ΟΙ ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ...

Posted by Ακτιβιστής

Οι κόκκινες γραμμές ενός οίκου ανοχής

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Όταν ακούς για κόκκινες γραμμές, ανθρώπινο κρέας μυρίζει. Το κόκκινο έγινε το χρώμα της φωτιάς που καίει μια ολόκληρη κοινωνία και σημάδι μιας καθεστωτικής τρέλας, αντί για το χρώμα της διεγερμένης συνείδησης ενός εξευτελισμένου λαού, της φωτιάς που γεννά ελπίδα μέσω της χειραφέτησης.  Από κόκκινες γραμμές σε κόκκινες γραμμές βαδίζουν οι κυβερνώντες τα τελευταία χρόνια, σαν να έχουν βάλει στοίχημα να αποδείξουν ότι η οδός προς την άβυσσο είναι κόκκινη. Είναι να κοκκινίζει κανείς από θυμό παρακολουθώντας τις συνεχείς υποχωρήσεις του κυριάρχου πολιτικού συστήματος στις εμφανιζόμενες ως απαιτήσεις (ή καλύτερα στρατηγικές τιμωρίας των Ελλήνων, όπως οι ίδιοι οι κυβερνώντες ομολογούν) συμμόρφωσης του ελληνικού λαού σε ένα πρόγραμμα (μνημόνιο) δίχως (αναπτυξιακό) πρόγραμμα που τον γονατίζει, χωρίς να προσφέρει απολύτως καμία βάσιμη προοπτική οικονομικής ανάταξης. Καταστροφή για την καταστροφή είναι η συνταγή και όσοι δεν το καταλαβαίνουν είναι που το κόκκινο το έχουν συνδέσει με τα μπουρδέλα και μάλιστα με αυτά όπου οι κόκκινες γραμμές αρχίζουν εκεί όπου τελειώνει το πορτοφόλι του πελάτη. Ναι, οι κόκκινες γραμμές του διαπλεκόμενου καθεστώτος - που οι πελάτες του συνεχίζετε να προφασίζεσθε ότι δεν καταλαβαίνετε τι σημαίνει και ότι δεν έχετε ακούσει καμία διαφορετική πρόταση εξόδου από αυτό - είναι οι κόκκινες γραμμές που χαράσσονται σε ένα μπουρδέλο και όχι σε μια ανεξάρτητη χώρα και ευνομούμενη πολιτεία, για την ύπαρξη της οποίας έχει χυθεί πολύ …κόκκινο. Εδώ, οι κυβερνήτες μας έχουν παρεξηγήσει απολύτως τον ρόλο τους, προσδίδοντας στο εαυτό τους ρόλο τσατσάς, με πελάτες, άλλοτε συντεχνιακά ή μεγαλοεπιχειρηματικά συμφέροντα και άλλοτε ξένους επιβήτορες με διακύβευμα την ικανοποίηση των πλέον άπληστων ορέξεων πάνω στα δύο τρίτα του κοινωνικού σώματος. Πλέον η κατάσταση έχει ξεπεράσει την προηγούμενη κόκκινη γραμμή του σαδομαζοχισμού, την οποία εξέφραζε απερίφραστα το ΠΑΣΟΚ και το ΛΑΟΣ με την κα Μπακογιάννη και τις λοιπές νεοφιλελεύθερες δυνάμεις και «συνεσταλμένα» ο Α. Σαμαράς και ο Φ. Κουβέλης, για να φτάσουμε στην λογική ότι το «μπουρδέλο» δεν έχει πια κόκκινες γραμμές με όρους εκμετάλλευσης και ότι το μόνο που έχει σημασία είναι να συνεχίσει να υπάρχει, προσφέροντας τις υπηρεσίες του στον κόσμο. Στο κάτω-κάτω, μόνον έτσι θα επιβιώσουν οι εργαζόμενοι σ’ αυτό. Ή με τα λόγια του κ. Λουκά Παπαδήμου (πρωθυπουργού της Ελλάδος): «Ακούω από διάφορες πλευρές για «κόκκινες γραμμές». Για μένα κόκκινη γραμμή είναι η σωτηρία της χώρας και η διασφάλιση ενός ασφαλούς μέλλοντος για τους πολίτες της.» Και για μένα η παραπάνω φράση αποτελεί την επιτομή του λαϊκισμού και σημαίνον της διαλεκτικής της τσατσάς. Ο ορθολογισμός του δήθεν σοβαρού τεχνοκράτη κ. Παπαδήμου οδηγεί στο συμπέρασμα ότι από δω και στο εξής κριτήριο πολιτικής θα είναι η επιβίωση του καθεστώτος, δίχως να υπολογίζονται οι ανθρώπινες θυσίες, στο βωμό προφανώς του κέρδους αυτών που στην πραγματικότητα εκπροσωπεί. Δίχως δισταγμό, ο άνθρωπος αυτός υπαινίσσεται ότι ενόψει της διασφάλισης του μέλλοντος (δεν το επαναλαμβάνω όπως το είπε για να μην γίνω συναυτουργός στην δολοφονική απόδοση στα ελληνικά της σχετικής φράσης που διατύπωσε) έχουμε υποχρέωση και ευθύνη να πράξουμε ό,τι μας ζητούν κάθε φορά οι δανειστές μας, στον βαθμό που καταλήγουν να επιτυγχάνουν τον συγκερασμό των συμφερόντων τους. Όλα αυτά διαδραματίζονται την στιγμή κατά την οποία οι «κόκκινες γραμμές» θα μπορούσαν να αποδώσουν τα μέγιστα, καθώς το χρηματοπιστωτικό λόμπυ εμφανίζεται απολύτως θορυβημένο από την εξέλιξη του παιχνιδιού με την γερμανική ελίτ. Οι άνθρωποι που παρέσυραν τον Γιώργο Παπανδρέου σε μία εγκληματική πολιτική για τα συμφέροντα της ελληνικής κοινωνίας, δυναμιτίζοντας μέσω κυρίως της Ελλάδας την γερμανική ηγεμονία εντός της ΕΕ, προτείνοντας μάλιστα επανειλημμένως την επιστροφή μας στην δραχμή, τώρα τρέμουν με την πιθανότητα να υποστούν τεράστιες ζημίες από το ντόμινο που θα προκύψει μετά από μια ενδεχόμενη έξοδο της χώρας μας από την ζώνη του ευρώ. Αντί, λοιπόν, αυτή την συγκυρία να σπεύσει με μια έξυπνη νέα στρατηγική να εκμεταλλευθεί το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα υπέρ των συμφερόντων του λαού, πράττει τα ακριβώς αντίθετα, δείχνοντας να πιστεύει ότι τώρα είναι η ευκαιρία η εσωτερική υποτίμηση να λάβει εξοντωτικές για τα δύο τρίτα της κοινωνίας διαστάσεις. Έτσι, ενώ σβήνονται οι οποιεσδήποτε κόκκινες γραμμές προς τους εξωτερικούς παράγοντες και τους τραπεζίτες, χαράσσονται διαρκώς και πιο σφιχτές κόκκινες γραμμές για τον ελληνικό λαό και τα δικαιώματά του. Ε, αυτό δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί σε καμία περίπτωση σώφρων πολιτική οποιασδήποτε αστικής τάξης, που δεν διαπνεόταν από την λογική της τσατσάς. Και μάλιστα της πλέον απελπισμένης!  Από την αρχή-αρχή της πιστωτικής κρίσης πρότεινα η απειλή εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη να εκφραστεί με μια συγκροτημένη στρατηγική εναντίον όσων υπονόμευαν τα συμφέροντα της χώρας, την λαϊκή κυριαρχία και τα αστικά δικαιώματα των Ελλήνων. Το καθεστώς στην χώρα έπραξε ακριβώς το αντίθετο: δόμησε και χρησιμοποιεί διαρκώς την απειλή αυτή εναντίον του ελληνικού λαού. Στο πλαίσιο αυτό, αντί να επιχειρήσει ριζική αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους και αναδιάταξη του ιδιωτικού πριν ακόμα η χώρα ενταχθεί σε οποιονδήποτε ευρωπαϊκό μηχανισμό, έδινε διαβεβαιώσεις ότι ποτέ δεν θα κάνει αναδιάρθρωση, ενώ αργότερα έφτασε να εξευτελίσει ακόμα και αυτόν τον διεθνή θεσμό που συνδέεται με την κυριαρχία των κρατών στο διεθνές σύστημα. Δίχως υπερβολή, το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα στην χώρα κατάφερε να καταστρέψει τους θεμελιώδεις όρους ύπαρξης του ελληνικού κράτους. Πώς να σταθούν λοιπόν και πού να χαραχθούν πλέον κόκκινες γραμμές, αφού οι «τσατσάδες» φρόντισαν να εξαφανίσουν την πολιτική διαλεκτική που ορίζει τα σύνορα; Κάπως έτσι τα κράτη μεταβάλλονται σε οίκους ανοχής και από εκεί κι έπειτα το μοναδικό ερώτημα που παραμένει για τους διαβιούντες εντός αυτών, είναι αν θα παραμείνουν στο ρόλο της πόρνης που τα ανέχεται όλα, ή θα επιχειρήσουν να γκρεμίσουν το μπουρδέλο ξαναφτιάχνοντας κράτος. Αν τώρα προϋπόθεση τους γκρεμίσματος του μπουρδέλου θεωρείται η απόλυτη συμφωνία στο είδος του κράτους που επιθυμούμε, και εντός αυτής της διαβούλευσης υψώνονται κατακόκκινες γραμμές που εμποδίζουν την σύγκλιση των προοδευτικών-πατριωτικών δυνάμεων σε ένα κοινό πρόγραμμα μεταβατικής διακυβέρνησης, τότε σίγουρα δεν έχουμε αντιληφθεί, ή δεν μας ενδιαφέρει να καταλάβουμε ποιες θα είναι οι συνέπειες από την εκπόρνευση ενός ολόκληρου λαού. Η πόρνη εξεγείρεται, αλλά συνήθως τα βρίσκει ξανά με τον νταβά ή αλλάζει νταβά, σπανίως όμως …λειτούργημα! Μήπως θα πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε με όρους κράτους και όχι μπουρδέλου; Μήπως είναι λάθος να θεωρούμε ότι όλα τα κράτη στον καπιταλισμό είναι οίκοι ανοχής και ότι οι κόκκινες γραμμές σε αυτά είναι παραπλανητικές, καθώς ένα είναι το κόκκινο και με ένα κόμμα αυτό εκφράζεται; Μήπως, τελικά, στη χώρα μας δεν θέλουμε να καταλάβουμε πώς παρασκευάζεται πολιτικά το κόκκινο και το συνδέουμε αποκλειστικά με την απόχρωση του αίματος; Μήπως είναι εξίσου χυδαία στρατηγική με εκείνη του καθεστώτος, η διαλεκτική της θυματοποίησης του λαού, μήπως και διαμορφωθεί ταξική συνείδηση; Μήπως σε κράτη όπως η Ελλάδα, η πόρνη με συνείδηση θύματος είναι πιθανότερο να αναζητήσει παρηγοριά στην αγκαλιά ενός νταβά που θα της υποσχεθεί άφθονη πελατεία για το μέλλον; Μήπως για την πόρνη ενός χρεοκοπημένου μπουρδέλου αυτό είναι καθοριστικό εκλογικό κίνητρο; Μη ξεχνάτε, για την πόρνη μιλάμε, και μη προφασίζεστε ότι απευθυνόμενοι στον ελληνικό λαό αναφέρεστε σε παρθένες! Λίγες παρθένες απέμειναν στη χώρα και αυτές άνεργες ή στο κατώφλι της απόλυσης. 

* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

ΜΙΣΩ ΤΟΥΣ ΑΔΙΑΦΟΡΟΥΣ...

 του Antonio Gramsi

«Μισώ τους αδιάφορους. Πιστεύω ότι το να ζεις σημαίνει να εντάσσεσαι κάπου. Όποιος ζει πραγματικά δεν μπορεί να μην είναι πολίτης και ενταγμένος. Η αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισμός, είναι δειλία, δεν είναι ζωή. Γι’ αυτό μισώ τους αδιάφορους.

Η αδιαφορία είναι το νεκρό βάρος της ιστορίας. Η αδιαφορία δρα δυνατά πάνω στην ιστορία. Δρα παθητικά, αλλά δρα.

Είναι η μοιρολατρία.

Είναι αυτό που δεν μπορείς να υπολογίσεις. Είναι αυτό που διαταράσσει τα προγράμματα, που ανατρέπει τα σχέδια που έχουν κατασκευαστεί με τον καλύτερο τρόπο.

Είναι η κτηνώδης ύλη που πνίγει την... ευφυΐα.

Αυτό που συμβαίνει, το κακό που πέφτει πάνω σε όλους, συμβαίνει γιατί η μάζα των ανθρώπων απαρνείται τη βούλησή της, αφήνει να εκδίδονται νόμοι που μόνο η εξέγερση θα μπορέσει να καταργήσει, αφήνει να ανέβουν στην εξουσία άνθρωποι που μόνο μια ανταρσία θα μπορέσει να ανατρέψει.

