουλημένων και προδοτών Ελλήνων κυβερνόντων και δεν θα πεθάνει στο γέλιο.
Θέλει περίσσιο θράσος να ισχυρίζεσε ότι δεν δέχεσαι υποδείξεις απο αλλες κυβερνήσεις την στιγμή που έχεις προδώσει, ξεπουλήσει και εξαθλιώσει όλο τον λαό σου για να εξυπηρετήσεις τα συμφέροντα των απανταχού της γης απατεώνων.
Είσαστε για πολλές κλωτσιές και στο τέλος δεν θα τις αποφύγετε .
Το ευτύχημα της υπόθεσης είναι ότι οι Ρώσοι και να ήθελαν δεν θα μπορούσαν να σας πάρουν στα σοβαρά λόγο του μη έντιμου πρότερου βίου σας.
Από την άλλη ξέρουν πολύ καλά ότι αυτά που λέτε δεν εκφράζουν τον Ελληνικό λαό ο όποιος έχει ιδιαίτερα φιλικά αισθήματα για τον δικαιολογημένα υπερήφανο λαό της Ρωσίας ….
lalipouli

ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ, ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ CONPLAN ΚΑΙ ΟΣΑ ΜΑΣ ΚΡΥΒΟΥΝ...

Γράφει ο Λουκάς Δ. Συμπεράς*

Το καλοκαίρι του 2004, ο τότε Αμερικανός υπουργός Άμυνας, Ντόναλντ Ράμσφελντ, ενέκρινε μία άκρως απόρρητη έκθεση με την ονομασία «Προσωρινή Διαταγή Συναγερμού για Παγκόσμια Πλήγματα», μέσω της οποίας ζητούσε από τις Αμερικανικές Ένοπλες Δυνάμεις πλήρη ετοιμότητα, σε συνθήκες μόνιμου συναγερμού έτσι ώστε να επιτεθούν σε εχθρικές για τις ΗΠΑ χώρες που αναπτύσσουν όπλα μαζικής καταστροφής, όπως είναι το Ιράν και η Βόρεια Κορέα.
Το συγκεκριμένο σχέδιο, με την κωδική ονομασία CONPLAN 8022, είχε γνωστοποιηθεί ένα χρόνο νωρίτερα και ουσιαστικά προέβλεπε προληπτικές επιθέσεις εναντίον του Ιράν και της Βόρειας Κορέας τότε, βασισμένες σε σχέδιο «αστραπή» που θα έπρεπε να ολοκληρωθεί το αργότερο σε δώδεκα ώρες.
Η δημιουργία του συγκεκριμένου σχεδίου σύμφωνα με Αμερικανικές πηγές ξεκίνησε μετά την γνωστή σε όλους τρομοκρατική επίθεση της 11^ης Σεπτεμβρίου στους δίδυμους πύργους.
Το σχέδιο CONPLAN 8022 δεν ήταν ένα απλό σχέδιο. Αποτελούσε ένα σχέδιο πολεμικού σεναρίου εναλλακτικά ...παγκόσμιας κλίμακας που μέσω αυτού θα μπορούσαν να πληγούν στρατηγικής σημασίας εχθρικοί στόχοι ακόμη και αρκετά μέτρα κάτω από τη γη σε χρόνο τέτοιο που δεν θα άφηνε στον εχθρό περιθώρια αντίδρασης.
Το συγκεκριμένο σχέδιο, στηριζόταν ουσιαστικά στον απόλυτο αιφνιδιασμό ενώ περιελάμβανε εναλλακτικά τα ακόλουθα δύο σενάρια:
- Οργανωμένη επίθεση με βομβαρδισμούς επιλεγμένων στόχων, παράλληλες σφοδρές κυβερνοεπιθέσεις και ταυτόχρονη διείσδυση ειδικών δυνάμεων στο εχθρικό έδαφος, ή
- Γενική επίθεση με όπλα μαζικής καταστροφής που θα επέφεραν το απόλυτο χάος ακόμη και σε υπόγειες εγκαταστάσεις με συνέπεια την ολοκληρωτική εξουδετέρωση του εχθρού.
Το δεύτερο σενάριο για να πραγματοποιηθεί θα ήθελε πρωτίστως την έγκριση σχετικής προεδρικής απόφασης που χωρίς υπερβολή θα παρέπεμπε σε μια επίθεση με πυρηνικά μέσα.
 

