Τι έκανες εσύ για εμάς, όταν εμείς κάναμε τα πάντα για εσένα!

Mado Kaisari‎

Τι έκανες εσύ για εμάς, όταν εμείς κάναμε τα πάντα για εσένα!
Ξαφνικά σε μια χώρα τρομαγμένη, ξύπνησε η ελπίδα, που αντήχησε από στόμα σε στόμα, από πλατεία σε πλατεία. Τα λυγισμένα κορμιά ορθώθηκαν, ανέπνευσαν αυτό τον αλλιώτικο αέρα, τον αέρα της ελευθερίας, της αλλαγής.

Η ελπίδα φούντωνε κάθε μέρα και πιο πολύ, με δικό σου πρόσταγμα, με τις δικές υποσχέσεις. Με τους ζουρνάδες και τα νταούλια που θα χτύπαγαν ασταμάτητα οδηγώντας ένα εξαθλιωμένο λαό στην...

ελευθερία, στο φως.

Σε στηρίξαμε, βάλαμε πλάτη, νικήσαμε τους φόβους μας, αλλάξαμε, ήπιαμε από το νερό της ελπίδας που υποσχέθηκες.

Σε δικαιολογήσαμε, σου σταθήκαμε, σου δώσαμε το χέρι να κρατηθείς, μέχρι τελευταία στιγμή. 

Μόνο που τελικά ο μόνος που δεν πίστεψε στη δύναμη του ΟΧΙ ήσουν εσύ. Δεν πίστεψες ποτέ ότι ένας λαός θα σε κατευόδωνε με ένα τεράστιο ΟΧΙ, με ένα τεράστιο προχώρα, με πλάτη το 62%, που σου άνοιγε το δρόμο της αξιοπρέπειας και της ευπρέπειας. Τελικά εσύ δεν πίστεψες σε όλους εμάς, όταν όλοι εμείς πιστέψαμε σε εσένα.

Σου είπαμε πίσω δεν γυρνάμε και το εννοούσαμε.

Σου είπαμε γίνε αρχηγός και πολεμιστής και σε ακολουθούμε.

Εσύ ήσουν εκείνος που δεν νίκησε το φόβο, που έσκυψε το κεφάλι, που πρόδωσε εμάς και το ίδιο του τον εαυτό.

Εσύ ήσουν αυτός, που έπνιξε και τις φωνές μας και τα όνειρά μας, αλλά το χειρότερο ήταν, που πρόδωσες την ελπίδα που μας πότισες.

Συμβιβάστηκες, ταπεινώθηκες και μας ταπείνωσες, υποχώρησες, ξέχασες, τρόμαξες και αγνόησες τους πολλούς, για χάρη των λίγων, απαρνήθηκες τους φίλους για χάρη των εχθρών, λιποτάκτησες την ώρα της μάχης , ακόμα και όταν είχες πίσω σου, όλους αυτούς, που σε πίστευαν και σε στήριζαν, σε εμψύχωναν και δεν σε εγκατέλειψαν, ακόμα και όταν εσύ τους εγκατέλειψες, μόνους απελπισμένους και προδομένους.

Αλήθεια θα ήθελα να μου πεις μόνο ετούτο, γιατί μας άφησες να γευτούμε την ελπίδα, αφού θα την έπαιρνες πίσω με το χειρότερο τρόπο.

Αν λοιπόν δεν άκουσες τη ζωή μου που ούρλιαζε με όλη της τη δύναμη ΟΧΙ, τότε αυτή τη φορά και σύντομα θα στο ζωγραφίσω...

Γιατί εγώ το ΟΧΙ μου το είπα συνειδητά, το εννοούσα, το πίστευα, ότι και να σήμαινε αυτό ….. ήμουν έτοιμη και αρματωμένη, με ελπίδα και θάρρος, ήμουν άφοβη, ήμουν εδώ κρατώντας το δικό μου λάβαρο.

Αυτό λοιπόν το ΟΧΙ εγώ πίσω δεν το παίρνω, θα πάρω όμως πίσω αυτό που μου έκλεψες, το κουρέλιασες και το έκανες μαχαίρι στα χέρια των εχθρών μου.

Αυτό θα το πάρω πίσω μαζί με την ελπίδα που άφησες μισή!

http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr/2015/08/blog-post_738.html

Το χαρούπι από τροφή της κατοχής, «μαύρος χρυσός» στην Ελλάδα της κρίσης

Ένας Ελληνοκαναδός πίστεψε στις ευεργετικές του ιδιότητες και επένδυσε σε αυτό

«Το χαρούπι ήταν η τροφή των φτωχών και πεινασμένων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και τη γερμανική κατοχή», ίσως να σκεφτείτε.

Οι παλαιότεροι ίσως να θυμούνται το τουρκικό φορτηγό-πλοίο, Κουρτουλούς, το οποίο μετέφερε σημαντικές ποσότητες χαρουπιού στην Ελλάδα, ιδίως στη διάρκεια του μεγάλου λοιμού το 1940.
 
«Το χαρούπι είναι μόνο για να ταΐζουμε τα ζωντανά», μπορεί να πουν κάποιοι άλλοι απαξιωτικά.
«Το χαρούπι είναι απλά παρεξηγημένο», θα σας πω εγώ. Δεν είναι ούτε ζωοτροφή, ούτε η τροφή των φτωχών και πεινασμένων της κατοχής.

Σίγουρα πάντως δεν είναι μόνο κάτι ή όλα τα παραπάνω...
Πρόκειται για έναν από τους πιο εκλεπτυσμένους και θρεπτικούς καρπούς της ελληνικής γης. Σε αντίθεση με την Ελλάδα, όπου ελάχιστοι γνωρίζουν τη χρησιμότητά και τα παράγωγά του, είναι πολύ δημοφιλής στις περισσότερες χώρες του εξωτερικού.

Ένας Έλληνας του Καναδά, ο Ηλίας Μανούσακας τα γνώριζε όλα αυτά.

Όπως γνώριζε ότι θα έπρεπε να καλύψει το κενό τεχνογνωσίας και ενημέρωσης των Ελλήνων για το χαρούπι. Ότι θα χρειαζόταν να καλύψει το χαμένο έδαφος, επενδύοντας αρκετά χρήματα. Με ασαφή χρονικό ορίζοντα για την απόδοση της επένδυσής του, γεγονός που έκανε ακόμα πιο περίπλοκο το εγχείρημά του.

Μαζί με τον αδελφό του Στέλιο ξεκίνησαν να επενδύουν -καταρχάς στη σκέψη και το σχεδιασμό- με στόχο τη δημιουργία μίας πρότυπης μονάδας παραγωγής και μεταποίησης χαρουπιού. Μετά προχώρησαν στη σταδιακή υλοποίησή της. Ο Ηλίας παρά το γεγονός ότι έζησε πολλά χρόνια στον Καναδά, όπου ασχολήθηκε κυρίως με το χώρο της εστίασης, αποφάσισε να επενδύσει στη χώρα του. (Ο Στέλιος αποχώρησε από την επιχείρηση λίγο αργότερα)

Έζησε τα παιδικά του χρόνια στην Κρήτη και γνώριζε ότι το χαρούπι διατίθεται άφθονο στο νησί του. Έμαθε για τα οφέλη του και αποφάσισε να ασχοληθεί με αυτό τη στιγμή που οι περισσότεροι συντοπίτες του το προόριζαν αποκλειστικά για ζωοτροφή.

