Αρχιεπισκοπή ΗΠΑ, δηλ. ''θέατρο σκιών και παρασκηνίων''

Ζούμε -πάλι- μοναδικές στιγμές στην Ομογένεια. Χάρη στην σκανδαλιάρα Αρχιεπισκοπή μας, που τυπικά εκπροσωπεί ποσοστό 16% του Ελληνισμού ΗΠΑ, όσα και τα μέλη των ενοριών της ανά τις ΗΠΑ.

Την εποχή αυτή, αρχές Ιουνίου 2020, τώρα που ''σφίξαν οι ζέστες'', αφού -στην φαντασία μας- λύθηκαν όλα τα προβλήματα, προέκυψε κόντρα μεταξύ αρχιεπίσκοπου Ελπιδοφόρου και μητροπολιτών, γιά το πως θα γίνεται η ''Θεία Κοινωνία''. Θα γίνεται με ''κοχλιάρια'' (κουταλάκια μεταλλικά), θα γίνεται με πετσέτα ή με χαρτοπετσέτα;;; Θα χρησιμοποιείται ''λαβίδα'' ή όχι; Γιά... προφυλακτικά, δεν είπαν ακόμα τίποτα.

Τεράστιο θέμα, με τις εκκλησίες κλειστές εξαιτίας κορωνα-ιού. Και το ''ποίμνιο'' δεν μπορεί να κοιμηθεί από την ''αγωνία'' του για το πως θα ''κοινωνεί'', αν το κρασί θα είναι ''λαμπρούσκο'' ή ''κοκκινέλι'', αν θα λαμβάνει την ''Θεία Κοινωνία'' με ''κοχλιάριον'' ή όχι. Ευτυχώς, δεν γίνεται λόγος για.. ''πλαστικά κουταλάκια'' και αποφύφαμε τις... διαδηλώσεις-ταραχές.

Κι επειδή υπάρχει κίνδυνος ακόμα και... ''σχίσματος'', έκαναν παρέμβαση στο ζήτημα δύο άτυποι ''θεολόγοι'', δύο ''άρχοντες'', για να μας φωτίσουν. Οι κουμπάροι του φάδερ 'Αλεξ, οι άνθρωποι γιά όλες τις δουλειές, Τζον Κατσιματίδης και Μάϊκλ Ψαρός, περισσότερο γνωστοί ως ''henchmen for the Archbishop''. Με δήλωσή τους τάσσονται υπέρ της πρότασης του αρχιεπίσκοπου για τον τρόπο ''Θείας Κοινωνίας'', που είναι διαφορετική από αυτήν του οικουμενικά πανδολαριότατου Βαρθολομαίου.

Στην φωτισμένη από το ''άγιο πνεύμα'' δήλωσή τους, τονίζουν: «...Επικροτούμε κατά τον πλέον δυνατό τρόπο την ολοκληρωτική μας υποστήριξη στον Σεβασμιότατο Αρχιεπίσκοπο Ελπιδοφόρο, για την έγκριση και ενθάρρυνσή του για την μετάδοση της Θείας Κοινωνίας με ειδικό τρόπο αυτή την εποχή της παγκόσμιας πανδημίας. Ιδιαίτερα επικροτούμε την χρήση πολλαπλών κοχλιαρίων, ένα για κάθε ενορίτη, ως μία αποτελεσματική και ποιμαντική ανταπόκριση, η οποία παρέχει ασφάλεια στους Ελληνορθόδοξους Πιστούς της Αμερικής... Κατά τα πρώτα χίλια χρόνια δεν χρησιμοποιείτο η λαβίδα και πως οι πιστοί έπιναν από το Ποτήριο και λάμβαναν το Σώμα του Χριστού στα χέρια τους. Στη συνέχεια έγινε αλλαγή. Δεν είναι δυνατόν που το Αγιο Πνεύμα ομιλεί στην Εκκλησία στη διάρκεια αυτών των ημερών της Πεντηκοστής να εξασφαλιστεί η συμμετοχή όλων στο Μυστήριο της Θείας Κοινωνίας».

Την ''σοφή δήλωση'' των ''αρχόντων'' γιά ''λαβίδες'' και ''κοχλιάρια'', γιά ''άγιο Πνεύμα που ομιλεί στην Εκκλησία'' (οι κληρικοί δεν το ακούν μόνο, εξαιτίας κουφαμάρας), μπορεί να την έγραψε ο Καλμουκίας Θεόδωρος γιά λογαριασμό τους, αλλά δεν έχει σημασία. Και να τους ερωτήσες να σου πουν μία παράγραφο από την ''δήλωσή'' τους, θα σου απαντήσουν ''δεν θυμάμαι''. Είπαμε, είναι τα χρήσιμα ''εργαλεία'' γιά όλες τις δουλειές, που φαντασιώνονται ότι τους ''λαμβάνει σοβαρά υπόψην'' η Ομογένεια.

Την ''κόντρα'' μεταξύ αρχιεπίσκοπου και μητροπολιτών γιά ''κοχλιάρια-λαβίδες'' και συναφή ''πολύ σημαντικά πράγματα, ζωτικής σημασίας'', που απασχολούν 24 ώρες το 24ωρο τους πιστούς του ''ποίμνιου'' (έτσι νομίζουν), την ξεκίνησε ο ''προβοκάτορας'' γνωστός και ως ''Εθνικός Κήρυξ'' Αστόριας Νέας Υόρκης. Η εφημερίδα, με την μικρή κυκλοφορία και την ελάχιστη απήχηση, ήταν πάντα πρωτεργάτης σε όλες τις ''εκκλησιαστικές κρίσεις'' στην Ομογένεια ΗΠΑ, με στόχο τις ''κονόμες''. Στις υπηρεσίες του προσέφυγε τώρα και ο διαπλεκόμενος, που υποδύεται τον αρχιεπίσκοπο Αμερικής.

Η όλη υπόθεση μοιαζει με ''θέατρο σκιών'', όπου πίσω από τον ''μπερντέ'' είναι ο καραγκιοζοπαίχτης ''Κήρυξ'' και η ανάγκη του γιά εκκλησιαστικό χρήμα, που κουνά τις φιγούρες, σε μιά κακόγουστη παράσταση, με ελάχιστους θεατές. Δηλαδή, ''καραγκιοζιλίκια''.

Αλλά τα ''κοχλιάρια και οι λαβίδες'', η ''Θεία Κονωνία'' και λοιπά συναφή, είναι το πρόσχημα. Η νέα κόντρα έχει άλλο θέμα: Η μελετούμενη κατάργηση των μητροπόλεων, η υποβάθμισή τους σε επισκοπές, ελεγχόμενες από τον αρχιεπίσκοπο. Φυσικό είναι να υπάρχει μεγάλη αντίδραση από τους ''γεροξεκούτηδες'' μητροπολίτες, οι οποίοι αισθάνονται ότι πάλι εξαπατήθηκαν, γιά χάρη των οικονομικών συμφερόντων του φιλοχρήματου Βαρθολομαίου και του φερόμενου ως διαδόχου του, Ελπιδοφόρου.

Αυτός που ''βράζει'' και μοιάζει με ''ταύρο'' έτοιμο να μπει σε υαλοπωλείο, είναι ο ''άγιος Νέας Υερσέης''. Δεν του φτάνει του Ευάγγελου που δεν έγινε αρχιεπίσκοπος, αφού έτσι του είχε ''υποσχεθεί'' ο ''Κήρυκας'' του Αντ. Διαματάρη, που τον ''προωθούσε'' και του ''τα έπαιρνε χοντρά'', τώρα διαπιστώνει ότι θα τον πετάξουν και από μητροπολίτη!!!

Σε απλά ελληνικά, γίνεται ''της Αρχιεπισκοπής το κάγκελο''. Φταίει ο άτιμος κορωνα-ιός, που διάλυσε την σάπια ''εμπορική επιχείρηση Αρχιεπισκοπή Αμερικής''.

