Νεότουρκοι Δαρβινιστές

© Παρέχεται από: Huffington Post.

Κάρτα των νεότουρκων. Δεν τήρησαν καμία από τις αρχές που αναγράφεται στην κάρτα.

Περίπου ένα εκατομμύριο Αρμένιοι, Τούρκοι πολίτες, χάθηκαν στην εκατόμβη που τους έστειλαν το 1915, όχι οι Σουλτάνοι αλλά οι Νεότουρκοι Δαρβινιστές που πήραν την εξουσία. Αφορμή υπήρξε, το αρμενικό κίνημα για μια ανεξάρτητη Αρμενία, αλλά υπήρξε και η αιτία: Ο Κοινωνικός Δαρβινισμός των Νεότουρκων, που βιάστηκαν να τον εφαρμόσουν στην Τουρκία πριν ακόμα συμπεριληφθεί στον Ναζισμό. Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή. 

Το κίνημα των Νεοτούρκων, που γεννήθηκε στις στρατιωτικές σχολές της «Εις την Πόλιν» (γιατί αυτό σημαίνει Ιστανμπούλ) ιδρύθηκε  στις 14 Ιουλίου του 1889 στην εκατοστή επέτειο  της Πτώσης της Βαστίλης! Ζητούσε την επαναφορά του Οθωμανικού  Συντάγματος του 1876 που είχε καταργηθεί από τον Σουλτάνο Αμπτούλ Χαμίντ. Τα μέλη, ανάμεσα στα οποία ήταν και Χριστιανοί, ακολουθούσαν μασονικές πρακτικές. Πολλά εξορίστηκαν από τον Σουλτάνο και τα περισσότερα απ’ αυτά θα εγκατασταθούν στο Παρίσι. Το οποίο από τότε φιλοξενούσε κάθε είδος εξόριστο επαναστάτη. Στα καφενεία του Καρτιέ Λατέν, γεμάτα από Μαρξιστές, Σοσιαλιστές, Αναρχικούς, ετοιμάζονταν εξεγέρσεις. Σε ένα βρίσκεις ακόμα το κάθισμα όπου καθόταν ο Λένιν γιατί φέρει τον όνομά του στην πλάτη. 

Εκείνη την εποχή, δύο από τις πολυσυζητημένες  ιδεολογίες ήταν ο Μαρξισμός και ο Κοινωνικός Δαρβινισμός. Αυτός ο τελευταίος κυκλοφορούσε αρκετά ανάμεσα σε ομάδες εξορίστων που  θα μπορούσαμε να τους ονομάσουμε εθνικιστές, ακροδεξιούς, ρατσιστές.  Ο Δαρβινισμός, που ήταν της μόδας, εξηγούσε  την «Προέλευση των ειδών». Ο Κοινωνικός Δαρβινισμός  δίδασκε ότι και στις ανθρώπινες κοινωνίες «χρειάζεται να επιζήσουν οι  ικανότεροι». Και ότι «η κληρονομικότητα έχει έναν χαρακτήρα  που υπερβαίνει σε ποιότητα αυτά που μαθαίνεις αργότερα». Συνεπώς επιβάλλεται «η επιλεκτική επιβίωση των ισχυρότερων». Μπορεί να βρει κανείς την προέλευση και του ναζισμού σε΄ αυτήν την θεωρία του «υπερανθρώπου». Αυτό που θα κρατήσουν αργότερα  από αυτήν την ιδεολογία οι πιο Οθωμανοί από τους Νεότουρκους θα είναι η νομιμοποίηση της εξάλειψης μιας κατώτερης και ασθενέστερης φυλής στις ανθρώπινες κοινωνίες. ’Όπως συμβαίνει και στο βασίλειο των ζώων, που είναι η θεματική του Δαρβίνου. (1)   

Το κίνημα των Νεότουρκων ξεκίνησε στην εξορία  από διαφορετικές ομάδες «μοντερνιστών» στις οποίες θα βρούμε και Αρμένιους. Όμως πολύ σύντομα θα περιοριστεί σε ακραιφνείς Οθωμανούς σωβινιστές  οπαδούς του Κοινωνικού  Δαρβινισμού, ενός «μοντερνισμού» που θα ξεφορτωθεί το παρωχημένο και καθυστερημένο Σουλτανάτο και θα φέρει στην εξουσία τον στρατό. Την επιχείρηση θα αναλάβει η Επιτροπή Ένωση και Πρόοδος η οποία θα προβεί στον διωγμό του Σουλτάνου  Αμπντούλ Χαμίτ, το 1909. Την ίδια χρονιά που θα έχουμε και  στην Ελλάδα Στρατιωτικό Σύνδεσμο που θα προβεί στο αντιβασιλικό  Κίνημα στο Γουδί (το οποίο, μεταξύ άλλων θα φέρει στην Αθήνα τον Επαναστάτη της Κρήτης Ελευθέριο Βενιζέλο). 

Οι Νεότουρκοι θα βρεθούν σε δύσκολη θέση, στρατιωτική και οικονομική όταν αρχίζουν οι Βαλκανικοί Πόλεμοι που περιορίζουν σοβαρά, εδαφικά και πολιτικά, την ισχύ της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Οι Ευρωπαίοι θα την αποκαλέσουν «Ο Άρρωστος της Ευρώπης». Οι Νεότουρκοι θα ζητήσουν την βοήθεια της Γερμανίας, που είναι πιο κοντά στην δική τους ιδιοσυγκρασία και σα δικά τους πιστεύω. Ένας μεγάλος αριθμός Γερμανών αξιωματικών θα κατακλύσει την Τουρκία και θα αναλάβει την διοίκηση πολλών στρατιωτικών μονάδων. Που θα μετάσχουν στην εξόντωση των Αρμενίων.

Ο Στρατηγός  Fritz Bronsart von Schellendorf γίνεται ο ουσιαστικός Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου του Οθωμανικού Στρατού. Οι Νεότουρκοι αντιλαμβάνονται ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία τους δεν έχει την ίδια σύνθεση πληθυσμών με τις Ευρωπαϊκές χώρες των οποίων τον μοντερνισμό θέλουν να μιμηθούν. Είναι πολλές και πολυπληθείς οι μειονότητες. Πράγμα που εξηγείται από μια ιστορική αλήθεια που πολύ συχνά  παραβλέπεται. Η Μικρά Ασία, 2.000 χρόνια νωρίτερα ήταν η πατρίδα των μειονοτήτων του 20ού αιώνα. Οι Αρμένιοι, οι Κούρδοι (Καρδούχοι στην αρχαιότητα) και οι Έλληνες, που ζούσαν εκεί από την πιο βαθιά αρχαιότητα. Θα το διαπιστώσει κανείς διαβάζοντας την Κύρου Ανάβαση  του Ξενοφώντα. Ενώ τα Μογγολικά φύλλα έφτασαν σταδιακά στην Μέση Ανατολή περίπου 15 αιώνες αργότερα. Και μάλιστα οι μειονότητες ήταν πλειονότητες σε πολλές τουρκικές επαρχίες. 

