Γιουβάλ Νώε Χαράρι: Γιατί ο Βλαντιμίρ Πούτιν έχει χάσει ήδη τον πόλεμο

Με άρθρο του στην Guardian, ο ιστορικός Γιουβάλ Νώε Χαράρι εξηγεί τους λόγους που ο Βλαντιμίρ Πούτιν έχει ήδη χάσει τον πόλεμο.

Ο ιστορικός, φιλόσοφος και συγγραφέας αναφέρεται στις τελευταίες εξελίξεις σχετικά με τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, αλλά και στο γεγονός πως ο Βλαντιμίρ Πούτιν δεν θα καταφέρει ποτέ να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα: τη μεγάλη ρωσική αυτοκρατορία. Όπως λέει: «Μπορεί οι Ρώσοι να κατακτήσουν την Ουκρανία, αλλά οι Ουκρανοί έδειξαν τις τελευταίες ημέρες πως δεν θα τους αφήσουν να την κρατήσουν».

Λιγότερο από μία εβδομάδα μετά την έναρξη του πολέμου, φαίνεται όλο και πιο πιθανό πως ο Βλαντιμίρ Πούτιν οδεύει προς μια ιστορική ήττα, γράφει ο Γιουβάλ Νώε Χαράρι. Μπορεί να κερδίσει όλες τις μάχες αλλά να χάσει τον πόλεμο. Το όνειρο του Πούτιν για την ανοικοδόμηση της ρωσικής αυτοκρατορίας βασιζόταν πάντα στο ψέμα πως η Ουκρανία δεν είναι ένα πραγματικό έθνος, ότι οι Ουκρανοί δεν είναι ένας πραγματικός λαός και πως οι κάτοικοι του Κιέβου, του Χάρκοβο και του Λβιβ λαχταρούν την κυριαρχία της Μόσχας.

Η Ουκρανία έχει ιστορία μεγαλύτερη από αυτή της Μόσχας

Αυτό είναι ψέμα -η Ουκρανία είναι ένα έθνος με περισσότερα από 1.000 χρόνια ιστορίας και το Κίεβο ήταν ήδη μια μεγάλη μητρόπολη όταν η Μόσχα δεν ήταν καν χωριό. Όμως ο Ρώσος δεσπότης, σημειώνει ο Χαράρι, έχει πει τόσες φορές το ψέμα του που προφανώς το πιστεύει και ο ίδιος.

Όταν σχεδίαζε την εισβολή στην Ουκρανία, ο Πούτιν μπορούσε να βασιστεί σε πολλά γνωστά γεγονότα. Ήξερε ότι στρατιωτικά η Ρωσία είναι ο Γολιάθ και η Ουκρανία ο Δαβίδ. Ήξερε ότι το ΝΑΤΟ δεν θα έστελνε στρατεύματα για να βοηθήσει την Ουκρανία. Γνώριζε ότι η ευρωπαϊκή εξάρτηση από το ρωσικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο θα έκανε χώρες όπως η Γερμανία να διστάσουν να επιβάλουν αυστηρές κυρώσεις. Με βάση αυτά τα γνωστά γεγονότα, τα σχέδιό του ήταν να χτυπήσει σκληρά και γρήγορα την Ουκρανία, να αποκεφαλίσει την κυβέρνησή της, να εγκαθιδρύσει ένα καθεστώς μαριονέτας στο Κίεβο και να διώξει την ανίσχυρη οργή των δυτικών κυρώσεων.

Αλλά υπήρχε ένας μεγάλος «άγνωστος Χ» σχετικά με αυτό το σχέδιο, σημειώνει ο Χαράρι. Όπως έμαθαν οι Αμερικανοί στο Ιράκ και οι Σοβιετικοί στο Αφγανιστάν, είναι πολύ πιο εύκολο να κατακτήσεις μια χώρα παρά να την κρατήσεις. Ο Πούτιν ήξερε ότι είχε τη δύναμη να κατακτήσει την Ουκρανία. Θα αποδεχόταν όμως ο ουκρανικός λαός το καθεστώς μαριονέτας της Μόσχας; Ο Πούτιν έπαιξε στοίχημα ότι θα το έκαναν. Εξάλλου, όπως εξήγησε επανειλημμένα σε όποιον ήθελε να ακούσει, η Ουκρανία δεν είναι ένα πραγματικό έθνος και οι Ουκρανοί δεν είναι ένας πραγματικός λαός. Το 2014, οι άνθρωποι στην Κριμαία δεν αντιστάθηκαν σχεδόν καθόλου στους Ρώσους εισβολείς. Γιατί το 2022 να είναι διαφορετικό;

Κάθε μέρα που περνά, γίνεται όλο και πιο σαφές πως το στοίχημα του Πούτιν αποτυγχάνει. Ο ουκρανικός λαός αντιστέκεται με όλη του την καρδιά, κερδίζοντας τον θαυμασμό όλου του κόσμου -και κερδίζοντας τον πόλεμο. Πολλές μαύρες ημέρες αναμένονται. Οι Ρώσοι μπορεί ακόμα και να κατακτήσουν ολόκληρη την Ουκρανία. Αλλά για να κερδίσουν τον πόλεμο, οι Ρώσοι θα έπρεπε να κρατήσουν την Ουκρανία και μπορούν να το κάνουν μόνο εάν τους αφήσει ο ουκρανικός λαός. Αλλά αυτό φαίνεται όλο και πιο απίθανο να συμβεί.

Κάθε ρωσικό τανκ που καταστρέφεται και κάθε Ρώσος στρατιώτης που σκοτώνεται, αυξάνει το θάρρος των Ουκρανών να αντισταθούν. Και για κάθε Ουκρανό που σκοτώνεται βαθαίνει το μίσος των ομοεθνών του. Το μίσος είναι το πιο άσχημο από τα συναισθήματα. Αλλά για τα καταπιεσμένα έθνη, το μίσος είναι ένας κρυμμένος θησαυρός. Θαμμένο βαθιά στην καρδιά, μπορεί να διατηρήσει αντίσταση για γενιές.

Στο πιστοποιητικό θανάτου της ρωσικής αυτοκρατορίας θα είναι γραμμένο το όνομα του Πούτιν

Για να αποκαταστήσει τη ρωσική αυτοκρατορία, ο Πούτιν χρειάζεται μια σχετικά αναίμακτη νίκη που θα οδηγήσει σε μια σχετικά μισητή ειρήνη. Χύνοντας όλο και περισσότερο ουκρανικό αίμα, ο Πούτιν διασφαλίζει ότι το όνειρό του δεν θα πραγματοποιηθεί ποτέ. Δεν θα είναι το όνομα του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ γραμμένο στο πιστοποιητικό θανάτου της ρωσικής αυτοκρατορίας: θα είναι του Πούτιν. Ο Γκορμπατσόφ άφησε τους Ρώσους και τους Ουκρανούς να νιώθουν σαν αδέρφια. Ο Πούτιν τους έχει μετατρέψει σε εχθρούς και έχει εξασφαλίσει πως το ουκρανικό έθνος θα αυτοπροσδιορίζεται εφεξής σε αντίθεση με τη Ρωσία.

Τα έθνη τελικά χτίζονται πάνω σε ιστορίες. Κάθε μέρα που περνά προσθέτει περισσότερες ιστορίες που θα διηγούνται οι Ουκρανοί, όχι μόνο στις σκοτεινές μέρες που έρχονται, αλλά στις δεκαετίες και τις επόμενες γενιές. Ο πρόεδρος που αρνήθηκε να φύγει από την πρωτεύουσα, λέγοντας στις ΗΠΑ ότι χρειάζεται πυρομαχικά και όχι φυγάδευση, οι στρατιώτες από το Φιδονήσι που είπαν σε ένα ρωσικό πολεμικό πλοίο «να γαμ@@@», οι άμαχοι που προσπάθησαν να σταματήσουν τα ρωσικά τανκς καθισμένοι οκλαδόν στο πέρασμά τους: αυτό είναι το υλικό από το οποίο χτίζονται τα έθνη. Μακροπρόθεσμα, αυτές οι ιστορίες μετρούν περισσότερο από τα τανκς.

Ο Πούτιν υποδύεται τον ρόλο του Χίτλερ

Ο Ρώσος δεσπότης θα έπρεπε να το γνωρίζει όπως όλοι. Ως παιδί μεγάλωσε με ιστορίες για τη ρωσική γενναιότητα στην πολιορκία του Λένινγκραντ. Τώρα δημιουργεί περισσότερες τέτοιες ιστορίες, αλλά υποδύεται τον ρόλο του Χίτλερ.

Οι ιστορίες της ουκρανικής γενναιότητας δίνουν αποφασιστικότητα όχι μόνο στους Ουκρανούς, αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο. Δίνουν κουράγιο στις κυβερνήσεις των ευρωπαϊκών εθνών, στην αμερικανική διοίκηση, ακόμη και στους καταπιεσμένους πολίτες της Ρωσίας. Εάν οι Ουκρανοί τολμήσουν να σταματήσουν ένα τανκ με γυμνά χέρια, η γερμανική κυβέρνηση μπορεί να τολμήσει να τους προμηθεύσει με μερικούς αντιαρματικούς πυραύλους, η κυβέρνηση των ΗΠΑ μπορεί να τολμήσει να κόψει τη Ρωσία από το Swift και οι Ρώσοι πολίτες μπορούν να τολμήσουν να δείξουν την αντίθεσή τους σε αυτόν τον παράλογο πόλεμο.