Μέσα στη σκόπιμη απουσία και στην αδιαφορία λίγα χέρια, που δεν επιτηρούνται από κανέναν έλεγχο, υφαίνουν τον ιστό της συλλογικής ζωής, και η μάζα είναι σε άγνοια, γιατί δεν ανησυχεί. Φαίνεται λοιπόν σαν η μοίρα να συμπαρασύρει τους πάντες και τα πάντα, φαίνεται σαν η ιστορία να μην είναι τίποτε άλλο από ένα τεράστιο φυσικό φαινόμενο, μια έκρηξη ηφαιστείου, ένας σεισμός όπου όλοι είναι θύματα, αυτοί που τον θέλησαν κι αυτοί που δεν τον θέλησαν, αυτοί που γνώριζαν κι αυτοί που δεν γνώριζαν, αυτοί που ήταν δραστήριοι κι αυτοί που αδιαφορούσαν.

Κάποιοι κλαψουρίζουν αξιοθρήνητα, άλλοι βλαστημάνε χυδαία, αλλά κανείς ή λίγοι αναρωτιούνται: αν είχα κάνει κι εγώ το χρέος μου, αν είχα προσπαθήσει να επιβάλλω τη βούλησή μου, θα συνέβαινε αυτό που συνέβη;

Μισώ τους αδιάφορους και γι’ αυτό: γιατί με ενοχλεί το κλαψούρισμά τους, κλαψούρισμα αιωνίων αθώων. Ζητώ να μου δώσει λογαριασμό ο καθένας απ’ αυτούς με ποιον τρόπο έφερε σε πέρας το καθήκον που του έθεσε και του θέτει καθημερινά η ζωή, γι’ αυτό που έκανε και ειδικά γι’ αυτό που δεν έκανε. Και νιώθω ότι μπορώ να είμαι αδυσώπητος, ότι δεν μπορώ να χαλαλίσω τον οίκτο μου, ότι δεν μπορώ να μοιραστώ μαζί τους τα δάκρυά μου.

Είμαι ενταγμένος, ζω, νιώθω ότι στις συνειδήσεις του χώρου μου ήδη πάλλεται η δραστηριότητα της μελλοντικής πόλης, που ο χώρος μου χτίζει. Και μέσα σ’ αυτήν την πόλη η κοινωνική αλυσίδα δεν βαραίνει τους λίγους, μέσα σ’ αυτήν κάθε συμβάν δεν οφείλεται στην τύχη, στη μοίρα, μα είναι ευφυές έργο των πολιτών. Δεν υπάρχει μέσα σ’ αυτήν κανείς που να στέκεται να κοιτάζει από το παράθυρο ενώ οι λίγοι θυσιάζονται, κόβουν τις φλέβες τους. Ζω, είμαι ενταγμένος. Γι’ αυτό μισώ αυτούς που δεν συμμετέχουν, μισώ τους αδιάφορους».

11 Φλεβάρη 1917

Mετάφραση: Τόνια Τσίτσοβιτς

Ή ΤΟ ΚΟΡΜΙ ΚΑΙ Η ΘΥΣΙΑ Ή ΤΙΠΟΤΑ... O IL CORPO E IL SACRIFICIO, O NULLA.

 

* Σημ. του BLOG:

Ένα από τα τελευταία άρθρα - κάλεσμα, συνταρακτικό, βαθειά πολιτικό, φως στο τούνελ, του Ιταλού Δημοσιογράφου, Συγγραφέα, Πολιτικού Αναλυτή και Συντρόφου PAOLO BARNARD, που καλεί τους Ιταλούς Πολίτες και όχι μόνο στην Σύνοδο - Συνάντηση που θα γίνει στην Ιταλία από 24-26 Φλεβάρη σε περιοχή που σύντομα θα ανακοινωθεί...

Το ιταλικό κείμενο δημοσιεύτηκε χθες από εμάς...

Μετά από αυτήν την Ανάρτηση το Blog μας θα σιγήσει για 48 ώρες σε ένδειξη έμπρακτης συμπαράστασης...αλλά και διαμαρτυρίας για την δική μας απραξία...φτάνουν πια τα ανέξοδα κλικ και οι θεωρητικοπαπαρολογίες...

ΖΗΤΩ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ... ΖΗΤΩΣΑΝ ΟΙ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΕΣ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΕΣ...
VIVA LA LOTTA DEI POPOLI... VIVA ALLE AVANGUARDIE IN LOTTA...

Ακούστε καλά. Εγώ και οι συνεργάτες μου, προσπαθούμε να οργανώσουμε μια απελπισμένη άμυνα για τη δημοκρατία και την οικονομική επιβίωση αυτής της Χώρας. Αυτή δεν είναι μια V-day. Δεν είναι ένα σκουπίδι του Internet. Δεν είναι μια κροκοδείλια υστερία για να γαργαλίσουμε τα «σικάτα κόκκινα ριζοσπαστικά σαλόνια». Δεν είμαστε διάσημοι του αντισυστήματος που αυνανιζόμαστε.