Το καλοκαίρι του 2008 δημοσιεύτηκε ότι το αμφιλεγόμενο (λόγω πολλών αντιδράσεων) σχέδιο CONPLAN 8022 ακυρώθηκε από τα πλάνα της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ.
Την συγκεκριμένη απόφαση αμφισβητούν ακόμη και σήμερα ορισμένοι Αμερικανοί αναλυτές οι οποίοι θεωρούν πως το συγκεκριμένο σχέδιο παραμένει εν ενεργεία αν και εφόσον καταστεί αναγκαίο να χρησιμοποιηθεί.
Αυτά που δεν μας λένε…
Ο καθένας μπορεί κάλλιστα να αναρωτηθεί γιατί οι ΗΠΑ έχουν τόση μανία ενάντια στο Ιράν με το οποίο τη δεκαετία του ’70 είχαν φιλικές σχέσεις. Σε κάθε περίπτωση είναι ξεκάθαρο ότι το Ιράν άλλαξε στάση και κατ’ επέκταση την εξωτερική του πολιτική μετά την άνοδο στην εξουσία του Αγιατολάχ Χομεϊνί τη δεκαετία του ’80. Από τότε οι σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ – Ιράν άρχισαν να δοκιμάζονται ενώ κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει την στάση και το ρόλο των ΗΠΑ στον δεκαετή πόλεμο μεταξύ Ιράκ-Ιράν.
Η απόφαση των ΗΠΑ ώστε να επιτεθούν στο Ιράν έχει να κάνει με το ότι το Ιράν συγκαταλέγεται πια στις ριζοσπαστικές ισλαμικές χώρες, σχεδιάζει στο άμεσο μέλλον να ηγηθεί της Μέσης Ανατολής και στο έμμεσο μέλλον να γίνει μέχρι και υπερδύναμη, ενώ παράλληλα συνεργάζεται στενά με τρομοκρατικές για τις ΗΠΑ οργανώσεις (π.χ. Χεζμπολάχ).
Ωστόσο, υπάρχουν και ορισμένοι ακόμη λόγοι που οι ΗΠΑ αντιδρούν στις αποφάσεις του Ιράν λόγω που θίγονται τα συμφέροντά τους. Σύμφωνα με κάποιους το περιβόητο σχέδιο με την κωδική ονομασία CONPLAN 8022 δεν ήταν/είναι τίποτε άλλο από ένα προκάλυμμα ενός μυστικού οπλικού πυρηνικού προγράμματος με απώτερο σκοπό την Αμερικανική κυριαρχία στο παγκόσμιο οικονομικό γίγνεσθαι.
Τον Αύγουστο του 2005 ο Μάικλ Σβαρτς τόνισε στην εφημερίδα ASIA TIMES ότι ένας από τους λόγους που οι ΗΠΑ θέλουν να ελέγξουν το Ιράν δεν είναι οι πιο πάνω προαναφερθείς λόγοι, αλλά η προσέγγιση του Ιράν με την Κίνα. Το 2005 είναι γεγονός ότι ολοκληρώθηκε μία από τις μεγαλύτερες συμφωνίες μεταξύ Τεχεράνης – Πεκίνου που προέβλεπε εισαγωγή στη Κίνα πετρελαίου αξίας 70 δις δολαρίων. Η συγκεκριμένη συμφωνία ήταν η μεγαλύτερη σε όγκο κέρδους από πλευράς Ιράν την τελευταία τότε δεκαετία.
Δεν είναι τυχαίο ότι από τα τέλη του 2004 η Κίνα μέσω του τότε υπουργού Εξωτερικών της, Λι Ζαοσίνγκ, διαβεβαίωνε τον τότε πρόεδρο του Ιράν Μοχάμεντ Χαταμί και μετέπειτα (σημερινό) Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ, ότι θα ασκήσει βέτο σε οποιοδήποτε σχέδιο απόφασης του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών για επιβολή κυρώσεων στο Ιράν, όπως και τελικά έπραξε έξι χρόνια αργότερα...
Με την Αμερικανική εισβολή στο Ιράκ ακυρώθηκαν συμφωνίες πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων μεταξύ Ιράκ και Κίνας. Άλλες χώρες που επλήγησαν οικονομικά ήταν η Γερμανία, η Γαλλία όπως και η Ρωσία. Ωστόσο ο μεγάλος χαμένος ήταν η Κίνα λόγω της εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων του Αλ Αντάμπ. Κίνα και Ρωσία δεν έχουν ξεχάσει ότι οι αποφάσεις των ΗΠΑ κατά καιρούς τις «ματώνουν» οικονομικά και σε καμία περίπτωση δεν είναι μυστικό ότι κατά καιρούς προσπάθησαν να προμηθεύσουν με πυραυλικά συστήματα την Τεχεράνη.
Η τακτική των ΗΠΑ στο Ιράκ δεν ωφέλησε καθόλου Κίνα και Ρωσία και γι' αυτό δεν θέλουν να επαναληφθεί κάτι σχετικό.
Στην περίπτωση του Ιράν το ενδεχόμενο επίθεσης με τον οποιοδήποτε τελικά τρόπο είναι πέρα για πέρα ορατό. Όπως όλα όμως δείχνουν, το Ισραήλ από μόνο του δεν μπορεί να φέρει σε πέρας μια τέτοια επιχείρηση γιατί υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να εμπλακούν άμεσα εναντίον του η Χαμάς και η Χεζμπολάχ. Ο ρόλος της Τουρκίας μπορεί να έχει αναβαθμιστεί τελευταία ωστόσο μετά την πρόσφατη εξέλιξη με την υγεία του Ερντογάν τα πράγματα περιπλέκονται και μπορεί να χαρακτηριστούν έως και …επικίνδυνα.
Το 2012, ας ελπίσουμε να είναι ειρηνικό και να διαψευστούν τα γνωστά και πολλά σενάρια περί καταστροφών και καταρρεύσεων.
Τα οικονομικά συμφέροντα είναι αλληλένδετα με εκείνα που εφαρμόζονται στην εξωτερική πολιτική κάθε χώρας. Από την άλλη πλευρά, καλό είναι να θυμηθούμε και την φράση του Αμερικανού βετεράνου Σμήναρχου εα, Σαμ Γκάρντινερ το Δεκέμβριο του 2004 στο περιοδικό “Atlantic Monthly”: «Δεν έχετε στρατιωτική λύση για τα θέματα του Ιράν; Κάντε κάτι να δουλέψει η διπλωματία» και μάλλον έχει δίκιο ακόμη και σήμερα αρκεί να μελετήσουμε σωστά τα γεγονότα και τις εξελίξεις γύρω μας…
*Ο Λουκάς Δ. Συμπεράς είναι διαχειριστής του GEOPOLITICS & DAILY NEWS και αρθρογραφεί παράλληλα στο: ANALYSTS FOR CHANGE

GEOPOLITICS & DAILY NEWS

Posted in Ετικέτες GEOPOLITICS - DAILY NEWS, Απόψεις, ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ |

ΧΩΡΑ ΧΑΡΑΣ...

Χώρα Χαράς Χωρίον Χωρίς Χάρη

Γεωγραφικά ενας τόπος ευλογημένος, εύφορος, πλούσιος.Πολιτικά ενας τόπος που ο λαός του είναι καταδικασμένος να μην μπορεί να ζήσει εν ειρήνη σε καιρό ειρήνης. Γεωγραφικά ενας τόπος που θες να ζείς. Πολιτικά ενας τόπος που σε διώχνει μακρυά του.Στο καταπράσινο καταφύγιο, καθισμένος στην σκιά του γεροπλάτανου, ακούγοντας το γάργαρο κελάρισμα του ρυακιού να σμίγει με την μελωδία των αηδονιών, με τις αισθήσεις μου σε κατάσταση γαλήνης αναμεμειγμένης με ηδονή, ενώ όλος ο κόσμος ήταν μια όαση ηρεμίας, το αδύναμο αεράκι του βουνού μου έστειλε....ενα σκουπίδι γεμάτο με σκουπίδια! Ενα και μοναδικό φύλλο εφημερίδας παρασυρμένο απ' το σάλεμα του αέρα έφτασε στα πόδια μου. Ενα και μοναδικό φύλλο χαρτιού, που έφτανε για να καταστρέψει την αίσθησή μου.Σε μία και μόνο σελίδα του τύπου χώρεσε η Ελλάδα του πολιτικού ξεπεσμού. Το απίθανο αυτό κωλοχανίο, που όπως τα πεντάστηλα ενός φύλλου φανέρωναν, πάσχει απο διάβρωση ηθών, ανικανότητα λειτουργών, ανυπαρξία συστήματος, απαξιωμένη ηγεσία, έλειψη οραμάτων και αγωνιστών. Σε ένα και μόνο φύλλο πρόλαβα να "ανακαλύψω", παπάδες δοσίλογους που μετέτρεψαν την πίστη σε εμπόρευμα, δικαστικούς να παραιτούνται λόγω έξωθεν επέμβασης συμφερόντων στα καθήκοντά τους, πολιτικούς ηγέτες να εμπαίζουν τον λαό που κακοποιούν ασύστολα, ανύπαρκτους μηχανισμούς που ξεσκίζουν καθημερινά τους πολίτες σε κάθε είδους δημόσιες υπηρεσίες, επίορκους γιατρούς που απαιτούν μαύρο χρήμα έναντι φτωχών υπηρεσιών, δημοσιογράφους που έχουν να πληρωθούν 6 μηνες, ΔΕΚΟ εν μέσω οικονομικής κρίσης να ζητούν αυξήσεις για την παροχή λαικών υπηρεσιών πρώτης ανάγκης και την ίδια στιγμή να λειτουργούν ως φοροεισπράκτορες, φοροφυγάδες που δεν πλήρωσαν και δεν πρόκειται να πληρώσουν, εταιρίες που χρωστούν ενώ δεν υπάρχουν, υπαλλήλους πολεοδομιών που με μισθούς πείνας διατηρούν οικόπεδα φιλέτα και μεζονέτες, εργοδότες που απαιτούν εκβιαστικές συμβάσεις, υγεία που νοσεί, ασφαλιστικούς φορείς που επενδύουν και χάνουν τα ασφάλιστρα των ασφαλισμένων τους και δεν δίνουν λογαριασμό σε κανέναν, εφοριακούς που τα αρπάζουν, τελωνιακούς που τελωνίζουν προς όψελός τους, δρόμους γεμάτους κινδύνους και έργα μαιμούδες που κοστίζουν όσο ενα ταξίδι στον αστερισμό του Ωρίωνα, δημοτικούς άρχοντες που τρώνε με 10 μασέλες, γερόντους που προσπαθούν να ζήσουν τις οικογένειες των παιδιών τους με 650 ευρώ το μήνα, πολίτες με δερμάτινες καμπαρτίνες να τρώνε στα δημοτικά συσίτια, μέσα μαζικής μεταφοράς πνιγμένα απο τους νεοζητιάνους, ντουλάπες που έχουν μετατραπεί σε οπλοθήκες, εμπόρους θανάτου που μόνο καταστήματα δεν έχουν ανοίξει ακόμη στο κέντρο της πόλης, προγράμματα καναλιών που προκαλούν εγκεφαλικά κατα συροή και κατ' εξακολούθιση, μαρίνες γεμάτες απο σκάφη αναψυχής με ξένες σημαίες, ανακοινώσεις για αντιδράσεις συλλόγων γονέων για την κατάντια της παιδείας, εφέδρους του δημοσίου που αντικαθίστανται την ίδια στιγμή απο εισαγόμενους μέσω της πίσω πόρτας κομματόσκυλους στην δημόσια "αεργία" για λόγους ψηφοθηρικούς, και άρθρα για τις θεωρίες του τέλους της ζωής εντός του έτους που έρχεται! Μα πώς χώρεσαν όλα αυτά σε μια και μόνη σελίδα εφημερίδας?? Πως χωρούν όλα αυτά σε μία και μόνη χώρα??Τα αηδονάκια λες και κατάλαβαν τι διάβαζα τόση ώρα, έπαψαν το κελάιδισμά τους. Το αεράκι σταμάτησε το ταξίδι του λες και φοβήθηκε μήπως ξαναφέρει άθελά του και άλλο φύλλο εφημερίδας. Το κελάρισμα του ρυακιού πάγωσε στα αυτιά μου που βούιζαν πλέον απο την ανεβασμένη πίεση του κυκλοφοριακού μου. Εχω ανάγκη απο την προηγούμενη ηρεμία. Εχω άμεση ανάγκη απο την γαλήνη της φύσης της χώρας μου. Να φύγω απο εδώ αλλά να παραμείνω εδώ. Θέλω να ακούω τα αηδόνια..οχι τις ειδήσεις, θέλω να βλέπω το πράσινο..οχι τους πράσινους, θέλω να μιλώ με το νεράκι..οχι με τον υπάλληλο της ύδρευσης. Θέλω να ζω στην Χώρα χαράς..οχι στο χωρίον χωρίς χάρη!