Έτσι, οι Αρμένιοι - τουλάχιστον ένα εκατομμύριο – θα εξοντωθούν στην δεκαετία του 1910 και οι Έλληνες θα διωχτούν στην επόμενη δεκαετία από έναν διάσημο Νεότουρκο, τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Χώρια οι σφαγέντες,  διακόσιες με τριακόσιες χιλιάδες. Γενοκτονία των Κούρδων δεν υπήρξε, ίσως γιατί οι περισσότεροι είναι μουσουλμάνοι και γιατί ο αριθμός τους είναι μεγάλος. 20 εκατομμύρια στην Τουρκία. (Άλλα 20 εκατομμύρια θα τα βρούμε διεσπαρμένα σε ορεινές περιοχές της Συρίας, του Ιράκ και του Ιράν). Είναι φυσικό να επιθυμούν να ζήσουν σ’ ένα δικό τους ανεξάρτητο κράτος αλλά καμιά από τις χώρες που ανέφερα δεν δέχτηκε ποτέ να τους δώσει ένα κομμάτι γης. Στην Τουρκία υπάρχει μόνιμα ένα κουρδικό κίνημα και ένας αντάρτικος πόλεμος με την Τουρκία. Ο μόνος άνθρωπος, στη Δύση,  που ενδιαφέρθηκε σοβαρά για τα δικαιώματα των Κούρδων ήταν η Ντανιέλ Μιτεράν, σύζυγος του Προέδρου, και κοντά της έμαθα περισσότερα για τους Κούρδους επ’ευκαιρία της ταινίας που το Ίδρυμα Μιτεράν μου ανέθεσε να κάνω για τον εξίσου ταλαιπωρημένο λαό της  Δυτικής Σαχάρας. Σύμφωνα με τις έρευνες του Ιδρύματος, η Γενοκτονία  των Αρμενίων είχε οργανωθεί και εκτελεστεί από την «Επιτροπή Ένωση και Πρόοδος» των Νεοτούρκων που διοικούσε την Τουρκία, δίκην χούντας τριών αξιωματικών, όταν η Τουρκία πήρε μέρος στον Πρώτο Παγκοσμο Πόλεμο, στο πλευρό της Γερμανίας. Πάνω από ’ένα εκατομμύριο Αρμενίων, της Ανατολικής κυρίως Τουρκίας εξοντώθηκαν σε «πορείες θανάτου» κυρίως από ομάδες ληστών στους οποίους δίνονταν χάρη και χρήματα.       

Η Τουρκία αμφισβητεί ακόμα την ευθύνη της στην Γενοκτονία των Αρμενίων. Τα Κοινοβούλια 30 χωρών έχουν ήδη αναγνωρίσει την Γενοκτονία αυτή.  Όσο για την Γερμανία, ήταν εν γνώσει του  σχεδίου εξόντωσης των Αρμενίων. Το Γερμανικό Γενικό Επιτελείο έστειλε στην Κωνσταντινούπολη μια μεγάλη ομάδα αξιωματικών με Διοικητή  τον Στρατηγό Liman von Sanders. Που ονομάστηκε Γενικός Επιθεωρητής του Οθωμανικού Στρατού. Και που θα γίνει διάσημος από την τουρκική νίκη της μάχης για την Καλλίπολη. Και, στη συνέχεια, από την απώλεια της Παλαιστίνης.  Οι  Γερμανοί αξιωματικοί ήταν παντού στην Τουρκία μέχρι που διοικούσαν μονάδες του τουρκικού στρατού από νωρίς. Ο Συνταγματάρχης Bronsart von Schellendorf τοποθετήθηκε Τεχνικός Σύμβουλος του Πρωθυπουργού, ο Συνταγματάρχης Kress von Kressenstein αρχηγός του Γενικού Επιτελείου. Από αρχεία που βρέθηκαν στη Γερμανία και στην Αυστρία μαθαίνουμε ότι ό Στρατηγός   Schellendorf που ανέφερα  υπέγραφε εντολές σε μονάδες του τουρκικού στρατού να «λάβουν αυστηρά μέτρα κατά των Αρμενίων που ε΄χαν τοποθετηθεί σε τάγματα εργασίας». Πολλούς από αυτούς τους Γερμανούς θα  τους βρούμε αργότερα  σε ναζιστικά Στρατόπεδα Συγκεντρώσεως.  

Ο Κοινωνικός Δαρβινισμός δεν βοήθησε και πολύ ούτε τους Τούρκους ούτε τους Γερμανούς, γατί και οι δύο θα χάσουν  τον πόλεμο.

1. Herbert Spener, Η θεωρία της εξέλιξης, 1892

πηγή:https://www.msn.com/el-gr/news/world/νεότουρκοι-δαρβινιστές/ar-AAK8uIu?ocid=spartandhp

Ακόμα μια χαμένη χρονιά. Του Παναγιώτη Χατζηστεφάνου

 

Η συνεχιζόμενη απουσία οράματος, αστοχία, και στασιμότητα της Ελληνικής πραγματικότητας

Η εκ του μακρόθεν ανάλυση της πρόσφατης Ελληνικής ιστορίας συμπυκνώνεται σε μια κυρίαρχη αφήγηση: πρόκειται περί πάλης της μεταπολιτευτικής πλουτοκρατίας εναντίον της ανάγκης για ένα καινούριο Ελληνικό όραμα που θα υποκαταστήσει την απερχόμενη, αποτυχημένη και ηθικά έκπτωτη καθεστηκυία τάξη. 

Όμως, αυτή η πολυπόθητη εξέλιξη αργεί βασανιστικά. Τίποτε δεν μοιάζει να αλλάζει, απλά εξελίσσεται, και μάλιστα με μοναδικό κίνητρο να μην αλλάξει τίποτε. 

Η πολιτική σκηνή δεν είναι πια παρά ένα σύστημα εξυπηρέτησης των προνομίων κάποιων διαχρονικά αμφιλεγόμενων μεγαλοεπιχειρηματιών, ενώ ολοένα και πιο εξαθλιωμένη είναι η πλειοψηφία που δένεται στο άρμα αυτών των ιδιωτικών συμφερόντων, καθώς χρεώνεται την συντήρηση ενός ολιγαρχικού οργίου, ενώ ταυτόχρονα μοιάζει ανίκανη να προτάξει κάποια αποτελεσματική πολιτική αντίσταση και βούληση. 

Τα περιθώρια ελιγμού της κοινωνίας και οι προοπτικές κάποιας ριζοσπαστικής αλλαγής στην νομή εξουσίας και πλούτου μοιάζουν, αν όχι είναι, παγιωμένα: ψευδο-ιδιωτικά πλην κρατικοδίαιτα Μ.Μ.Ε. προκατασκευάζουν τις εκλογές περιορίζοντας, αν όχι υπαγορεύοντας, τις επιλογές των ψηφοφόρων ανάμεσα στους τηλε-προβεβλημένους γελωτοποιούς της έκφυλης αυλής τους. Οποιαδήποτε φωνή απειλεί το status quo περιθωριοποιείται. 