Εμείς εδώ αγωνιζόμαστε για τις οικογένειες των χωρών της ραχοκοκαλιάς των απένινων, των βιομηχανικών περιοχών του βορρά, του στοχοποιημένου νότου. Παλεύουμε για την επόμενη δόση της Εφορίας που θα πληρώσουμε, για την έλλειψη δανεισμού στις εταιρίες από 8 έως 30 εργαζόμενους, για τις εργαζόμενες μητέρες χωρίς παιδικούς σταθμούς, για τις γυναίκες με σύνταξη των 500 ευρώ, για τους πτυχιούχους που ελπίζουν σε μια θέση στο «γκριλ» του Fini ή στο πρόγραμμα εργασίας (τα δικά μας περίφημα stage) της (εταιρίας) Parmafiere, για όσους δεν έχουν πια σιδηροδρομικά δρομολόγια στην Puglia (Απουλία στην Νότια Ιταλία), για εκείνον που δεν έχει 28 ευρώ για μια εξέταση αίματος, για όποιον δεν έχει πάρει μισθό εδώ και 3 μήνες, για τους απελπισμένους εργοδότες δεκάδων και χιλιάδων επιχειρήσεων.
Εμείς γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχει πια Δημοκρατία στην Ιταλία και ότι είμαστε κρέας στο τσιγκέλι του χασάπη, για το χρέος 2 ή 3 χιλιάδων πολύδισεκατομμυριούχων επενδυτών.
Ξέρουμε ότι μέσα σε ένα ή δύο χρόνια, θα χυθεί αίμα στους δρόμους της Ιταλίας, θα πεθάνουν διαδηλωτές και αστυνομικοί και πολιτικοί. Δεν υπήρξε ποτέ περίοδος πιο επικίνδυνα βαρύνουσα από το 1948 μέχρι σήμερα.
Οι εξεγέρσεις στην τυραννία, είτε στην εποχή των Βασιλιάδων είτε σήμερα των Αγορών, κοστίζουν πάντα σε: ανθρώπους και μέσα. Οφείλουμε λοιπόν να διαθέσουμε τους εαυτούς μας και όλες τις δυνατότητες μας.
Τα πενήντα χρόνια Εμπορικής Ύπαρξης και Επικοινωνιακής Κουλτούρας καθώς και τα 20 χρόνια Internet,συρρίκνωσαν ολόκληρους λαούς σε μια μάζα διεστραμμένων αμοιβάδων που κάνουν πολιτικές μαλακίες και τζάμπα επαναστάσεις γιατί κάνοντας ένα κλικ με το μόριο μου ρισκάρω μόνο αυτό. Με κουράζει ? Μα άντε από κει ! Θα βάλετε κανένα φράγκο ? Ούτε λόγος να γίνεται, το να κλικάρεις στο ποντίκι είναι δωρεάν. Πρέπει να μετακινηθώ από το σπίτι ?? Εεεε, μα πώς να το κάνω ??? Δεεν μπορώωωω!!! Πρέπει να σηκώσω τον κώλο μου από την καρέκλα και να κάνω μια καλή πράξη ? Μπου, μα δεν μπορώ να κάνω ένα streaming? Και αν σου δώσω 10 ευρώ ? Θα μπορούσες να πας ?
Άκουσε μάζα αυνανιζόμενων σφουγγαρόπανων και επαναστατών με τον κώλο των άλλων, μάζα υποκριτών, που θα σας άξιζε να σας φτύσουν στη μούρη οι νεκροί από τα βασανιστήρια δεκαοχτάχρονοι τότε παρτιζάνοι, μόλις εξήντα χρόνια πριν…
Εμείς θα κάνουμε αυτή τη «Σύνοδο - συνάντηση» και όποιος κρίνει ότι το μέλλον ολόκληρης της χώρας αξίζει 40 ευρώ, μια μέρα άδειας από την εργασία του, ένα ταξίδι με το τρένο, και μια οικονομική θυσία, θα είναι εκεί. Και όποιος θα είναι εκεί θα καταλάβει αυτό που κανείς δεν του έχει πει μέχρι τώρα και θα δημιουργηθούν πραγματικές ομάδες δράσης, με αυτογνωσία και αγωνιστική ετοιμότητα.
Οι άλλοι δεν θα έχουν τίποτα, δεν θα υπάρξει καμία δημοσίευση από την «Σύνοδο - συνάντηση» στο Internet, τίποτα σε streaming, τίποτα δωρεάν, τίποτα σε video, ούτε σούπα – παπάρα φτιαγμένη για τους απύθμενους κώλους των επανάστασεων online. Για σας σκασίλα μου, αυτή η ομάδα σας λέει να πάτε να χαθείτε, δεν είναι μόνο μια ευκαιρία αλλά είναι μια ζωτική ανάγκη. Τέλος ανακοινωθέντος.

P. B.

Μετάφραση: ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΝΙΚΑΕΥΣ
SEGUE L' ITALIANO:
6.1.12
O IL CORPO E IL SACRIFICIO, O NULLA.

2011-12-30



Ascoltate bene.

 Io e i miei collaboratori stiamo tentando di organizzare una disperata difesa della democrazia e della sopravvivenza economica di questo Paese. Questo non è un V-day. Non è un ciccaliccio di Internet. Non è un’isteria da caimano per titillare i salotti viola radical chic. Non ci sono divi dell’Antisistema con cui masturbarvi, qui.

Qui noi lottiamo per le famiglie dei paesi della dorsale appenninica, delle pianure industriali del nord, del meridione cronicizzato. Lottiamo per la prossima rata da pagare, per la scomparsa del credito alle aziende da 8 o 30 dipendenti, per le mamme lavoratrici senza asili nido, per le donne con 500 Euro di pensione, per i laureati che sperano in un posto a chiamata al Fini grill, o a progetto a Parmafiere, per chi non ha più il treno in Puglia, per chi non ha 28 Euro per un esame del sangue, per chi non prende lo stipendio da 3 mesi, per i datori di lavoro disperati di decine di migliaia di imprese. Noi sappiamo che non c’è più la democrazia in Italia, e che siamo carne da macello a milioni per il profitto di 2 o 3 mila investitori multimiliardari. Sappiamo che fra uno o due anni, ci sarà sangue per le strade in Italia, moriranno manifestanti e poliziotti, e politici. Non c’è mai stato un momento più grave di questo dal 1948 a oggi.

Le ribellioni alla tirannia, quando c’erano i Re e oggi sono i mercati, sono sempre costate due cose: i corpi e i mezzi. Bisogna metterci se stessi e tutti i mezzi disponibili.

Cinquant’anni di Esistenza Commerciale e Cultura della Visibilità massmediatica, e 20 anni di Internet, hanno ridotto interi popoli a una massa di amebe viziate che si fanno le seghe politiche e rivoluzionarie col‘tutto gratis’, e col ‘ci metto un click’ e col cazzo che rischio di mio. Far fatica? Ma va là! Metterci due soldi? Non se ne parla, clicco sul mouse, è gratis. Mi devo spostare da casa? Ehhh, ma come faccioooo???? Non possssoooo!!!! Devo levare il culo dalla sedia e fare un bonifico? Bè, ma non si può fare in streaming? E se dessi 10 Euro? Può andareeee?

Sentite massa di stronzi straccioni e rivoluzionari col deretano degli altri, massa di ipocriti che meriterebbero gli sputi in faccia dei partigiani diciottenni morti di tortura solo sessan’anni fa, noi faremo questo summit e chi riterrà che il futuro dell’intero Paese meriti 40 Euro, un giorni di ferie sul lavoro, un viaggio in treno e un sacrificio economico, ci sarà. E chi ci sarà capirà quello che nessuno gli ha mai detto finora e formerà gruppi di attivisti veri, consapevoli, preparati.

Gli altri non avranno niente, nulla di questo summit sarà pubblicato su Internet, nulla in streaming, niente gratis, no video, no pappa fatta per i culi sfondi delle rivoluzioni online. Di voi non ce ne frega nulla, questo gruppo vi dice che perdervi è, non solo una fortuna, ma una necessità vitale. Fine comunicato.

P. B.

http://www.paolobarnard.info/interventi_indice.php

"ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΝΑ ΛΥΠΑΣΤΕ"...

Χαλίλ Γκιμπράν: "Το έθνος να λυπάστε..."