Προς τα τέλη της δεκαετίας '90, ο πανδολαριότατος Βαρθολομαίος διάσπασε την τότε ισχυρή Αρχιεπισκοπή Βορείου και Νοτίου Αμερικής, σε μητροπόλεις. ''Διαίρει, βασίλευε και κονόμα''. Υπέρμαχος της διάσπασης, ο ''Εθνικός Κήρυξ''. Τώρα, συζήτηση γιά κατάργηση των μητροπόλεων. Υπέρμαχος, πάλι ο ''Εθνικός Κήρυξ''. Που ''επικρίνει'' τώρα μη ημέτερους μητροπολίτες και γιά σπατάλες (π.χ. γιά ταξίδια). Αλλά γιά ''ημέτερους'' μητροπολίτες, με διπλάσιες σπατάλες και ''εξωτικά ταξίδια Αυστραλία'', π.χ. του ''άγιου Σικάγου'', γιά συναντήσεις-συνευρέσεις με την σπάταλη ''φιλενάδα, ξεφωνημένη αρχιεπισκοπίνα'' εκεί, ούτε κουβέντα.

Η πολιτική αρχιεπ. Ελπιδοφόρου, ξεκάθαρη: ''Δημιουργώ κατάσταση ελέγχου Αρχιεπισκοπής ΗΠΑ και ειδικά του χρήματος, έτοιμος να διαδεχτώ τον Βαρθολομαίο, με συμμάχους τους διαχρονικούς Καρλούτσο, Κατσιματίδη και λοιπούς πρόθυμους''.

Αλλά οι καταστάσεις άλλαξαν, το ''θύμα'' η Ομογένεια κατάλαβε τι γίνεται και στέκεται μακριά. Και τον ''Κήρυκα'' δεν τον λαμβάνει σοβαρά υπόψην κανένας, με εξαίρεση ίσως τον άσχετο με Αμερική και Ομογένεια, αρχιεπίσκοπο Ελπιδοφόρο.

Προσπαθούν, όπως παλιά, να ''φανατίσουν'' το ''ποίμνιο'', αλλά δεν γίνεται. Η Ομογένεια, έπαθε κι έμαθε και τώρα γελά με τα χάλια της ανυπαρξίας τους. Και δεν θα τρέξουν πάλι ''ανησυχούντες λεφτάδες χριστιανοί'' στον Βαρθολομαίο, με τις επιταγές, γιά να εξαγοράσουν τις ''θεάρεστες άγιες αποφάσεις'' του.

Η βρώμικη, παρανομούσα, σκανδαλιάρα Αρχιεπισκοπή Αμερικής, ''τελείωσε''. Θα συνεχίσει ως μικρομέτρια ''επιχείρηση'', με την Ομογένεια απούσα.

Υπογραφή: + Ο Αμερικής Καλάμιος (μόνος υπέρτιμος κι έξαρχος Ωκεανών Ατλαντικού τε και Ειρηνικού, μέσα και Αλεούτιες νήσοι)

9 Ιουνίου '20

kalami. usa

ΗΠΑ: 5 εκ. δολ. -δανεικά, αγύριστα- στην Αρχιεπισκοπή από κυβέρνηση

Ποιοί και γιατί υπονομεύουν τον αρχιεπ. Ελπιδοφόρο, με τις ''ευλογίες''... Βαρθολομαίου!!!

Ως μία καλή επιχείρηση η ''Αρχιεπισκοπή Αμερικής'', δεν έχασε την ευκαιρία. Αιτήθηκε και πήρε άμεσα 2.5 εκατ. δολ., ως δάνειο, από τράπεζα ελληνικής ιδιοκτησίας στην Νέα Υόρκη, στα πλαίσια του κυβερνητικού προγράμματος γιά ενίσχυση επιχειρήσεων, με αφορμή τον ''κορωνα-ιό''. 'Αλλα περίπου 2.5 εκατ. φρόντισε να πάρει και γιά τα ''ιδρύματά'' της. Θα τα δικαιολογήσει γιά μισθούς κ.α., ώστε να μην τα αποπληρώσει, όπως αναμένεται να γίνει και τα δάνεια θα αποπληρωθούν από το κράτος, δηλ. τους φορολογούμενους ΗΠΑ.

Η Αρχιεπισκοπή, ως εμπορική -μη φορολογούμενη- επιχείρηση, ναι μεν δεν έχει να επιδείξει ιεραποστολικό, κοινωνικό, εκπαιδευτικό, φιλανθρωπικό κλπ έργο, αλλά με το χρήμα πάντα τα πήγαινε καλά. Γι' αυτό και η Ομογένεια ''της γύρισε την πλάτη'', αηδιασμένη.

Στις 30 Απριλίου '20, ανακοίνωσε και την δημιουργία ''ταμείου ανακούφισης θυμάτων κορωνα-ιού'', λέγοντας ότι διαθέτει 500.000 δολ. (ΠΟΥ τα βρήκε;;;) γιά έχοντες ανάγκη και ζητά από την Ομογένεια να συνεισφέρει με άλλα 500.000 δολ. Aλλά, δεν μας λέει ο αρχιεπίσκοπος, ΠΟΣΑ έβαλε στο ταμείο από δικά του λεφτά, πόσα οι μητροπολίτες κλπ. Από ότι γνωρίζουμε, ουδέποτε συνεισφέρουν, μόνο ζητούν. Κι επειδή η Ομογένεια και η μεγάλη πλειοψηφία του ''ποίμνιου'' δεν εμπιστεύονται την Αρχιεπισκοπή σε ότι αφορά -ειδικά- χρήμα, ας γνωστοποιήσει που υπάρχει το ποσό των 500.000 δολ. και ποιοί θα χειρίζονται τον λογαριασμό.

Φαίνεται ότι η ''εμπορική επιχείρηση'' Αρχιεπισκοπή ''Αμερικής'' δεν διδάσκεται τίποτα και νομίζει ότι πάλι θα εξαπατήσει την Ομογένεια, με το ''ταμείο βοήθειας'', με αφορμή τον κορωνα-ιό. Και στο παρελθόν ζήτησε κι έλαβε χρήματα γιά συγκεκριμένους σκοπούς (π.χ. πυρόπληκτους Ηλεία κ.ά) γιά να αποδειχτεί μετά ότι τα χρήματα κατάληξαν αλλού, χώρια το γεγονός ότι ουδέποτε δίνει οικονομικούς ΚΑΘΑΡΟΥΣ λογαριασμούς-απολογισμούς. Και οι απάτες αυτές, πρέπει κάποτε να σταματήσουν.

'Aρχισε η υπονόμευση Eλπιδοφόρου
Σε μιά άλλη εξέλιξη, έγκυρες πληροφορίες αναφέρουν ότι άρχισε ήδη η υπονόμευση του αρχιεπ. Ελπιδοφόρου. Mητροπολίτες στις ΗΠΑ (με εξαίρεση τους Ατλάντας, αγ. Φραγκίσκου και Ντητρόϊτ), έστειλαν ''αναφορές'' στον πατριάρχη Βαρθολομαίο, ''καταγγέλοντας'' τον Ελπιδοφόρο γιά ''απολυταρχικές ενέργειες'' και ως αρχιεπίσκοπο που ''δεν γνωρίζει πως πρέπει να διοικείται η Αρχιεπισκοπή στις ΗΠΑ''.