Δυστυχώς, αυτός ο πόλεμος είναι πιθανό να είναι μακροχρόνιος. Αλλά το πιο σημαντικό ζήτημα έχει ήδη αποφασιστεί. Οι τελευταίες μέρες απέδειξαν σε ολόκληρο τον κόσμο ότι η Ουκρανία είναι πραγματικό έθνος, ότι οι Ουκρανοί είναι πραγματικός λαός και ότι σίγουρα δεν θέλουν να ζήσουν κάτω από μια νέα ρωσική αυτοκρατορία. Το κύριο ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι πόσος χρόνος θα χρειαστεί για να περάσει αυτό το μήνυμα τα χοντρά τείχη του Κρεμλίνου.

ΠΗΓΗ: Γιουβάλ Νώε Χαράρι: Γιατί ο Βλαντιμίρ Πούτιν έχει χάσει ήδη τον πόλεμο - iefimerida.gr

Η μεγάλη απάτη: Το ιστορικό παρασκήνιο πίσω από την κρίση στην Ουκρανία

 

Πλήθος ιστορικών ντοκουμέντων και μαρτυριών, που παραθέτω παρακάτω,  αποδεικνύουν ότι η σημερινή ουκρανική κρίση, με όλες τις συνέπειές της,  θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί: αν οι ΗΠΑ και οι δυτικοί σύμμαχοί της δεν είχαν εξαπατήσει τον τελευταίο ηγέτη της Σοβιετικής Ενωσης Μιχαήλ Γκορμπατσόφ στο θέμα της διεύρυνσης του ΝΑΤΟ και δεν είχαν απορρίψει τα ανοίγματα του Πούτιν, τα πρώτα χρόνια της προεδρίας του.

H National  Security Archives, είναι μια μη κυβερνητική οργάνωση που κάνει εξαιρετική δουλειά στην Ουάσιγκτον. Αξιοποιεί τον νόμο για την Ελευθερία στην Πληροφόρηση, τέκνο της «καλής εποχής» μετά την ήττα στο Βιετνάμ και το σκάνδαλο Γουώτεργκέιτ, αποκτώντας πρόσβαση στα απόρρητα αρχεία των αμερικανικών υπηρεσιών. Εχει δώσει λοιπόν στη δημοσιότητα τις συνομιλίες που είχαν οι δυτικοί ηγέτες με τον Γκορμπατσόφ, στο διάστημα ανάμεσα στην πτώση του τείχους του Βερολίνου το 1989 και τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης δύο χρόνια αργότερα.

Η Σοβιετική Ένωση ήταν μια από τις εγγυήτριες δυνάμεις στη Γερμανία και χωρίς την έγκρισή της δεν ήταν δυνατή η επανένωση των δύο Γερμανιών. Στην προσπάθειά τους να πείσουν τον Σοβιετικό ηγέτη να δώσει τη συγκατάθεσή του, όλοι οι Δυτικοί ηγέτες, από τον τότε Αμερικανό πρόεδρο Τζορτζ Μπους τον Α μέχρι τον Γερμανό Καγκελάριο, τον Μιτεράν της Γαλλίας και τη «Σιδηρά Κυρία» της Μεγάλης Βρετανίας, δίνουν όρκους ότι το ΝΑΤΟ δεν θα επεκτεινόταν «ούτε μια ίντσα» ανατολικά.

9 Φεβρουαρίου του 1990. Ενα από τα απόρρητα έγγραφα ενημερώνει για τη συνάντηση Γκορμπατσόφ με τον Αμερικανό υπουργό εξωτερικών Τζέιμς Μπέικερ:

«Όχι μία, αλλά τρεις φορές, ο Μπέικερ ανέφερε τη φόρμουλα "ούτε εκατοστό προς τα ανατολικά" .Συμφώνησε με τη δήλωση Γκορμπατσόφ ότι "η επέκταση του ΝΑΤΟ είναι απαράδεκτη". Ο Μπέικερ διαβεβαίωσε τον Γκορμπατσόφ ότι "ούτε ο Πρόεδρος ούτε εγώ σκοπεύουμε να αποκομίσουμε μονομερή πλεονεκτήματα από τις διαδικασίες που λαμβάνουν χώρα" …"εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρήσουν την παρουσία τους στη Γερμανία στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, ούτε κατά ένα εκατοστό η σημερινή στρατιωτική δικαιοδοσία του ΝΑΤΟ δεν θα επεκταθεί προς ανατολάς"».

10 Φεβρουαρίου. Tην επόμενη μέρα πραγματοποιείται συνάντηση του Γκορμπατσόφ με τον Γερμανό καγκελάριο Χέλμουτ Κολ, ενημερωμένο αναλυτικά από τον  Μπέικερ. Ο Κολ επαναλαμβάνει τη διαβεβαίωση:

«"Πιστεύουμε ότι το ΝΑΤΟ δεν πρέπει να επεκτείνει τη σφαίρα των δραστηριοτήτων του"». Ο Γκορμπατσόφ τελικώς συγκατανεύει και «μετά από αυτή τη συνάντηση, ο Κολ δύσκολα μπόρεσε να συγκρατήσει τον ενθουσιασμό του.. περιέγραψε στα απομνημονεύματά του να περπατά όλη τη νύχτα στη Μόσχα».

Ο Γκορμπατσόφ πείθεται από αυτό τον «καταιγισμό διαβεβαιώσεων», επειδή η στρατηγική του είναι η ενσωμάτωση της Σοβιετικής Ενωσης στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι και πιστεύει ότι η οικονομικά ισχυρή Γερμανία μπορεί να παίξει αποφασιστικό ρόλο σε αυτή τη διαδικασία. Όλοι άλλωστε τού τονίζουν ότι η Σοβιετική Ένωση θα είναι μέρος της ενωμένης Ευρώπης. Να ένα ακόμη έγγραφο, από συνάντησή του με τον Αμερικανό ΥΠΕΞ :

«Ο Μπέικερ ξεκίνησε τις παρατηρήσεις του: "ήθελα να τονίσω ότι οι πολιτικές μας δεν στοχεύουν στον διαχωρισμό της Ανατολικής Ευρώπης από τη Σοβιετική Ένωση. Είχαμε (παλιότερα) αυτή την πολιτική. Αλλά σήμερα μας ενδιαφέρει να οικοδομήσουμε μια σταθερή Ευρώπη και να το κάνουμε μαζί σας"».

Αλλά τα επόμενα χρόνια,  με πρωτοβουλία των ΗΠΑ, η δέσμευση για τη μη επέκταση του ΝΑΤΟ «ούτε μια ίντσα» θα αναιρεθεί. Το 1999 το ΝΑΤΟ βομβαρδίζει τη Γιουγκοσλαβία, χωρίς τη συγκατάθεση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Την ίδια χρονιά η Τσεχία, η Ουγγαρία και η Πολωνία γίνονται τα πρώτα κράτη του πρώην σοβιετικού μπλοκ που προσχωρούν στο ΝΑΤΟ, φτάνοντας τη Συμμαχία στα 400 μίλια μακριά από τη Ρωσία. Θα ακολουθήσουν το 2002 άλλες επτά χώρες (Λιθουανία, Εσθονία, Λετονία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Σλοβακία και Σλοβενία) και τα επόμενα χρόνια και άλλες.

 Σε ένα πρόσφατο άρθρο του με αφορμή την ουκρανική κρίση, ο Jack F. Matlock Jr., πρεσβευτής των ΗΠΑ στη Μόσχα εκείνη την κρίσιμη περίοδο, τονίζει ότι η σημερινή ένταση ήταν απολύτως προβλέψιμη:

«Το 1997, όταν τέθηκε το ζήτημα της διεύρυνσης του ΝΑΤΟ, μου ζητήθηκε να καταθέσω ενώπιον της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας. Στις εισαγωγικές μου παρατηρήσεις, έκανα την ακόλουθη δήλωση:

" Εάν εγκριθεί από τη Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών, μπορεί κάλλιστα να μείνει στην ιστορία ως το πιο σοβαρό στρατηγικό ατόπημα που έγινε μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Μακριά από το να βελτιώσει την ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών, των Συμμάχων τους και των εθνών που επιθυμούν να εισέλθουν στη Συμμαχία..

..θα ενθάρρυνε μια αλυσίδα γεγονότων που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν την πιο σοβαρή απειλή για την ασφάλεια αυτού του έθνους από τότε που κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση"»

Και το άρθρο συνεχίζει σχολιάζοντας τον νέο ψυχρό πόλεμο:

«Η προσθήκη χωρών της Ανατολικής Ευρώπης στο ΝΑΤΟ συνεχίστηκε κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Τζορτζ Μπους, αλλά αυτό δεν ήταν το μόνο που υποκίνησε τη ρωσική αντίδραση. Ταυτόχρονα, οι Ηνωμένες Πολιτείες άρχισαν να αποσύρονται από τις συνθήκες ελέγχου των εξοπλισμών που είχαν μετριάσει, για ένα διάστημα,  την παράλογη και επικίνδυνη κούρσα εξοπλισμών και αποτέλεσαν τις θεμελιώδεις συμφωνίες για τον τερματισμό του Ψυχρού Πολέμου.