Αρθρο του/της: Χριστιάννα Λούπα

Ο μεγάλος Λιβανέζος ποιητής Xαλίλ Γκιμπράν (1883-1931) μεταξύ των αριστουργημάτων που έγραψε, είναι και το έργο του "Ο Κήπος του Προφήτη" .
To ποιημα εκδόθηκε το 1923 !!! ( λες και ..."προφητευε" για την Ελλαδα...του σημερα)
Ιδού ενα απόσπασμα :
"Το έθνος να λυπάστε αν φορεί ένδυμα που δεν το ύφανε.
Ψωμί αν τρώει αλλά όχι απ' τη σοδειά του.
Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του.
Το έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει τη φωνή παρά μονάχα στη πομπή της κηδείας.
Που δεν συμφιλιώνεται παρά μονάχα μες τα ερείπιά του.
Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα.
Το έθνος να λυπάστε που έχει αλεπού για πολιτικό, απατεώνα για φιλόσοφο, μπαλώματα και απομιμήσεις είναι η τέχνη του.
Το έθνος να λυπάστε που έχει σοφούς από χρόνια βουβαμένους."

Αποστολή: Βάσια Κυρίτση

από: Palmografos.com - Χαλίλ Γκιμπράν: "Το έθνος να λυπάστε..."

ΓΑΛΛΙΚΗ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑ «GALETTE DES ROIS»

Τη γαλλική βασιλόπιτα τη σερβίρουν στις 6 Ιανουαρίου (Le jour de l'Épiphanie).Πρόκειται για ένα γλύκισμα που περιέχει αντι για το δικό μας φλουρί μια fève,  -μια μικρή χριστουγεννιάτικη φιγουρίτσα-!!Συνοδεύεται πάντα από μια χάρτινη κορώνα κι όποιος βρει την fève είναι ο βασιλιάς της μέρας, φοράει την κορώνα και του κάνουν όλα τα χατίρια του για τη μέρα αυτή!!!

Συλλογή από παλιά fève

 

Υλικά (για 6 άτομα)

1/2 κιλό σφολιάτα
100 γρ αμυγδαλόψιχα αλεσμένη

75 γρ ζάχαρη

1 αυγό

50 γρ μαργαρίνη

λίγες σταγόνες αμαρέτο

1 κρόκο

1 φλουρί

 

Εκτέλεση

Σε βουτυρωμένο ταψί στρώνουμε το ένα φύλλο σφολιάτας και το τρυπάμε με ένα πιρούνι

Ανακατεύουμε τα υλικά (εκτός τον κρόκο)

Βάζουμε τη γέμιση,το φλουρί (fève )

κλείνουμε με το άλλο φύλλο σφολιάτας

αλείφουμε με τον κρόκο.

Χαράζουμε την επιφάνεια με ένα μαχαίρι και

ψήνουμε στους 210 βαθμούς για 30 λεπτά

ΕλΛΕΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ - ΜΙΑ ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΗΘΟΠΟΙΟΣ...

Ελένη Παπαδάκη - Μια κορυφαία ηθοποιός και το άδικο τέλος της

Αρθρο του/της: Christianna Loupa

Αντί μνημοσύνου...

"Μνήσθητι Κύριε: Για την ώρα που η λεπίδα του φονιά άστραψε

κι όλος ο Θεός της Τραγωδίας εφάνη.

Μνήσθητι Κύριε: Για την ώρα που άξαφνα κι οι εννιά αδερφές,

εσκύψαν να της βάλουνε των αιώνων το στεφάνι".
Άγγελος Σικελιανός

 Ποια ήταν η Ελένη Παπαδάκη; Ένα όνομα που στους παλιότερους κάτι θυμίζει, στους νεότερους όμως παραμένει ανεπίτρεπτα άγνωστο, θαμμένο στην αχλή της Ιστορίας, τσαλακωμένο από κακόβουλες φήμες, ίντριγκες και πάθη, που στοίχησαν τη ζωή σε χιλιάδες Έλληνες κατά τη διάρκεια του μισαρού και καταραμένου Εμφυλίου Πολέμου. Ενός πολέμου που γύρισε την Ελλάδα πολλά χρόνια πίσω, τη στιγμή που η υπόλοιπη Ευρώπη, σαν τον Φοίνικα, ξαναγεννιόταν από την τέφρα της.

Εξήντα επτά χρόνια πριν, τον Δεκέμβριο του 1944, η Αθήνα είχε μετατραπεί σε ένα απέραντο πεδίο μάχης, όπου αδέρφια σκότωναν αδέρφια, γείτονες κατέδιδαν γείτονες, οδομαχίες ταλαιπωρούσαν τους κατοίκους της πρωτεύουσας και λαϊκά δικαστήρια καταδίκαζαν αθώους ανθρώπους σε θάνατο με συνοπτικές διαδικασίες, καταργώντας κάθε νόμο και δικαίωμα. Το ΚΚΕ, βλέποντας ότι οι ευκαιρίες για κατάκτηση της εξουσίας λιγοστεύουν επικίνδυνα, καταλαμβανόμενο από πανικό, θα γράψει τη μελανότερη ίσως σελίδα της ιστορίας του, καθώς οι αποφάσεις λαμβάνονται από ένα Διευθυντήριο τύπου Ροβεσπιέρου, με αποτέλεσμα, τα ειδεχθή εγκλήματα και η ομηρία πολιτών να βυθίσουν την πρωτεύουσα σε έναν ανατριχιαστικό εφιάλτη. Ένα θύμα των καιρών, ανάμεσα σε χιλιάδες άλλα, υπήρξε και η κορυφαία ηθοποιός του θεάτρου Ελένη Παπαδάκη.

Όταν πρωτοδιάβασα την ιστορία της συγκλονίστηκα τόσο πολύ, που άρχισα να αναζητώ διάφορες πηγές που θα μου έδιναν πληροφορίες για τη ζωή της και τον άδικο θάνατό της. Κάποιοι ίσως έχουν διαβάσει το εκπληκτικό βιβλίο του Γιώργου Θεοτοκά «Ασθενείς και οδοιπόροι», που αναφέρεται στη ζωή της μεγάλης τραγωδού, βάσει του οποίου γυρίστηκε και η ομώνυμη σειρά στην τηλεόραση με τη μοναδική ερμηνεία της Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη.

Η Ελένη, γεννήθηκε στις 4 Νοεμβρίου του 1903, στην οδό Ιπποκράτους 70Β, σ’ ένα νεοκλασικό σπίτι απ’ αυτά που κοιτώντας τα σήμερα προσπαθούμε να μαντέψουμε την ιστορία των ανθρώπων που τα κατοίκησαν κάποτε. Μεγάλωσε μέσα σε μια οικογένεια διανοούμενων και η ίδια πήρε πολύ καλή μουσική μόρφωση, μιλώντας μάλιστα τέσσερις γλώσσες. Η μεγάλη της αγάπη, ωστόσο, υπήρξε πάντοτε το θέατρο και τελικά παρακολούθησε τα μαθήματα της Δραματικής Σχολής του Ελληνικού Ωδείου ως ακροάτρια.