Παράλληλα, παπάδες ανά τις ΗΠΑ, όπως μας ενημέρωσαν, λαμβάνουν τηλεφωνήματα από τον ''άτυπο αρχιεπίσκοπο'', τον ''φάδερ 'Αλεξ'', με τα οποία έμμεσα υπονομεύει τον Ελπιδοφόρο. Με δεδομένο ότι ο ''φάδερ 'Αλεξ'' είναι ''άνθρωπος του Βαρθολομαίου'' (εξαιτίας του χρήματος), εκτιμούμε ότι η υπονόμευση Ελπιδοφόρου, έχει τις ''ευλογίες'' του πατριάρχη. Μάλιστα, μητροπολίτης, με πρόσβαση στο Φανάρι και ''κολλητός'' του ''φάδερ 'Αλεξ'', δηλώνει ότι ''η αρχιεπισκοπία Ελπιδοφόρου δεν θα κρατήσει πολύ''.

(Περισσότερα, σε επόμενο δημοσίευμα)

kalami.us - 1 Mαίου '20

Εξέδυσάν με τα ιμάτιά μου. Κων/νου Πρίγγου ήχος πλ.Β HD

Roby Facchinetti - Rinascerò, Rinascerai

Coralie Delaume: «Un choc externe pourrait provoquer l’éclatement de l’Union européenne»

FIGAROVOX/ENTRETIEN - Coralie Delaume revient sur les crises (économique, migratoire et sanitaire) qui minent les pays européens. Selon elle, l’Union européenne, et plus largement le système globalisé, sont au bord du précipice.

Par Joachim Imad

Publié le 11 mars 2020

Coralie Delaume est essayiste. Elle a notamment écrit Le Couple franco-allemand n’existe pas (Michalon, 2018) et 10+1 Questions sur l’Union européenne (Michalon, 2019). Elle anime également, depuis 2011, le blog L’Arène nue.

---

FIGAROVOX.- Les mesures que vient de prendre le gouvernement italien sont historiques. Le pays est à l’arrêt. Quelles sont les conséquences à prévoir?

Coralie DELAUME.- Ce qui se joue avec l’épidémie de coronavirus est décisif. Ce pourrait être «l’accident industriel» qui révèle l’incurie du système, un peu comme Tchernobyl a révélé celle du soviétisme. Elle pourrait invalider les présupposés du néolibéralisme et de l’européisme, l’Union européenne n’étant que la mise en œuvre la plus poussée, à l’échelle continentale, de l’idéologie néolibérale. Comme le dit le philosophe italien Diego Fusaro : «on nous a dit que les frontières devaient être abattues. Que le privé était meilleur que le public. Que l’État était le mal. Que les hôpitaux devaient être fermés pour des raisons économiques (…) il aura suffi d’un virus pour montrer la fausseté du néolibéralisme».

De fait, les effets de l’austérité néolibérale n’ont pas tardé à se faire sentir en Italie. Un article de La Croix qui a beaucoup ému, rapporte les paroles terribles de médecins italiens. Ils expliquent que faute de moyens suffisants, ils doivent choisir de soigner en priorité les patients susceptibles de survivre, quitte à sacrifier les autres. Un rapport de la fondazione Gimbe de décembre 2019 indique qu’en dix ans, l’Italie a réduit ses dépenses hospitalières de 37 milliards et fermé 70 000 lits. Les hôpitaux manquent de bras, au point que le gouvernement du pays a publié un décret visant à permettre l’embauche en urgence de 20 000 soignants. C’est énorme, ce qui laisse penser que le déficit en personnel du système de soins l’est aussi. Mais que dire de notre propre situation? L’interminable grève des urgences et les témoignages de médecins sur leurs conditions de travail nous ont appris qu’en France, l’hôpital public est à bout...

L’Italie est une bonne élève de la zone euro. Mais on sait le sous-investissement public, la dégradation des services publics et le manque de fonctionnaires que ces recettes austéritaires induisent.

Sur le plan de l’austérité, toutefois, l’Italie est allée bien plus loin que la France. Il faut dire que le pays n’a pas connu un point de croissance depuis son entrée dans l’euro, la monnaie unique ayant tué la compétitivité de son économie. Cela n’a pas manqué de faire grimper son taux d’endettement (quand le PIB n’augmente pas, le ratio dette / PIB ne peut que croître). Du coup, pour que l’Italie reste solvable et continue à rembourser son énorme dette (2 400 milliards), Bruxelles n’a de cesse de prescrire à Rome des mesures d’austérité, que les gouvernants zélés du pays, qu’ils soient «techniques» (Monti) ou d’extrême-centre (Renzi) acceptent d’appliquer. Du coup, le pays est en excédent budgétaire primaire (avant paiement des intérêts de la dette), et ce depuis longtemps. L’Italie est donc une bonne élève de la zone euro. Mais on sait le sous-investissement public chronique, la dégradation des services publics et le manque de fonctionnaires que ces recettes austéritaires induisent.

En tout état de cause, c’est une économie déjà malade qui se trouve désormais à l’arrêt. Et probablement bientôt en récession. Sans compter qu’à la dette colossale et à la croissance atone, il faut ajouter la fragilité des banques. Leur situation s’est certes améliorée dans la période récente. Elles ont réussi à se défaire d’une part importante des créances pourries qui figuraient dans leurs bilans. Mais l’État italien a dû voler au secours de nombre d’entre elles, y compris récemment, en décembre 2019, avec l’injection d’urgence de 900 millions d’euros dans le capital de la Banca Popolare di Bari .

Ceci dit, les banques italiennes ne sont pas les seules à être fragiles. Qu’on pense à la Deutsche Bank, par exemple... Et à l’économie allemande tout entière, d’ailleurs.

En effet, cela fait un moment que l’économie allemande tourne au ralenti. La crise va-t-elle aggraver les choses?

Sans doute. Ça pourrait même tourner au désastre. Le pays, dont le modèle économique a été entièrement conçu pour tirer profit de la mondialisation, a déjà beaucoup pâti du ralentissement chinois et des tensions commerciales entre Washington et Pékin. Le secteur de l’automobile, qui y représente près de 5 % de la richesse créée et pas moins de 800 000 emplois, est à la peine. Pour la troisième année consécutive, la production du secteur a chuté en 2019 (-9%). Or l’année 2020 vient de s’ouvrir sur une longue mise en pause de l’économie chinoise, l’Empire du Milieu étant le premier partenaire commercial de l’Allemagne.

De manière plus générale, à l’heure où l’on commence à évoquer la nécessité de «démondialiser» l’économie planétaire, un pays ayant autant misé sur le «tout à l’export» et sur l’extraversion ne peut qu’éprouver une profonde remise en cause de son modèle.

L’une des économies les plus fragiles de la zone euro (l’Italie) et la plus importante d’entre elles (l’Allemagne) risquent d’être gravement secouées.

Mais il y a plus. Ledit modèle a produit des excédents considérables que la République fédérale, «règle d’or» budgétaire et «zéro noir», obligent, à thésauriser au lieu de les consacrer à l’investissement public. Du coup, des sommes folles demeurent dans la sphère financière faute d’être employées, ce qui rend l’Allemagne vulnérable en cas de crise financière. Comme le dit ici l’économiste Alexandre Mirlicourtois «à la moindre conflagration de la planète finance, l’Allemagne peut se retrouver nue et voir s’évaporer des décennies de parcimonie».

En somme, l’une des économies les plus fragiles de la zone euro (l’Italie) et la plus importante d’entre elles (l’Allemagne) risquent d’être gravement secouées.

Et la France, dans ce contexte?

On ne sait pas encore dans quelle mesure l’épidémie va se propager ni si le pays va devoir fonctionner au ralenti. Ce qui est inquiétant c’est que si une grande crise économique advient, les salariés seront plus vulnérables qu’en 2008. La loi El Khomri, votée sous Hollande, et les ordonnances Pénicaud, œuvre de Macron, ont modifié le code du travail et rendu les licenciements plus faciles. Or les gens qui se retrouveront au chômage seront moins bien indemnisés... puisque l’assurance-chômage a été réformée en ce sens l’année dernière. Encore peut-on se féliciter du fait que la France n’ait pas encore adopté la retraite par capitalisation, même si tout est fait, depuis la loi PACTE (qui a créé le «Plan d’épargne retraite») jusqu’à la «loi retraites» elle-même, pour qu’on y vienne peu à peu. Qui a envie, dans le contexte actuel, de dépendre des cours de bourse pour financer sa retraite?