Δυστυχώς, οι πολιτικές που ακολούθησαν οι πρόεδροι Τζορτζ Μπους, Μπαράκ Ομπάμα, Ντόναλντ Τραμπ και Τζο Μπάιντεν συνέβαλαν στο να φτάσουμε σε αυτό το σημείο».

Ο βετεράνος Αμερικανός πρεσβευτής, αναφέρεται στο άρθρο του και στις πρώτες κινήσεις του Πούτιν, που ήθελε να ενταχθεί και η Ρωσία στο ΝΑΤΟ:

«Μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001, ο Πούτιν ήταν ο πρώτος ξένος ηγέτης που τηλεφώνησε στον πρόεδρο Μπους και προσέφερε υποστήριξη. Κράτησε τον λόγο του διευκολύνοντας την επίθεση κατά του καθεστώτος των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν. Εκείνη την εποχή ήταν σαφές ότι ο Πούτιν φιλοδοξούσε για μια εταιρική σχέση ασφαλείας με τις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς οι τζιχαντιστές τρομοκράτες που είχαν στόχο τις Ηνωμένες Πολιτείες,  είχαν στόχο και τη Ρωσία…

..Παρ’ όλα αυτά, η Ουάσινγκτον συνέχισε την πορεία της, αγνοώντας τα ρωσικά (αλλά και τα συμμαχικά) συμφέροντα με την εισβολή στο Ιράκ.. »

Και το συμπέρασμα του πρώην πρέσβη:

« Η επέκταση του ΝΑΤΟ ήταν το πιο κρίσιμο στρατηγικό λάθος που έγινε μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου..

..Δεδομένου ότι το σημαντικότερο αίτημα του Πούτιν είναι η διαβεβαίωση ότι το ΝΑΤΟ δεν θα δεχθεί άλλα μέλη, και συγκεκριμένα την Ουκρανία ή τη Γεωργία, προφανώς δεν θα υπήρχε βάση για την παρούσα κρίση αν δεν είχε υπάρξει επέκταση της συμμαχίας μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου ή αν η επέκταση είχε γίνει σε αρμονία με την οικοδόμηση μιας δομής ασφαλείας στην Ευρώπη που θα περιλάμβανε τη Ρωσία». 

https://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/i-megali-apati-istoriko-paraskinio-piso-apo-tin-krisi-stin-oykrania

 

Ουκρανία: Η επανένωση της Γερμανίας, η επέκταση του ΝΑΤΟ και το δίκιο του Πούτιν

Η υφιστάμενη ψυχροπολεμική κατάσταση μεταξύ Δύσης-Ρωσίας, συμπεριλαμβανομένης της ουκρανικής κρίσης, έχει βαθιές ρίζες. Έχουν σχέση με την ένωση των δύο Γερμανιών το 1990-1991, την επέκταση του ΝΑΤΟ και η προσπάθεια ένταξης της Ουκρανίας στην ΕΕ και ιδιαίτερα στο ΝΑΤΟ. Όλα αυτά αλληλοσυνδέονται και μάλιστα πολύ στενά. Το πως, αποδεικνύεται από την ανάγνωση των αποχαρακτηρισμένων κυβερνητικών εγγράφων, που ήλθαν στο φως πρόσφατα, κατόπιν δικαστικής εντολής.

Έτσι οι εμπλεκόμενες κυβερνήσεις στις συνομιλίες για την επανένωση των δύο Γερμανιών, δηλαδή των ΗΠΑ, της Γερμανίας, της Γαλλίας, του Ηνωμένου Βασιλείου και της τότε Σοβιετικής Ένωσης (σήμερα Ρωσίας) αποχαρακτήρισαν τα έγγραφα ως κοινά και τα έδωσαν στο φως της δημοσιότητας. Το δε Πανεπιστήμιο George Washington, με το τμήμα αρχείων που διαθέτει, τα παρουσίασε στο κοινό, με αποτέλεσμα οι αποκαλύψεις των γεγονότων, συνομιλιών και καταγεγραμμένων διαβεβαιώσεων για το τι έγινε και τι διαμείφθηκε τότε μεταξύ των ηγετών των προαναφερόμενων κρατών, να είναι συγκλονιστικές και ταυτόχρονα αποκαλυπτικές, ακόμη και για αυτά που συμβαίνουν σήμερα.

Η Ρωσία ισχυρίζεται ότι η προσπάθεια ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, είναι εκτός από μια επιθετική ενέργεια των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ κατά της Ρωσίας και μια ακόμη απόδειξη της αθέτησης των διαβεβαιώσεων των ΗΠΑ και των δυτικών χωρών, στις εγγυήσεις ασφάλειας, που απαιτούσε η τότε Σοβιετική Ένωση το 1990, για να εγκρίνει την συμφωνία για την ένωση των δύο Γερμανιών. Οι εγγυήσεις ασφάλειας που απαιτούσαν, περιλάμβαναν ένα πολύ σημαντικό όρο, την μη επέκταση του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς, που οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ δεν τήρησαν.

Η έναρξη της κρίσης

Η κρίση προήλθε αρχικά από τις καταγγελίες της Ουκρανίας (υποκινούμενης από ΗΠΑ και ΝΑΤΟ) για την ρωσική επιθετικότητα στην περιοχή και τον (μυστικό) σχεδιασμό της Ρωσίας, να εισβάλλει ξαφνικά στην Ουκρανία, αφενός για να βοηθήσει τους Ρώσους στην περιοχή του Ντονμπάς που έχουν κηρύξει αυτονομία, αφετέρου να διευρύνει την επιρροή και κατοχή της σε περιοχές δυτικά και νότια του Ντονμπάς, για γεωπολιτικούς λόγους. Οι καταγγελίες της Ουκρανίας συνοδεύτηκαν από μεγάλη κινητοποίηση των ουκρανικών στρατιωτικών δυνάμεων προς την περιοχή του “αυτόνομου” Ντονμπάς, με μεγάλες ασκήσεις, όπου συμμετείχαν ως “σύμβουλοι και στρατιωτικά στελέχη κρατών μελών του ΝΑΤΟ, όπως Βρετανοί και Αμερικανοί.

Ταυτόχρονα είχαμε συγκεντρώσεις νατοϊκών δυνάμεων στις βαλτικές χώρες, ως και στις βαλκανικές και ιδιαίτερα στην Ρουμανία, με μετακίνηση μεγάλου όγκου αμερικανικών δυνάμεων και οπλικών συστημάτων (όπως άρματα μάχης και ελικόπτερα) μεταφερόμενα από το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, με σκοπό την υλοποίηση μεγάλης κλίμακος νατοϊκών ασκήσεων. Σε όλο αυτό το πολεμικό σκηνικό η Ρωσία αντέδρασε κατά τον ίδιο τρόπο:

Με κινητοποίηση στρατιωτικών δυνάμεων, τουλάχιστον 100.000 ανδρών στα δυτικά της σύνορα, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί το υφιστάμενο σκηνικό κρίσης, το οποίο είναι κρίσιμο, γιατί αναφερόμαστε σε πυρηνικές δυνάμεις. Και σύμφωνα με τις τελευταίες δηλώσεις του προέδρου Μπάιντεν, στη συνομιλία του με τον πρόεδρο της Ουκρανίας Ζελένσκι, τον διαβεβαίωσε, ότι οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους «θα αντιδράσουν αποφασιστικά» εάν η Ρωσία εισβάλει στην Ουκρανία, χωρίς να διευκρινίζει με ποιον τρόπο.

Η επανένωση των δύο Γερμανίων

Και ερχόμαστε στο σήμερα και διερωτώμεθα που είναι η αλήθεια και ποιος έχει δίκαιο. Για να αντιληφθούμε την κατάσταση θα πρέπει να πάμε 31 χρόνια πίσω, όταν από το 1990 είχαν αρχίσει οι συνομιλίες της Δυτικής Γερμανίας με την Ανατολική και με συμμετοχή των τεσσάρων δυνάμεων που είχαν καταλάβει την ναζιστική Γερμανία, δηλαδή την τότε Σοβιετική Ένωση, τις ΗΠΑ, την Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο, για την επανένωση των δύο Γερμανιών. Είχε προηγηθεί από τις 10 Νοεμβρίου 1989, η πτώση του Τείχους του Βερολίνου.

Οι συζητήσεις για την επανένωση των δύο Γερμανιών άρχισαν τον Ιανουάριο του 1990, με θετική κατάληξη στην Συμφωνία “Two plus Four” (Δύο συν Τέσσερις) στα Αγγλικά «Treaty on the final settlement with respect to Germany», που υπογράφηκε στις 12 Σεπτεμβρίου του 1990, από τις προαναφερόμενες χώρες, οι οποίες μάλιστα παραιτήθηκαν από όλα τα δικαιώματα που διατηρούσαν στη Γερμανία, επιτρέποντας σε μια ενωμένη Γερμανία να γίνει πλήρως κυρίαρχη από το επόμενο έτος.