Συνοπτικά χαρακτηριζόμενο ως άρχουσα τάξη, το μόρφωμα πολιτικών, πλουτοκρατών και του υπηρετικού προσωπικού τους (προπαγανδιστές δημοσιογράφοι και χειραγωγούμενο δικαστικό σώμα), επιζεί φρουρούμενο, αν όχι επιβάλλεται διά της βίας, χαρτζιλικώνοντας με μισθούς πείνας την αστυνομία. Αυτή, έχει μεταμορφωθεί σε ιδιωτικό στρατό φύλαξης εκείνων που την πληρώνουν, μακράν απέχουσα από σώμα ασφαλείας για την τήρηση της δημόσιας τάξης και ασφάλειας. Μοιάζει ανίκανη, ή απρόθυμη, η εκτελεστική εξουσία να αυτονομηθεί από την κρατική και προτιμά να συντηρείται, εις βάρος του λαού και του συντάγματος που έχει ορκιστεί να σέβεται, υπηρετώντας τις πιο μεγαλομανείς ορέξεις και τα πλέον απάνθρωπα σχέδια της πολιτικής εξουσίας.

Στο φόντο όλων αυτών των περιστασιακών παθολογιών, συνεχίζουν οι ζυμώσεις των διαχρονικών προβλημάτων της Ελληνικής κοινωνίας – άθλια έως ανύπαρκτη παιδεία, σκοταδιστική παρεμβατικότητα της Εκκλησίας στην πολιτική ζωή, αναιμική έως διεφθαρμένη καλλιτεχνική και πνευματική τάξη, αυτιστικά ιδιωτεύουσα μεσο-αστική τάξη διαμορφώνουν τον χαρακτήρα ενός πληθυσμού που βρίσκεται σε κατάσταση αφασίας, ανίκανος να αντιδράσει απέναντι σε μια εξουσία που μόνο από βία μοιάζει να καταλαβαίνει, αφού μέσω αυτής επιβάλλεται. 

Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στους ιδεολογικούς συνεργούς της εθνοπροδοτικής ηγεσίας, όλους εκείνους που πρόθυμα κατασκευάζουν εικονική κανονικότητα, είτε μαζικής είτε ελιτίστικης υφής, αντί να σημάνουν τον συναγερμό που είναι καθήκον τους, έχοντας το προνόμιο του δημοσίου βήματος. Τίποτε περισσότερο από απατεώνες και επιβιωσίες του πλέον ταπεινού επιπέδου, η άνοδος και εγκαθίδρυση αυτής της νεόκοπης τάξης τελάληδων της εξουσίας έχει αναλάβει την αποχαύνωση της μάζας, διοικώντας πνευματικά ιδρύματα, οργανώνοντας φιλοκαθεστωτικά φεστιβάλ, εκδίδοντας δωρεάν εφημερίδες, γράφοντας άρθρα, ακόμα και παράγοντας τέχνη με κοινό παρονομαστή είτε την ξεκάθαρη υπεράσπιση της νεοφιλελεύθερου οικονομικού Ναζισμού, είτε τον αποπροσανατολισμό από τις καταστροφικές του συνέπειες. 

Ειδικά η δεύτερη κατηγορία, όλοι εκείνοι οι εξαρτώμενοι από την εξουσία «άνθρωποι του πνεύματος» που αντιπροτείνουν υποκειμενική θεώρηση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, εκείνοι που δηλώνουν πως υπάρχει και άλλη ανάγνωση της Ελληνικής πραγματικότητας εκτός από αυτήν την οδυνηρή ταπείνωση που ζούμε στο πετσί μας καθημερινά, θυμίζουν τερατογένεση των Ρομαντικών ποιητών της προβιομηχανικής Βόρειας Ευρώπης του 19ου αιώνα, που πρότειναν ιδιωτεία, εσωστρέφεια και αναχωρητισμό ως απαραίτητες συνθήκες για την καλλιέργεια του πνεύματος. Η αδιαφορία για τα πολιτικά ήταν γι’ αυτούς ένδειξη ανωτερότητας, η αποχή από τα εγκόσμια μια ευγενής επιλογή. 

Ο Ιστορικισμός κατατρόπωσε τον Ρομαντισμό αποδεικνύοντας επιστημονικά πως το νόημα της κατανόησης της ανθρώπινης κατάστασης βρίσκεται στην μελέτη της ιστορίας, στην κριτική ανάλυση και ερμηνεία των κοινωνικοπολιτικών εξελίξεων δηλαδή, σε αντίθεση με την καταδικασμένη σε αυθαίρετη υποκειμενικότητα απορρόφηση στην σφαίρα των προσωπικών αναζητήσεων που θεωρούσαν ως στόχο ζωής οι Ρομαντικοί. 

Σήμερα, στην Ελλάδα, καλλιεργείται σκόπιμα και χρηματοδοτείται αδρά η νοσηρή πεποίθηση πως δεν ζούμε σε σκοτεινές ημέρες που μετρούν θύματα, αλλά πως όλα όσα συμβαίνουν είναι ερμηνεύσιμα ανάλογα την σκοπιά από την οποία τα βλέπεις – αν κάποιος σοκάρεται από την εξαθλίωση, θα πρέπει να συνηθίσει στην ιδέα, και να «δει το θέμα από μια άλλη οπτική γωνία» ή «να ασχοληθεί με κάτι άλλο, πιο δημιουργικό από την καταγγελία και την κριτική».

Έτσι, διά της αποσιώπησης της κριτικής σκέψης και της αγιοποίησης της δράσης ως αυτοσκοπού που αγιάζει τα μέσα, ξεκάθαρα φασιστικές προτεραιότητες και οι δύο, η μετατόπιση του ενδιαφέροντος και η παραπλάνηση της κοινής γνώμης γίνεται παιχνιδάκι. 

Ξαφνικά, τα κλειστά μαγαζιά του κέντρου της πρωτεύουσας παύουν να είναι σύμβολα ολέθρου και γίνονται αυτοσχέδιες γκαλερί όπου ο Δήμος Αθηναίων εκθέτει φωτογραφίες που αποσιωπούν την άθλια ιστορία των χώρων που τις φιλοξενεί.

Λίγο παραπέρα, ακούσια προκλητικοί εθελοντές πλέκουν πουλόβερ για δέντρα συγχέοντας την συγκρουσιακή φύση του κοινόχρηστου χώρου με την αφέλεια που χαρακτηρίζει την καλλιτεχνίζουσα αυτοέκφραση ενός προνηπιακού, προ-πολιτικού δηλαδή, εγκεφάλου.

Ο κοινός παρονομαστής, από τους έμμισθους ιεροκήρυκες των επιφυλλίδων, μέχρι τους συμμετέχοντες σε εθελοντικές εικαστικές παρεμβάσεις στερούμενες κάθε κοινωνικής συνείδησης, είναι η απουσία κριτικής σκέψης. Κανείς δεν αρνείται, ούτε στο ελάχιστο, να διαπραγματευτεί με ένα κράτος που κερδοφορεί από την οικονομική, κοινωνική και πνευματική εξολόθρευση οποιασδήποτε κοινωνικής ομάδας δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα μιας εξαιρετικά περιορισμένης ούτως ή άλλως κλίκας. 