Avec le coronavirus, on a un peu oublié la nouvelle crise migratoire à la frontière gréco-turque...

C’est vrai. L’Union européenne est cernée par les crises présentes et potentielles en tous genres, qui sont elles-mêmes les conséquences de la manière dont elle est bâtie, et de la manière dont elle a géré les précédentes (crise des dettes souveraines puis de l’euro de 2008-2012, crise des migrants de 2015).

S’agissant de la seconde, l’Allemagne a d’abord fait le choix en 2015 de l’accueil massif de migrants. Puis elle s’est ravisée et est allée négocier seule avec l’autocrate d’Ankara. Angela Merkel a fait, de sa propre initiative et sans consulter ses partenaires, un marché avec la Turquie, dont l’un des volets consistait à payer ce pays pour qu’il retienne les migrants sur son sol. On a si bien payé (six milliards), que le gouvernement turc en a conclu qu’il était facile de faire chanter l’Europe. Il recommence donc son chantage, en utilisant cyniquement les migrants, quitte à les faire conduire en bus à la frontière grecque pour les enjoindre de passer. Grâce à ce chantage, Erdogan était parvenu en 2015 à arracher l’ouverture de nouveaux chapitres d’adhésion de son pays à l’UE. Cette fois, il tente d’obtenir une aide militaire en Syrie. Et d’empocher quelques millions supplémentaires au passage.

De la même manière que les Grecs ont été traités de fainéants et de fraudeurs fiscaux pendant la « crise grecque  » de 2015, ils se font à présent qualifier de miliciens d’extrême droite.

Bien évidemment, le pays européen qui est en première ligne face à la Turquie, c’est la Grèce. La Grèce dont on a complètement détruit l’économie à coups de «Troïka» et de «mémorandums». La Grèce dont la population est à bout, ce que l’on peut comprendre. Le peuple grec a le sentiment que sa souveraineté est bafouée sans cesse et dans tous les domaines, que l’on ne tient compte de son avis sur rien, et que l’Europe - qui ne semble nullement décidée à prendre des sanctions économiques contre la Turquie - ne l’aide pas. Les habitants des îles se mobilisent donc: à Chios et à Lesbos, des affrontements ont eu lieu la semaine dernière entre la population (qui ne veut pas voir se construire de nouveaux camps dans ces îles déjà surpeuplées) et les forces de l’ordre grecques. Mais du coup, de la même manière que les Grecs ont été régulièrement traités de fainéants et de fraudeurs fiscaux pendant toute la «crise grecque» de 2015, ils se font à présent qualifier de miliciens d’extrême droite....

» À VOIR AUSSI - Grèce: l’austérité a-t-elle été efficace?

Crise sanitaire, nouvelle crise migratoire qui couve, crise financière naissante, possible crise économique dans la foulée: dans le même temps, l’Union européenne est plus désunie que jamais, peut-elle survivre à tout cela?

Ça dépendra de l’ampleur des différentes crises. Je n’ai jamais cru à la possibilité que la France «sorte» de l’UE. C’est techniquement possible, et ça l’était déjà avant que n’entre en vigueur le traité de Lisbonne ayant introduit le fameux article 50. Un pays souverain peut à tout moment répudier un traité qu’il a signé, et/ou sortir d’une organisation internationale à laquelle il a adhéré. En revanche, le «Frexit» me semble politiquement invraisemblable.

Il me semble toutefois qu’on approche du la fin. De celle de l’Union européenne et de celle de ce dont elle est un avatar : la mondialisation néolibérale.

Pour autant, je ne crois pas non plus à la survie à long terme du monstre supranational que nous avons créé - ni à celle de la monnaie unique. Je ne vois donc qu’un scénario plausible, celui du choc externe provoquant l’éclatement. Le coronavirus est un choc externe que personne n’attendait et dont on n’a encore aucune idée des conséquences qu’il aura. D’autant qu’il s’ajoute à d’autres choses ainsi qu’on vient de le voir. Je suis un peu désolée d’avoir à dire cela car ce n’est ni enthousiasmant, ni même rassurant. Mais hélas, ce n’est pas parce qu’une chose est angoissante qu’elle est évitable.

Il faut bien sûr rester prudent, personne ne lit dans le marc de café. L’ordre ancien ne veut pas mourir, et il a fait la preuve plus d’une fois de sa détermination à se perpétuer. Il me semble toutefois qu’on approche du la fin. De celle de l’Union européenne et de celle de ce dont elle est un avatar: la mondialisation néolibérale.

https://www.lefigaro.fr/vox/politique/coralie-delaume-un-choc-externe-pourrait-provoquer-l-eclatement-de-l-union-europeenne-20200311?fbclid=IwAR2LlcMreLu0__xGWoxV069ZXT2LW7u6r_i6ca7Mj0wmX62QOkt_XIk6u0o

ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΔΥΣΟΙΩΝΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ

Τα μηνύματα που φθάνουν τελευταίως απ' την Αμερική και αφορούν την ελληνορθόδοξη Αρχιεπισκοπή, δεν φαίνονται νάναι ενθαρρυντικά για μια ειρηνική και ομαλή εξέλιξη των εκκλησιαστικής ζωής.  Όλα δείχνουν πως στα ανώτατα επίπεδα, αλλά πάντα υπογείως και μακριά απ' τα φώτα της δημοσιότητας, διεξάγεται ένας σκληρός και αμείλικτος  "αγώνας εξουσίας" με αντιμέτωπους το νέο αρχιεπίσκοπο Ελπιδοφόρο και τον γνωστό φάδερ Άλεξ Καρλούτσο,  "γενικό βικάριο" της αρχιεπισκοπής, προσωπικό "φίλο" και διαχρονικό εκπρόσωπο του πατριάρχη Βαρθολομαίου στις ΗΠΑ.

Το συγκρουσιακό κλίμα που επικρατεί τους τελευταίους μήνες στην αρχιεπισκοπή κρίνεται ιδιαίτερα ανησυχητικό. Ωστόσο, όσο και να  διαψεύδεται επισήμως, επιβεβαιώνεται με γεγονότα και συχνές μαρτυρίες προερχόμενες από κύκλους της αρχιεπισκοπής και στελέχη των μεγάλων οικονομικών οργανισμών της. Σοβαροί παρατηρητές των εκκλησιαστικών εξελίξεων σημειώνουν ότι η αντιπαράθεση ήταν αναμενόμενη, θέμα χρόνου, δεδομένου ότι  παρόμοιες κόντρες είχαν σημειωθεί και στο παρελθόν μεταξύ  αρχιεπισκόπων Αμερικής (Ιάκωβου, Σπυρίδωνα, Δημήτριου) και πατριαρχικού εκπρόσωπου. Απλώς τώρα "επαναβιώνονται περιστατικά του παρελθόντος", σύμφωνα με τους σχολιαστές.

___________

Τα ορατά σημεία της υφέρπουσας διαμάχης συνοψίζονται προς το παρόν στα εξής:

1) Απομάκρυνση από την αρχιεπισκοπή της συζύγου και του γιού του φάδερ Άλεξ τον περασμένο Ιανουάριο (1)

2)  "Παράλειψη" -" σκόπιμη ολιγωρία" λένε οι γνωρίζοντες καλλίτερα- του φάδερ Άλεξ να εξασφαλίσει πρόσκληση του αρχιεπίσκοπου στο επίσημο δείπνο του Στέιτ Ντιπάρμεντ (ΥΠΕΞ. ΗΠΑ) - με αποτέλεσμα ο αρχιεπίσκοπος να χρησιμοποιήσει την προσωπική πρόσκληση του φάδερ Άλεξ και ο πατριαρχικός εκπρόσωπος να μείνει εκτός νυμφώνος (2).