Δημιούργησε μηχανήματα που βασίστηκαν σε πατέντες, ελλείψει ανάλογης τεχνογνωσίας στην Ελλάδα. Με έδρα το Ρέθυμνο, η Creta Carob, μία οικογενειακή επιχείρηση, κατάφερε χρόνο με το χρόνο να αυξάνει σταθερά το τζίρο της. Σήμερα διαθέτει συνεργάτες και αντιπροσώπους σε αρκετές χώρες της Ευρώπης, ενώ το 70% των προϊόντων που παράγει προορίζεται για χώρες της αλλοδαπής και μόνο το 30% διοχετεύεται στην εγχώρια αγορά.

Ιστορικά το χαρούπι λέγεται ότι έθρεψε τον Ιωάννη το Βαπτιστή στην έρημο. Γι’ αυτό και βαφτίστηκε αρτόδεντρο του Αγίου Ιωάννη. Η χαρουπιά με τις εναλλακτικές ονομασίες κερωνία, κερατέα η έλλοβος, ευδοκιμεί σε έντονες καιρικές συνθήκες θερμότητας και ψύχους (έως και -7 βαθμούς Κελσίου), ενώ ο καρπός της χρησιμοποιήθηκε στην Αφρική ως μονάδα μέτρησης βάρους κατά το ζύγισμα των μπαχαρικών. Στις Ινδίες χρησιμοποιήθηκε  για το ζύγισμα του χρυσού ή πολύτιμων πετραδιών. Έτσι γεννήθηκε η λέξη καράτι, κατά παραφθορά της λέξης «καρούπ» στα αραβικά.
Για το χαρούπι και τις ευεργετικές του ιδιότητες μιλάει στο newsbeast.gr ο σύμβουλος πωλήσεων της Creta Carob και ανιψιός του ιδρυτή της, Νίκος Μανούσακας:



- Κύριε Μανούσακα εάν δεν κάνω λάθος δεν είναι αρκετά διαδεδομένο στην Ελλάδα να ασχολείται κανείς με την καλλιέργεια και την παραγωγή χαρουπιού και των παραγώγων του.

«Η εταιρεία μας είναι η μοναδική στην Ελλάδα που ασχολείται με το χαρούπι. Η Creta Carob ιδρύθηκε το 2006 και χρειάστηκε να περάσουν πέντε χρόνια για να βγάλουμε για πρώτη φορά τα προϊόντα μας στην αγορά. Μέχρι εκείνη τη στιγμή προσπαθούσαμε να τελειοποιήσουμε τα μηχανήματα μας, καθότι είναι πάρα πολύ δύσκολο να μετατρέψουμε το χαρούπι σε αλεύρι δεδομένου ότι περιέχει σάκχαρα».

- Σε τι διαφέρει η άλεση του σιταριού από εκείνη του χαρουπιού;

«Το χαρούπι περιέχει μέλι. Έτσι, είναι δύσκολο να μετατρέψουμε σε αλεύρι ένα κολλώδες προϊόν όπως αυτό. Πρόκειται για μία διαδικασία ιδιαίτερα πολύπλοκη, δαπανηρή και χρονοβόρα».

- Ποιο είναι το ποσοστό επάρκειας σε πρώτη ύλη και σε τι ποσοστό εισάγετε ή προμηθεύεστε χαρούπι από άλλους παραγωγούς;

«Αυτή τη στιγμή το χαρούπι που επεξεργαζόμαστε είναι 100% κρητικό, ενώ η Κρήτη διαθέτει μεγάλες ποσότητες από το συγκεκριμένο καρπό. Είναι θετικό ότι έχουμε διπλασιάσει την αξία του προϊόντος, αγοράζοντας σε τιμή πολύ υψηλότερη από τους παραγωγούς. Έτσι, όποιος έχει χαρουπιές πηγαίνει πλέον στο χωράφι και συλλέγει τον καρπό».

- Ουσιαστικά, ενώ σχεδόν κανείς δεν εκτιμούσε το χαρούπι, εσείς δώσατε το κίνητρο σε κάποιους να ασχοληθούν με αυτό.

«Ακριβώς έτσι είναι. Φανταστείτε ότι πριν ξεκινήσει η ενασχόλησή μας με αυτό, η τιμή πώλησης ήταν 12 λεπτά το κιλό. Πλέον η αξία του έχει εκτοξευθεί στη διπλάσια ή και την τριπλάσια τιμή.
Εμείς παράγουμε μόνο βρώσιμα προϊόντα χαρουπιού. Επίσης χρησιμοποιείται αρκετά στην Ελλάδα ως ζωοτροφή. Κάποιοι σπάνε τον καρπό και απομονώνουν το σπόρο, τον οποίο στη συνέχεια εξάγουν κυρίως στην Ιταλία. Ο φλοιός του χρησιμοποιείται από κάποιους, για να ταΐζουν τα κουνέλια, τα πρόβατα ή άλλα ζώα».


- Είναι χρήσιμα, από παραγωγικής πλευράς, όλα τα μέρη ενός χαρουπιού;

«Εμείς κρατάμε το περίβλημα, την ψίχα του. Ο σπόρος εξάγεται στο εξωτερικό, καθώς δεν αναλαμβάνουμε την επεξεργασία του. Ωστόσο χαρούπι είναι ένα φρούτο αρκετά παρεξηγημένο. Οι παλιότεροι  θέλουν να το βγάλουν από τη μνήμη τους, καθώς ήταν μία από τις βασικές τροφές στη διάρκεια της κατοχής. Παρόλ’ αυτά πρόκειται για προϊόν με υψηλή διατροφική αξία. Περιέχει πολύ ασβέστιο, φώσφορο, κάλιο, μαγνήσιο, βιταμίνες Α,Β, Β1, Β2 και αρκετά ακόμα πολύτιμα συστατικά.
Η χαρουπιά είναι ένα δέντρο, το οποίο δεν ψεκάζεται καθώς δεν έχει φυσικούς εχθρούς να αντιμετωπίσει, όπως συμβαίνει για παράδειγμα με την ελιά. Ο καρπός επομένως είναι βιολογικός.

Εμείς διαθέτουμε προϊόντα απλά αλλά και βιολογικά, τα οποία είναι απολύτως πιστοποιημένα».
(Συγκεκριμένα, ο καρπός περιέχει υψηλό ποσοστό φυτικών πρωτεϊνών (4%), υδατανθράκων (76%), σιδήρου, ασβεστίου, φωσφόρου (81 mg/100 γρ),  καλίου (800 mg/100 γρ) και βιταμινών Α και Β, δεν περιέχει οξαλικό οξύ, που μειώνει  την ικανότητα του σώματος να αφομοιώνει το ασβέστιο).