Αυτός ο δισταγμός θέσης αδιαπραγμάτευτων ορίων απέναντι στην τοξική άρχουσα τάξη του τόπου, αυτή η διαρκής διαπραγμάτευση με το κακό, είναι η συμφωνία με τον διάβολο που έχουν υπογράψει οι Έλληνες σήμερα. Δεν πρόκειται να υπάρξει ούτε η παραμικρή περίπτωση αλλαγής προς μια δημοκρατικότερη κατάσταση εφ’ όσον ο Ελληνικός λαός δεν αποφασίσει να κόψει την καλημέρα στους βιαστές του. 

Γι΄ αυτόν ακριβώς τον λόγο, επειδή βρισκόμαστε ακόμα σε διαπραγμάτευση με τρομοκράτες, η χρονιά που τελειώνει είναι χαμένη. Σε αναμονή μιας γενικευμένης κάθαρσης, η Ελλάδα αρκείται να παρατηρεί τους κακοποιούς που την έριξαν στην ανυποληψία και την διέλυσαν ως κοινωνία και οικονομία. Εκείνοι που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να είναι θεματοφύλακες της, εκμεταλλεύονται την κατάσταση για μικροπρεπή ανταλλάγματα. 

Εν τω μεταξύ, μαίνεται και μετράει θύματα η κυρίαρχη αντιπαλότητα, επί της ουσίας ένας εθνικός διχασμός, μεταξύ εκείνων που απειλούν να αφήσουν πίσω τους καμένη γη αν στερηθούν της εξουσίας τους, και εκείνων πού ήδη δυσκολεύονται να επιβιώσουν στον κρανίου τόπο που είναι σήμερα η Ελλάδα, μια χώρα στην δίνη ενός ψυχρού εμφύλιου που εξυπηρετεί τέλεια την μακροημέρευση εκείνων που εκμεταλλεύονται την βασιλεία που αποδίδουν οι διαιρεμένοι λαοί. 

ΠΗΓΗ:

Παναγιώτης Χατζηστεφάνου για το Κουτί της Πανδώρας. 

Πηγή: Ακόμα μια χαμένη χρονιά. Του Παναγιώτη Χατζηστεφάνου - RAMNOUSIA 

Διαιώνιση οικονομικών σκανδάλων... Η μοίρα της Αρχιεπισκοπής Αμερικής

Οι ειδήσεις που κατέκλυσαν την ομογένεια των ΗΠΑ το πρωί της περασμένης Δευτέρας 25 Νοεμβρίου ήταν συγκλονιστικές. Βούιξε ο κόσμος… Από το πρακτορείο ειδήσεων Associated Press και τη New York Times μέχρι και το τελευταίο ειδησεογραφικό μέσο, έντυπο ή διαδικτυακό, αμερικανικό ή καθαρά ομογενειακό, όλοι εστίαζαν την προσοχή των αναγνωστών στο οικονομικό σκάνδαλο του Τζέρι Δημητρίου, ανώτατου στελέχους της Αρχιεπισκοπής Αμερικής επί τριάντα χρόνια και πρωτοκλασάτου "Άρχοντα Ευταξίας" του Πατριαρχείου.

Ο πρώην "εκτελεστικός διευθυντής Διοίκησης και Οικονομικών" της Αρχιεπισκοπής συνελήφθη και παραπέμφθηκε με κατηγορίες για απάτη και πολλαπλή και συνεχή υπεξαίρεση χρηματικών ποσών. Αφέθηκε προσωρινά  ελεύθερος με εγγύηση $150,000 (εκατόν πενήντα χιλιάδων) δολαρίων, αφού προηγουμένως οι δικαστικές αρχές του αφαίρεσαν  το διαβατήριο και αποφάσισαν την ηλεκτρονική παρακολούθησή του μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης.

Σύμφωνα με το ανακοινωθέν της εισαγγελίας η έρευνα συνεχίζεται και δεν αποκλείεται να βρεθούν αποδεικτικά και για άλλα υπεξαιρεθέντα χρηματικά ποσά εκ μέρους του κ. Τζέρι Δημητρίου.

*     *     *

Ο κ. Jerome Dimitriou (Τζέρι Δημητρίου), ελληνοκυπριακής καταγωγής. είχε προσληφθεί στο Γραφείο Οικονομικών της Αρχιεπισκοπής Αμερικής ως "αναπληρωτής διευθυντής οικονομικής ανάπτυξης" το 1986. Προστατευόμενος του αινιγματικού μεγαλοπαράγοντα Μάικλ Τζαχάρη, έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην υπόσκαψη του τότε προϊστάμενου του Χρήστου Δημητριάδου και στη  δημιουργία  του σκανδάλου των οικοπέδων του Westchεster, του μεγαλύτερου μέχρι τότε οικονομικού σκανδάλου της Αρχιεπισκοπής, που αποτέλεσε και την αρχή του τέλους  της ποιμαντορίας του Ιάκωβου.

Επί αρχιεπισκοπίας του Σπυρίδωνος Παπαγεωργίου απολύθηκε από την Αρχιεπισκοπή για παράβαση εντολής και πιθανή μίζα στην αγοραπωλησία λογισμικών προγραμμάτων  από την εταιρεία Oracle. Η προσωπική τότε παρέμβαση του πατριάρχη Βαρθολομαίου δεν στάθηκε ικανή να αποτρέψει την απόλυσή του. Υπήρξε ιδρυτικό και δραστήριο μέλος της παρεκκλησιαστικής οργάνωσης GOAL που, χρηματοδοτούμενη από τον Μάικλ Τζαχάρη και τον Πίτερ Ντίον, πρωτοστάτησε στον αγώνα κατά του Αρχιεπισκόπου Σπυρίδωνα. Ανήκε στον κύκλο των λεγόμενων "φίλων του Πατριαρχείου" εκείνης της εποχής, μερικοί εκ των οποίων ήταν οι: Μάικλ Τζαχάρης - Άλεξ Καρλούτσος - Τζέρι Δημητρίου.

Λίγο μετά την παραίτηση του Σπυρίδωνα, αρχές του 2000, ο τότε αρχιεπίσκοπος Δημήτριος, αγνοώντας τις αντιρρήσεις της Εκτελεστικής Επιτροπής της Αρχιεπισκοπής,  επαναπροσέλαβε τον Τζέρι Δημητρίου αναβαθμίζοντας τον από "διευθυντή οικονομικών" σε "εκτελεστικό διευθυντή Διοίκησης και Οικονομικών" της Αρχιεπισκοπής. Ο κ. Τζέρι Δημητρίου υπηρέτησε στη θέση αυτή επί 17 και πλέον χρόνια.  Το 2017 ο αρχιεπίσκοπος Δημήτριος αναγκάσθηκε να τον απολύσει έπειτα από  αποκαλύψεις του Τύπου για οικονομική "ακαταστασία" στην Αρχιεπισκοπή, η οποία ακαταστασία οδήγησε, λίγο αργότερα, στην ολοκληρωτική πτώχευση της Αρχιεπισκοπής, με αποτέλεσμα να υποθηκευθούν τα κτίρια της έδρας της στο Μανχάταν για $ 7,5 εκατομμύρια δολάρια και να διακοπούν τα έργα ανέγερσης του ναού του Αγίου Νικολάου στο "σημείο μηδέν" της Νέας Υόρκης.