Επικεφαλής του "Θιάσου των Νέων" το 1931 έπαιξε στην Kωνσταντινoυπoλη με ενθουσιώδεις κριτικές.

Τότε ο Toύρκoς πoιητής Χαλίλ Φαχρί σε κριτική του έγραψε:

"Είδα μπροστά μου την Ελένη Παπαδάκη ζωντανό σύμβολο της ευγενούς τέχνης, αν και δεν γνωρίζω λέξη ελληνική, ούτε και είχα διαβάσει το έργο, η φωνή, οι κινήσεις της, η μιμική, οι στάσεις της καλλιτέχνιδας αυτής με τη φλογερή ψυχή μου μιλούσαν με λόγια. Άξιον επαίνου η δυναμική της, που τόσο νέα μπορεί και αποδίδει μια ώριμη γυναίκα μάνα".

Το ταλέντο της δεν άργησε να αναγνωριστεί και πολύ σύντομα βρέθηκε να παίζει στο πλευρό «ιερών τεράτων» του θεάτρου, όπως η Μαρίκα Κοτοπούλη, ο Αλέξης Μινωτής, η Κατίνα Παξινού. Οι ερμηνείες της πάντως ως Αντιγόνη, Εκάβη και Κλυταιμνήστρα θα κάνουν το κοινό να παραληρεί, ενώ πλήθος άλλων ρόλων θα την τοποθετήσουν στην κορυφή της πυραμίδας, χωρίς καμία αμφιβολία.

Δυστυχώς όμως, δεν θα αργήσει - διορισμένη πλέον στο νεοσύστατο Εθνικό Θέατρο το 1932 - να βρεθεί αντιμέτωπη με απίστευτες κλίκες, αντιζηλίες και παρασκηνιακές ίντριγκες των καρεκλοκένταυρων της θεατρικής σκηνής, που βλέπουν το ανερχόμενο άστρο της σαν απειλή και προσπαθούν με κάθε τρόπο να την παραγκωνίσουν.

Από την Αγγλία, που είχε πάει με την Κατίνα Παξινού και άλλους ηθοποιούς για να δώσουν κάποιες θεατρικές παραστάσεις, έγραφε σε φίλη της:

«Δεν φαντάζεσαι πόσο «καλλιεργημένο» είναι το έδαφος από την Κατίνα για την Κατίνα… Η κατάστασις πάντοτε αηδής».

Φωτο: Η Ελένη Παπαδάκη ως Εκάβη, Ηρώδειο 1943

Οι διαβολές για το πρόσωπο της Ελένης διασπείρονται συστηματικά σε μια εποχή που τα μίση και τα πάθη των αντίπαλων ιδεολογιών ταλανίζουν τη χώρα και η «ρετσινιά» της «αντιδραστικής» είναι η πιο σίγουρη μέθοδος όχι μόνο για παραγκωνισμό, αλλά και για πλήρη εξόντωση.

Ως φιλενάδα του κατοχικού πρωθυπουργού Ράλλη άρχισαν να την παρουσιάζουν λοιπόν οι αντίπαλοί της, κάτι που ανάμεσα στο φανατισμό της εποχής βρήκε ισχυρό έρεισμα, μια και ισοδυναμούσε με έγκλημα καθοσιώσεως. Η ίδια πάντως δεν παραδέχτηκε ποτέ μια τέτοια σχέση.

Μία πρόγευση λαϊκού δικαστηρίου αποτέλεσε η «δίκη» του Σωματείου των Ηθοποιών στο θέατρο Διονύσια στις 24 Νοεμβρίου 1944. «Θάνατος στην πουτάνα!», ακουγόταν από πολλά στόματα και η Ελένη Παπαδάκη διαγράφηκε από το Σωματείο. Σε επιστολή που έστειλε ωστόσο, προς τη συνέλευση, μια και η ίδια δεν παρέστη για να απολογηθεί, διαβάζουμε μεταξύ άλλων:

«Κατά πόσον η όλη στάσις μου κατά το διάστημα της κατοχής υπήρξεν «αντεθνική, αντισυναδελφική, εγωιστική και απρεπής», δύνανται καλλίτερον από εμέ να διαφωτίσουν την Συνέλευσιν πολλοί εκλεκτοί συνάδελφοι, οι οποίοι, ασφαλώς θα παρίστανται εις αυτήν, αλλά και πολλοί επίσης διακεκριμένοι συνάδελφοι μη προς εμέ φιλικά διακείμενοι, θα ευρεθούν έστω και κατ’ ιδίαν σκεπτόμενοι ότι εις πολλάς περιπτώσεις η στάσις μου υπήρξε κάθε άλλο παρά αντισυναδελφική ή εγωιστική…».

Πράγματι, η «πριγκίπισσα της μοναξιάς», όπως την αποκαλούσαν, κατά τη διάρκεια της Κατοχής είχε καταφέρει να σώσει κόσμο από τα νύχια των ναζί, ανεξαρτήτως ιδεολογίας, μεταξύ των οποίων τον γιό του γνωστού βιβλιοπώλη Ελευθερουδάκη και τον γιατρό Γιώργο Μουστρούφα, κατοπινό στέλεχος της Κυβέρνησης του Βουνού. Όμως όλα αυτά ξεχάστηκαν τόσο γρήγορα…

Η αυλαία για την τελευταία πράξη του δράματος έχει πια σηκωθεί. Ο δρόμος είναι έτοιμος για τον τελικό αφανισμό. Η Ελένη δεν υποδύεται τώρα κανέναν ρόλο. Πρωταγωνιστεί στο τραγικό τέλος της ίδιας της ζωής της. Θλιβερές λεπτομέρειες σκηνοθετούν το προσωπικό της δράμα. Την νύχτα της 21^ης προς 22^α Δεκεμβρίου του 1944, η άτυχη τραγωδός θα συλληφθεί από τον ΕΛΑΣ και θα μεταφερθεί στο διυλιστήριο της Ούλεν στο Γαλάτσι, που έχει μετατραπεί σε κολαστήριο. Ο διαβόητος «καπετάν Ορέστης» θα την καταδικάσει σε θάνατο με τσεκούρι.