- Καλλιεργείτε χαρουπιές ή πρόκειται για αυτοφυές φυτό;

«Το 70% του χαρουπιού στην Κρήτη προέρχεται από αυτοφυή δέντρα και το υπόλοιπο 30% καλλιεργείται. Είναι χαρακτηριστικό ότι λόγω της επάρκειας που εμφανίζει το συγκεκριμένο φυτό στο νησί, οι οργανωμένες καλλιέργειες είναι ελάχιστες. Βέβαια, όσο αυξάνεται η τιμή του, όλο και περισσότεροι είναι εκείνοι που καταφεύγουν στην καλλιέργειά του».

- Είναι κατάλληλη τροφή για διαβητικούς δεδομένου ότι περιέχει διάφορα σάκχαρα όπως μου αναφέρατε προηγουμένως;

«Βεβαίως. Δεν περιέχει γλουτένη, ενώ ο γλυκαιμικός του δείκτης είναι πολύ χαμηλός. Δεν περιέχει καφεΐνη και είναι απόλυτα κατάλληλο για διαβητικούς».

- Έχουν δίκιο όσοι το συγκρίνουν με τη σοκολάτα;

«Το χαρούπι είναι από τη φύση του γλυκό ενώ έχει γεύση που προσομοιάζει σε εκείνη της σοκολάτας. Το υποκατάστατο του κακάο που παράγεται από χαρούπι, έχει σχεδόν την ίδια γεύση με το πραγματικό κακάο».

- Πόσο εύκολο είναι να το βρει κανείς στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή; Πόσοι φούρνοι φτιάχνουν αυτή τη στιγμή ψωμί από χαρούπι και πόσο εφικτό είναι να βρω στην αγορά χαρουπάλευρο ή άλλα προϊόντα;

«Ως εταιρεία έχουμε προβεί σε αρκετές συνεργασίες με μεγάλες εμπορικές επιχειρήσεις. Έτσι, σχεδόν όλα τα καταστήματα βιολογικών προϊόντων σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Κρήτη, πωλούν προϊόντα χαρουπιού».

- Τι μερίδιο των προϊόντων σας εξάγεται και τι ποσοστό από αυτά παραμένει στην ελληνική αγορά;

«Μέχρι στιγμής η αναλογία είναι 70% με 30% σε εξαγωγές και πωλήσεις στο εσωτερικό αντίστοιχα. Το ποσοστό των εξαγωγών αναμένεται μάλιστα να αυξηθεί, μετά τη μεταβολή του συντελεστή ΦΠΑ, καθώς όλα τα προϊόντα χαρουπιού επιβαρύνονται πλέον με 23% και όπως καταλαβαίνετε η ελληνική αγορά θα συρρικνωθεί.

Προς το παρόν κυρίαρχο στις εξαγωγές μας είναι το χαρουπόμελο και ακολουθεί το χαρουπάλευρο. Είναι χαρακτηριστικό ότι αρκετοί Ευρωπαίοι προτιμούν το χαρουπάλευρο, το οποίο είναι ωμό, δεδομένου ότι αρκετοί προτιμούν την ωμοφαγία και όχι τα ψημένα προϊόντα.

Αυτή τη στιγμή εξάγουμε στη Γερμανία, τη Μεγάλη Βρετανία, τη Σλοβενία, τη Γαλλία, την Ολλανδία, τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία».



- Τι προϊόντα παράγετε;

«Τα προϊόντα μας είναι προϊόντα χαρουπιού στο ακέραιο, χωρίς προσθήκη ξένων συστατικών. Αυτή τη στιγμή παράγουμε χαρουπόμελο (σιρόπι χαρουπιού), χαρουπάλευρο, χαρουπόσκονη (ως υποκατάστατο του κακάο), τσάι από χαρούπι. Επίσης παράγουμε υποκατάστατο του καφέ από χαρούπι, το οποίο είναι φυσικά γλυκό και δεν χρειάζεται ζάχαρη, ενώ δεν περιέχει καφεΐνη».

- Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;

«Στόχος μας είναι να αυξήσουμε τους κωδικούς προϊόντων από 40 που είναι σήμερα, σε 80. Αυτό που θέλουμε είναι να μάθει ο κόσμος το χαρούπι. Η πορεία μας είναι σταθερά ανοδική κάθε χρόνο, και επιθυμούμε να συνεχίσουμε με αυτό το ρυθμό».

- Επιδοτείται ως καλλιέργεια από την Ευρωπαϊκή Ένωση;

«Αυτή τη στιγμή δεν επιδοτείται. Ωστόσο είναι κάτι που πρόκειται να συμβεί μελλοντικά. Έχουμε ενταχθεί παρόλ’ αυτά σε κάποιο αναπτυξιακό πρόγραμμα, αλλά ακόμα δεν έχουμε λάβει ούτε ευρώ».



- Ο Έλληνας γνωρίζει τι είναι το χαρούπι;

«Οι νεότερες γενιές γνωρίζουν ελάχιστα γι’ αυτό. Αυτό που ξέρουν οι περισσότεροι Έλληνες, είναι ότι το χαρούπι χρησιμεύει ως ζωοτροφή. Κυρίως οι γηραιότεροι έχουν αναμνήσεις από την κατοχή και τα συναισθήματά τους σε αυτή την περίπτωση είναι ανάμεικτα. Αρκετοί όμως είναι εκείνοι που το εντάσσουν ξανά στη διατροφή τους».

http://odysseaschios.blogspot.gr/2015/08/blog-post_468.html

ΣΑΜΟΘΡΑΚΗ Η ΜΑΓΕΥΤΙΚΉ!