*     *     *

Από τα παραπάνω  προκύπτει λογικά ότι στο οικονομικό σκάνδαλο του Τζέρι Δημητρίου και όχι μόνο εμπλέκονται αναπόφευκτα και άλλα πρόσωπα, καθώς τα ερωτήματα γύρω από τα οικονομικά της Αρχιεπισκοπής και γίνονται πιο αμείλικτα και πληθαίνουν κάθε μέρα και περισσότερο: ποιά η σχέση Τζέρι Δημητρίου και πρώην αρχιεπισκόπου Δημητρίου, ποιά η διασύνδεση Τζέρι Δημητρίου και  Άλεξ Καρλούτσου, ποιός ο λόγος για το προσωπικό ενδιαφέρον του πατριάρχη Βαρθολομαίου για τον Τζέρι Δημητρίου;

Πάντως, κατά την εκτίμηση της καλά πληροφορημένης διαδικτυακής έκδοσης "Καλάμι", ο Δημητρίου "συνεργάστηκε με την εισαγγελία και μίλησε, με ονόματα και ποσά". Κατά συνέπεια, αναμένονται και άλλες αποκαλύψεις, δυσάρεστες γι' όσους γνωστούς και μέχρι τώρα άγνωστους εμπλέκονται στα "μυστηριώδη" οικονομικά της παχιάς αγελάδας του Πατριαρχείου, της Αρχιεπισκοπής Αμερικής.

"Για τη δεινή κατάσταση της Ελλάδας ευθύνονται οι πολιτικές ηγεσίες της"

Επίκαιρα - 31 Δεκεμβρίου 2015

Πρώην Αρχιεπίσκοπος Αμερικής

ΣΠΥΡΙΔΩΝ   

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΑΛΕΞ ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟ

«Φοβούμαι πως θα γίνουμε μάρτυρες κι άλλων επελάσεων, ώσπου στο τέλος δεν θα' χουν απομείνει παρά σκιώδεις εστίες Ορθοδοξίας στις μουσουλμανικές χώρες της Μέσης Ανατολής», τονίζει μιλώντας στα «Επίκαιρα» ο πρώην Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Σπυρίδων, για να συμπληρώσει με νόημα -υπονοώντας σαφώς τις ΗΠΑ- ότι «οι μόνοι που θα μπορούσαν να αναλάβουν συγκεκριμένες πρωτοβουλίες είναι εκείνοι που εξέθρεψαν τους τζιχαντιστές και επωφελούνται σήμερα από την ύπαρξη και τη δράση τους». Με αυτή την επισήμανση ο πρώην Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κρούει τον κώδωνα του κινδύνου σε μια σπάνια για το περιεχόμενο και την ουσία της συνέντευξη.

0 ίδιος ζει πια μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, ως απλός ασκητής, δεν χάνει, ωστόσο, το ενδιαφερον του για όσα διαδραματίζονται στην πολυτάραχη επαρχία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, το οποίο τον Ιούλιο του 1996 τον κάλεσε να ποιμάνει κάτω από αντίξοες συνθήκες την Εκκλησία της Αμερικής, ανακηρύσσοντάς τον ομόφωνα Αρχιεπίσκοπο. Τελικά, υπό την απειλή του σχίσματος και της μονομερούς ανακήρυξης αυτoκέφαλου, εξαναγκάστηκε σε παραίτηση τρία χρόνια μετά. Πλέον, σε ένα μονύδριο κάπου στη Νότια Ευρώπη, αλληλογραφεί καθημερινά με χιλιάδες νέους αλλά και κληρικούς και επισκόπους οι οποίοι προστρέχουν σ' εκείνον για μια συμβουλή. Στη συζήτηση-συνέντευξη που ακολουθεί ο αναγνώστης εισπράττει την αγωνία του για τον μητροπολιτικό αλλά και τον απανταχού Ελληνισμό και την Ορθοδο­ξία, η οποία πλήττεται καίρια από τις καθημερινές σφαγές χιλιάδων «νεομαρτύρων» στον παράλογο Ιερό Πόλεμο που έχουν κηρύξει οι τζιχαντιστές, αν και, κατά τον κ. Σπυρίδωνα, η Ορθόδοξη Εκκλησία περισσότερο κιvδυνεύει από τον ίδιο της τον εαυτό. Ακόμη, αναφέρεται εκτενώς στην επικείμενη σύγκληση της Πανορθοδόξου Συνόδου το 2016, ύστερα από 1.200 και πλέον χρόνια, που αν όντως τελεσφορήοει και ολοκληρωθεί θα αποτελεί κομβικό ιστορικό δεδομένο του 21ου αιώνα, καθώς αναμένεται να επηρεάσει όχι μόνο τη ζωή εκατομμυρίων ορθοδόξων, αλλά και τα γεωπολιτικά δεδομένα στα Βαλκάνα και την ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Ευρώπης, όπου κυριαρχεί το ορθόδοξο στοιχείο.

Πως βλέπετε σήμερα την κατάσταση στην Εκκλησία της Αμερικής;

Πορεύεται αμέριμνα στον δρόμο που χάραξε η σημερινή ηγεσία του Φαναρίου με τη συνδρομή προφανώς του κληρικού Αλέξανδρου Καρλούτσου.

Και πως θα κρίνατε την πορεία αυτή ειδικότερα;

Δεν κρίνω, διερωτώμαι απλώς που θα οδηγήσει η πορεία αυτή και ποια θα είναι η κατάσταση σε τριάντα σαράντα χρόνια από τώρα. Και μάλιστα όταν τα δεδομένα είναι αμείλικτα: συνεχής αφομοίωση του ελληνικού στοιχείου, συρρίκνωση των ελληνικών σχολείων, σχετικοποίηση της ορθόδοξης θεολογίας μας, αδιάκοπη επαγγελματοποίηση της ιερωσύνης και πολλά άλλα.

Δεν νομίζετε, πάντως, ότι ο ρόλος του πατρός Καρλούτσου αποδείχτηκε θετικός για την Αρχιεπισκοπή Αμερικής σε οικονομικό κυρίως και πολιτικό επίπεδο;

Πίστευα πάντα ότι οι συνδρομές των πιστών είναι αρκετές --υπεραρκετές μάλιστα-- για να επιτελέσει η Εκκλησία το έργο της. Αυτό με δίδαξαν τα χρόνια της Ιταλίας και της Αμερικής στη συνέχεια. Ποτέ δεν κατάλαβα την ουσιαστική χρησιμότητα επενδυτών, χρηματοσυλλεκτών και άλλων παρόμοιων οικονομικών παρακεντέδων στο χώρο της Εκκλησίας. Όσο για τις πολιτικές δυνατότητες που αναφέρατε, καλό θα'ταν ν' αποφεύγονται οι υπερβολές, αν θέλουμε να παραμείνουμε στον χώρο κάποιου ρεαλισμού.