Το τι λέχθηκε, τι υπογράφηκε και ποιες οι δηλώσεις στις συζητήσεις για την περίφημη Συμφωνία “Two plus Four”, για την επανένωση των δύο Γερμανιών, έγινε γνωστό πριν λίγο καιρό, μετά τον αποχαρακτηρισμό, όλων των εγγράφων και την δημοσίευσή των από το αρχείο Εθνικής Ασφάλειας του Πανεπιστήμιου George Washington (1). Τότε, όπως αποκαλύπτεται από τα απόρρητα έγγραφα, η ηγεσία της Σοβιετικής Ένωσης (η οποία διαλύθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 1991), ο Γενικός Γραμματέας Μιχαήλ Γκορμπατσόφ και ο (τελευταίος) υπουργός Εξωτερικών της Έντβαρτ Σεβαρνάτζε, στις συζητήσεις με την Δύση, απαίτησαν να εγγυηθούν την άμυνα και την ασφάλεια της ΕΣΣΔ, ώστε το ΝΑΤΟ να μην επεκταθεί προς Ανατολάς, εντάσσοντας χώρες που θα αποχωρούσαν από την Σοβιετική Ένωση στο ΝΑΤΟ.

Υποσχέσεις που δεν τηρήθηκαν

Όπως φαίνεται από πολλά έγγραφα, όλοι οι δυτικοί ηγέτες έκαναν δηλώσεις, που διαβεβαίωναν ότι το ΝΑΤΟ δεν πρέπει να επεκταθεί ούτε ίντσα προς Ανατολάς! Ας ανατρέξουμε σε μερικά έγγραφα και ας δούμε τι έλεγαν οι τότε ηγέτες. Ιδού μερικές χαρακτηριστικές αποκαλύψεις:

• Τον Δεκέμβριο του 1989, Ο Πρόεδρος Τζορτζ Μπους είχε διαβεβαιώσει τον Γκορμπατσόφ, κατά τη σύνοδο κορυφής της Μάλτας, ότι οι ΗΠΑ δεν θα επωφεληθούν (2).
• Στις 6 Φεβρουαρίου 1990, όταν ο Γκένσερ (υπουργός Εξωτερικών της Δυτικής Γερμανίας) συναντήθηκε με τον Βρετανό ομόλογο του Ντάγκλας Χερντ, είπε: «Οι Ρώσοι πρέπει να έχουν κάποια διαβεβαίωση ότι εάν, για παράδειγμα, η πολωνική κυβέρνηση εγκαταλείψει το Σύμφωνο της Βαρσοβίας μια μέρα, δεν θα ενταχθεί στο ΝΑΤΟ την επόμενη», σύμφωνα με βρετανικό έγγραφο του (Έγγραφο 2).
• Στη συνάντηση της 9ης Φεβρουαρίου 1990, ο Αμερικανός ΥΠΕΞ Τζέιμς Μπέικερ διαβεβαίωνε όχι μία, αλλά τρεις φορές τον Γκορμπατσόφ, ότι «ούτε μια ίντσα προς τα ανατολικά» δεν θα επεκταθεί το ΝΑΤΟ. Συμφώνησε με τη δήλωση Γκορμπατσόφ ως απάντηση στις διαβεβαιώσεις του, ότι «η επέκταση του ΝΑΤΟ είναι απαράδεκτη». Ο Μπέικερ είχε διαβεβαιώσει τον Γκορμπατσόφ ότι «ούτε ο πρόεδρος ούτε εγώ σκοπεύουμε να αποκομίσουμε μονομερή πλεονεκτήματα από τις διαδικασίες που λαμβάνουν χώρα» και ότι οι Αμερικανοί κατανοούν ότι «όχι μόνο για τη Σοβιετική Ένωση, αλλά και για άλλες ευρωπαϊκές χώρες είναι σημαντικό να υπάρχει εγγύηση, ότι εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρήσουν την παρουσία τους στη Γερμανία στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, ούτε μια ίντσα της σημερινής στρατιωτικής δικαιοδοσίας του ΝΑΤΟ δεν θα εξαπλωθεί προς την ανατολική κατεύθυνση» (Έγγραφο 6).

• Ο Μπέικερ έγραψε στον Χέλμουτ Κολ, ο οποίος θα συναντούσε τον Σοβιετικό ηγέτη, τι είπε στον Γκορμπατσόφ. Ο Μπέικερ ανέφερε: «Και μετά του έθεσα την εξής ερώτηση [στον Γκορμπατσόφ]. Θα προτιμούσατε να δείτε μια ενωμένη Γερμανία εκτός ΝΑΤΟ, ανεξάρτητη και χωρίς δυνάμεις των ΗΠΑ ή θα προτιμούσατε μια ενωμένη Γερμανία να είναι συνδεδεμένη με το ΝΑΤΟ, με διαβεβαιώσεις ότι η δικαιοδοσία του ΝΑΤΟ δεν θα μετατοπιστεί ούτε μια ίντσα προς τα ανατολικά από τη σημερινή της θέση»; Απάντησε ότι η σοβιετική ηγεσία σκεφτόταν πραγματικά όλες αυτές τις επιλογές [….] Στη συνέχεια πρόσθεσε, «Σίγουρα οποιαδήποτε επέκταση της ζώνης του ΝΑΤΟ θα ήταν απαράδεκτη. Το ΝΑΤΟ στην τρέχουσα ζώνη του μπορεί να είναι αποδεκτό» (Έγγραφο 8).
• Η πρεσβεία των ΗΠΑ στη Βόννη ενημέρωσε την Ουάσιγκτον ότι ο Γκένσερ κατέστησε σαφές «ότι οι αλλαγές στην Ανατολική Ευρώπη και η διαδικασία ενοποίησης της Γερμανίας δεν πρέπει να οδηγήσουν σε απομείωση των σοβιετικών συμφερόντων ασφάλειας». Ως εκ τούτου, το ΝΑΤΟ θα πρέπει να αποκλείσει μια «επέκταση του εδάφους του προς τα ανατολικά, δηλαδή να το μετακινήσει πιο κοντά στα σοβιετικά σύνορα» (Έγγραφο 1).
• Στο Μνημόνιο συνομιλίας Γκορμπατσόφ-Κολ, την 10 Φεβρουαρίου 1990, ο Κολ νωρίς στη συνομιλία διαβεβαιώνει τον Γκορμπατσόφ: «Πιστεύουμε ότι το ΝΑΤΟ δεν πρέπει να επεκτείνει τη σφαίρα των δραστηριοτήτων του. Πρέπει να βρούμε μια λογική λύση. Κατανοώ σωστά τα συμφέροντα ασφαλείας της Σοβιετικής Ένωσης και αντιλαμβάνομαι ότι εσείς, κύριε Γενικέ Γραμματέα, και η σοβιετική ηγεσία θα πρέπει να εξηγήσετε ξεκάθαρα τι συμβαίνει στον σοβιετικό λαό» (Έγγραφο 9).
• Ο Γάλλος ηγέτης Φρανσουά Μιτεράν δεν ήταν σε συνεννόηση με τους Αμερικανούς, όπως αποδεικνύεται από το ότι είπε στον Γκορμπατσόφ στη Μόσχα στις 25 Μαΐου 1990, ότι «προσωπικά ήταν υπέρ της σταδιακής διάλυσης των στρατιωτικών μπλοκ» και ότι η Δύση πρέπει «να δημιουργήσει συνθήκες ασφάλειας για εσάς, καθώς και την ευρωπαϊκή ασφάλεια στο σύνολό της» (Έγγραφο 20).
• Στη σύνοδο κορυφής της Ουάσιγκτον στις 31 Μαΐου 1990, ο Μπους έκανε τα πάντα για να διαβεβαιώσει τον Γκορμπατσόφ ότι η Γερμανία στο ΝΑΤΟ δεν θα κατευθυνόταν ποτέ στην ΕΣΣΔ: «Πιστέψτε με, δεν έχουμε καμία πρόθεση, ούτε στις σκέψεις μας, να βλάψουμε τη Σοβιετική Ένωση με οποιονδήποτε τρόπο. Γι’ αυτό μιλάμε υπέρ της γερμανικής ενοποίησης στο ΝΑΤΟ, χωρίς να αγνοούμε το ευρύτερο πλαίσιο της ΔΑΣΕ, λαμβάνοντας υπόψη τους παραδοσιακούς οικονομικούς δεσμούς μεταξύ των δύο γερμανικών κρατών. Ένα τέτοιο μοντέλο, κατά την άποψή μας, αντιστοιχεί και στα σοβιετικά συμφέροντα» (Έγγραφο 21).
• Η Μάργκαρετ Θάτσερ στη συνάντησή της με τον Γκορμπατσόφ στο Λονδίνο στις 8 Ιουνίου 1990 του είπε: «Πρέπει να βρούμε τρόπους να δώσουμε στη Σοβιετική Ένωση εμπιστοσύνη ότι η ασφάλειά της θα ήταν εξασφαλισμένη…. Η ΔΑΣΕ θα μπορούσε να είναι μια ομπρέλα για όλα αυτά, καθώς και το φόρουμ που έφερε τη Σοβιετική Ένωση σε πλήρη συζήτηση για το μέλλον της Ευρώπης» (Έγγραφο 22).