filvagiakayahoogr

Η Σαμοθράκη είναι ένας από τους πιο μυστήριους και γοητευτικούς προορισμούς της Ελλάδας. Καταπράσινη, γεμάτη νερά, ενέργεια και ατμόσφαιρα που θα σας συναρπάσει. Το όρος Σάος, είναι «τόσο ψηλό, που κρύβει το φεγγάρι». Εξ ου, λοιπόν, και η ψηλότερη κορυφή του, η οποία αγγίζει τα 1.611 μέτρα, ονομάζεται «Φεγγάρι». Ο Όμηρος τοποθέτησε εκεί τον θρόνο του Ποσειδώνα. Από τις βραχώδεις και απότομες κορφές του ξεκινούν κατάφυτες χαράδρες, που σχηματίζουν πηγαία νερά και καταρράκτες. Το μακρινό ταξίδι ως το νησί της Πτερωτής Νίκης αξίζει και με το παραπάνω. Η Σαμοθράκη βρίσκεται στο βορειοανατολικό Αιγαίο, μεταξύ Θράκης και Λήμνου, η Καμαριώτισσα είναι το λιμάνι της και λίγα χιλιόμετρα ψηλότερα, μόλις έξι, βρίσκουμε τη Χώρα, τη γραφική πρωτεύουσα, που είναι χτισμένη αμφιθεατρικά κάτω από το μεσαιωνικό κάστρο. Η Σαμοθράκη ήταν πασίγνωστη στον αρχαίο κόσμο για τη μυστηριακή θρησκεία που είχε τις ρίζες της στα προελληνικά φύλα που κατοικούσαν το νησί.
Τα γοητευτικά ποτάμια
Από τις πρώτες εκδρομές και εξορμήσεις στα φαράγγια της, ο επισκέπτης αισθάνεται μαγεμένος από τη φυσική ομορφιά, την αύρα και τη δροσιά του νησιού, που είναι γεμάτο τρεχούμενο νερό, πηγές, καταρράκτες και πεταλούδες με τα πιο ζωηρά χρώματα. Περπατώντας στα μονοπάτια του Φονιά και της Γριάς Βάθρας, μετά τις πρώτες βουτιές στα κρυστάλλινα νερά του ποταμιού, αισθάνεσαι ότι βρίσκεσαι σε παραμύθι με νεράιδες, ξωτικά και δέντρα που έχουν χιλιάδες ιστορίες να σου ψιθυρίσουν. Πέρα από το πανέμορφο φυσικό περιβάλλον που δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο, η Σαμοθράκη είναι το νησί με τα μυστικά. Κάθε βάθρα έχει τη δική της μαγεία, το δικό της φυσικό τοπίο, τη δική της ξεχωριστή ομορφιά. Και όσο πιο ψηλά ανεβαίνεις στα μονοπάτια, όσο περισσότερες μικρές και μεγάλες διαδρομές ακολουθείς, τόσο πιο πολλά μπορείς να ανακαλύψεις.
Εξερεύνηση στις βάθρες
Το πιο διάσημο φαράγγι της Σαμοθράκης είναι αυτό του «Φονιά». Λένε ότι ονομάστηκε έτσι γιατί όταν η κακοκαιρία κάνει το ποτάμι να φουσκώνει μπορεί με την ορμή και τη δύναμή του να παρασύρει τα πάντα στο πέρασμα του. Χρειάζεται μόλις μισή ώρα πεζοπορία για να φτάσει κανείς στην πρώτη βάθρα (οι βάθρες είναι φυσικές πισίνες που δημιουργούνται από καταρράκτες) του Φονιά, μία εντυπωσιακή και κρυστάλλινη ποταμίσια πισίνα που βρέχεται από έναν τεράστιο καταρράκτη που ο ήχος του μαγεύει τις αισθήσεις. Από κει και πέρα, ξεκινούν οι πιο όμορφες και πολύ πιο επικίνδυνες διαδρομές (ο Φονιάς έχει δύσκολα περάσματα και χώμα που γλιστράει) και θα χρειαστούν ανθεκτικά παπούτσια, ενδεχομένως σχοινιά και ένας έμπειρος οδηγός που θα σας δείξει τα σωστά μονοπάτια για να μην χαθείτε. Αξίζει και μία επίσκεψη στην «Κλείδωση» τον ψηλό καταρράκτη του Φονιά, ένα σημείο στο οποίο φτάνει κανείς από ένα συγκεκριμένο μονοπάτι και η διαδρομή διαρκεί τρεις ώρες.Το φαράγγι του Φονιά έχει τις πιο όμορφες βάθρες του νησιού, αλλά είναι και το πιο… εμπορικό, αφού η ευκολία στην πρόσβαση (στα χαμηλά του σημεία) δημιουργεί συνωστισμό, ειδικά τον Αύγουστο. Στο καφενεδάκι απέναντι, «Τη Γέφυρα του Φονιά» θα ανακαλύψετε ένα παραδεισένιο καταφύγιο για να απολαύσετε κρύες μπύρες, μεζεδάκια και πεντανόστιμες ομελέτες. Η αυλή του είναι γεμάτη κούνιες, αιώρες και μεγάλα ξύλινα τραπέζια, απόλυτα ταιριαστά με την παραμυθένια ατμόσφαιρα του νησιού.
Η Γριά Βάθρα είναι ο αγαπημένος προορισμός των κατασκηνωτών. Πιο μυστηριώδης, περίπλοκη και παιχνιδιάρικη από τον Φονιά, είναι το ιδανικό μέρος για εξερεύνηση. Στη Γριά θα χρειαστεί να επιστρατεύσετε μυαλό και φαντασία για να σκαρφαλώσετε από τα βράχια και να ανακαλύψετε τις ομορφιές που κρύβονται πίσω από τα μονοπάτια. Γερό πάτημα και πιάσιμο στον βράχο. Αυτό είναι το… μυστικό. Εάν θέλετε να αποφύγετε την αναρρίχηση, υπάρχει και ένα μονοπάτι που μετά από περπάτημα 10 λεπτών οδηγεί απ’ ευθείας σε μία υπέροχη βαθρούλα, ηλιόλουστη, που σχηματίζει ένα μικρό παραλιάκι μέσα στο βουνό. Εκεί μπορείτε να απολαύσετε τις βουτιές στο ποτάμι και να χαρείτε τον ήλιο σε ένα σημείο που αποτελεί «πέρασμα» για όλους τους εξερευνητές. Στην είσοδο της Γριάς Βάθρας υπάρχουν πάγκοι με κοσμήματα και κρέμες φτιαγμένες από φυτά και βότανα, ενώ πριν την ανάβαση μπορείτε να αγοράσετε με ένα ευρώ την πιο δροσιστική σπιτική λεμονάδα που έχετε δοκιμάσει ποτέ.
Για τους πιο μυημένους επισκέπτες, που δεν βλέπουν το νησί για πρώτη φορά, βάθρες μπορεί να βρει κανείς στονΠαράδεισο, στις πηγές του Φονιά, στον Χριστό (Γρηγοράκης), αλλά και στον Βάτο, που μπορεί κανείς να έχει πρόσβαση με καραβάκι.

Η πλατεία του χωριού
Τα Θέρμα είναι το χωριουδάκι που μαζεύει τους πιο πολλούς επισκέπτες, καθώς βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από τα ποτάμια και φιλοξενεί δύο κάμπινγκ (ένα ελεύθερης διαβίωσης και ένα οργανωμένο). Στην πλατεία του χωριού δεσπόζει το περίφημο καφενείο κάτω από τα πλατάνια, που αποτελεί την πιο καθιερωμένη στάση για καφέ, τάβλι, διάβασμα, τσίπουρα και μπύρες. Από το πρωί είναι γεμάτο ταξιδιώτες που κάνουν μία στάση για νερό και λεμονάδα πριν την ανάβαση, που απολαμβάνουν στη δροσιά των δέντρων τον καφέ τους και που αργότερα γεμίζουν τα τραπέζια με μεζεδάκια και τσίπουρα μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Κάποιες μέρες το καφενείο φιλοξενεί μουσικά σχήματα που παίζουν ρεμπέτικα και ο κόσμος γίνεται ένα μεγάλο πολύχρωμο κουβάρι που χορεύει και στήνει ένα ατέλειωτο πανηγύρι μέχρι το πρωί.
Στο κάτω μέρος της πλατείας, μαζεύεται από νωρίς το βράδυ κόσμος και παρέες που παίζουν μουσική, τραγουδάνε, χορεύουν και δημιουργούν αυτοσχέδια παιχνίδια. Είναι το σημείο συνάντησης όλων των κατασκηνωτών του νησιού, που δίνουν ραντεβού στις «πλάκες» ή στην «πλατεία». Όσο προχωράει το βράδυ το κέφι ανεβαίνει, οι παρέες ενώνονται και παρ’ όλο που το μέρος παραμένει το ίδιο, η κάθε βραδιά είναι μοναδική. Μέσα σε αυτό το πολύχρωμο κολάζ ετερόκλητου κόσμου, υπάρχουν αυτοσχέδιοι πάγκοι που πουλάνε κρέπες με σοκολάτα, λουκουμάδες, σπιτικές πίτες και τυρόπιτες (φυσικά πάμφθηνα).