4) "Ηχηρή" δυσαρέσκεια του φάδερ Άλεξ αλλά και του πατριάρχη για την απόσπαση, εκ μέρους του αρχιεπίσκοπου, 25 εκατομ. δολ. από δυο οικονομικούς οργανισμούς της αρμοδιότητας του φάδερ Άλεξ προκειμένου να αποπερατωθούν οι εργασίες ανέγερσης του Αγίου Νικολάου Μανχάταν (Σημείο Μηδέν). Διατυπώνεται η κατηγορία ότι ο αρχιεπίσκοπος "έβαλε χέρι στα εκκλησιαστικά ταμεία" που ιδρύθηκαν και υπάρχουν για "άλλους" σκοπούς.

5) Συνεχής προσπάθεια του πατριάρχη, σύμφωνα με διαρροές απ' το πατριαρχικό περιβάλλον, να στοιχειοθετήσει κατά του νέου αρχιεπισκόπου την κατηγορία της "υπερβολικής αυτοπροβολής" και "παραμέλησης των προβλημάτων της Εκκλησίας" όπως π..χ. της αναδιοργάνωσης της Θεολογικής Σχολής Βοστώνης.

6) "Λαμπερή" απουσία  του φάδερ Άλεξ από την ετήσια συνέλευση του οργανισμού "Ηγεσία των 100" (Leadership 100) που έγινε την περασμένη βδομάδα στο West Palm Beach της Φλόριδας  υπό την προεδρία του νέου αρχιεπίσκοπου και με συμμετοχή άνω των 500 μελών (ο φάδερ Άλεξ  κατείχε επί σειρά ετών τη θέση του "εκτελεστικού διευθυντή" του οργανισμού, τον οποίο ελέγχει πλήρως μέχρι σήμερα) (3). Η αποχή, σύμφωνα με τους μεν, είναι  συνηθισμένη τακτική του φάδερ Άλεξ όταν διαφωνεί αδυνατώντας να επιβάλει τη γραμμή του. Σύμφωνα με άλλους, ο πατριαρχικός εκπρόσωπος  προτίμησε να απουσιάσει προκειμένου να αποφύγει να δώσει εξηγήσεις σχετικά με το οικονομικό φιάσκο του Αγίου Νικολάου (2017-18) για το οποίο θεωρείται ο κύριος υπεύθυνος.

7) Το ταξίδι του πατριάρχη Βαρθολομαίου στις ΗΠΑ τον προσεχή Μάιο. Σε μια κίνηση δυναμικής και δημόσιας υποστήριξης του πατριαρχικού εκπρόσωπου ο κ. Βαρθολομαίος θα φιλοξενηθεί στην επίσημη κατοικία του φάδερ Άλεξ  στα Χάμπτονς και θα παραστεί στις ιδιαίτερες πανηγυρικές εκδηλώσεις που θα οργανωθούν στην ενορία όπου ο φάδερ Άλεξ είναι επίσημα ιερατικός προϊστάμενος.

___________

Είναι γνωστό πως και που κατέληξαν στο παρελθόν οι αναμετρήσεις μεταξύ αρχιεπισκόπων και πατριαρχικού εκπρόσωπου, όσο και αν ο ρόλος του τελευταίου είναι ανεπίσημος και μη θεσμικός: αναγκάστηκαν να "παραιτηθούν" και οι τρεις αρχιεπίσκοποι, ενώ επιβλήθηκε απόλυτα ο η διοικητική και οικονομική εξουσία του διαχρονικού  πατριαρχικού εκπρόσωπου.

Πριν κάθε αρχιεπισκοπική παραίτηση μεσολαβούν πάντα τα γνωστά υπονομευτικά σενάρια με τεχνητές "κρίσεις" οι οποίες προωθούνται και μεγιστοποιούνται με τη βοήθεια της ομογενειακής εφημερίδας "Εθνικός Κήρυξ" που έχει "ακατάλυτη" συμμαχία με τον πατριάρχη Βαρθολομαίο και τον εκπρόσωπό του, φάδερ Άλεξ.

Ωστόσο οι "κρίσεις" έχουν όλο και αρνητικότερες επιπτώσεις στη ζωή και πρόοδο της Εκκλησίας που αντιμετωπίζει επί καθημερινής βάσης σωρεία προβλημάτων για τη διάσωση της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού στις ΗΠΑ (ο αφελληνσιμός -οι αριθμοί είναι απελπιστικοί- και η διαρροή των πιστών σε άλλες χριστιανικές οντότητες είναι φαινόμενο καθημερινό). Απ' την άλλη πλευρά, το Φανάρι εξαιτίας των συνεχών "κρίσεων" που καλλιεργεί και των συχνών οικονομκών σκανδάλων των ανθρώπων του στην Αμερική έχει χάσει την εμπιστοσύνη της βάσης, ενώ οι δημόσιοι υποστηρικτές του περιορίζονται πλέον σε μερικές εκατοντάδες εύπορων ομογενών, συνήθως μελών των μεγάλων οικονομικών οργανισμών της Εκκλησίας της Αμερικής.

Οι προβλέψεις σχετικά με τη μελλοντική εξέλιξη στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι εύκολες καθότι παραμένει άγνωστο  αν ο πατριάρχης θα θελήσει να χρεωθεί, για χάρη του πατριαρχικού εκπρόσωπου, και τέταρτη έξωση αρχιεπίσκοπου Αμερικής στο διάστημα της πατριαρχικής του θητείας επιδεινώνοντας έτσι ακόμη περισσότερο την επισφαλή ήδη  θέση του στις ΗΠΑ. Το ρεπερτόριο των σενάριων "κρίσης" που απαιτούνται πριν κάθε αρχιεπισκοπική "παραίτηση" έχει συρρικνωθεί τόσο ώστε οι λόγοι που το Πατριαρχείο θέτει σε κυκλοφορία  σε κάθε ανάλογη περίπτωση είναι όλο και  λιγότερο πειστικοί. 

Προς τέταρτη, λοιπόν, έξωση αρχιεπίσκοπου ;;;

____________________________

1) ΚΑΛΑΜΙ: "'Αρχισε η ''σύγκρουση'' στην Αρχιεπισκοπή Αμερικής". https://www.kalami.us/2020/omogeneia/elpis-karloutsos-sygkroush.html -

Helleniscope: "Karloutsos Family Members Out of Archdiocese’s Payroll, Finally…", https://www.helleniscope.com/2020/02/11/karloutsos-family-members-out-of-archdioceses-payroll-finally/

2) Helleniscope: "Γιατί έλειπε ο Φάδερ Αλεξ από την επίσκεψη Μητσοτάκη στην Ουάσιγκτον;", https://www.helleniscope.com/2020/01/09/giati-elipe-o-fader-alex-apo-tin-episkepsi-mitsotaki-stin-ouasigkton/

3) ΚΑΛΑΜΙ: "«'Οταν μιλάει ο λουλάς, εσύ δεν πρέπει να γελάς». Δηλαδή, συνέλευση πατριαρχικής ''Ηγεσίας 100'' και τα ''παραμύθια'' Μιχ. Ψαρού". https://www.kalami.us/2020/omogeneia/L100-psaros.html -

Helleniscope: "Photos and News From Leadership 100 Conference (UPDATED)", https://www.helleniscope.com/2020/02/21/photos-and-news-from-leadership-100-conference/ -

GreekNews: "Με συμμετοχή πλέον των 500 ατόμων το 29ο Συνέδριο της «Ηγεσίας 100»", https://www.greeknewsonline.com/me-symmetochi-pleon-ton-500-atomon-to-29o-synedrio-tis-igesias-100-i-organosi-eftase-ta-1130-meli/

ΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΣΑΝΑΤΟΡΙΟ ΛΑΜΙΑΣ

Από το Ιατρο-κοινωνιολογικό δοκίμιο "ΑΝΑΛΕΚΤΑ ΜΙΚΡΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΗΣ ΦΘΙΣΗΣ"

του  Α. Ι. Ρεμούνδου, Πνευμονολόγου - Φυματιολόγου και Συγγραφέα

Η ΚΡΙΣΙΜΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ: ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΜΕΛΙΩΣΗ ΕΩΣ ΤΗ ΚΤΗΡΙΑΚΗ ΑΠΟΠΕΡΑΤΩΣΗ

1946-1951

Μέσα στα «Πέτρινα χρόνια» χτίζεται το Πέτρινο… Η πνευμονική φυματίωση  εξακολουθούσε να αποτελεί μάστιγα της περιοχής με πολλούς θανάτους ετησίως. Το «Ορεινόν Αντιφυματικόν Αναρρωτήριον Αντινίτσης» είχε καταστραφεί το ’44 από τους Γερμανούς, η έλλειψη ενός Νοσοκομείου - Σανατορίου ήταν εμφανέστατη και η ίδρυσή του επείγουσα και αναγκαία.  

Βρισκόμαστε ήδη στο έτος 1946, μετά το τέλος της κατοχής και μέσα στον εμφύλιο, επί κυβερνήσεως φιλελευθέρων του Θεμιστοκλή Σοφούλη και υπουργό Υγιεινής το βουλευτή Φθιώτιδας Ευστάθιο Μαλαμίδα που ανέλαβε και έγινε πρωτεργάτης ενός, όπως χαρακτηρίστηκε από το τύπο, κολοσσιαίου έργου, του Σανατορίου Λαμίας.
Επί υπουργίας του, μέσω της Αμερικανικής βοηθείας του σχεδίου Μάρσαλ εκδόθηκε η πίστωση, χαράχθηκαν τα σχέδια, αναγνωρίσθηκε η κατάλληλη τοποθεσία και το σπουδαιότερο «με τη πείσμονα προσπάθεια του Μαλαμίδα εξουδετερώθηκε η πρόθεση των αρμοδίων, το Σανατόριο να γίνει  στο Νομό Μαγνησίας, για τον οποίο αρχικά προοριζόταν». Αφού απορρίφτηκαν οι υποψήφιες τοποθεσίες για την ίδρυσή του, εκείνες της Στυλίδας, της Υπάτης και της Αντίνιτσας, τελικά επελέγη ως ιδανική από κάθε άποψη (έξι χιλιόμετρα μακριά από τη πόλη, σε υψηλό σημείο με καλή κυκλοφορία αέρος, ανοιχτό ορίζοντα, σχετικά ξηρή τοποθεσία)  η περιοχή της «Ταράτσας Λαμίας», που εκτείνεται στο βόρειο σημείο της πόλης, εκεί που άλλοτε βρίσκονταν το ομώνυμο «Λοιμοκαθαρτήριο», πλησίον της οροθετικής γραμμής Δερβέν Φούρκας, των παλαιών ελληνοτουρκικών συνόρων.

Η μελέτη και η κατασκευή του έργου ανατέθηκε στη «Νεοτεχνική Α.Ε.», αφού είχε προηγηθεί η θεμελίωση από το Μαλαμίδα που άρχισε τις προσπάθειές του το 1946, και άρχισαν οι εργασίες το 1949. Το κολοσσιαίο αυτό έργο περατώθηκε κτηριακά επί Ευστ. Μαλαμίδα «υπουργού όντως Εμπορικής Ναυτιλίας» (1950-1951).

Η ολοκλήρωση μόνο του κτηριακού συγκροτήματος κόστισε – σύμφωνα με τις πηγές αλλά και του τύπου – δώδεκα δισεκατομμύρια δραχμές. Το οικοδόμημα είχε μήκος 220 μέτρα, πλάτος κατά μέσο όρο 30 μέτρα, αποτελείτο από τρείς ορόφους και «μέγα αριθμό δωματίων, Χωλ, βοηθητικών χώρων και διαμερισμάτων», με πρόβλεψη  να αναπτυχθούν 220 κλίνες.

Στην ανέγερση του Σανατορίου συνέβαλαν ενεργά και με ζήλο: Ο Νομίατρος Δ. Καλύβας, οι Νομομηχανικοί Κεφάλας και αντ’ αυτού ο Δέπος, ο Μηχανικός της «Νεοτεχνικής» Ν. Δημητρόπουλος και ο Μηχανικός Γ. Συλιβάνης από τη πλευρά του δημοσίου.

Ο Γεώργιος Καραγιάννης διηγείται…

Ο Γεώργιος Καραγιάννης δάσκαλος στο επάγγελμα, υπέργηρος τον Απρίλιο του 1999, μας παρέδωσε τις προσωπικές του μαρτυρίες, με ένα τετρασέλιδο δακτυλογραφημένο κείμενο του 1994 και μια δίωρη συζήτηση στα Γ.Α.Κ. του Νομού Φθιώτιδας, για το Σανατόριο Λαμίας, παρόντος και του τότε προϊσταμένου των Γ.Α.Κ κ. Δημητρίου Νάτσιου.

Ο συγγραφέας των αναμνήσεων βρέθηκε  εκείνη την εποχή εργαζόμενος στη «γραφο – οικονομική» Υπηρεσία της «Νεοτεχνικής Α.Ε» η οποία από τα μέσα του 1949 κατασκεύαζε το έργο. Οι αναμνήσεις του, απηχούν το κοινωνικό και πολιτικό κλίμα της εποχής του 1944-1949.

Μας περιγράφει με λεπτομέρειες και απλότητα ο Γ. Καραγιάννης, σημαντικότατα στοιχεία για το ιστορικό της εκλογής του χώρου, της εργολήπτριας εταιρείας, της διαδικασίας των εργασιών της κατασκευής και προσώπων που πρωτοστάτησαν σε αυτή τη κατασκευή:
«Την εποχή εκείνη είχαμε τον εμφύλιο που είχε περιοριστεί στη Βόρεια Ελλάδα. Είχαμε κυβέρνηση Σοφούλη με υπουργό Υγιεινής το βουλευτή Ευστ. Μαλαμίδα. Η Αμερική μας τροφοδοτούσε με όλα τα εφόδια αλλά και με χρήμα. Στην Αμερικανική αποστολή βοήθειας, φαίνεται ότι ήταν και ένας Υγιεινολόγος που είχε τη «φιλοδοξία» να κάνει κάτι καλό για την Ελλάδα, έπειτα από τα τόσα δεινά της κατοχής και του εμφυλίου. Ο δικός μας πολιτικός, ο Μαλαμίδας συνδέεται μαζί του και τον καταφέρνει να ερευνήσουν περιοχές της Κεντρικής Ελλάδας, ώστε αυτό το Σανατόριο να εξυπηρετεί όλη τη χώρα αφού θα είναι κάπου στο κέντρο.