Τι κατάλαβε ο Γκορμπατσόφ

Από όλα τα παραπάνω και από πλήθος άλλων ντοκουμέντων και αποκαλύψεων, τα οποία δεν μπορούν όλα να παρουσιαστούν (καθόσον τα έγγραφα των συνομιλιών για την ενοποίηση των δύο Γερμανιών που έχουν δοθεί στην δημοσιότητα, είναι τουλάχιστον τριάντα) γίνεται αντιληπτό ότι οι ηγέτες της εποχής εκείνης έδωσαν σαφείς υποσχέσεις προς την τότε σοβιετική ηγεσία περί μη επέκτασης του ΝΑΤΟ ανατολικά, “ούτε μια σπιθαμή”, χωρίς να υπογράψουν καμιά συγκεκριμένη συμφωνία που να καθορίζει ρητά αυτά που διαβεβαίωναν προφορικά.

Και οι δυτικές ηγεσίες, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, τήρησαν τον λόγο τους και μέχρι το τέλος της δεκαετίας δεν έγινε καμιά επέκταση του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς. Η πρώτη επέκταση του ΝΑΤΟ έγινε στις 12 Μαρτίου 1999 με τις πρώτες τρεις χώρες του πρώην Συμφώνου Βαρσοβίας, που εισήλθαν σε αυτό, δηλαδή την Τσεχία, την Ουγγαρία και την Πολωνία. Ακολούθησαν κατόπιν στις 29 Μαρτίου 2004 επτά χώρες, οι Βουλγαρία, Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία, Ρουμανία, Σλοβακία και Σλοβενία. Την 1η Απριλίου 2009 εισήλθαν στο ΝΑΤΟ οι Αλβανία και Κροατία, την 5η Ιουνίου 2017 το Μαυροβούνιο και τέλος στις 27 Μαρτίου 2020 η Βόρεια Μακεδονία, συνολικά 14 χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ.

Και το ερώτημα που προκύπτει είναι τι κατάλαβε ο Γκορμπατσόφ και η σοβιετική ηγεσία, από τις συνομιλίες για την συνθήκη “Two pus Four”. Σύμφωνα με την άποψη του πρώην διευθυντή της CIA Ρόμπερτ Γκέιτς (από το 2000) τα έγγραφα ενισχύουν την άποψη, ότι «προχωρούσε η επέκταση του ΝΑΤΟ προς τα ανατολικά [τη δεκαετία του 1990], όταν ο Γκορμπατσόφ και άλλοι οδηγήθηκαν να πιστεύουν ότι αυτό δεν θα συνέβαινε». Η φράση κλειδί, που υποστηρίζεται από πολλούς αναλυτές είναι “οδηγείται στο να πιστέψουμε”.

Που έχουν δίκιο οι Ρώσοι

Τελικά ποιος έχει δίκαιο; Ναι οι Ρώσοι έχουν δίκαιο, όταν ισχυρίζονται ότι οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ τους εξαπάτησε, σύμφωνα με τα αποκαλυφθέντα έγγραφα, αλλά δεν υπάρχει καμμιά υπογεγραμμένη συμφωνία ή συνθήκη που να εξασφαλίζει την Ρωσία, σε ότι αφορά τις υποσχέσεις της Δύσης. Ναι, οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και η Ευρώπη, έχουν δίκαιο, όταν ισχυρίζονται ότι δεν παραβίασαν καμμιά συμφωνία ή συνθήκη και ότι τα ελεύθερα κράτη, έχουν το δικαίωμα να επιλέγουν φίλους, πολιτικές, συμμαχίες κλπ.

Ναι, έχουν δίκαιο σε ότι αφορά την επιλογή μια νέας πολιτικής μιας χώρας, καθόσον οι υποσχέσεις προηγουμένων κυβερνήσεων και πολιτικών, δεν δεσμεύουν τις επόμενες κυβερνήσεις και πολιτικούς. Ναι, η Ρωσία έχει δίκαιο όταν ισχυρίζεται ότι η ένταξη της Ουκρανίας είναι στην ουσία υπαρξιακή απειλή και δεν μπορούν να αποδεχθούν νατοϊκά στρατεύματα και πυραυλικά συστήματα να είναι στην αυλή τους και σε απόσταση βολής εντός μερικών λεπτών από την Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη.

Έχει δίκαιο, η Ρωσία όταν θεωρεί ότι η Ουκρανία είναι το στρατηγικό της βάθος, καθόσον οι δύο μεγάλες ιστορικές εισβολές στην χώρα, από τον Μέγα Ναπολέοντα και τα ναζιστικά στρατεύματα, έγιναν από το αναπεπταμένο έδαφος της Ουκρανίας, με τους τεράστιους σιτοβολώνες που ευνοούν ταχύτατη προέλαση μηχανοκίνητων και τεθωρακισμένων σχηματισμών, χωρίς δυνατότητα ουσιαστικής αποτροπής σε ισχυρή αμυντική τοποθεσία.

Η Ουκρανία και εμείς

Είναι λάθος να απειλείς με πόλεμο μια μεγάλη πυρηνική δύναμη, όταν το αμυντικό δόγμα της Ρωσίας που παρουσιάστηκε πρόσφατα, προβλέπει και την χρήση τακτικών πυρηνικών όπλων, για την υπεράσπιση της χώρας από επικείμενη εισβολή. Γιατί η μερική χρήση τακτικών πυρηνικών όπλων, μπορεί να εξελιχθεί σε ανταπόδοση πυρηνικών πληγμάτων εκατέρωθεν, με τελική κατάληξη τον Αρμαγεδώνα για την ανθρωπότητα.

Είναι λάθος από την Ρωσία, να αφήνεις να περάσουν πάνω από 20 χρόνια για την αθέτηση υποσχέσεων και να μην διαμαρτύρεσαι και να το κάνεις τώρα που το μαχαίρι έφθασε στο λαιμό, κατά την εκτίμησή σου. Αν η Ρωσία είχε δείξει δύναμη στο παρελθόν, αντί για καλή θέληση, η Δύση θα είχε προσεγγίσει τη Ρωσία, ζητώντας να διαπραγματευτεί. Η Ρωσία δεν θα έχει ποτέ ουσιαστικές διαπραγματεύσεις με την Ουάσιγκτον, έως ότου η Ουάσιγκτον φοβηθεί τη Ρωσία. Η καλή θέληση θεωρείται αδυναμία στην πολιτική.

Είναι λάθος από την Ουκρανία να δέχεται τον ρόλο του θηράματος στην διαμάχη δύο παγκόσμιων πυρηνικών δυνάμεων, διότι πάντα το θήραμα ή καταβροχθίζεται ή κατακρεουργείται. Θα έπρεπε να είχε μάθει από την περίπτωση της Γεωργίας, η από τις συνέπειες της “επανάστασης Maidan”, του 2014, με τον μερικό ακρωτηριασμό της.

Τέλος και σε ότι μας αφορά, ναι η Ελλάδα, ως μέλος του ΝΑΤΟ και μετά την στρατιωτική συμφωνία με τις ΗΠΑ (MDCA) οφείλει να δώσει την άδεια για χρήση των στρατιωτικών της βάσεων από το ΝΑΤΟ, αλλά να μην συμμετάσχει σε επιχειρήσεις (που εκτιμώ ότι τελικά δεν πρόκειται γίνουν) στον Εύξεινο Πόντο, στην Ουκρανία, ή στην αρχαία Ταυρίδα (Κριμαία). Εξάλλου η συμμετοχή της Ελλάδος στην εκστρατεία της μεσημβρινής Ρωσίας (Ουκρανία) με δύο Μεραρχίες το1919 κατά των Μπολσεβίκων, ήταν μια αποτυχημένη ενέργεια, την οποία πλήρωσε οδυνηρά το έθνος, με την Μικρασιατική Καταστροφή.

---

ΠΗΓΕΣ: 1. George Whashington University. http:/ /nsarchive.gwu.edu
(30 Έγγραφα).

2. Κεφάλαιο 6, “The Malta Summit 1989”, στο Svetlana Savranskaya και Thomas Blanton, The Last Superpower Summits (CEU Press, 2016), σελ. 481-569. Το σχόλιο για το Τείχος βρίσκεται στη σελ. 538.

3. Frank Elbe, “The Diplomatic Path to Germany Unity”, Bulletin of the German Historical Institute 46 (Άνοιξη 2010), σελ. 33-46. Ο Έλβα ήταν ο αρχηγός του επιτελείου του Γκένσερ εκείνη την εποχή.

4. Robert Gates, University of Virginia, Miller Centre Oral History, George HW Bush Presidency (24 Ιουλίου 2000, σελ. 101).

https://slpress.gr/diethni/oykrania-i-epanenosi-tis-germanias-i-epektasi-toy-nato-kai-to-dikio-toy-poytin/

 

Εξαπάτησαν οι Δυτικοί τους Ρώσους για την επέκταση του ΝΑΤΟ;

Το ερώτημα που τίθεται στον τίτλο του άρθρου για την επέκταση του ΝΑΤΟ είναι πρωτίστως ιστορικό. Έχει, όμως, μεγάλη πολιτική σημασία, καθώς η απάντησή του μπορεί ν΄ αποβεί καθοριστική ακόμα και για έναν μελλοντικό πόλεμο στην Ευρώπη. Για τον πρόεδρο Πούτιν, που για πέντε χρόνια μέχρι το 1990 ήταν στη Δρέσδη ως πράκτορας της KGB, η απάντηση είναι ένα ξεκάθαρο “Ναι” και το επαναλαμβάνει με κάθε ευκαιρία.