Κατσικάκι πεντανόστιμο…
Τα Θέρμα είναι γεμάτα ταβέρνες με εκλεκτές λιχουδιές και σπεσιαλιτέ (τι άλλο;) το κατσίκι. Η πιο καλή ταβέρνα στο χωριό είναι η Γριά Βάθρα, εκεί που θα βρείτε κάθε λογής νοστιμιά, ενώ ο σερβιτόρος θα σας αραδιάσει με σαμοθρακιώτικη προφορά όλο τον κατάλογο σε ένα λεπτό και αν γίνετε φίλοι στο τέλος θα τον βοηθήσετε να μαζέψει τα τραπέζια για να κάνει κλείσιμο. Οι ξακουστές «Καρυδιές» σερβίρουν κατσίκι σε όλες τις εκδοχές που μπορείτε να φανταστείτε και πεντανόστιμους μεζέδες για τη μέση του τραπεζιού. Εάν δεν έχετε μεταφορικό μέσο, μπορείτε να μαζευτείτε παρέα, να έρθει να σας πάρει ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού και να σας επιστρέψει με μία… πολυτελή καρότσα που χωράει μέχρι και δέκα άτομα. Μια άβολη, αλλά μαγική βόλτα με θέα τον πανέμορφο έναστρο ουρανό της Σαμοθράκης. Το καλύτερο κατσίκι πάντως θα το φάτε στις ταβέρνες στον Προφήτη Ηλία. Ακόμα και αυτοί που δεν τρώνε είναι σίγουρο ότι θα το δοκιμάσουν, με γλυκές μπουκιές που λιώνουν στο στόμα.
Κατασκήνωση όταν είσαι…
Τα Θέρμα είναι γεμάτα ενοικιαζόμενα δωμάτια σε καλές τιμές, αλλά συνιστούμε ανεπιφύλακτα το κάμπινγκ ελεύθερης διαβίωσης, που είναι φτηνό, έχει ντουζιέρες και σκιά σε όλα του τα σημεία και είναι γεμάτο από παρέες και οικογένειες που μαγειρεύουν, στήνουν αιώρες, τραπεζάκια και κάθε λογής κατασκηνωτικά κομφόρ.
Στο κάμπινγκ διοργανώνονται κάθε χρόνο διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις και δραστηριότητες (χορός, θέατρο, κατασκευές) με εξαιρετικό ενδιαφέρον. Για τους λάτρεις της φύσης και της περιπέτειας, υπάρχει και η επιλογή της ελεύθερης κατασκήνωσης σε κάποια από τις κοντινές βάθρες, όπως στον Παράδεισο ή τη Γριά.
Στο «Saoki» που είναι το beach bar του νησιού διοργανώνονται σχεδόν σε καθημερινή βάση συναυλίες με διάφορα συγκροτήματα κυρίως από τη Βόρεια Ελλάδα, ενώ η αισθητική του είναι τόσο προσεγμένη που δεν μοιάζει παραφωνία σε σχέση με το εναλλακτικό περιβάλλον του νησιού.
Η Σαμοθράκη είναι ένα νησί που δεν κοιμάται ποτέ, οπότε αν είστε από αυτούς που ξενυχτάνε, προτιμήστε το μπαράκι που λειτουργεί από τα μεσάνυχτα και μετά το “Kafter”. Κάποιες φορές θα πετύχετε ηλεκτρονική μουσική, άλλες rock, ενώ συχνά διοργανώνονται θεματικά πάρτι. Μετά τις 6 το πρωί συνήθως παίζει punk και οι φανατικοί του είδους χορεύουν με φόντο τα χρώματα της αυγής.
Και όμως υπάρχουν παραλίες!
Ένας μύθος που κυκλοφορεί είναι ότι η Σαμοθράκη δεν έχει παραλίες. Λάθος. Έχει και μάλιστα μερικές πολύ ιδιαίτερης ομορφιάς. Το τοπίο είναι άγριο, τα νερά κρύα και συνήθως έχει βοτσαλάκι, αλλά μπορείτε να χαρείτε κανονικά το νερό της θάλασσας. Η παραλία του κάμπινγκ είναι καθαρή και προσφέρεται για μπάνιο, με λίγη υπομονή και προσοχή στα βότσαλα. Το ίδιο και η «Τζαμάικα» , που βρίσκεται δίπλα στο κάμπινγκ και μπορείτε να κάνετε μπάνιο σχεδόν ολομόναχοι και να χορτάσει το μάτι σας βουνό και θάλασσα. Αν πάλι προτιμάτε άμμο, ταξιδέψτε ως την Παχιά Αμμο, με τα καθαρά νερά και τη μεγάλη άπλα. Η πιο διάσημη παραλία πάντως είναι οι «Κήποι», με γκρίζο χοντρό βότσαλο και άγρια ομορφιά. Είναι η παραλία στην οποία συχνά διοργανώνονται πάρτι και μουσικές βραδιές, με πιο παραδοσιακό αυτό που γίνεται τη μέρα της πανσέληνου.
Βόλτα στη Χώρα
Τέλος, η Χώρα της Σαμοθράκης είναι μικρή και πανέμορφη με ένα υπέροχο μεσαιωνικό κάστρο. Επισκεφθείτε το την μέρα για να προλάβετε και το ηλιοβασίλεμα από το «Κάστρο», το καφενεδάκι που έχει την καλύτερη θέα με φόντο τα χρώματα της θάλασσας.
Μικρά- Μικρά που πρέπει να γνωρίζουμε για το νησί:
-Μετά την επίσκεψη στη Γριά Βάθρα ή το βράδυ περάστε από τα θερμά λουτρά που βρίσκονται στα Θέρμα. Η χαλάρωση και η μοναδική αίσθηση ξεκούρασης θα σας μείνει αξέχαστη.
– Ρωτήστε για τον ορειβατικό όμιλο που διοργανώνει εκδρομές, ανάβαση στο όρος Σάος και διάφορες αθλητικές δραστηριότητες στα ποτάμια του νησιού.
– Μην επισκεφθείτε τη Σαμοθράκη χωρίς αθλητικά παπούτσια ή ειδικά ορειβατικά πέδιλα, τσάντα πλάτης που να χωράει αρκετά πράγματα και οπωσδήποτε κρέμα για τα τσιμπήματα αφού το νησί είναι πλούσιο σε βλάστηση και τα κουνούπια θα κάνουν… πάρτι στο σώμα σας, ειδικά τις πρώτες μέρες.
– Το οτοστόπ δίνει και παίρνει, οπότε δεν θα έχετε κανένα πρόβλημα να μετακινηθείτε ακόμα και χωρίς αυτοκίνητο.
– Δείτε ένα ξημέρωμα από την παραλία. Τα χρώματα είναι μαγικά!
– Από τους αρχαιολογικούς χώρους, οι πιο αξιοπρόσεκτοι είναι το Αρσινόειον, το μεγαλύτερο κυκλικό οικοδόμημα της αρχαιότητας, και το Ιερό των Μεγάλων Θεών, όπου γίνονταν οι τελετές των Καβειρίων Μυστηρίων, ενώ σε διάφορα σημεία θα δείτε πύργους που θεωρούνται σημαντικά παραδείγματα υστεροβυζαντινής φρουριακής αρχιτεκτονικής του ελλαδικού χώρου. Χτισμένη στους βόρειους πρόποδες του Σάους, το δε λιμάνι της Αρχαίας Πόλης αναφέρεται για πρώτη φορά τον 4ο αιώνα, όπως και στις Πράξεις των Αποστόλων.
– Τέλος, να είστε προσεκτικοί. Μην ανεβαίνετε από μονοπάτια που δεν ξέρετε (είναι εύκολο να χαθείτε) και εμπιστευτείτε μόνο τις δικές σας δυνάμεις. Το νησί είναι πανέμορφο και υπάρχει πάντα η γοητεία της εξερεύνησης, ωστόσο μην παρασυρθείτε από αυτό. Σίγουρα δεν θα θέλατε να επιστρέψετε στην πόλη με σπασμένο πόδι ή χέρι.
– Μόλις φτάσετε στην Καμαριώτισσα (το λιμάνι) μην ξεχάσετε να φάτε μπισκοτό από τα καφενεδάκια κατά μήκος του δρόμου. Γλυκό σαν τον γνωστό κορμό με δύο κρέμες, κρέμα βανίλια και κρέμα σοκολάτας, αλλά δέκα φορές πιο νόστιμο…
– Χρήσιμο είναι να έχετε πάντα μαζί σας φακό. Ειδικά αν μένετε στο κάμπινγκ που δεν έχει ρεύμα.
– Στη Σαμοθράκη μπορεί να φτάσει κανείς από την Αθήνα με αεροπλάνο μέχρι την Αλεξανδρούπολη και από εκεί με το καράβι που περνάει απέναντι. Αλλιώς, να είστε έτοιμοι για ένα γοητευτικό ταξίδι 20 ωρών (τρένο ή λεωφορείο, αλλαγή στη Θεσσαλονίκη και καράβι), κατά τη διάρκεια του οποίου θα διασχίσετε όλη την Ελλάδα.
– Μεγάλη προσοχή θέλουν και οι βροχές. Εάν είστε στα ποτάμια μόλις δείτε μαυρίλα στον ουρανό, ξεκινήστε αμέσως την κατάβαση. Το ποτάμι φουσκώνει κατ’ ευθείαν όταν έχει κακό καιρό και υπάρχουν άνθρωποι που έχουν παρασυρθεί από τα νερά του. Καλό θα είναι να ρίχνετε μια ματιά στην πρόβλεψη του καιρού για να είστε πιο ασφαλής.
Το να γράψει κανείς ένα κείμενο για τη Σαμοθράκη και να χωρέσει μέσα σε αυτό όλες τις «πληροφορίες» που χρειάζεται ένας επισκέπτης είναι σχεδόν αδύνατο. Η Σαμοθράκη είναι οι ήχοι από τις κιθάρες και τα τουμπερλέκια μέχρι το πρωί, τα μαγευτικά χρώματα, οι βουτιές στο πεντακάθαρο νερό, η βάθρα που ανακαλύψαμε και αγαπήσαμε, τα γέλια και τα τραγούδια, οι άνθρωποι που γνωρίσαμε και γίναμε φίλοι τους, τα μυστικά που μοιραστήκαμε στα νερά και στα δέντρα της.koutipandoras.gr