Πηγή: Χώρα Χαράς Χωρίον Χωρίς Χάρη --- RAMNOUSIA

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΘΝΟΣ ΑΛΗΤΙΚΟ ???

Λέω να σας πω τα κάλαντα με τον δικό μου τρόπο: απομυθοποιητικά. Έτσι, για να μην έχουμε αυταπάτες τη νέα χρονιά! Είναι κατά τη γνώμη μου η πιο χρήσιμη υπηρεσία αυτή την ώρα προς την κοινωνική αναπαράσταση του ελληνικού λαού, ο οποίος εμφανίζεται σοκαρισμένος, ζαλισμένος και σε μεγάλο βαθμό ηθικά εξασθενημένος. Φυσιολογικά πράγματα που έχουν συμβεί και αλλού, όταν η τύχη μιας χώρας περνά στα χέρια υπερεθνικών παραγόντων, όπως είναι για παράδειγμα το ΔΝΤ, η τρόικα, κλπ.

Αν και πολύ εξυπηρετεί μία μερίδα τουλάχιστον εκ των εθνικιστών, να εμφανίζουν τους Έλληνες ως έθνος ανάδελφο, στην ουσία αυτοί μαζί με όλους τους άλλους που πολιτεύονται με κανόνα είτε τον εθνικισμό, είτε την παγκόσμια διακυβέρνηση, αντιλαμβάνονται την χώρα ως πυρήνα ενός έθνους αλήτικου. Είναι αλητεία με έντονα στοιχεία εκπόρνευσης, να θεωρεί κανείς ότι η ελληνική κοινωνία οφείλει να παραδώσει εθνικό πλούτο και κοινωνικό κεφάλαιο σε αλλοδαπά συμφέροντα, τα οποία ως αντάλλαγμα θα προσφέρουν στην χώρα τούτα που γνώρισαν όλες οι περιοχές του κόσμου υπό καθεστώς αποικιοκρατίας. Δηλαδή, στήριξη μιας τάξης μεταπρατών, πολιτικών και στρατιωτικών για να λειτουργήσουν τους μηχανισμούς επιβολής και νομιμοποίησης εξευτελιστικών καθεστώτων εκμετάλλευσης ανθρώπων και φυσικών πόρων από μονοπωλιακούς παράγοντες.

Είναι να ντρέπεσαι που είσαι Έλληνας παρακολουθώντας παράγοντες της ελεεινής ξενόδουλης δεξιάς είτε να αβαντάρουν ρωσικά συμφέροντα στην χώρα μας, είτε ισραηλινά, στο αμυντικό και ενεργειακό κυρίως πεδίο, φέρνοντας τις διεθνείς σχέσεις της Ελλάδας δεκάδες χρόνια πίσω: με την λογική εκμετάλλευσης που διέπει κάποιες πλούσιες σε ενεργειακές πηγές ή άλλης μορφής φυσικών ή παραγωγικών πόρων, αλλά απολύτως φτωχές και ταπεινές χώρες της Αφρικής και μερικές της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής. Όπως είναι απολύτως καταθλιπτικό να παρατηρείς παράγοντες της λεγόμενης κεντροαριστεράς και φιλελεύθερης δεξιάς να πολιτεύονται με γνώμονα το χρεοστάσιο, τις «δόσεις» από την ΕΕ και το ΔΝΤ και μία μοναδική στον κόσμο ερμαφρόδιτη και παραπλανητική διαδικασία αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους, έτσι ώστε να αναδιοργανωθεί δήθεν το κράτος και να εναρμονισθεί οικονομία και διοίκηση με ένα ανύπαρκτο στην ουσία, ευρωπαϊκό πρότυπο.