Ποιμάνατε την Αρχιεπισκοπή Αμερικής για πολύ σύντομο διάστημα, ωστόσο συχνά πυκνά κάποιοι ανατρέχουν σ' εσάς, παρότι σας πολέμησαν λυσσαλέα. Που το αποδίδετε αυτό;

Στην ειλικρινή και έντιμη προσπάθεια να λύσουμε ορισμένα πάγια προβλήματα που ταλαιπωρούν την Αρχιεπισκοπή από την ίδρυσή της. Η διαιώνιση των προβλημάτων, και, μάλιστα, η οξύτερη μορφή με την οποία εμφανίζονται αυτά σήμερα, οδηγεί, όπως είναι φυσικό, σε νηφαλιότερες τώρα σκέψεις και λογικότερες επανεκτιμήσεις.

Θα ήθελα μια τοποθέτησή σας για την γενικότερη κατάσταση στην Ελλάδα. Πιστεύετε πως όλη αυτή η πίκρα είναι απόρροια μόνο της δεινής οικονομικής κατάστασης ή τα αίτια της κρίσης είναι βαθύτερα;

Πιστεύω πως για την δεινή κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα ο λαός της Ελλάδας ευθύνεται κυρίως και πρωτίστως η πολιτική ηγεσία της χώρας.

Η πνευματική -αν υπάρχει ακόμα- και η ακαδημαϊκή ηγεσία στην Ελλάδα έχει διαδραματίσει τον ρόλο της;

Και ρόλο να είχε να διαδραματίσει, αυτός θα ήταν εξ ορισμού αρκετά περιορισμένος, αφού προηγήθηκε επί δεκαετίες η μανιώδης πολιτική προσπάθεια αποσύνθεσης του παραδοσιακού ελληνικού κοινωνικού ιστού.

Στην Ελλάδα προ ημερών ψηφίστηκε νόμος που αλλάζει το οικογενειακό δίκαιο με το σύμφωνο συμβίωσης, που προβλέπει τη ζεύξη ατόμων και του ίδιου φύλλου.

Αφού η Ελλάδα έχει προ πολλού αποφασίσει να ακολουθήσει κατά πόδας το αμερικανικό και ευρωπαϊκό κοινωνικό γίγνεσθαι, επόμενο ήταν αργά ή γρήγορα να υιοθετήσει ό,τι υιοθετείται πρώτα στις ΗΠΑ και μετά στην Ευρώπη.

Θεωρείτε ότι η Εκκλησία εν τω συνόλω της έχει πράξει το καθήκον της σχετικά με τις σφαγές χριστιανών από τους τζιχαντιστές;

«Οι μόνοι που θα μπορούσαν να αναλάβουν πρωτοβουλίες είναι εκείνοι που εξέθραψαν τους τζιχαντιστές και επωφελούνται από την ύπαρξη και τη δράση τους».

Δεν μπορούσε η Εκκλησία, Ορθόδοξη ή άλλη, και νά ήθελε ακόμη, να διαδραματίσει κάποιο ρόλο στο θέμα που αναφέρετε. Οι μόνοι που θα μπορούσαν να αναλάβουν συγκεκριμένες πρωτοβουλίες είναι εκείνοι που εξέθραψαν τους τζιχαντιστές και επωφελούνται σήμερα από την ύπαρξη και τη δράση τους.

Σας ανησυχεί η κλιμάκωση στις σχέσεις Ρωσίας-Τουρκίας; Συνδέετε αυτές τις εξελίξεις με τις ρήσεις και τις προορατικές ανησυχίες ανθρώπων όπως ο μακαριστός Παΐσιος;

Δεν με ανησυχεί, καθώς γνωρίζω ότι οι Τούρκοι ποτέ δεν θα ενεργούσαν ως ενήργησαν χωρίς την προτροπή ή την έγκριση των συμμάχων τους. Ως προς το δεύτερο σκέλος της ερώτησης, είναι πρόωρο, νομίζω, να συνδεθούν οι ρήσεις με τα γεγονότα όπως αυτά εξελίσσονται τη στιγμή αυτή.

Επί τη ευκαιρία, πως σχολιάζετε όλη αυτή την «προφητολατρία»;

Πολύς κόσμος έχει σήμερα ανάγκη από εξηγήσεις διαφορετικές απ' αυτές που του προσφέρουν αφειδώλευτα και με επιμονή οι κατευθυνόμενες συνήθως πηγές πληροφόρησής του. Κι όσο περισσότερο αμφιβάλλει ο κόσμος για την αξιοπιστία της πληροφόρησής του τόσο περισσότερο θα στρέφεται σε προγνωστικές αναζητήσεις παντός είδους.

Ως προς την αγιοποίηση του Αγιορείτη Γέροντα Παΐσιου διατυπώνονται κάποιες απόψεις που αναφέρουν ότι δεν είναι στην παράδοση της Ορθοδοξίας παρόμοιες αγιοποιήσεις αφού η Ορθοδοξία, σοφά λειτουργώντας, πάντοτε άφηνε τον χρόνο να «μιλήσει» για κάποια μορφή της Εκκλησίας μας…

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο θα είχε προφανώς σοβαρούς λόγους για να προβεί σ' αυτή την αναγραφή του γέροντα Παΐσιου στο αγιολόγιο της Εκκλησίας. Δεν τους γνωρίζω. Αν και σοφότερη, όπως λέτε, αποδεικνύεται συνήθως η αναμονή, πρέπει ωστόσο να τονιστεί πως όλες οι περιπτώσεις δεν είναι ίδιες και για όλες δεν ισχύουν πάντα τα ίδια κριτήρια.


«Επαναφορά της παραδοσιακής μορφής του συνοδικού θεσμού»

Σεβασμιότατε, τι άποψη έχετε σχηματίσει για τον τρόπο που έχει καθιερωθεί τελευταία η συγκρότηση της Πατριαρχικής Συνόδου;

Δεν είναι λίγοι, όπως ακούεται, οι αρχιερείς του Πατριαρχείου που θα ευνοούσαν την επαναφορά του συνοδικού θεσμού στην παραδοσιακή του μορφή, δηλ. σε μια μορφή που θα επέτρεπε τη συμμετοχή όλων των επαρχιούχων αρχιερέων στις συνοδικές διαδικασίες βάσει πάντοτε ενός συνταγματίου, όπως γινόταν πριν το 1922. Η επαναφορά αυτή, πιστεύεται, θα περιόριζε διάφορες παρεμβάσεις εξουσιαστικού χαρακτήρα και θα έδινε νέα, δυναμική πνοή στις διαβουλεύσεις της Συνόδου. Δεν βλέπω για ποιο λόγο καθυστερεί επί τόσα χρόνια η αποκατάσταση της παραδοσιακής τάξης και στον τομέα αυτό.

Εχετε δηλώσει επανειλημμένα ότι ο τρόπος συγκρότησης της Πατριαρχικής Συνόδου πρέπει να αναθεωρηθεί. Έχετε πάντα την ίδια γνώμη;

Δεν άλλαξα γνώμη. Πιστεύω πως θα είχε πολλά να ωφεληθεί το Πατριαρχείο από την επαναφορά της παραδοσιακής μορφής του συνοδικού θεσμού. Θα εξασφάλιζε κάποιο αντικειμενικό κριτήριο στην επιλογή των εκάστοτε συνοδικών αρχιερέων, θα έθετε τέλος στην αμφισβητήσιμη συμμετοχή τιτουλαρίων αρχιερέων και θα καταργούσε το διαχωρισμό των συνοδικών μελών σε δυο κατηγορίες με βάση την υπηκοότητά τους.