ΤΑΞΙΑΡΧΗΣ ΜΙΧΑΗΛ ΚΑΙ ΓΑΒΡΙΗΛ ΛΕΣΒΟΣ

ΤΑΞΙΑΡΧΗΣ ΜΙΧΑΗΛ ΚΑΙ ΓΑΒΡΙΗΛ ΛΕΣΒΟΣ

ΕΝΑΣ ΙΕΡΟΣ ΤΟΠΟΣ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟΣ ΣΤΙΣ ΥΠΕΡΟΥΡΑΝΙΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

Προσευχή για τους Αγγέλους

ΠΡΩΤΑΡΧΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑ ΤΑΞΙΑΡΧΑ ΕΛΕΗΣΕ ΜΑΣ...

Το γράμμα και το πνεύμα του νόμου

Στο εξαιρετικό άρθρο του εδώ, με το οποίο μας εμβάλλει σε ευρύτερο προβληματισμό, υστερογραφεί ως εξής ο Κ. Παπαχρήστου: «Στο Δίκαιο εμφανίζεται συχνά η ανάγκη διάκρισης ανάμεσα στο γράμμα και το πνεύμα ενός νόμου. Και όπου τα δύο έρχονται σε σύγκρουση μεταξύ τους, υπερισχύει κατά κανόνα το δεύτερο. Αν συνέβαινε το αντίθετο, δεν θα είχε υπάρξει ποτέ η Νυρεμβέργη και τα τέρατα θα έβγαζαν ακόμα τη γλώσσα τους στην ανθρωπότητα, ατιμώρητα! (Βέβαια, οι πολιτικοί επίγονοι των τεράτων δεν δείχνουν να ενοχλούν ιδιαίτερα κάποιους σύγχρονους «προοδευτικούς» ταλιμπάν της θεσμικής τυπολατρίας. Όμως,αυτό είναι μια άλλη ιστορία…)».

Ετούτη η θέση προκαλεί την αιρετική (παλιά ιστορία)  αντί-παρά-θεσή μου.

Η αίρεσή μου; Η σύγκρουση ανάμεσα στο γράμμα και στο πνεύμα του νόμου. Τη σύγκρουση αυτή, αδυνατώ να την αποδεχτώ ως γεγονός, ως ενδεχόμενο ή ως ατυχία. Διότι το πνεύμα του νόμου, (δέον πάντα να ) είναι ένα: η ευνομία, η χρηστότης, η λύση της διαφοράς.

Σύγκρουση δεν μπορεί να γεννηθεί ανάμεσα στο γράμμα και το πνεύμα του νόμου, παρά μόνο ηθελημένα. Τούτο σημαίνει πως ο νομοθέτης «περιγράφει» (=παραβαίνει) το καθήκον του να θεσπίζει κανόνες σύμφωνους με τις Γενικές Αρχές που διέπουν την έννομη τάξη, την οποία υποτίθεται ότι υπηρετεί, και εντός της οποίας δρά και λειτουργεί.