Αν θελήσεις να εμβαθύνεις στον κυρίαρχο πολιτικό λόγο που συστηματοποιείται στην χώρα μας αναφορικά με την κρίση, θα διαπιστώσεις ότι η έννοια της πολιτικής κοινότητας που χαρακτηρίζει εθνικές αναπαραστάσεις, συνδέεται με μορφές εκμετάλλευσης και όχι χειραφέτησης (να χειραφετηθούμε από τους μεν για να παραδοθούμε προς αποικιοκρατική εκμετάλλευση στους δε) . Η μορφή του εκμεταλλευτή μόνον διαφέρει, όπως ασφαλώς και η επιχείρηση νομιμοποίησής του ως ζωτικού παράγοντα για την ύπαρξη και ευημερία έθνους και λαού. Τελευταία μάλιστα και καθόλου τυχαία, ακροδεξιοί, κεντροδεξιοί και κεντροαριστεροί αγωνίζονται, προβάλλοντας την απειλή της Τουρκίας, να παραδώσουν την χώρα σε συμφέροντα που υπηρετεί το αμερικανοεβραϊκό λόμπι με αιχμή του δόρατος την μιλιταριστική δομή του Ισραήλ, που αποτελεί έναν μόνιμο παράγοντα αστάθειας στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Αφού πρώτα το διαπλεκόμενο καθεστώς εξασθένησε και χρεοκόπησε την χώρα μέσω του πελατειακού κράτους που ενδυνάμωσε την αποβιομηχάνιση την οποία προκάλεσε και την δραματική υποβάθμιση του πρωτογενούς τομέα που επέφερε, καθώς και με την ένταξή μας στην ζώνη του ισχυρού ευρώ η οποία διέστρεψε απολύτως το αναπτυξιακό μοντέλο που όφειλε να ακολουθήσει μία αναπτυσσόμενη χώρα, τώρα διαμορφώνει κλίμα για να βγάλει πλουτοπαραγωγικές πηγές στο σφυρί, να θεσπιστούν ειδικές ζώνες εκμετάλλευσης και να κινεζοποιηθεί το εργατικό δυναμικό. Το ερώτημα δεν είναι πώς η χώρα θα αποκτήσει πραγματική αυτοκυβέρνηση, δημοκρατία και σχέσεις αμοιβαίου και ισορροπημένου συμφέροντος με τους διεθνείς παράγοντες, αλλά το πώς θα γύρει υπέρ του ενός ή του άλλου, συνομολογώντας συμβάσεις αποικιακού χαρακτήρα ή αποδεχόμενη την ένταξή της σε μηχανισμούς νεοαποικιακού χαρακτήρα. Δηλαδή, για να το εκφράσω σχηματικά – κατά τη γνώμη τους - η Ελλάδα του 21ου αιώνα είτε θα πρέπει να μετατραπεί σε Νιγηρία (με ρωσικές και ισραηλινές εταιρίες στο ρόλο δυτικών), είτε σε κάτι χειρότερο από αυτό που οραματίστηκαν κάποτε Γερμανοί ναζί, ή Αμερικανοί μετά τον εμφύλιο. Οποιαδήποτε άλλη εκδοχή φαντάζει σε απερίγραπτους συμπατριώτες μας που προωθούν την αλήτικη εκδοχή του έθνους, εμφανιζόμενοι ως υπερεθνικιστές ή σύγχρονοι οραματιστές της παγκοσμιοποίησης, κάτι που θα μοιάζει με το καθεστώς της Β. Κορέας!!

Πρόκειται ασφαλώς για αγοραία αντίληψη και χυδαιότητα που κάνει πολιτική, εκμεταλλευόμενη την κρίση για να παραδώσει την χώρα και την κοινωνία σε φιλόδοξους επιβήτορες του διεθνούς καπιταλισμού. Μόνον που τούτο επιχειρείται πλέον απροσχημάτιστα. Εμφανίζονται και προβάλλονται ζωτικού χαρακτήρα για τον ελληνισμό και την ελληνική κοινωνία, απειλές και «εκδίδονται» τελεσιγραφικού χαρακτήρα «προσφορές» σχεδόν από τους πάντες (Γερμανούς, επιτρόπους, χρηματιστές, Ρώσους, Ισραηλινούς και σε λίγο … Κινέζους). Ενώ από δίπλα και οι Τούρκοι αβαντάρουν διαρκώς με τον τρόπο τους αυτά τα συμφέροντα, τα οποία οι ημεδαποί ντίλερ προμοτάρουν για να σωθούμε δήθεν εκτός από την φτώχια και από τους διεκδικητικούς, άπιστους γείτονες! Μέσα σε αυτό το περιβάλλον μόνον αν ήταν ηλίθια η σημερινή ηγεσία της Τουρκίας δεν θα έμπαινε στο παιχνίδι. Χρυσή ευκαιρία διαφαίνεται και για την τουρκική ελίτ να μπει στο ανατολίτικο παζάρι που ξεκίνησε με τα απίθανα καμώματα της δικής μας ηγεσίας.

Είναι προφανές ότι οι διαπλεκόμενες ελίτ της Ελλάδας, χάνοντας την μεταπολεμική ισορροπία που εναρμόνιζε τα συμφέροντά τους, βάλθηκαν, κάνοντας πολιτικό στριπτίζ, να επιδείξουν την ελεεινή ταυτότητα εξάρτησης προς διάφορους και διαφορετικούς διεθνείς παράγοντες μέσω, είτε μιας νέας εθνικιστικής μυθοπλασίας που προφασίζεται ότι δήθεν κάνει γεωπολιτική, είτε ενός ψευδομεταμοντέρνου μύθου περί ευρωπαϊκής οικονομικής ενοποίησης και παγκόσμιας διακυβέρνησης που δήθεν κάνει γεωοικονομική. Σε επίπεδο δομής, πολιτικών σχέσεων δηλαδή, και οι δύο αυτοί μύθοι καταστρέφουν την μεταπολιτευτική διάσταση της ελληνικής εθνικής ταυτότητας και εκχυδαΐζουν το εθνικό συμφέρον, προσδίδοντάς του εμποροκρατικές, αποικιοκρατικές ορίζουσες.

Ο μόνος τρόπος για να πάψουμε να αυτοπαρουσιαζόμαστε ως «έθνος αλήτικο» είναι να γυρίσουμε την πλάτη σε αυτές τις ντόπιες σαπισμένες ελίτ και στους προπαγανδιστές τους και να ενδιαφερθούμε στα σοβαρά για τον εκδημοκρατισμό της χώρας και την οικονομική και πολιτική αυτοκυβέρνησή της. Αν θέλαμε όμως να είμαστε απολύτως ειλικρινείς, θα καταλαβαίναμε ότι αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί στο πλαίσιο του σημερινού πολιτικού συστήματος. Η συντριπτική πλειονότητα του πολιτικού προσωπικού είναι ενταγμένη σε μηχανισμούς διαπλοκής και εξυπηρετεί τελικά τα συμφέροντα των ντίλερ του «εθνικού συμφέροντος», το οποίο εκλαμβάνεται ως οικονομικό συμφέρον με την στενή έννοια για την τσέπη τους και ως μορφή δοτής ηγεμονίας. Δυστυχώς στην Ελλάδα οι κυρίαρχες πολιτικές τάξεις συνθέτουν ένα ηγεμονικό μοντέλο πάντα σε απόλυτη εξάρτηση από αλλοδαπά συμφέροντα. Η ένταξή μας στην ΕΟΚ και αργότερα στην ΕΕ ουδετεροποίησε κάπως αυτά τα συμφέροντα, όπως και την διαδικασία χρηματισμού ή αρπαχτής της πολιτικομεγαλοεπιχειρηματικής τάξης της χώρας. Η σημερινή περιθωριοποίησή μας στην Ένωση, η εξευτελιστική αποδυνάμωση του κράτους και η εμφανής παράλυση της ελληνικής κοινωνίας οδηγούν στην όξυνση του λόγου της εξάρτησης, όπως και στην τριβή ελληνικών παραγόντων που εκπροσωπούν διαφορετικά ξένα συμφέροντα.