Δεν πρόκειται λοιπόν μόνο για τις απέραντες πεδιάδες και το “στρατηγικό βάθος” της Ουκρανίας που ταλανίζουν σήμερα τις σχέσεις της Ρωσίας με τη Δύση, αλλά και για ένα ζήτημα αξιοπιστίας, δικαιοσύνης, προδοσίας και ψεύδους στις διεθνείς σχέσεις. Στο κέντρο της όλης υπόθεσης βρίσκεται και πάλι η Γερμανία η οποία, εν τέλει, επισφράγισε την αναίμακτη επανένωσή της πάνω σε μια υπόσχεση από τους Δυτικούς που δεν τηρήθηκε.

Ούτε λίγο ούτε πολύ, 14 χώρες του πρώην Ανατολικού Συνασπισμού έγιναν ήδη μέλη του ΝΑΤΟ, όταν οι υποσχέσεις των Δυτικών για να εξασφαλίσουν την συναίνεση της Σοβιετικής Ένωσης για την γερμανική επανένωση ήταν πως το ΝΑΤΟ δεν πρόκειται ποτέ να περάσει πέρα από την γερμανοπολωνικά σύνορα που ορίζει ο ποταμός Όντερ. Ποιο είναι, όμως, συνοπτικά το μέχρι τώρα γνωστό ιστορικό:

9 Φεβρουαρίου 1990 (Κρεμλίνο): Η δήλωση για το φλέγον γερμανικό ζήτημα από τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζέιμς Μπέϊκερ δεν θα μπορούσε να είναι σαφέστερη: «Η Συμμαχία δεν θα επεκτείνει την επιρροή της ούτε μια ίντσα προς τα ανατολικά, εφόσον η Ρωσία αποδεχτεί την γερμανική επανένωση». Σε επιστολή προς τον τότε Γερμανό καγκελάριο Χέλμουτ Κολ, ο Μπέϊκερ αναφέρει το εξής: στο ερώτημά του προς τον τελευταίο ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, αν αυτός θα προτιμούσε μια ανεξάρτητη, εκτός ΝΑΤΟ και χωρίς αμερικανικά στρατεύματα ενωμένη Γερμανία, ή μια Γερμανία ενταγμένη στο ΝΑΤΟ με την υπόσχεση-δέσμευση ότι δεν θα υπάρξει επέκταση του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς, η απάντηση που πήρε ήταν κρυστάλλινη: «Κάθε επέκταση του ΝΑΤΟ θα ήταν απαράδεκτη».

10 Φεβρουαρίου 1990: Σε συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών της Γερμανίας (Χανς Γκένσερ) και της Σοβιετικής Ένωσης (Έντουαρντ Σεβαρνάτζε) ο Γκένσερ ξεκαθάρισε πως «σταθερή μας θέση είναι ότι το ΝΑΤΟ δεν θα επεκταθεί προς Ανατολάς». Στη βάση αυτής της θέσης συμφωνήθηκε η γερμανική επανένωση στην “Διάσκεψη 2+4” που ακολούθησε με τον Γκορμπατσόφ να θεωρεί (εσφαλμένα προφανώς) ότι το θέμα της επέκτασης του ΝΑΤΟ έκλεισε οριστικά κατόπιν συμφωνίας των υπουργών Εξωτερικών.

Τέλη Φεβρουαρίου 1990: Ο Αμερικανός πρόεδρος Τζωρτζ Μπους ο πρεσβύτερος  “διορθώνει” τον υπουργό του Εξωτερικών και ενημερώνει γι’ αυτό και τον Κολ, που διαπραγματεύονταν με τον Γκορμπατσόφ, ακολουθώντας την συμφωνηθείσα γραμμή των τριών υπουργών Εξωτερικών (Μπέικερ, Γκένσερ, Σεβαρνάτζε). Οι δηλώσεις όμως του Αμερικανού Προέδρου ήταν εξίσου σαφείς.

Πρώτον, «μια παραίτηση από την επέκταση του ΝΑΤΟ – με δεδομένη την δραματική αδυναμία της διαλυμένης Σοβιετικής Ένωσης, προφανώς και δεν συμβαδίζει με τα αμερικανικά συμφέροντα». Δεύτερον, «ο καγκελάριος έχει γεμάτες τις τσέπες». Χρόνια αργότερα ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Τέο Βάιγκελ θα αποκαλύψει πόσο φτηνά εξαγόρασαν οι Γερμανοί την επανένωσή τους, με 12 δισ. μάρκα και άλλα 3 δισ. μάρκα άτοκο δάνειο.

6 Μαρτίου 1991 (Βόννη): Ο πολιτικός διευθυντής του Γκένσερ, Jürgen Chrobog, σε γραπτό σημείωμά του αποσαφηνίζει ότι διαμήνυσε ο ίδιος στους ομολόγους του των ΗΠΑ, της Αγγλίας και της Γαλλίας ότι στις διαπραγματεύσεις “2+4” ξεκαθαρίστηκε ότι «δεν θα υπάρξει επέκταση του ΝΑΤΟ πέρα από τον ποταμό Όντερ και γι’ αυτό και δεν θα προσφερθεί καμία προοπτική ένταξης στο ΝΑΤΟ της Πολωνίας και άλλων χωρών».

Η επέκταση του ΝΑΤΟ

Ένα χρόνο αργότερα, όμως, και ενώ είχε πραγματοποιηθεί η γερμανική επανένωση, ο υπουργός Άμυνας της Γερμανίας Φόλκερ Ριούε άρχισε να πιέζει με έμφαση για αλλαγή της γερμανικής στάσης στο ζήτημα της επέκτασης του ΝΑΤΟ, κάτι που κατάφερε να επιβάλει όταν τη θέση του ισχυρού Γκένσερ στο υπουργείο Εξωτερικών την πήρε ο “αδύναμος” Κλάους Κίνκελ.

Καθόλου παράξενο που μέσα στο πολεμικό κλίμα των ημερών το σημερινό Spiegel “αποκαλύπτει” από αγγλικές πηγές, με έκδηλο κομπασμό, κάτι που ήταν γνωστό από παλιά: Η Γερμανία είναι ο νονός της πρώτης επέκτασης του ΝΑΤΟ στην Πολωνία, Ουγγαρία και Τσεχία και ο πατέρας της ονομάζεται Φόλκερ Ριούε. Το δε επιχείρημά του είναι “αφοπλιστικό”: Η Γερμανία μπόρεσε το 1955 να επιστρέψει με την ένταξή της στο ΝΑΤΟ ξανά στην διεθνή κοινότητα. Και τώρα δεν μπορεί ν΄ αρνηθεί το ίδιο δικαίωμα στις χώρες που συνέβαλαν στην πτώση του τοίχους του Βερολίνου.

Προηγουμένως, όμως, όλα είχαν ξεκαθαριστεί από τον Αμερικανό πολιτειολόγο και κάποτε σύμβουλο της κυβέρνησης Κλίντον Michael Mandelbaum στο βιβλίο του “Mission Failure” ήδη από το 2016. Ένα ολόκληρο κεφάλαιο του βιβλίου είναι αφιερωμένο στο θέμα της γερμανικής επανένωσης και της επέκτασης του ΝΑΤΟ. Η εκτίμηση του Mandelbaum ήταν ότι η απόφαση του Κλίντον να μπουν στο ΝΑΤΟ η Πολωνία, η Ουγγαρία και η Τσεχία και να αθετήσει τις υποσχέσεις προς τη Ρωσία θα αποδειχτούν ως «το αποφασιστικότερο γεωστρατηγικό λάθος της αμερικανικής πολιτικής των τελευταίων δεκαετιών».

Θεωρούσε μάλιστα ότι η απόφαση Κλίντον πάρθηκε με κριτήρια εσωτερικά, καθώς απέβλεπε στις ψήφους των Αμερικανοπολωνών. Προσθέτει, μάλιστα, πως «η Ρωσία αποδέχτηκε την διεύρυνση του ΝΑΤΟ, γιατί δεν είχε άλλη επιλογή. Της έλειπαν η πολιτική και οικονομική ισχύς για να μπορέσει να τα σταματήσει και δεν ετίθετο θέμα για στρατιωτική αντίσταση. Όμως οι Ρώσοι δεν αποδέχτηκαν ποτέ αυτή την διεύρυνση σαν νόμιμη, ή πραγματικά σαν κάτι διαφορετικό από μία προδοσία των δυτικών υποσχέσεων και σαν χτύπημα στα ρωσικά δικαιώματα και συμφέροντα».

Τα συμπεράσματα μπορούν να συναχθούν πλέον σχετικά εύκολα. Για ένα μεγάλο διάστημα πράγματι ο Κολ και οι υπουργοί Εξωτερικών Γκένσερ και Μπέϊκερ συμφωνούσαν με το Mega-Deal (επανένωση της Γερμανίας και μη επέκταση του ΝΑΤΟ) που επικαλείται σήμερα ο Πούτιν όταν αναφέρεται σε αθέτηση υποσχέσεων της Δύσης. Φάνηκε, όμως, ξανά πως πρόεδροι και καγκελάριοι είναι τελικά αυτοί που έχουν τον τελικό λόγο στην εξωτερική πολιτική, αδειάζοντας κατά το δοκούν τους υπουργούς τους, προτείνοντας άλλες πιο “συμφέρουσες  λύσεις”, εφόσον η κατάσταση και το ισοζύγιο ισχύος το επιτρέπουν.