Τέτοιο κέντρο ο Μαλαμίδας εννοούσε τη Φθιώτιδα και ιδιαίτερα τη θέση Αντίνιτσα που ήταν το πυρπολημένο Σανατόριο από τα κατοχικά στρατεύματα. Πράγματι περιπλάνησε ο Δομοκίτης πολιτικός τον Αμερικανό σε αρκετά μέρη, στις περιοχές Υπάτης, Στυλίδας, Δομοκού, που ο Αμερικανός τα έβγαλε όλα ακατάλληλα, διότι δεν πληρούσαν όλους τους όρους. Τέλος τον οδήγησε στην Αντίνιτσα που και η τοποθεσία αυτή αποκλείστηκε ασυζητητί.
Κατεβαίνοντας προς τη Λαμία, με τη προοπτική ότι δυστυχώς φεύγει το Σανατόριο από τη Φθιώτιδα, συζήτησαν για την ύπαρξη και λειτουργία του Λοιμοκαθαρτηρίου πριν πολλά χρόνια, στη «Ταράτσα» της Λαμίας. Ο Αμερικανός είδε τη περιοχή την έκρινε ιδανική και συμφώνησε να κτιστεί εκεί το Σανατόριο.
Από τη στιγμή εκείνη άρχισαν οι ενέργειες της απόκτησης του χώρου. Νομίζω ότι τότε ήταν Δήμαρχος ο γιατρός Ευάγγελος Μυρεσιώτης που βοήθησε πολύ. Βρίσκουν στα χαρτιά ότι ο χώρος αυτός είναι εθνικός, του δημοσίου, με κάποια λιβαδιακά δικαιώματα νομής των προβατοτρόφων της περιοχής, της οικογένειας των Γαλαναίων. Οι Γαλαναίοι αρχικά αντέδρασαν, αλλά τελικά αποζημιώθηκαν βάσει συμβολαίων, δικαστικώς.  Αρχικά αντέδρασε και η τοπική κοινωνία της Λαμίας για τη δημιουργία του Σανατορίου αλλά και οι γιατροί πλην του Νομίατρου και του οδοντίατρου Μουντούρη.