Το τελευταίο τροφοδοτεί με νέα καύσιμη ύλη την διαπάλη των κυρίαρχων πολιτικοοικονομικών τάξεων, αλλά και την διαμάχη αλλοδαπών οικονομικών συμφερόντων για την επανατοποθέτησή τους στην Ελλάδα και στην ευρύτερη περιοχή της. Η απορρύθμιση, με άλλα λόγια, της οικονομίας και της διεθνούς πολιτικής της χώρας υποδαυλίζει τον συγκρουσιακό χαρακτήρα διαφορετικών κεφαλαιοκρατικών συμφερόντων με εστία την χώρα μας. Αυτό είναι πράγματι ένα πολύ επικίνδυνο φαινόμενο, το οποίο επιτέλους πρέπει να απασχολήσει την προοδευτική κοινωνία των πολιτών, τους σκεπτόμενους πατριώτες και τις ηγεσίες των αριστερών κομμάτων, που δεν μοιάζει να έχουν αντιληφθεί πού θα μπορούσε να καταλήξει αυτό το πραγματικό «κενό ασφαλείας» που προκαλείται αυτή την περίοδο στην περιοχή μας με επίκεντρο την Ελλάδα. Την σύμπραξη όλων των προοδευτικών και κοινωνικών δυνάμεων στην χώρα για την διαμόρφωση συνθηκών μιας εναλλακτικής ηγεμονίας μέσω μιας νέας (αριστερής) διακυβέρνησης, προτείνω πεισματικά τόσο καιρό, έχοντας στο μυαλό μου και αυτό το «κενό», το οποίο παρατηρώ διαρκώς να διευρύνεται.

Ο εκδημοκρατισμός σε συνδυασμό με το σύντομο ξεκαθάρισμα της θέσης της χώρας σε ένα πλαίσιο αυτοκυβέρνησης και απεξάρτησης από το νομισματικό μηχανισμό του ευρώ, είναι ο μοναδικός κανόνας ασφαλείας που θα πρέπει να διέπει τους πολιτικούς ορίζοντες οποιουδήποτε πολίτη και πολιτικού φορέα δεν είναι ενταγμένος σε αποικιοκρατικές, νεοαποικιοκρατικές, ή πελατειακές δομές. Τούτο προϋποθέτει μία στρατηγική της ευρύτερης αριστεράς σε συνεργασία με δημοκράτες πατριώτες από όλους τους πιθανούς και απίθανους πολιτικούς χώρους, έτσι ώστε η πολιτική πρωτοβουλία να ξεφύγει από το πλαίσιο της καθεστωτικής διαπάλης των μεταπρατικών, ξενόδουλων ελληνικών ελίτ.

Για να πάψουμε τη νέα χρονιά να εμφανιζόμαστε ως έθνος αλήτικο, θα πρέπει να πάψουμε να συμπεριφερόμαστε ως λαός διεφθαρμένος και ως πολιτεία έτοιμη να ανταλλάξει την ευημερία μίας ελίτ με το ανθρώπινο κεφάλαιο και τον υπόλοιπο πλούτο της πατρίδας μας. Όσο υπάρχουν και κυριαρχούν πολιτικές δυνάμεις που επιδιώκουν να διατηρήσουν την ηγεμονία εξευτελίζοντας και ξεπουλώντας ότι υπάγεται ευρύτερα στην λαϊκή κυριαρχία και στα εθνικά συμφέροντα, ενώ οι αντικειμενικά ευαισθητοποιημένοι αριστεροί όλων των αποχρώσεων αδυνατούν να παρέμβουν συλλογικά σε αυτή την διαδικασία, η γενικότερη ασφάλεια της χώρας θα διακυβεύεται και μάλιστα ολοένα και περισσότερο.
Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Πηγή: Είμαστε έθνος αλήτικο; --- RAMNOUSIA

ΕΡΓΟ ΓΝΩΣΤΟ... ΧΙΛΙΟΠΑΙΓΜΕΝΟ...

Απ’ το Αργεντινάζο ως την ελληνική καταστροφή

Ἀναρτήθηκε ἀπὸ τὸν/τὴν filologos10

Από το Μαρικάκι
«Ο κόσμος αναρωτιέται πώς μπορεί μια χώρα να ξανακάνει αυτά που κατέστρεψαν εμάς. Όταν βλέπουν ότι είναι οι ίδιες συνταγές που επαναλαμβάνονται, οι απλοί άνθρωποι τραβάνε τα μαλλιά τους και λένε “ μα είναι αυτοκτονία”». Η περιγραφή ανήκει στον αργεντίνο κοινωνιολόγο και συγγραφέα Πέντρο Μπρίγκερ ο οποίος μεταφέρει, σε συνέντευξή του στην «Κυριακάτικη Αυγή» την γενικευμένη αίσθηση των αργεντίνων για τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα ότι «πρόκειται για έργο που το έχουμε ξαναδεί».
Το κακό είναι ότι το έργο το έχουμε ξαναδεί κι εμείς, είναι κομμάτι της ιστορίας μας καθώς από συστάσεως του ελληνικού κράτους ο δανεισμός από τους διεθνείς τοκογλύφους οδήγησε τη χώρα σε χρεοκοπία τέσσερις – πέντε φορές μέχρι σήμερα καθιστώντας την λάφυρο στους «δανειστές», κι εμποδίζοντάς την να ορθοποδήσει και να συγκροτηθεί σε πραγματικά αυτόνομο και κυρίαρχο κράτος. Αλλά όσο ο κόσμος υιοθετεί τα διάφορα «μαζί τα φάγαμε» φαίνεται ότι το χούι των χρεοκοπιών επ’ ωφελεία των δανειστών θα μας συνοδεύει για καιρό ακόμα.
«Όταν ακούει κανείς τον Πολ Τόμσεν από το ΔΝΤ να λέει ότι η χώρα σας πρέπει να εγκαταλείψει τα “ ταμπού” και να ιδιωτικοποιήσει τα πάντα», συνεχίζει τη διήγησή του ο αργεντίνος συγγραφέας, «σαστίζει γιατί αυτά ακριβώς λέγανε και σε εμάς πριν από είκοσι χρόνια. Η δεκαετία του ’90 ήταν η δεκαετία του νεοφιλελεύθερου μύθου και της συναίνεσης της Ουάσιγκτον. Η κεντρική ιδέα ήταν ότι ο νεοφιλελευθερισμός θα έλυνε ως διά μαγείας κάθε πρόβλημα με τις μαζικές ιδιωτικοποιήσεις αφού το Δημόσιο ήταν αναγκαστικά ταυτισμένο με τη διαφθορά και την κακοδιαχείριση.Όταν λοιπόν ένας Αργεντινός ακούει σήμερα τον Παπαδήμο, γνωρίζει ότι αυτός είναι ο πολιτικός λόγος της δεκαετίας του ’90». Με άλλα λόγια το “ εμμονικό” (έως και “ δαιμονικό”) και το “ παρωχημένο” σχέδιο του ΔΝΤ μας παρουσιάζεται εδώ εργαλείο σωτηρίας και ανασυγκρότησης της Νέας Ελλάδας
Παραταύτα, πολλοί, κυρίως εκείνοι που θίγονται λιγότερο από τα μονόπλευρα μέτρα, εξακολουθούν να πιστεύουν ότι άλλος δρόμος δεν υπάρχει ,απλώς θα ήθελαν λιγότερη βαρβαρότητα, ή εν πάση περιπτώση αυτή να φαίνεται λιγότερο, αντί να κατακλύζει τους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας στα πρόσωπα των αστέγων και των ζητιάνων.
Όμως ακόμη και οι βασικοί πολιτικοί παίκτες του προηγούμενου διαστήματος αδυνατούν πλέον να «πουλήσουν» αυτή την πολιτική που δύο χρόνια μετά έκανε εμφανή την καταστροφή για την οποία διάφοροι προειδοποίούσαν από την αρχή. Αδυνατούν πλέον να «ωραιοποιήσουν» τις θυσίες των πολλών και να τις παρουσιάσουν ως εγγύηση για ένα καλύτερο αύριο. Και παίρνουν τις αποστάσεις τους από τον τεχνοκρατικό λόγο του Παπαδήμου ο οποίος ούτως ή άλλως λίγο εκ της ιδιοσυγκρασίας του, λίγο εκ της αποστολής του, λίγο εκ του «βεβαρημένου» παρελθόντος του δεν μπορεί να «σερβίρει» όραμα ούτε στους οπαδούς των τεχνοκρατικών λύσεων.
Κι έτσι οδεύουμε σε αργό θάνατο περιμένοντας να δούμε αν το Αργεντινάζο θα επαναληφθεί ή αν θα ξαναγραφετί με πολύ μελανότερα χρώματα…