Μαζί με τους Αμερικανούς πανηγυρίζουν βέβαια και οι Γερμανοί για το πόσο “πονηρά” διαπραγματεύτηκε την γερμανική επανένωση, προωθώντας παράλληλα και την επέκταση του ΝΑΤΟ, ο συγχωρεμένος Κολ, που, όπως φαίνεται, παραπλάνησε τόσο τον υπουργό του Γκένσερ όσο και τους Ρώσους, υπακούοντας ως “καλός σύμμαχος” μόνο τον Αμερικανό Πρόεδρο.

https://slpress.gr/diethni/exapatisan-oi-dytikoi-toys-rosoys-gia-tin-epektasi-toy-nato/

ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΚΕΙΜΕΝΟ ΜΑΣ ΣΤΑΛΘΗΚΕ ΑΠΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟ ΑΝΑΛΥΤΗ ΚΑΙ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ.

 

Ο κύβος ερρίφθη.....

Με αρθρογράφημα που φέρει τον τίτλο "Δεν είναι για πέταμα" (Ανάλυση του Θεοδώρου Καλμούκου) ξεκίνησε η καθημερινή ομογενειακή  εφημερίδα της Νέας Υόρκης "Εθνικός Κήρυξ" (7 Δεκ. 2021) επίσημα πλέον και ανοιχτά τον αναμενόμενο πόλεμο της κατά του σημερινού αρχιεπισκόπου Αμερικής κ. Ελπιδοφόρου.

Παίρνοντας ως αφορμή το θέμα της αποκατάστασης του μητροπολίτη Σάρδεων Ευάγγελου, ο "αναλυτής" Θεόδωρος Καλμούκος, δημοσιογράφος με βαθιές διασυνδέσεις με το Φανάρι, δε διστάζει να στραφεί μετωπικά κατά του κ. Ελπιδοφόρου προσάπτοντας του "μύρια όσα".

Στη διάρκεια του περασμένου μήνα η ομογενειακή εφημερίδα είχε περιορισθεί σε ανώδυνες αιχμές κατα του αρχιεπισκόπου  λόγω κυρίως της συμμετοχής του στα εγκαίνια του "Τουρκικού Σπιτιού" στη Νέα Υόρκη. Στο σημερινό δημοσίευμα της προχωράει με αποφασιστικότητα ακόμη περισσότερο απαριθμώντας τα "λάθη και σφάλματα" του κ. Ελπιδοφόρου:

α) Καταγγέλλει την αρχιεπισκοπική εισήγηση, βασισμένη σε διάφορες αιτιάσεις, να εκθρονισθεί  ο τότε μητροπολίτης Νέας Ιερσέης  (νυν Σάρδεων) Ευάγγελος, μη διστάζοντας να χαρακτηρίσει ως «μοιχεπιβασία» το καθεστώς που δημιουργήθηκε έκτοτε στη Μητρόπολη Νέας Ιερσέης.

β) Καταλογίζει στον αρχιεπίσκοπο την τρίμηνη αργία με την οποία, με διάφορες πάλι αιτιάσεις,  τιμωρήθηκε πέρυσι ο Μεθόδιος της Βοστώνης.

γ) Επικρίνει τον αρχιεπίσκοπο για την αδικαιολόγητη εμφάνιση στην Αρχιεπισκοπή Αμερικής και άλλων περιττών "νεοφανών Αρχιμανδριτών και Επισκόπων", καθώς και στελέχωση της Αρχιεπισκοπής με ανίκανα πρόσωπα, πηγαίνοντας "από μετριότητες, σε εξέχουσες ολιγότητες".

δ) Κατηγορεί τον αρχιεπίσκοπο για σπατάλες "σε μισθούς υπαλλήλων και μυστικοσυμβούλων, οι οποίοι δεν προσφέρουν τίποτε το ουσιαστικό στην Εκκλησία και την Ομογένεια πέρα από το ότι ζουν σε βάρος τους μισθοδοτούμενοι ή γεροκομούμενοι".

ε) Επαναλαμβάνει αποδοκιμαστικά το γεγονός ότι ο αρχιεπίσκοπος πήγε "να σταθεί δίπλα στους σφαγείς του Γένους και να χαριεντιστεί μαζί τους" στα εγκαίνια του παραπάνω Τουρκικού Σπιτιού.

 6) Επιπλήττει τον Ελπιδοφόρο ο οποίος "οφείλει και υποχρεούται" όταν επισκέπτεται τη  Θεολογική Σχολή Βοστώνης "να κάνει χρήση και της ελληνικής γλώσσας κι όχι μόνο της Αγγλικής. Αλλά και να ενθαρρύνει και εμπνεύσει για τη μαθητεία της Ελληνικής".

7) Προσάπτει στον αρχιεπίσκοπο έλλειψη ευαισθησίας για την ελληνικότητα της Αρχιεπισκοπής, σημειώνοντας ότι "δεν μπορεί να μην εκδίδονται όλα τα κείμενα από την Αρχιεπισκοπή και στην Ελληνική κι όχι μόνο στην Αγγλική, εκτός εάν δεν μετρά το ελληνογενές και ελληνόφωνο ποίμνιο" και παρομοιάζοντας μάλιστα τα αρνητικά αποτελέσματα αυτής της τακτικής με την αποτυχία των αρχιεπίσκοπων Ιάκωβου και Δημήτριου στο χώρο αυτό.

Ο αναλυτής, γνωστός από το παρελθόν για τη σκληρή αρθρογραφία του κατά του Ιακώβου, Σπυρίδωνος,, Δημητρίου, κατακλείει την "ανάλυση" του υπενθυμίζοντας στον κ. Ελπιδοφόρο ότι "στη ζωή της Εκκλησίας υπάρχει ρευστότητα και συντελούνται ανατροπές εκεί που δεν τις περιμένει κανείς, κάνοντας να επαληθεύεται το Αγιογραφικό πως κάποτε  έσονται οι πρώτοι έσχατοι και οι έσχατοι πρώτοι' ".

___________________________

Όλοι περίμεναν τη στιγμή που ο "Εθνικός Κήρυκας" θα στρεφόταν εναντίο του Ελπιδοφόρου, διότι όπως πάντα και όπως σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, το "φάγωμα" των αρχιεπισκόπων Αμερικής αρχίζει μέσω αυτής και καμιάς άλλης εφημερίδας. Πρόκειται ουσιαστικά για έντυπο του Μητσοτακέϊκου, που υφίσταται και λειτουργεί χάρη σε ελληνικές κρατικές επιδοτήσεις και στις γενναίες οικονομικές συνδρομές των φίλων του κ. Βαρθολομαίου (μέσω πάντα του μόνιμου αντιπρόσωπου του φάδερ Άλεξ Καρλούτσου).

Αν γράφτηκε και δημοσιεύθηκε η παραπάνω "ανάλυση", σημαίνει ότι το πράσινο φως δόθηκε στον "Εθνικό Κήρυκα" απευθείας από το Φανάρι (με συναίνεση του περιβάλλοντος του κ. Μητσοτάκη). Η πρόσφατη επίσκεψη του κ. Βαρθολομαίου στην Αθήνα οπωσδήποτε περιέλαβε και το θέμα της "αντικατάστασης" του κ. Ελπιδοφόρου και με τις ευλογίες των Αθηνών. Ο λόγος που το Φανάρι έδοσε το σήμα να ξεκινήσει το θέμα αντικατάστασης του αρχιεπίσκοπου είναι διότι εξαντλήθηκαν πλέον όλες οι προσπάθειες εξεύρεσης λύσης  στο πρόβλημα της μετωπικής σύγκρουσης Ελπιδοφόρου-Καρλούτσου. Και ο άνθρωπος που μετράει πάντα για το Φανάρι, και ειδικά για τον κ. Βαρθολομαίο, είναι ο Καρλούτσος, όχι ο αρχιεπίσκοπος, διότι ο πρώτος ξέρει που να πιέσει, πως να απειλήσει, ποιόν να εκβιάσει...!

Βέβαια, το πολιτικό κόστος κάθε αρχιεπισκοπικής αντικατάστασης πρέπει να το υπολογίσει και αντιμετωπίσει αποκλειστικά ο κ. Βαρθολομαίος ο οποίος μετά από τρεις αλλαξοαρχιεπισκοπείες βρίσκεται τώρα πάλι σε εξαιρετικά δύσκολη θέση. Εναντίο του Ιάκωβου χρησιμοποιήθηκε η απόπειρα του ίδιου να μετατρέψει την Αρχιεπισκοπή σε αυτοκέφαλη. Εναντίο του Σπυρίδωνος χρησιμοποίηθηκε το σενάριο της διχόνοιας που δήθεν επικρατούσε στους κόλπους της Ομογένειας. Εναντίο του Δημήτριου το Φανάρι επικαλέσθηκε την ανικανότητα του να αντιμετωπίσει τα οικονομικά προβλήματα της Αρχιεπισκοπής. Αυτή τη φορά, στην περίπτωση του Ελπιδοφόρου,  το προκατασκευασμένο σενάριο ποιό θάναι;

Και πως να επινοηθεί τώρα άλλο πιστευτό σενάριο, όταν, όσο κι αν προσπαθεί να καλύπτεται και να κρύβεται πίσω από τον "Εθνικό Κήρυκα" ο κ. Βαρθολομαίος, όλοι έχουν καταλάβει πια και γνωρίζουν πως το πρόβλημα δεν είναι ο εκάστοτε αρχιεπίσκοπος αλλά η παντοειδής αλληλοεξάρτηση Βαρθολομαίου-Καρλούτσου.