Νομίατρος εκείνη τη εποχή ήταν ο Δημήτριος Καλύβας, Νομομηχανικός ο Κεφάλας και αντ’ αυτού Νομομηχανικός  Επιθεωρητής  ο Δέπος. Όλοι τους, ενδιαφέρθηκαν και βοήθησαν πολύ ώστε να πραγματοποιηθεί το έργο, από την αρχή μέχρι το τέλος του.
Έγινε η διαδικασία επιπεδομέτρησης της εκτάσεως η οποία είναι 80 περίπου στρέμματα και ανατέθηκε από το Υπουργείο απ’ ευθείας, χωρίς δημοπρασία, η κατασκευή του έργου σε μια μεγάλη και με πείρα κατασκευαστική εταιρεία από την Αθήνα, ονομαζόμενη «Νεοτεχνική Α.Ε.  Νικ. Τσιμπερόπουλος – Σταυρ. Ξυγκάκης».
Οι δύο αυτοί εταίροι ήταν έμπειροι Αρχιτέκτονες – Μηχανικοί, είχαν μεγάλο γραφείο στην Αθήνα, είχαν αρκετή οικονομική επιφάνεια με εγγυητές Τράπεζες όπως τις: Ιονική και Εθνική. Αναλαμβάνουν με τα μηχανήματά τους τη διαμόρφωση του εδάφους και μαζί με το Υπουργείο και τη Νομομηχανική υπηρεσία οριοθέτησαν τις τρεις πτέρυγες του Σανατορίου εκπονώντας την Αρχιτεκτονική μελέτη και τις άλλες μελέτες του έργου.
Η Εταιρεία ανοίγει γραφείο εδώ στη Λαμία, στη στοά Μουσάτου, το επανδρώνει  με ένα μόνιμο μηχανικό του γραφείου της των Αθηνών,  με τρεις - τέσσερις εμπειροτέχνες και από τη Λαμία με τον γράφοντα (Γ. Καραγιάννη), με εργατικό και τεχνικό προσωπικό κυρίως από τους λεγόμενους ανταρτόπληκτους και τους εγκατεστημένους πρόσφυγες. 
Την επίβλεψη του έργου ανέλαβε η Νομομηχανική Διεύθυνση Φθιώτιδας, με τον άξιο, έμπειρο και αυστηρότατο μηχανικό Δέπο που δεν ανεχόταν τις κακοτεχνίες. Για καθημερινή επίβλεψη είχε οριστεί, από πλευράς Δημοσίου, ο μηχανικός Γ. Συλιβάνης και για τη ποιότητα των υλικών τους: Βασίλειο Μπούκα και το Παν. Παναγιωτόπουλο, οι οποίοι κάθε βράδυ λογοδοτούσαν στο Δέπο.
Η Εταιρεία από τη μεριά της εγκατέστησε στο γραφείο και στο εργοτάξιο το μηχανικό της Νίκο Δημητρόπουλο, με εξαιρετικές γνώσεις και εμπειρία, εκτός του ότι κάθε λίγο έρχονταν και τα αφεντικά, παρακολουθούσαν το έργο, συσκέπτονταν με το Νομομηχανικό και έδιναν τις δέουσες κατευθύνσεις. Τη διοικητική δουλειά την ανάθεσαν στο υποφαινόμενο (Γ. Καραγιάννη), που είχε τη γενική οικονομική υπευθυνότητα ολόκληρου του έργου, πάντοτε με εντολές εξ Αθηνών και  υπό την επίβλεψη του Δημητρόπουλου, δύο σημειωτές το Γιώργο Ζορμπά και το Γιάννη Μπαλαγιάννη, ένα σύνδεσμο – ταχυδρόμο και ημερήσιο φύλακα, το Στάθη Σιάτρα, λόγω ελλείψεως τηλεφώνου και βοηθό μου το Γιάννη Αναγνώστου.  
Οι από την Αθήνα εμπειροτέχνες ήταν εμπειρότατοι ευσυνείδητοι και αυστηροί στη δουλειά τους. Πρώτος ήταν ο Δημ. Γληνός αρχιμάστορας για τα χτισίματα και το μπετό γενικά. Δεύτερος ο Λαζ. Αναστασιάδης για τα ξυλότυπα και τη στέγη. Τρίτος ο Γιαννακόπουλος για τα σιδερώματα των μπετόν. Αυτοί έκαναν τα τεχνικά τους συνεργεία από Λαμιώτες τεχνίτες, ιδίως από τους πρόσφυγες της Νέας Μαγνησίας που ήταν ικανότατοι. Στα πελεκήματα της πέτρας, «πετράδες», οι Αφοί Μάτου από την Ήπειρο, για το εξωτερικό κτίσιμο και αρμολόγημα συνεργείο από τη Κύμη Ευβοίας, για τα μωσαϊκά  από τη Αθήνα και για την επικεράμωση συνεργείο από τη Χαλκίδα. 
Στο εργοτάξιο εργάζονταν ημερησίως, πάνω κάτω εκατόν πενήντα άνθρωποι και στις αιχμές της δουλειάς αύξανε ο αριθμός μέχρι διακόσιους. Είχαμε και μερικές γυναίκες εργάτριες, για τη καθαριότητα των χώρων και τη φύλαξη των υλικών.
Η χρηματοδότηση ήταν απρόσκοπτη, από την Ιονική Τράπεζα με διευθυντή το Σάντρη και την Εθνική. Η «Νεοτεχνική» είχε μεγάλη οικονομική επιφάνεια διότι ασχολούνταν και με άλλα δημόσια έργα, όπως του αεροδρομίου των Ιωαννίνων. 
Η προμήθεια των υλικών γινόταν εξ’ ολοκλήρου σχεδόν από τη περιοχή της Λαμίας. Ήτοι: Πέτρα από το Τσαρουχόκαμπο Στυλίδας (συνεργείο Μαυρομάτη), ασβέστης από την ασβεστοποιία Λαμίας «Αθανασίου και Σία» (Μεγάλη Βρύση), τούβλα από την «κεραμοποιία Α. Πιπέλια» (Ροδίτσα), σίδερα – τσιμέντα από το Γιάννη Γερμενή και αδελφούς Θεοδοσίου καθώς και ξυλεία, άλλα είδη της κιγκαλερίας και σκεύη από τα καταστήματα Ανδρώνου και Ιωσήφ. 
Κουφώματα, παράθυρα και πόρτες έγιναν στο Πειραιά. Η ελαφρόπετρα (θηραϊκή γη) από τη Θήρα με 2-3 καράβια ξεφορτώνονταν στο λιμάνι της Στυλίδας, η ξυλεία της στέγης από το Βόλο και τα κεραμίδια από τη Χαλκίδα. Αρχικά δεν υπήρχε ηλεκτρικό ρεύμα πλην μιας γεννήτριας. Έτσι η Λαμία τότε βρισκόταν σε οικονομικό οργασμό. Η αντισεισμικότητα του έργου, ανταποκρίνονταν στις απαιτήσεις της εποχής (δεν επέτρεπαν οι Αμερικανοί να γίνει κτήριο χωρίς υψηλές προδιαγραφές αντισεισμικής θωράκισης). 
Τα τρία στη σειρά και μη συνδεόμενα κτήρια, ονομάζονταν στη γλώσσα της κατασκευής, πτέρυγες, η Α΄, η Β΄ και η Γ΄, είχαν μήκος 220 μέτρα και πλάτος 30, με βεράντες ηλιοθεραπείας και αεροθεραπείας, που είχαν νοτιομεσημβρηνή έκθεση. Η Πρώτη και η Τρίτη πτέρυγα ήταν διώροφες, για νοσηλεία αρρώστων και η κάθε μία είχε αρκετούς θαλάμους των δύο κρεβατιών. Η δεύτερη και μεσαία πτέρυγα ήταν τριώροφη, προοριζόταν για τη διοίκηση, γραφεία διοίκησης, ιατρεία, χειρουργείο, φαρμακείο, διαμονή Ιατρών, υπνοδωμάτια προσωπικού, βιβλιοθήκη, μαγειρεία, αποθήκη, αίθουσα συγκεντρώσεων, αίθουσα αναμονής επισκεπτών και άλλων χρήσεων. Η επικοινωνία των ορόφων όλων των πτερύγων γίνονταν με πλάγιους κεκλιμένου επιπέδου άνετους διαδρόμους για τα καροτσάκια και τα φορεία. Πουθενά δεν υπήρχε σκάλα και ασανσέρ. Μάλιστα αυτό το πρόσεξαν οι Αμερικανοί κατά τη παραλαβή του έργου, όπως και την ηλεκτρική και υδραυλική εγκατάσταση, δίνοντας συγχαρητήρια στους κατασκευαστές και στο Νομομηχανικό Δέπο. Η παράδοση του έργου έγινε το καλοκαίρι του 1951 παρουσία και των Αμερικανών. 
Η τέταρτη πτέρυγα και τα επακόλουθα της σύνδεσης των πτερύγων έγιναν αργότερα με άλλη εργολαβία και άλλους κατασκευαστές, με τη προοπτική να γίνει μεγαλύτερο Νοσοκομείο όπως και έγινε». 
Σε αυτή την κατατοπιστική και ιστορικά σημαντική μαρτυρία του, ο Γιώργος Καραγιάννης χωρίς να το γνωρίζει, αποτυπώνει ακριβώς τους βασικούς κανόνες για την οικοδόμηση και τη λειτουργία των νοσοκομείων, όπως γράφτηκαν στο έργο του καθηγητή Ιατρικής  Ιωάννη Βούρου : «Περί νοσοκομείων. Σχεδίασμα» στο Παρίσι το 1831.
Η εκλογή της τοποθεσίας, των ευνοϊκών και απαραίτητων κλιματολογικών συνθηκών, της απόστασης από τη πλησίον πόλη, του σχήματος και του προσανατολισμού του κτηρίου, της διαρρύθμισης και των διαστάσεων των θαλάμων, του διαχωρισμού τους με διαφράγματα, που στο Σανατόριο Λαμίας τα ονομάτιζαν box, αποτυπώνονται και στη Ελληνική αντίληψη, περί της οικοδόμησης Νοσοκομείων, όπως γίνεται εμφανές, μέχρι το 1950 που κατασκευάζεται και το Σανατόριο Λαμίας. Αναφορικά με τους κανόνες  λειτουργίας του  και νοσηλείας των ασθενών και στα περί «εγκλεισμού»,  ισχύουν οι ίδιοι περίπου κανόνες αστυνόμευσης  με εκείνες του Βούρου, τόσο από τη Διοίκηση όσο και από το Ιατρονοσηλευτικό προσωπικό στα «φθισιώντα υποκείμενα».
Ο Γ. Καραγιάννης δεν φαντάζονταν – όπως ήταν φυσικό - τις κατασκευαστικές ατέλειες, κακοτεχνίες, αβλεψίες και λειτουργικά προβλήματα που θα παρουσιάζονταν στις κτηριακές εγκαταστάσεις, παρά του ότι υπήρχε απρόσκοπτη επίβλεψη των εργασιών από Νομομηχανικούς και Μηχανικούς της «Νεοτεχνικής Α.Ε.» και που έγιναν αντιληπτές με την αρχή της λειτουργίας του Σανατορίου.
Η κυρίαρχη ιδεολογία του 19^ου αιώνα που ίσχυσε μέχρι και τα μέσα του 20^ου, περί ιδρύσεως Νοσοκομείων και αργότερα Σανατορίων, του ελεγχόμενου «αστυνομευόμενου» Ιατρικοποιημένου Νοσοκομείου, για την απομόνωση και «περιχαράκωση» της μεταδοτικής νόσου,  αποτέλεσε το πεδίο της σύγκρουσης μεταξύ της Ιατρικής «αυθεντίας» - Ιατρικοποιημένου χώρου και των φυματικών ασθενών ή φθισιώντων υποκειμένων. 
Σύγκρουση η οποία αποτυπώνει τη κοινωνικοπολιτική και ταξική διαμάχη της περιόδου και απαντά στα ερωτήματα της κάθε πλευράς του δίπολου, για το «τις πταίει δια την αντιμετώπισιν της μάστιγος της κοινωνίας», ιδιαίτερα μετά τα ταραγμένα χρόνια της κατοχής και του εμφυλίου.
Είναι σαφέστατα εμφανής η «φιλόπτωχη»  και ανθρωπιστική διάθεση και δράση Ιατρών, Νοσηλευτριών και διοίκησης προς τους νοσηλευόμενους κατά πλειοψηφία απόρους ασθενείς, με αποφάσεις δωρεάς νοσηλίων, ακτινογραφιών και άλλων ιατρικών πράξεων λόγω έλλειψης χρημάτων αλλά και της οικονομικής εν γένει δυσπραγίας, ειδικά στη πρώτη περίοδο λειτουργίας του Σανατορίου Λαμίας και έως των συμβάσεων του ιδρύματος με τους ασφαλιστικούς φορείς. Ιατροί και Νοσηλευτικό προσωπικό δίνουν υπεράνθρωπο αγώνα λόγω ένδειας του ανάλογου προσωπικού.       Δεν είναι όμως σπάνια τα Πειθαρχικά εξιτήρια και με διοικητικές παρεμβάσεις, για «κακές συμπεριφορές ασθενών», οι απολύσεις κυρίως «κατώτερου προσωπικού» λόγω «κοινωνικών φρονημάτων», η απαγόρευση εξόδου των ασθενών από το ίδρυμα - ήδη οι ασθενείς λαμβάνουν τα νέα αντιφυματικά φάρμακα - η τήρηση ημερήσιου προγράμματος και επισκεπτηρίου, οι καταγγελίες ασθενών για κακές συνθήκες νοσηλείας και φαγητού, μέσω «γραμμάτων» - αναφορών σε φορείς της Λαμίας.

Όλα αυτά και άλλα πολλά θα είναι το αντικείμενο της μελέτης των επομένων κεφαλαίων και των επομένων χρονικών περιόδων του Νοσοκομείου - Σανατορίου Λαμίας...