"Βλέπω στην Ελλάδα όσα έζησα στην Αργεντινή"

Αίσθηση déjà vu προκάλεσε η Ελλάδα του 2011 στον πολυβραβευμένο δημοσιογράφο και συγγραφέα Πέδρο Μπρίγκερ που έζησε την "κόλαση" της οικονομικής κρίσης στην Αργεντινή του 2001.

Ο Αργεντινός βρέθηκε για τις ανάγκες ρεπορτάζ στην Ελλάδα και περιέγραψε την εμπειρία του από την οικονομική κρίση στον "Τύπο της Κυριακής", συμβουλεύοντας τους Έλληνες να μελετήσουν το παράδειγμά τους.
Οι εικόνες που αντίκρισε, όπως σημείωσε, του θύμισαν την Αργεντινή του 2001, τονίζοντας ότι βλέπει ομοιότητες ομοιότητες όχι μόνο στα μέτρα που επιβάλλονται από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και που είναι τα ίδια με αυτά που επέβαλαν στους ίδιους.
Αυτό που παρατήρησε ήταν ότι η πολιτική τάξη στην Ελλάδα συμπεριφέρεται με έναν τρόπο παρόμοιο με αυτόν της Αργεντινής, σημειώνοντας πως η μεσαία τάξη στην Ελλάδα έχει υποστεί ένα μεγάλο χτύπημα και θυμίζοντας πως στην Αργεντινή το 2001 είχαν τους νεόπτωχους.
"Πέρασα από τον σταθμό του Μετρό στην Πανεπιστημίου και είδα μια εικόνα που με συγκλόνισε. Από τη μία τα υπέροχα κτίρια του Πανεπιστημίου και της Βιβλιοθήκης, από την άλλη μια ομάδα μεταναστών να πουλάει μικροπράγματα, αγωνιώντας μην έρθει η αστυνομία, και παραδίπλα μια ομάδα ναρκομανών που "χτύπαγαν ενέσεις" σε κοινή θέα.
Από την άλλη πλευρά βρίσκονταν γιατροί του κόσμου που μοίραζαν φαγητό σε φτωχούς. Αυτές είναι χαρακτηριστικές εικόνες παρακμής, αποδόμησης της κοινωνίας", ανέφερε.
Συγκλονίστηκε από την ιστορία που του διηγήθηκε δημοσιογράφος για μία μητέρα που άφησε το παιδί της στον παιδικό σταθμό και δεν γύρισε να το πάρει γιατί δεν μπορούσε να το ζήσει. "Τρομερό! Αυτό μου θύμισε πολύ την Αργεντινή του 2001. Διάβασα, επίσης, την είδηση για τα συσσίτια στο σχολεία. Το ίδιο συνέβη και σε εμάς και ακόμη έχουμε συσσίτια σε κάποια σχολεία", σημείωσε.
Σε ερώτηση κατά πόσο υπάρχει στην Αργεντινή μία αίσθηση αλληλεγγύης για την Ελλάδα, ανέφερε ότι δεν φτάνουν εκεί πολλές λεπτομέρειες για το τι συμβαίνει στη χώρα μας.
"Η Αργεντινή υπήρξε το μεγάλο εργαστήριο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στη Νότιο Αμερική. Η Ελλάδα είναι αυτή τη στιγμή, κατά τη γνώμη μου, το μεγάλο εργαστήριο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στην Ευρώπη", παρατήρησε.
Όσο για τι θα συμβούλευε τους Έλληνες για να αντιμετωπίσουν την κρίση, ο Πέδρο Μπρίγκερ επισήμανε ότι κανείς δεν γνωρίζει τη λύση.
"Θα σας έλεγα μόνο να οργανωθείτε. Να βρείτε εναλλακτικές λύσεις για τα πάντα. Δικές σας λύσεις. Και να μελετήσετε το παράδειγμα της Αργεντινής, γιατί μπορείτε να πάρετε καλές ιδέες και να τις εφαρμόσετε με το δικό σας τρόπο. Το 2001 η Αργεντινή ήταν μία κόλαση. Στη γειτονιά μου ήταν όλοι άνεργοι. Σήμερα όλοι έχουν δουλειά και ζούνε καλά", κατέληξε.

NEWS247.GR

Ο ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ ΠΑΥΛΟΣ...

Σιατίστης Παύλος:Πρέπει να είμαστε ευνουχισμένοι για να τους ανεχόμεθα, πρέπει να είμαστε ευνουχισμένοι για να τους φοβόμαστε, πρέπει να είμαστε μαζοχιστές για να τους ακούμε, πρέπει να είμαστε ηλίθιοι για να περιμένουμε κάτι καλό από αυτούς.