Μπορεί να συμβεί, ώστε η ρητή διατύπωση του νόμου να είναι φτωχότερη κατά περίπτωση -ελλιπέστερη δηλαδή- από το πνεύμα του νόμου. Αλλά η σύγκρουση, ή η αντίθεση προς το πνεύμα του νόμου, είναι κακόπιστη και ηθελημένη.

Εξάλλου, τί είναι το πνεύμα του νόμου (δηλαδή το ζητούμενο/επιδιωκόμενο, ή αλλιώς αυτό που αποτελεί το πρόταγμα για κάθε έννομη τάξη); Είναι εκείνο η προστασία του οποίου περιγράφεται σε αδρές γραμμές στον Καταστατικό της Χάρτη, δηλαδή στο Σύνταγμά της (και εξειδικεύεται κατά ρυθμιζόμενη περίπτωση με τον είδικό νόμο)!

Για παράδειγμα το πλαίσιο της ελληνικής έννομης τάξης τίθεται

• με το άρθρο 1 του Συντάγματος περί πολιτεύματος, στο οποίο διακηρύσσεται η μορφή του πολιτεύματός μας και εξαιτίας του οποίου δεν επιτρέπεται η αλλοίωση του πολιτεύματος
• με το άρθρο 2 του Συντάγματος, διακηρύσσεται ότι ο άνθρωπος ως προσωπικότητα και ζωντανή ύπαρξη αποτελεί αδιαπραγμάτευτη αξία για την κοινωνία μας, που προστατεύεται από την πολιτεία έναντι ακόμη και των οργάνων αυτής
• με το άρθρο 3 του Συντάγματος, διακηρύσσεται ότι η Ελληνική Κοινωνία διέπεται από τη Χριστιανική πίστη και ότι στην Χώρα μας ο άνθρωπος μπορεί ελεύθερα να επιλέγει την πίστη του,
• με το άρθρο 17 του Συντάγματος διακηρύσσεται και κατοχυρώνεται το δικαίωμα στην ιδιοκτησία, ενώ τέλος,
• στο άρθρο 369 του αστικού κώδικά μας κατοχυρώνεται πλήρως η ελευθερία των συμβάσεων. Η ελευθερία αυτή, μαζί με το δικαίωμα (του άρθρου 17 του Συντάγματος) στην ιδιοκτησία, προσδιορίζουν ένα περιβάλλον ελεύθερης και όχι κεντρικά σχεδιαζόμενης κρατικής οικονομίας.

Αυτές οι ρυθμίσεις, μαζί με την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου [που κυρώθηκε με νόμο και αποτυπώνεται σχεδόν αυτούσια στο κεφάλαιο του Συντάγματος περί Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (δηλ. στα άρθρα 4 έως 25)] αποτελούν το πνεύμα δικαίου/ ή αλλιώς τις Γενικές Αρχές Δικαίου που διέπουν τη ζωή των Πολιτών, την δράση και την οργάνωση της Ελληνικής Πολιτείας.

Προφανώς η κάθε έννομη τάξη/χώρα, έχει τα δικά της προτάγματα (αληθινά ή προσχηματικά).

Εμείς που σήμερα είμαστε ενταγμένοι στην ΕΕ, είμαστε λίγο μπερδεμένοι με το σημερινό μας πρόταγμα, γιατί ο αξιακός προσανατολισμός μας έχει μεταστραφεί και καλούμεθα να νοηματοδοτήσουμε αλλιώς τη ζωή μας.

Η σημερινή Ε.Ε. ξεκίνησε να γίνεται κοινότητα γνωρίζοντας φιλοσοφία, αρχές και αξίες από την Ελλάδα και από το Χριστιανισμό και Δίκαιο από τη Ρώμη.

Σε τούτο ακριβώς έγκειται και η διαφορά μας. Ως γνωστόν η Ελλάδα είχε σημαντική διαδρομή στη φιλοσοφία (και ψήγματα μόνο- όχι αυστηρό σύστημα δικαίου), ενώ οι Ρωμαίοι είχαν τη «φιλοσοφία της κατάκτησης και της υποταγής» των λαών και των τόπων, γι' αυτό κι επινοήσανε αυστηρό σύστημα δικαίου.

Οι Ρωμαίοι,ως κατακτητές της οικουμένης, έβαλαν κανόνες εξουσίας. Για να ξέρει ο κάθε ουτιδανός που συνελήφθη, αιχμαλωτίστηκε, ή κατακτήθηκε, ότι το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να ξερει τί θα πάθει, και για να μάθει τί δεν μπορεί να κάνει. Το Κολοσσαίο είναι το άντρο του σωφρονισμού των ανήσυχων και των ανυπότακτων εχθρών της Ρώμης. Το μνημείο της θηριωδίας.

Το δίκαιο, απ' αρχής, δεν ήταν άλλο παρά: Κανόνες εξουσίας

• επί των πραγμάτων (κινητών ή ακινήτων, δημοσίων ή ιδιωτικών, κοινοχρήστων, πραγμάτων αυτοκινουμένων (=δούλων),
• εξουσίας επί των προσώπων, κι
• εξουσίας επί των ενοχών(=υποχρεώσεις,χρέη).

Έτσι όπως τίθεται και εφαρμόζεται σήμερα το δίκαιο, γνωρίζουμε καλά πως δίκαιο είναι η δυνατότητα του ισχυρού να εξολοθρεύσει τον αδύναμο. Αυτό ήταν το δίκαιο κι από όταν δημιουργήθηκε.

Τα νάματα της αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας μαλακώσανε κάπως αυτές τις άγριες κατακτητικές καρδιές. [Ετούτο έγινε κατορθωτό γιατί ο Μ. Αλέξανδρος με τις εκστρατείες του είχε διαδόσει την Ελληνική Γλώσσα στα πέρατα του κόσμου κάνοντάς την παγκοίνως γνωστή.] Μεγάλη στάθηκε και η συμβολή του κηρύγματος του Χριστού, στην πορεία πολλών αιώνων. Αλλά, φαίνεται, πως η φύση του ανθρώπου δεν αλλάζει.

Οι κατακτητές και οι συν αυτοίς, σαν πέρασε ο καιρός, προσαρμόσανε όχι μόνο τη φιλοσοφία των Ελλήνων, αλλά και το Χριστιανισμό, στα μέτρα τους! Οχήματα και τα δυο, για τα πολιτικά τους προτάγματα, που είναι ξένα προς τις αξίες για τις οποίες και ο Χριστός διδάσκει και η ελληνική φιλοσοφία επισημαίνει. Προτάγματα χωρίς «διάκριση», χωρίς ανθρωπιά. Μόνο προς εξυπηρέτηση του ιδίου συμφέροντος.

Φαίνεται πως η ανθρωπότητα μπουσουλάει προς την παιδική της ηλικία, αφού τα προτάγματά της αντί για το καλό της (που είναι η αλληλεγγύη και η χρηστότητα), είναι ολοένα και πιο εγωϊστικά. Τα προτάγματα της σημερινής ανθρωπότητας είναι έλεγχος και υποταγή, κι αυτά εξυπηρετούν τα συμφέροντα ολοένα και πιο στενού κύκλου πανίσχυρων προσώπων.