«Υψίστης σημασίας η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος»

Και τώρα να περάσουμε στο μείζον θέμα της σύγκλησης της επονομαζόμενης και Αγίας και Μεγάλης Πανορθοδόξου Συνόδου που έχει προαναγγελθεί για τον προσεχή Μάρτιο. Τί άποψη έχετε;

Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος θα αποτελέσει γεγονός υψίστης σημασίας για την πορεία της Εκκλησίας μας κατά το εγγύτερο και απώτερο μέλλον. Ο λαός της Εκκλησίας προσβλέπει στην από πολλού αναμενόμενη σύγκληση της Μεγάλης αυτής Συνόδου που, όπως πιστεύεται, θα δώσει λύσεις σε θέματα που αντιμετωπίζουν οι πιστοί στην καθημερινή θρησκευτική τους ζωή, είτε πρόκειται για το θέμα της νηστείας ή του ημερολογίου, είτε για τις σχέσεις τους με άλλους ορθοδόξους ή με μέλη άλλων χριστιανικών Εκκλησιών και Ομολογιών, είτε για τα λεγόμενα «ανθρώπινα δικαιώματα» και τις διακρίσεις στη σύγχρονη κοινωνία κτλ κτλ.

Τα δείγματα, πάντως, από τις προπαρασκευαστικές εργασίες μάς δείχνουν πως δεν υπάρχει σύμπνοια σε ουσιώδη ζητήματα...

Αν η εκ των προτέρων συμφωνία των πάντων ήταν δεδομένη, δεν θα υπήρχε λόγος να συγκαλούνται σύνοδοι. Η Σύνοδος συγκαλείται ακριβώς για να βρεθεί, μέσω του ζωντανού διαλόγου, κοινή θέση σε θέματα επί των οποίων υπάρχουν διάφορες ή και, πολλές φορές, αντίθετες γνώμες κι απόψεις. Η ιστορία διδάσκει ότι η Ορθοδοξία γνωρίζει πως να υπερβαίνει παρόμοιες δυσκολίες βρίσκοντας την προσφορότερη πάντοτε λύση στο εκάστοτε ζητούμενο. Η Ορθοδοξία και πάλι θα πράξει ό,τι πάντοτε έπραξε κατά τη μακραίωνη ιστορία της. Ενωμένη, θα δώσει στους πιστούς τις λύσεις στα πολλαπλά προβλήματα που αυτοί αντιμετωπίζουν στο πλαίσιο των σημερινών κοινωνικών δεδομένων.

Μεγάλο αγκάθι θεωρείται -και όντως είναι- το ζήτημα της παραχώρησης του αυτοκέφαλου, προνόμιο που ως σήμερα έχει μόνο το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Μπορεί τα θέματα αυτά να φαίνονται εκ πρώτης όψεως «ακαδημαϊκά» ή σχετιζόμενα μόνο με την άσκηση της εκκλησιαστικής εξουσίας. Μπορεί ακόμη να θεωρούνται τελείως άσχετα με την καθ' ημέρα θρησκευτική ζωή των πιστών. Στην πραγματικότητα, ιδίως στη διασπορά, τα θέματα αυτά έχουν άμεση επίπτωση στην όλη θρησκευτική οργάνωση των πιστών. Μια εκλαϊκευμένη ενημέρωση των πιστών επί των θεμάτων αυτών θα ήταν, νομίζω, χρήσιμη. Θα βοηθούσε ακόμη να αντιληφθούν τους κινδύνους που προέρχονται από τη δήθεν «υπερεθνική» προπαγάνδα διαφόρων εκκλησιαστικών και παρεκκλησιαστικών κύκλων που ουσιαστικά και κατά βάθος είναι εθνικιστικοί.

Υπάρχουν κύκλοι στην Ελλάδα που φοβούνται ότι από τη σύγκληση της Πανορθοδόξου Συνόδου, καίτοι αναγκαία και ιστορική απόφαση, η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν θα βγει ενωμένη λόγω των γνωστών βλέψεων της Μόσχας και των σκληροπυρηνικών κύκλων που δείχνουν να επικρατούν εντός του περιβάλλοντος του Πατριάρχη Κύριλλου.

Οι βλέψεις της Μόσχας ήταν ήδη γνωστές πριν καν συλληφθεί η ιδέα μιας Πανορθοδόξου Συνόδου. Και ιδιαίτερες ανησυχίες δεν είχαν εκδηλωθεί τότε που, πριν από δεκαετίες, άρχιζε η διαδικασία της Πανορθόδοξης. Σήμερα γιατί ανησυχούμε ξαφνικά; Τι μπορεί να άλλαξε στο μεταξύ;

Οι αποφάσεις της Πανορθοδόξου Συνόδου, ειδικά αν υπάρξει κάποιο «ατύχημα» και μοιραία οδηγηθούμε σε de facto σχίσμα, μπορούν να επηρεάσουν και τις γεωπολιτικές εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή όχι μόνο των Βαλκανίων, όπου επικρατεί η Ορθοδοξία, αλλά και στη μείζονα περιοχή των χωρών που επηρεάζονται και από τη Μόσχα εκκλησιαστικά και γεωπολιτικά;

Αυτοί που χειρίζονται σήμερα τα θέματα του πλανήτη μας δεν φαίνεται να επηρεάζονται ιδιαίτερα από αποφάσεις εκκλησιαστικές και εκκλησιαστικά σχίσματα. Ας μην υπερεκτιμούμε εαυτούς...

Τελικά πιστεύετε ότι η σύγκληση της Μεγάλης Συνόδου της Ορθόδοξης Εκκλησίας θα είναι προς όφελος της Ορθοδοξίας;

Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος, αν τελικά ολοκληρώσει το έργο της, θα δώσει, όπως προανέφερα, λύσεις σε θέματα που οι πιστοί αντιμετωπίζουν καθημερινά -νηστεία, ημερολόγιο, σχέσεις με άλλους ορθοδόξους ή με μέλη άλλων χριστιανικών Εκκλησιών και Ομολογιών, ανθρώπινα δικαιώματα, σύγχρονες κοινωνικές διακρίσεις κτλ. Πιστεύω επομένως ότι θα αποτελέσει γεγονός υψίστης σημασίας για την πορεία της Εκκλησίας μας κατά το εγγύτερο και απώτερο μέλλον.

Πως βλέπετε την απειλητική επέλαση του ακραίου ριζοσπαστικού Ισλάμ, από το οποίο υποφέρουν και ορθόδοξοι πληθυσμοί στην περιοχή της Μέσης Ανατολής;

Φοβούμαι πως θα γίνουμε μάρτυρες κι άλλων επελάσεων, ώσπου στο τέλος, όπως δείχνουν όλα, δεν θα' χουν απομείνει παρά σκιώδεις εστίες Ορθοδοξίας στις μουσουλμανικές χώρες της Μέσης Ανατολής.

Ποια μπορεί να είναι η στάση του χριστιανικού κόσμου; Άμυνα και διάλογος ή πρόληψη και κατασταλτικά μέτρα; Ίσως συνδυασμός όλων αυτών;...