Ἀναρτήθηκε ἀπὸ τὸν/τὴν filologos10

Ρομφαία κατά πάντων από τον Σιατίστης Παύλο
Μια και κάποιοι μας σπρώχνουν να μπούμε στο χορό, ας μπούμε.
Η πατρίδα μας ζει πρωτοφανείς συνθήκες κατάρρευσης, εξαθλίωσης, καταστροφής.
Ο λαός μας οδηγείται σε μια εξουθενωτική φτώχεια, αλλά και σε ένα απίστευτο εξευτελισμό.
Φτώχεια ο λαός μας έζησε και στο παρελθόν, αλλά τότε αυτή η φτώχεια μας έκανε περήφανους γιατί ήταν καρπός αντίστασης.
Σήμερα ο λαός μας ζει μια κατάσταση ντροπής και ευτελισμού.
Η Πατρίδα μας έγινε περίγελως του κόσμου. Ποιός φταίει;
Πρώτος και χειρότερος η πολιτική εξουσία αυτού του τόπου.
Μια εξουσία που κατέστρεψε το τόπο μόνο και μόνο για να συνεχίσει αδιατάρακτα τη νομή της.
Μήπως οι εκάστοτε κυβερνώντες δεν ήξεραν καλά μαθηματικά, καλή οικονομία, καλή λογιστική; Τα ήξεραν όλα.
Τα έβλεπαν όλα και όμως συνέχισαν την πορεία προς την καταστροφή προκειμένου να νέμονται την εξουσία.
Υπήρξαν η ανίκανοι η διεφθαρμένοι η και τα δύο μαζί.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν αγάπησαν αυτόν τον τόπο. Δεν νοιάστηκαν για το λαό παρά μόνο για τις μεθόδους εξαπάτησής του. Δεν σεβάστηκαν αυτό τον τόπο.
Παρακολουθήσαμε τέτοιες απίστευτες στιγμές στις τηλεοράσεις μας τον τελευταίο καιρό που έδειξαν περίτρανα ότι δεν τους έννοιαζε η σωτηρία αυτού του τόπου παρά μόνο πως θα κρατήσουν η πως θα αποκτήσουν την εξουσία.
Παρακακολουθήσαμε την ιδιοκτησιακή αντίληψη που έχουν για το κράτος, καθώς ο προσωπικός τους πλουτισμός είναι πιο πολύ σημαντικός από τη σωτηρία της χώρας.
Σήμερα μας υποβάλλουν σε απίστευτες στερήσεις, οδηγούν τους πολίτες σε απόγνωση, εξοντώνουν τους ασθενέστερους, ποτέ τους εαυτούς τους, για να σώσουν δήθεν την χώρα.
Μας κουνούν απειλητικά το χέρι. Ποιοί θα μας σώσουν; αυτοί που μας κατέστρεψαν;
Αυτοί που λεηλάτησαν αυτόν τον τόπο; Και γιατί δεν μας έσωσαν τόσα χρόνια; Τώρα έγιναν ικανοί;
Αλλά για ποιο λόγο να σώσουν την Ελλάδα, όταν θα έχουν αφανίσει το λαό της; Μήπως και πάλι για την πάρτη τους.
Ο «πολύς» αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης είπε τη χαρακτηριστική φράση «Μαζί τα φάγαμε».
Πρόκειται για πολύ σημαντική ομολογία, αλλά και αποκάλυψη μιας νοοτροπίας.
Της νοοτροπίας που ήθελε το Κράτος ιδιοκτησία δική τους. Και επειδή θεώρησαν το Κράτος ιδιοκτησία τους γι’αυτό το λεηλάτησαν και τα έφαγαν μαζί με την παρέα τους, αλλά όχι μαζί με το λαό.
Ναι κύριοι «τα φάγατε» μαζί με εκείνους που θεωρήσατε την Πατρίδα μας σαν ιδιοκτησία δική σας.
Πρέπει να είμαστε ευνουχισμένοι για να τους ανεχόμεθα, πρέπει να είμαστε ευνουχισμένοι για να τους φοβόμαστε, πρέπει να είμαστε μαζοχιστές για να τους ακούμε, πρέπει να είμαστε ηλίθιοι για να περιμένουμε κάτι καλό από αυτούς.
Το βράδυ των Χριστουγέννων η δημοσιογραφική αλητεία των Αθηνών οργίασε περιγράφοντας ανύπαρκτα σενάρια για ενδεχόμενα διαφυγής του Ηγουμένου του Βατοπεδίου.
Όλη η χολή και όλη η λάσπη των εξηρτημένων και ασυνείδητων δημοσιογράφων. Όχι, κύριοι.
Αν η δικαιοσύνη λειτουργούσε αληθινά εσείς θα είσασταν μέσα για την χρόνια παραπλάνηση και εξαπάτηση του λαού, για την προσπάθεια τρομοκράτησής του, για τη συνειδητή προσπάθεια σας να τσακίσετε την ελπίδα του.
Μάθαμε πλέον τις οβιδιακές μεταμορφώσεις σας. Με περισπούδαστο δήθεν ύφος και επιχειρήματα στηρίζετε το πολιτικό κατεστημένο αυτού του τόπου και τα συμφέροντα των ολίγων.
Γεμάτοι ειρωνία για όσους έχουν διαφορετική άποψη.
Όταν νοιώσατε ότι κινδυνεύετε, σαν τους ποντικούς πριν βουλιάξει το καράβι, επιχειρήσατε να διαχωρίσετε τάχα τον εαυτό σας.
Όταν είδατε την οργή του λαού προσπαθήσατε να σταθείτε απέναντι. Κάνατε τον «σκληρό» απέναντι στους ανθρώπους της εξουσίας.
Παίξατε το θέατρο σας με τους στην ουσία στενούς σας φίλους και συνεργάτες.
Κάνετε τους αυστηρούς δήθεν κριτές του κατεστημένου, ενώ στην πραγματικότητα είστε οι βασικοί στυλοβάτες του, οι σκληροί του βραχίονες, εσείς που δεν αφήσατε κανένα τίμιο άνθρωπο να φανερώσει την διαφοροποίησή του.
Υπήρξατε οι πιο στενοί συνεργάτες και προπαγανδιστές εκείνων που επιχείρισαν και επιχειρούν να πλήξουν την γλώσσα, την ιστορία και την πίστη αυτού του λαού για να κάμψουν τελικά το φρόνημα του, παράλλαλα με την προσπάθεια σας για τον εκμαυλισμό του μέσα από ποικίλες διόδους.
Πολεμήσατε με λύσσα την Εκκλησία γιατί ήταν και είναι ο μοναδικός αντίπαλος σας, γιατί ήταν και είναι πέρα από επί μέρους λάθη ανθρώπων η μοναδική αντίσταση.
Σκηνοθετήσατε σκάνδαλα και όταν κληθήκατε να τα αποδείξετε, δεν προσφέρατε καμμία απόδειξη. Συκοφαντήσατε με πάθος τήν Εκκλησία.
Την κατηγορήσατε ότι δεν πληρώνει φόρους, ποιοί; εσείς οι αληθινοί φοροφυγάδες και όταν κάποιοι αρμόδιοι κρατικοί υπάλληλοι σας διαβεβαίωσαν ότι η Εκκλησία πληρώνει φόρους εσείς συνεχίσατε τη συκοφαντία σε πείσμα της αλήθειας για να αποδείξετε το μέγεθος της διαφθοράς σας. Τρομοκρατηθήκατε όταν κυκλοφόρησε το κείμενο της Ιεραρχίας προς το λαό.
Ο λόγος; Τον είπε κάποιος από σας συνειδητά η ασυνείδητα σε πρωϊνή εκπομπή: «εγώ συμφωνώ με όσα λέει το φυλλάδιο. Είναι όλα αλήθεια! αλλά γιατί να τα λέει η Εκκλησία;»
Δεν σας ενδιέφερε και δεν σας ενδιαφέρει αν είναι αλήθεια, αλλά γιατί να την λέει η Εκκλησία.
Συνασπισθήκατε, συνεδριάσατε και οργανώσατε, εξηρτημένοι καναλάρχες και σιτιζόμενοι στα πρυτανεία της εξουσίας δημοσιογράφοι, την σπίλωση της Εκκλησίας και των ποιμένων της για να τσακίσετε την ελπίδα του λαού.
Κλείνετε μονίμως τα μάτια στο τεράστιο έργο αγάπης της Εκκλησίας, χάρις στο οποίο ο λαός δεν ξεσηκώθηκε ακόμη για να καταργήσει και εσάς και τα αφεντικά σας.
Κάνετε πως δεν το βλέπετε. Μιλάτε για αμύθητη εκκλησιαστική περιουσία, ενώ ξέρετε την αλήθεια.
Σας είπε επανειλημένα ο Αρχιεπίσκοπος ότι ψεύθεσθε, ότι κατακρεουργείτε την Εκκλησία και εσείς δεν είχατε το θάρρος να τον καλέσετε για να τον διαψεύσετε.
Γιατί η Εκείνος ψευδόταν η εσείς. Η όλη Του παρουσία σας χαλάει τη συνταγή γιατί σας εκθέτει. Εσείς όμως συνεχίζετε δόλια. Ξέρετε καλά το μάθημα.
Προσπαθείτε να πατάξετε τους ποιμένες για να σκορπίσετε τα πρόβατα και να τα παραδόσετε στους λύκους των οποίων είσθε πειθήνια όργανα.
Έχετε σπουδάσει καλά την παροιμία «συκοφάντει-συκοφάντει και κάτι μένει».
Από αυτή την αλήθεια ενοχλήθηκε και ο θλιβερός υπουργός και ζήτησε τον χωρισμό κράτους και εκκλησίας και την διακοπή της μισθοδοσίας του κλήρου.
Άμεσος ο εκβιασμός. Φθηνοί τρομοκράτες που νομίζουν ότι μπορούν να απειλήσουν την αλήθεια. Εκβιασμός που πηγάζει από τη φασιστική αντίληψη, ότι το κράτος είσθε εσείς.
Και παρά τα όσα χρωστάει στενό συγγενικό του πρόσωπο στο Δημόσιο, ο κύριος είναι ακόμη υπουργός.
Όλο αυτό το κατεστημένο επικάθισε σαν καρκίνος στα σπλάχνα του λαού και τον κατατρώγει. Υπονόμευσε τη ζωή και το μέλλον του.
Αλλά η ώρα του τέλους γι’αυτή την πολυεξαρτόμενη εξουσία που αντί να διακονεί δυναστεύει και απειλεί δεν είναι μακρυά. Η ώρα της ανατροπής δεν θα αργήσει.
Όσο κι’άν προσπαθείτε να υποδαυλίσετε τα ένστικτα των ανθρώπων και να παρουσιάσετε τους ευεργέτες του, την Εκκλησία του δηλαδή, σαν εκμεταλλευτές, η οργή του λαού θα ξεσπάσει επάνω σε όλους σας, τώρα που αρχίζουν να καταλαβαίνουν το παιχνίδι σας.
Ζηλώσατε τη δόξα του Νέρωνος. Καταστρέψατε την Ελλάδα και τώρα φοβισμένοι δείχνετε την Εκκλησία.
Ζει όμως Κύριος ο Θεός ημών και εσείς είσθε ήδη νεκροί και σεσηπότες. Θα συνεχίσουμε όμως πολύ σύντομα.
http://romfea.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=10389:q-q&catid=13