Όπως ακριβώς και στο ξεκίνημά της.

http://www.logiosermis.net/2015/08/blog-post_667.html#.VeFen17otgU

Η ωραιότερη λέξη της ελληνικής γλώσσας!

«Ποία είναι η ωραιοτέρα λέξις της ελληνικής γλώσσης;» αναρωτιόταν ο Πέτρος Χάρης (Ιωάννης Μαρμαριάδης 1902-1998) πριν από περίπου 80 χρόνια και ξεκινούσε ένα όμορφο δημοσιογραφικό παιχνίδι, δημοσιεύοντας τις απόψεις των σπουδαιότερων λογοτεχνών, δημοσιογράφων αλλά και πολιτικών της εποχής· μιας εποχής κατά την οποία κυρίως ο κόσμος των Τεχνών και των Γραμμάτων ερωτοτροπούσε με τη γλώσσα μας, επηρεασμένος σαφώς από την εθνική πολιτική και τον αστικό εκσυγχρονισμό της σχολικής γνώσης που διαμόρφωνε τη νέα ελληνική γλώσσα.

του Ελευθερίου Γ. Σκιαδά.
Νομοσχέδια και γλωσσο-εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις από το 1913 και εντεύθεν, καθώς και το νεοφιλελληνικό γλωσσικό κίνημα που αναπτύχθηκε στο εξωτερικό –κυρίως στη Γαλλία με αιχμή την ίδρυση του Ινστιτούτου της Σορβόνης (1920) από τον Hubert Pernot (1870-1946)– έδιναν νέες διαστάσεις στην ευρεία κατανόηση και διάδοση του ελληνικού πνεύματος τόσο στο εσωτερικό όσο και στην Ευρώπη.

Την ώρα που το παιχνίδι αυτό παιζόταν στον Τύπο της Γαλλίας, στην Ελλάδα ο Π. Χάρης, εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι στον τόπο μας ακόμη και η καθημερινή γλώσσα χώριζε τους ανθρώπους σε στρατόπεδα, καλούσε τους διανοούμενους να απαντήσουν.

Έτσι, ο Κωστής Παλαμάς απάντησε ότι η ωραιότερη λέξη είναι ο «δημοτικισμός», ο Γρηγόρης Ξενόπουλοςέβρισκε γοητεία στη λέξη «αισιοδοξία», ο Σπύρος Μελάς χωρίς δισταγμό έβρισκε πιο ελκυστική τη λέξη«ελευθερία» και ο στιλίστας Ζαχαρίας Παπαντωνίου εξήρε την ομορφιά της λέξης «μοναξιά». Ο ζωγράφος και καθηγητής της Σχολής Καλών Τεχνών Ουμβέρτος Αργυρός επέλεγε τη λέξη «χάρμα» διότι, όπως υποστήριζε, δεν υπάρχει σε καμία άλλη γλώσσα και στα πέντε γράμματά της κλείνει ό,τι χίλιες άλλες λέξεις μαζί.

Ο Σωτήρης Σκίπης ανέσυρε τη λέξη «απέθαντος» από τα βυζαντινά κείμενα, διαχωρίζοντάς την από τη λέξη «αθάνατος», και ο Παντελής Χορν δήλωσε παντοτινή προτίμηση στη λέξη «νειάτα». Ο αλησμόνητος Αθηναιογράφος Δημήτριος Γρ. Καμπούρογλους, παρά τα χρόνια του, προτιμούσε τη λέξη «ιμερτή», δηλαδή την αγαπητή, την ποθητή. Ο θεατράνθρωπος Νικόλαος Λάσκαρις τη «ζάχαρη», ο ιστορικός Διονύσιος Κόκκινος τη λέξη «χίμαιρα», ο ζωγράφος Παύλος Μαθιόπουλος το «φως» και ο γλύπτης Μιχαήλ Τόμπρος τη λέξη «ουσία». Ο Παύλος Νιρβάνας (Πέτρος Κ. Αποστολίδης), προφανώς επηρεασμένος από τον τόπο του (Σκόπελο), αγαπούσε τη λέξη «θάλασσα». Οι ζωγράφοι αποκάλυπταν τις ευαισθησίες τους: Ο Δημήτριος Γερανιώτης ήθελε την «αρμονία», οΚωνσταντίνος Παρθένης την «καλημέρα» και ο Δημήτριος Μπισκίνης το «όνειρο».

Ως προς τις γυναίκες που κυριαρχούσαν στην πνευματική ζωή η λαογράφος Αγγελική Χατζημιχάλη ήθελε «πίστη», ενώ η 25χρονη ηθοποιός Ελένη Παπαδάκη, η οποία έμελλε να δολοφονηθεί άδικα στα Δεκεμβριανά του 1944, δήλωνε πως «η λέξις που περικλείει τα περισσότερα πράγματα, τα πάντα θα έλεγα, είναι η λέξις«ΖΩΗ»! Η ιατρός και συγγραφέας Άννα Κατσίγρα ήθελε «χαρά» και η καθηγήτρια του Ελληνικού Ωδείου Αύρα Θεοδωροπούλου αναζητούσε την «καλοσύνη».

Ενδιαφέρουσες όμως ήταν και οι απαντήσεις των πολιτικών του 1933: Ο στρατιωτικός και Πρόεδρος της Γερουσίας Στυλιανός Γονατάς προτιμούσε το «εμπρός», ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου τη λέξη «μάννα» και ο πρόεδρος της Βουλής Θεμιστοκλής Σοφούλης τη λέξη «φιλότιμο» διότι εκφράζει έναν ολόκληρο ηθικό κόσμο και δεν υπάρχει σε άλλη γλώσσα του κόσμου. Ο αρχηγός του Αγροτικού Κόμματος Ελλάδος Ιωάννης Σοφιανόπουλος πρότασσε την «ανατολή» και ο ιδρυτής του ίδιου κόμματος Αλέξανδρος Μυλωνάς τη λέξη «πόνος».
Ο ΜΙΚΡΟΣ ΡΩΜΗΟΣ

http://www.logiosermis.net/2015/08/blog-post_893.html#.VeFd3V7otgU

Κάθε που βλέπω τα μάτια σου

Marc Chagall :"Εραστές και λουλούδια"

ΜΕΡΕΣ ΞΑΝΘΕΣΜέρες ξανθές
σαν κεφάλια μικρών παιδιών
ωραίες.

Μεσημέρια όλο φως
σα μάτια από θάλασσα.
Νύχτες ζεστές
σα βελούδινα μαξιλάρια.

Ζωή ενός καλοκαιριού
που έφερε
ένα αιώνιο λιοπύρι.

Κάθε που βλέπω τα μάτια σου
ζούνε μέσα μου όλα.

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΥΔΗΣ (1917-1984)

Νίκος Καρύδης - Βικιπαίδεια

http://gerontakos.blogspot.gr/search?updated-max=2015-08-29T07:11:00%2B03:00