Δεν νομίζω να έχει ο λεγόμενος «χριστιανικός κόσμος» ούτε ενδιαφέρον για τους ορθόδοξους χριστιανούς της Μέσης Ανατολής αλλά ούτε -για να είμαστε ειλικρινείς- και μεγάλες δυνατότητες και επιλογές. Το παιχνίδι παίζεται σε άλλα τραπέζια...

Τι σας ανησυχεί περισσότερο από την γενικότερη πορεία της ανθρωπότητας ;

Η απαξίωση της ανθρώπινης ζωής. ■

Ο πρώην Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κ. Σπυρίδων (κατά κόσμον Γεώργιος Παπαγεωργίου) γεννήθηκε το 1944 στις ΗΠΑ. Αριστούχος απόφοιτος της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης (1966), μετεκπαιδεύτηκε στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης (1966­-1967), ενώ με υποτροφία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Bochum της Γερμανίας (1969-1973). Υπηρέτησε ως γραμματέας της Μόνιμης Αντιπροσωπείας του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (Γενεύη, 1966-1967) και στη συνέχεια ως γραμματέας στο Ορθόδοξο Κέντρο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Σαμπεζύ της Γενεύης, χρηματίζοντας συγχρόνως αρχισυντάκτης του γνωστού δελτίου ειδήσεων «Επίσκεψις» (1973-1975). Το 1967 χειροτονήθηκε διάκονος από τον Μητροπολίτη Ρόδου Σπυρίδωνα και πρεσβύτερος το 1976, οπότε και του απονεμήθηκε το οφίκιο του «Αρχιμανδρίτη του Οικουμενικού Θρόνου» από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Δημήτριο. Το 1985 εξελέγη επίσκοπος Απαμείας από την Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, η οποία, αφού ίδρυσε την Ιερά Μητρόπολη Ιταλίας και Εξαρχία Νοτίου Ευρώπης, τον εξέλεξε πρώτο Μητροπολίτη της. Από τη θέση αυτή, έβαλε τις βάσεις της μελλοντικής πανιταλικής δράσης της ορθόδοξης νεολαίας, συγκροτώντας την «Ένωση Ελλήνων Ορθοδόξων Φοιτητών Ιταλίας», ενώ επανεισήγαγε τον ορθόδοξο μοναχισμό στον ιταλικό χώρο, ιδρύοντας στην Καλαβρία την πρώτη έπειτα από αιώνες ελληνική ορθόδοξη μονή του Οσίου Ιωάννου του Θεριστή. Στις 30 Ιουλίου 1996 εξελέγη παμψηφεί Αρχιεπίσκοπος Αμερικής και η ενθρόνισή του έλαβε χώρα λίγους μήνες μετά, την 21η Σεπτεμβρίου, στον αρχιεπισκοπικό καθεδρικό ναό της Αγίας Τριάδος στη Νέα Υόρκη. Από τη μέρα εκείνη επιχείρησε να επιστρέψουν ποίμνιο και κληρικοί στην Ορθοδοξία, καθώς ήταν κοινή ομολογία ότι στη σχεδόν 35ετή θητεία του Αρχιεπισκόπου Ιακώβου η πάλαι ποτέ κραταιή Ιερά Αρχιεπισκοπή είχε σχεδόν «αποορθοδοξοποιηθεί», καθώς υπήρχε έντονη προτεσταντική επίδραση. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο τον επέλεξε, άλλωστε, για να επαναφέρει στην ορθόδοξη παράδοση και πρακτική την Εκκλησία της Αμερικής. Η κατάτμηση της ιστορικής επαρχίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου, όπως και μια σειρά από εκρηκτικά γεγονότα γέννησαν εντάσεις, τις οποίες τροφοδοτούσαν ο Εθνικός Κήρυκας της Νέας Υόρκης και η Πρωϊνή, η οποία τον στήριζε σθεναρά. Ακολούθησε μια ταραγμένη τριετία με έντονα τα στοιχεία του διχασμού, για να καταλήξει το Οικουμενικό Πατριαρχείο τον Αύγουστο του 1999, κάτω από την πίεση λαϊκών και της γνωστής ομάδος GΟΑL -αποτελούνταν ως επί το πλείστον από λαϊκούς κληρικούς και μερίδα επισκόπων-, να ζητά την παραίτησή του. Κι αυτό όταν τον Ιανουάριο του ιδίου έτους ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος διαβεβαίωνε ότι ο Αρχιεπίσκοπος Σπυρίδων θα παραμείνει στον θρόνο που εξελέγη μέχρι τη δύση του βίου του, όπως ορίζουν οι ιεροί κανόνες... Εν συνεχεία το Οικουμενικό Πατριαρχείο «τιμητικά» του απέδωσε τον τίτλο του Μητροπολίτη της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Μητροπόλεως Χαλδαίας, αν και σε πολύ σύντομο διάστημα -προφανώς με εκδικητικά κίνητρα, επειδή αποκάλυψε το παρασκήνιο που οδήγησε στην εκθρόνισή του- του αφαίρεσε και αυτό τον τίτλο, αποδίδοντάς του εκείνον του Μητροπολίτη Πρώην Χαλδαίας. Έκτοτε, απογοητευμένος από τις ίντριγκες και τις πισώπλατες «αδελφικές» μαχαιριές, έχει αποσυρθεί σε ένα μικρό μοναστήρι στη Νότια Ευρώπη, ασχολούμενος με τα γραπτά του και το αρχείο του. Από το Οικουμενικό Πατριαρχείο πολλές φορές έχουν προσπαθήσει να ρίξουν γέφυρες, προτείνοντάς του κατά καιρούς διάφορα αξιώματα, αλλά εκείνος εμμένει στην ασκητική απομόνωση. Για την πολυτάραχη ποιμαντορία του έχει γραφεί ένα εξαιρετικό βιβλίο από τη συνάδελφο και συγγραφέα Ιουστίνη Φραγκούλη, Η μοναξιά ενός ασυμβίβαστου, στο οποίο περιγράφονται, αν όχι όλα, τουλάχιστον τα περισσότερα από τα γεγονότα που οδήγησαν στην παράνομη έκπτωσή του από τον αρχιεπισκοπικό θώκο. Ακολούθησε επίσης το βιβλίο Σπυρίδων: Η Παρακαταθήκη, στο οποίο περιέχονται αυτούσια έγγραφα και ντοκουμέντα των όσων προηγήθηκαν της εκθρόνισης. Πρωταγωνιστικό ρόλο στην έκπτωση και εκδίωξη του Αρχιεπισκόπου Σπυρίδωνος διαδραμάτισε ο ισχυρός κληρικός πατήρ Αλέξανδρος Καρλούτσος, για τον οποίο έγραψαν αναλυτικά τα «Επίκαιρα» τον Αύγουστο του 2015 (τεύχος 303ο). Περισσότερα ο αναγνώστης μπορεί να βρει στα http://www.archbishopspyridon.gr και http://www. αrchbishop-spyridon-edocs.net

[ ΕΠΙΚΑΙΡΑ - 31/12/15-07/01/16 - σσ. 52-55 ]