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑΣ

Η ιστορία της βασιλόπιτας, είναι μια ιστορία που συνέβηκε πριν
από εκατοντάδες χρόνια , πριν από 1500 χρόνια περίπου , στην πόλη Καισαρεία της
Καππαδοκίας, στη Μικρά Ασία. Ο Μέγας Βασίλειος ήταν δεσπότης της Καισαρείας και
ζούσε αρμονικά με τους συνανθρώπους του , με αγάπη , κατανόηση και
αλληλοβοήθεια.

Κάποια μέρα όμως , ένας αχόρταγος στρατηγός - τύραννος της
περιοχής , ζήτησε να του δοθούν όλοι οι θησαυροί της πόλης της Καισαρείας ,
αλλιώς θα πολιορκούσε την πόλη για να την κατακτήσει και να την λεηλατήσει. Ο
Μέγας Βασίλειος ολόκληρη τη νύχτα προσευχόταν να σώσει ο Θεός την πόλη.
Ξημέρωσε η νέα μέρα και ο στρατηγός αποφασισμένος με το στρατό του περικύκλωσε
αμέσως την Καισαρεία. Μπήκε με την ακολουθία του και ζήτησε να δει το Δεσπότη ,
ο οποίος βρισκόταν στο ναό και προσευχόταν.
Με θράσος και θυμό ο αδίστακτος στρατηγός απαίτησε το χρυσάφι της πόλης καθώς
και ότι άλλο πολύτιμο υπήρχε στην πόλη. Ο Μέγας Βασίλειος απάντησε ότι οι
άνθρωποι της πόλης του δεν είχαν τίποτε άλλο πέρα από πείνα και φτώχια , δεν
είχαν να δώσουν τίποτε αξιόλογο στον άρπαγα στρατηγό.

Ο στρατηγός με το που άκουσε αυτά τα λόγια θύμωσε ακόμα περισσότερο
και άρχισε να απειλεί τον Μέγα Βασίλειο ότι θα τον εξορίσει πολύ μακριά από την
πατρίδα του ή κι ακόμη μπορεί να τον σκοτώσει. Οι χριστιανοί της Καισαρείας
αγαπούσαν πολύ το Δεσπότη τους και θέλησαν να τον βοηθήσουν. Μάζεψαν λοιπόν από
τα σπίτια τους ότι χρυσαφικά είχαν και του τα πρόσφεραν , ώστε δίνοντάς τα στο
σκληρό στρατηγό να σωθούν. Στο μεταξύ ο ανυπόμονος στρατηγός κόντευε να σκάσει
από το κακό του. Διέταξε αμέσως το στρατό του να επιτεθεί στο φτωχό λαό της
πόλης.

Ο Δεσπότης , ο Μέγας Βασίλειος, που ήθελε να προστατέψει την πόλη
του προσευχήθηκε και μετά παρουσίασε στο στρατηγό ότι χρυσαφικά είχε μαζέψει
μέσα σε ένα σεντούκι. Τη στιγμή όμως που ο στρατηγός πήγε να ανοίξει το
σεντούκι και να αρπάξει τους θησαυρούς , με το που ακούμπησε τα χέρια του πάνω
στα χρυσαφικά έγινε το θαύμα! Όλοι οι συγκεντρωμένοι είδαν μια λάμψη και
αμέσως μετά έναν λαμπρό καβαλάρη να ορμάει με το στρατό του επάνω στον σκληρό
στρατηγό και τους δικούς του. Σε ελάχιστο χρόνο ο κακός στρατηγός και οι δικοί
του αφανίστηκαν. Ο λαμπρός καβαλάρης ήταν ο Άγιος Μερκούριος και στρατιώτες του
οι άγγελοι.

Έτσι σώθηκε η πόλη της Καισαρείας. Τότε όμως , ο δεσπότης της , ο
Μέγας Βασίλειος , βρέθηκε σε δύσκολη θέση! Θα έπρεπε να μοιράσει τα χρυσαφικά
στους κατοίκους της πόλης και η μοιρασιά να είναι δίκαιη , δηλαδή να πάρει ο
καθένας ό,τι ήταν δικό του. Αυτό ήταν πολύ δύσκολο. Προσευχήθηκε λοιπόν ο Μέγας
Βασίλειος και ο Θεός τον φώτισε τι να κάνει. Κάλεσε τους διακόνους και τους
βοηθούς του και τους είπε να ζυμώσουν ψωμάκια , όπου μέσα στο καθένα ψωμάκι θα
έβαζαν και λίγα χρυσαφικά. Όταν αυτά ετοιμάστηκαν , τα μοίρασε σαν ευλογία
στους κατοίκους της πόλης της Καισαρείας. Στην αρχή όλοι παραξενεύτηκαν, μα η
έκπληξή τους ήταν ακόμη μεγαλύτερη όταν κάθε οικογένεια έκοβε το ψωμάκι αυτό κι
έβρισκε μέσα τα χρυσαφικά της.
Ήταν λοιπόν ένα ξεχωριστό ψωμάκι , η βασιλόπιτα Έφερνε στους ανθρώπους χαρά κι ευλογία μαζί. Από τότε φτιάχνουμε κι εμείς τη
βασιλόπιτα με το φλουρί μέσα, την πρώτη μέρα του χρόνου,
τη μέρα του Αγίου Βασιλείου.