Στο απόσπασμα που ακολουθεί, διαβάζουμε τις τελευταίες δραματικές στιγμές της, μέσα από το βιβλίο του Πολύβιου Μαρσάν: «Ελένη Παπαδάκη – Μια φωτεινή θεατρική πορεία με απροσδόκητο τέλος», (Εκδόσεις Καστανιώτη, 2001)

«Ο Μακαρώνας την παρέλαβε μπροστά στον Ορέστη, ο οποίος είχε διατάξει την εκτέλεση της με το τσεκούρι, όπως γινόταν με τα άλλα πολυάριθμα θύματα. Την διέταξε να γδυθεί, ενώ εκείνη είχε αντιληφθεί ότι πλησιάζει το τέλος της και είχε τρομάξει πολύ. Έτρεμε από το κρύο και το φόβο και κλαίγοντας τους παρακαλούσε. Έβγαλε τη γούνα της, την οποία παρέλαβε ο Ορέστης και όταν τη διέταξε να βγάλει και τα υπόλοιπα ρούχα αναλύθηκε σε δυνατές κραυγές απελπισίας και σε γόους. Όρμησαν τότε σαν αφιονισμένοι πάνω της και μέσα σε έναν καταιγισμό από προπηλακισμούς, την έσυραν κοντά σε ανοιγμένο λάκκο, κι εκεί την έγδυσαν με τη βία. Ο Μακαρώνας ξαφνικά δείλιασε, τον πείραξαν και οι κραυγές της, και τελικά καθίζοντάς την χάμω, τράβηξε το περίστροφό του και της φύτεψε μια-δύο σφαίρες στον αυχένα…».

Ο ίδιος ο εκτελεστής Μακαρώνας – μπακάλης από τους Ποδαράδες - εξ άλλου, που την εκτέλεσε τελικά με περίστροφο, θα δηλώσει αργότερα:

«Δεν λυπήθηκα παρά το γούνινο παλτό της που το πήρε ο Ορέστης».

Όταν στις 26 Ιανουαρίου του 1945 άρχισε η εκταφή των πτωμάτων, αναγνωρίστηκε και το δικό της μαζί με μερικά άλλα σε έναν λάκκο, σε μια πευκόφυτη κατηφόρα. Δυο μέρες αργότερα έγινε η κηδεία της στον Άγιο Γεώργιο τον Καρύτση. Μαθητές της Δραματικής Σχολής απέθεσαν κλαριά πάνω στο φέρετρο, ενώ πλήθος καλλιτεχνικού και πνευματικού κόσμου μέσα σε μια φορτισμένη από πένθος κι αγανάκτηση ατμόσφαιρα, παραβρέθηκε στην κηδεία.

Ο Αλέξης Σολομός με τον συγκινητικό του επικήδειο εξ άλλου, συμπύκνωσε πολλά μέσα σε λίγες λέξεις:

«…Χρειάζεται να φανούμε μεγάλοι, να φανούμε τέλειοι(…) για να μπορέσουμε να ονομαστούμε χωρίς τύψεις, συνάδελφοι της Ελένης Παπαδάκη(…). Χάσαμε ένα απ’ το πιο τρανά κι απ’ τα πιο σπάνια καυχήματα της ελληνικής σκηνής - χάσαμε έναν καλό φίλο κι έναν ωραίο άνθρωπο(…). Κοιμήσου ειρηνικά, αγαπημένη φίλη… Ίσαμε επάνω δεν φτάνουν μήτε η αρρώστια μιας εποχής, μήτε μιας φυλής η παραφροσύνη. Μια λέξη ακόμα: Συγχώρεσέ μας…».

Χριστιάννα Λούπα

 από: Palmografos.com - Ελένη Παπαδάκη - Μια κορυφαία ηθοποιός και το άδικο τέλος της

ΚΡΙΜΑ ΚΥΡΙΕ ΠΡΟΕΔΡΕ... ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ !!!...

Κ. Παπούλιας: Γίνεται πόλεμος ενάντια στον Παπαδήμο!! Κρίμα Παπούλια κρίμα…

Ἀναρτήθηκε ἀπὸ τὸν/τὴν filologos10

Βόμβα μεγατόνων έριξε πρωτοχρονιάτικα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Σε σύντομη κουβέντα που είχε με τους πολιτικούς συντάκτες αμέσως μετά την καθιερωμένη ανταλλαγή ευχών στο Προεδρικό Μέγαρο ο Κάρολος Παπούλιας εξέφρασε την άποψη ότι πολεμούν την κυβέρνηση Παπαδήμου.

«Γίνεται πόλεμος ενάντια στον κ. Παπαδήμο. Βλέπω σε διάφορες εφημερίδες ότι γίνονται σχόλια τα οποία θα μπορούσαν να μη γίνονται αφού είναι μια προσπάθεια που όλοι λέμε ότι ήταν αναγκαία για να βγούμε …ή για ορισμένα πράγματα και αναφέρομαι στα πολλά χρήματα που πρέπει να πάρουμε», είπε συγκεκριμένα ο κ. Παπούλιας ο οποίος μιλώντας για την εμπιστοσύνη του κόσμου στο πολιτικό σύστημα εκτίμησε χαρακτηριστικά ότι με την κυβέρνηση Παπαδήμου υπάρχει ύφεση και έχει κατακάτσει ο κουρνιαχτός παρόλο που δεν έχει φύγει.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πάντως εξέφρασε την αισιοδοξία του ότι θα ξεπεράσουμε την κρίση αναφέροντας μάλιστα ότι τα στοιχεία που ο ίδιος έχει είναι καλύτερα απ’ότι στο παρελθόν.
Επικαλούμενος δε δημοσιεύματα στον οικονομικό τύπο επιβράβευσε τη δραστηριοποίηση και ανάπτυξη ιδιωτικών επιχειρήσεων στο εξωτερικό ενώ αποκάλυψε πως και από την κουβέντα που είχε με τον πρωθυπουργό φαινόταν ότι και εκείνος έχει αισιοδοξία.
«Και όταν τεχνοκράτης είναι αισιόδοξος, πρέπει να συμμεριζόμαστε την αισιοδοξία του», συμπλήρωσε.
Για εκλογές: «Ρωτήστε τους πολιτικούς αρχηγούς»
«Ρωτήστε τους πολιτικούς αρχηγούς» απάντησε στους δημοσιογράφους όταν εκείνοι ρώτησαν για το χρόνο διεξαγωγής των εκλογών και σημείωσε ότι ο ίδιος προθυμοποιήθηκε να θέλουν και τη δική του βοήθεια.
Σε άλλη ερώτηση αν ο Γιώργος Καρατζαφέρης του έχει ζητήσει μέχρι τη γιορτή των Θεοφανίων συνάντηση των πολιτικών αρχηγών, ο Κάρολος Παπούλιας απάντησε πως ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ ζήτησε συνάντηση μαζί του που θα πραγματοποιηθεί.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας σχολίασε όμως και τις ενδοκυβερνητικές τριβές σε μία περίοδο που κυκλοφορούν έντονα και σενάρια ανασχηματισμού.
«Επειδή πέρασα κι εγώ από υπουργεία καταλαβαίνω ότι μία κυβέρνηση τέτοιο εύρος έχει δυσκολίες. Και η Ιταλική κυβέρνηση έχει δυσκολίες», ανέφερε.
Επιστρέφοντας από τη Γερμανία είπε ότι του έκαναν εντύπωση τα χρέη της που είναι πολλά δισεκατομμύρια, πολλά περισσότερα από το χρέος της Ελλάδας και έκανε χιούμορ.
«Ελπίζω να αντέξει η Γερμανία, να μην καταρρεύσει το Βερολίνο», είπε χαριτολογώντας.
briefingnews.gr

ΕΙΝΑΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ ΛΟΙΠΟΝ ...

ΤΜΗΜΑ Δ': Ακροτελεύτια διάταξη

Άρθρο 120

1. Το Σύνταγμα αυτό, που ψηφίστηκε από την Ε' Αναθεωρητική Βουλή των Ελλήνων, υπογράφεται από τον Πρόεδρό της, δημοσιεύεται από τον προσωρινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, με διάταγμα που προσυπογράφεται από το Υπουργικό Συμβούλιο και αρχίζει να ισχύει από τις ένδεκα Ιουνίου 1975.
2. Ο σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων.
3. Ο σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος.
4. Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.

ΚΑΡΟΛΟΣ ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ: Για να θυμηθούν οι παλαιότεροι και να μάθουν οι νεότεροι.

ΚΑΡΟΛΟΣ ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ:
Υπέγραψε λήξη του εμπάργκο το 1995 για τα Σκόπια.
Δήλωσε ότι οι ένδοξοι Αρβανίτες είναι Τουρκαρβανοί.
Δήλωσε ότι είναι Αλβανικής καταγωγής.
Υπέγραψε το 1987, ως υπουργός Εξωτερικών, την μονομερή άρση του
εμπολέμου με την Αλβανία υπό την συνοδεία των συνθημάτων: ΠΑΠΟΥΛΙΑ, ΠΡΟΔΟΤΗ, ΑΛΒΑΝΕ.
Το 1988 υπέγραψε με τον Τούρκο Γιλμάζ να ΜΗΝ επεκταθεί η θάλασσά μας
από τα 6 στα 12 μίλια ώστε να μπαίνουν οι Τούρκοι ανενόχλητοι στο
Αιγαίο για ασκήσεις και για ψάρεμα. Να μην καθορισθεί ΠΟΤΕ η ΑΟΖ.
Ακύρωσε την κυριότητα όλου του Αιγαίου.
Ακύρωσε στην πράξη τη Συνθήκη της Λωζάνης του 1923
προφανώς ο σημερινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι απλώς ,,,
συνονόματος του κ Καρόλου Παπούλια , που βρίσκεται από το 1974 στο
κέντρο της πολιτικής ζωής της χώρας.
Είναι προφανώς απλώς... συνονόματος του πρώην υπουργού Εξωτερικών που
για χρόνια καθοδηγούσε την εξωτερική πολιτική της χώρας άλλα και τις
σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση ( τα κονδύλια της οποίας τώρα ανακάλυψε
ότι δεν χρησιμοποιήσαμε σωστά..)
Είναι προφανώς απλώς ...συνονόματος του ηγετικού στελέχους του ΠΑΣΟΚ,
που κάποια στιγμή , εκεί στα τέλη της δεκαετίας του 80, οδήγησε την
χώρα σε μια σειρά από σκάνδαλα , που κατέστρεψαν και το ΠΑΣΟΚ και την
κοινωνία.
Είναι προφανώς απλώς ... συνονόματος του υπουργού που έδινε άτοκα δάνεια σε πρώην πρωθυπουργό για να καλύψει την αγορά του σκυλόσπιτου κατά δηλώσαν αλλού συναδέλφου του στο υπουργικό συμβούλιο
τότε.
Είναι προφανώς απλώς ... συνονόματος του κεντρικού στελέχους του
κυβερνώντος κόμματος, του ΠΑΣΟΚ, που συνέχισε και αύξησε την πρακτική
της ΝΔ για ρουσφετολογικές προσλήψεις, διορισμούς και άλλα εκεί την
δεκαετία του 1980.
Είναι προφανώς απλώς ... συνονόματος, του ανθρώπου που ως υπουργός (άλλα
και παλαιοτέρα ως στελεχώσου κινήματος) ήταν στα μέσα και στα έξω στο
Καστρί , που αποτελούσε τότε την πηγή της εξουσίας και λίγο αργότερα
ήταν από τους στενότερους ανθρώπους της επόμενης συζύγου του τότε
πρωθυπουργού, η σχέση με την όποια ( και τα όσα έγιναν εκείνη την
περίοδο) ουσιαστικά κατέστρεψε την εικόνα του Α Παπανδρέου.
Είμαι βέβαιος λοιπόν ότι πρόκειται περί συνωνυμίας του Πρόεδρου Της
Δημοκρατίας, με τον πολίτικό, βουλευτή και υπουργό, Κάρολο Παπούλια,
που ήταν στην πολιτική ζωή της χώρας όλα αυτά τα χρόνια.
Γιατί δεν εξηγείται αλλιώς η φράση που είπε το περασμένο Σάββατο κατά
την εκδήλωση για την επέτειο της αποκατάστασης της Δημοκρατίας συμφώνα
με την όποια
Αν είμαστε ειλικρινείς, θα αναγνωρίσουμε ότι η ευθύνη για την Ελληνική παρακμή βαραίνει κυρίως την πολιτική τάξη, που έχει την υποχρέωση να καθοδηγεί τις εξελίξεις.
Γιατί αν δεν πρόκειται περί συνωνυμίας, παράλληλα με αυτή την παραδοχή
(αν την πιστεύει πραγματικά) ο πρόεδρος Κάρολος Παπούλιας θα έπρεπε να
έχει υποβάλλει και την παραίτηση του, ως μικρή συμβολή (και συγγνώμη)
στα όσα έκανε η πολιτική τάξη στην χώρα τα τελευταία χρόνια , όπως ο
ίδιος παραδέχεται και δηλώνει προχθές.

Κάλλης Κων/νος
ΙστορικόςΠηγή: ΚΑΡΟΛΟΣ ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ: Για να θυμηθούν οι παλαιότεροι και να μάθουν οι νεότεροι. --- RAMNOUSIA