Για την ώρα, πάντως, λήφθηκε η τελική απόφαση να εκπαραθυρωθεί και ο τέταρτος αρχιεπίσκοπος Αμερικής.

Ο κύβος ερρίφθη...

_____________________________

 - Εθνικός Κήρυξ: "Δεν είναι για πέταμα"  (https://www.ekirikas.com/den-einai-gia-petama/), 7 Δεκεμβρίου 2021.

- HellasJournal: "Καλμούκος στον Ελπιδοφόρο: Ο Ευάγγελος δεν θα πήγαινε ποτέ να σταθεί δίπλα στους σφαγείς του Γένους και να χαριεντιστεί μαζί τους. Αντιλαβού; ("https://hellasjournal.com/2021/12/kalmoukos-ston-elpidoforo-o-evangelos-den-tha-pigene-pote-na-stathi-dipla-stous-sfagis-tou-genous-ke-na-charientisti-mazi-tous-antilavou/), 7 Δεκεμβρίου 2021.

- Εθνικός Κήρυξ: "Δεν είναι για πέταμα", 8 Δεκεμβρίου 2021, σελ. 2.

 

Αντιφατικοί πατριαρχικοί λόγοι...

 

Αφορμή για το σημείωμα αυτό αποτέλεσαν οι πρόσφατες δηλώσεις του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου στη διάρκεια άτυπης σύναξης ιεραρχών στο Φανάρι, μετά την πρόσφατη επιστροφή του από τις ΗΠΑ. Ο κ. Βαρθολομαίος ανακοίνωσε στους ιεράρχες με τρόπο "άμεσο και αφοριστικό" ότι δεν προτίθεται να παραιτηθεί παρ' όλα όσα γράφονται και ακούγονται σχετικά και σε πείσμα όσων διαδοχολογούν συνεχώς στις αθηναϊκές εφημερίδες και βιάζονται να τον αντικαταστήσουν.

Δεν θα σταθούμε όμως εδώ στο θέμα της πατριαρχικής διαδοχής, αλλά σε άλλες δηλώσεις, μάλλον σημαντικές,  που με την ευκαιρία έκανε ο κ. Βαρθολομαίος. Είπε λοιπόν μεταξύ άλλων και το εξής: "τον  Αρχιεπίσκοπο Αμερικής [σ.σ. Ελπιδοφόρο] τον στήριξα και θα συνεχίζω να τον στηρίζω [...] όπως στήριξα και τον Δημήτριο όταν είχα πάει και τον μακαρίτη τον Ιάκωβο".

Λόγοι  όντως αξιοπρόσεχτοι, αλλά ιστορικά ανακριβείς!  Η ανιστόρητη "πραγματικότητα" που αναθεωρητικά προσπαθεί ο κ. Βαρθολομαίος να επιβάλλει, αποτελεί, όπως σημείωνε σχετικά ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Στυλιανός,  "προκλητική παραποίηση της σύγχρονης ιστορικής αληθείας εν τη Εκκλησία".

 _________________

1) Όπως είναι πάγκοινα γνωστό, ο αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος -σε αρκετά προχωρημένη ηλικία- έτρεφε ακόμη για τον εαυτό του "εξωπραγματικές" φιλοδοξίες, φθάνοντας μάλιστα στο σημείο να προκαλέσει εκβιαστικά τη Μητέρα Εκκλησία, το Πατριαρχείο, από το οποίο προήλθε, με το" πιο ανίερο πραξικόπημα προς Αυτοκεφαλία". Η τότε αντίδραση  του Βαρθολομαίου υπήρξε εξαιρετικά σφοδρή, βίαιη. Ο Πατριάρχης δημόσια, από κρατικό κανάλι, χαρακτήρισε τον αρχιεπίσκοπο ως "μητροκτόνο", "κινηματία",  "αχάριστο". Αλλά και σε επιστολή του στον ίδιο τον Ιάκωβο τον κατάγγειλε και γραπτά  ως  "μητραλοία".

Δικαιολογημένα επομένως τίθεται τώρα το ερώτημα: Πως και πότε "στήριξε" ο Βαρθολομαίος τον Ιάκωβο; Τότε που δημόσια τον αποκαλούσε "μητραλοία" και συνεργαζόταν με την εφημερίδα "Εθνικό Κήρυκα" (του ατιμασμένου σήμερα πρώην υφυπουργού Α. Διαματάρη") και τους λοιπούς αντιπάλους του προκειμένου να τον ωθήσει σε παραίτηση;

2) Στην περίπτωση του Σπυρίδωνα η πατριαρχική συνεργασία με τον "Εθνικό Κήρυκα" και τους εύπορους αρχιεπισκοπικούς αντίπαλους υπήρξε τόσο στενή και απροκάλυπτη που κατέληξε στην ίδρυση αντι-σπυριδωνικής παρεκκλησιαστικής οργάνωσης και παράλληλα σε σημαντικότατες προσωπικές δωρεές προς τον κ. Βαρθολομαίο. Μια απ' αυτές μάλιστα χρησιμοποιήθηκε για την αγορά της σημερινής έπαυλης του Βαρθολομαίου στο Βόσπορο.

3)  Στην περίπτωση του Δημητρίου η πατριαρχική συνεργασία με την παραπάνω εφημερίδα σε διάφορες περιόδους της ποιμαντορίας του και η συνάφεια με λιγοστούς αλλ' εκλεκτούς  οικονομικούς παράγοντες είχε ως αποτέλεσμα τη σκηνοθέτηση οικονομικού σκανδάλου που σε σύντομο χρονικό διάστημα οδήγησε στην "οικειοθελή παραίτηση" του αρχιεπισκόπου.

 _________________

 

Είναι φανερό ότι στο θέμα των αρχιεπισκόπων Αμερικής ο κ. Βαρθολομαίος  ακολούθησε διπλή τακτικτή: μια στους επίσημους λόγους και διαφορετική στην πράξη. Ενώ  στα ταξίδιά του στις ΗΠΑ επαινούσε δημόσια τον εκάστοτε αρχιεπίσκοπο, έστω και με εξαιρετική φειδώ, στην πράξη τον υπόσκαπτε συστηματικά σε συγκεκαλυμμένη ως επί το πλείστο συνεργασία με την εκάστοτε αρχιεπισκοπική αντιπολίτευση που συμπτωματικά είχε επικεφαλής πάντα τον μόνιμο προσωπικό "εκπρόσωπο" του στις ΗΠΑ, τον γνωστό ιερωμένο Άλεξ Καρλούτσο.

Αποτελεί συνεπώς κραυγαλέα ιστορική ανακρίβεια ότι  ο Βαθολομαίος στήριξε τον Ιάκωβο, το Σπυρίδωνα και το Δημήτριο. Όλοι αυτοί οι αρχιεπίσκοποι Αμερικής υποσκάφθηκαν προγραμματισμένα και μεθοδικά χάριν του προσωπικού πατριαρχικού "εκπροσώπου" ο οποίος ουσιαστικά ήταν και παραμένει ο μόνος και μόνιμος ελληνορθόδοξος "αρχιεπίσκοπος" στις ΗΠΑ στο διάστημα της τελευταίας 30ετίας.

Απομένει τώρα να δούμε και την πατριαρχική "στήριξη"  προς τον Ελπιδοφόρο, τί είδους θάναι και σε ποιό βαθμό θα του δοθεί; Πόσο διαφορετική θάναι άραγε από κείνη που γεύθηκαν ο Ιάκωβος, ο Σπυρίδων και ο Δημήτριος....;

_________________________

Αυστραλίας Στυλιανού,Το Μυστήριο του 'Προσώπου', Τo Βήμα της Εκκληcίας, Ιούνιος 2005

Νικολάου Γιαννούλη:  "Όποιος σπέρνει ανέμους, θερίζει θύελλες...", η Πρωϊνή,  22 Ιανουαρίου 1996.

Θεόδωρου Καλμούκου: "Σε μετωπική ρήξη με το Πατριαρχείο προχωρεί ο Ιάκωβος", Εθνικός Κήρυξ, 27 Δεκεμβρίου 1995.

Θεόδωρου Καλμούκου: "Ο Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος", Εθνικός Κήρυξ, 30-31 Δεκεμβρίου 1995.

Σωτήρης Μ. Τζούμας: Πατριάρχης Βαρθολομαίος προς την Ιεραρχία του Θρόνου: «Γράφεται και λέγεται ότι θα παραιτηθώ. Δεν πρόκειται. Και δεν πρόκρινα κανέναν ως διάδοχο μου»

(https://www.exapsalmos.gr/2021/11/19/patriarchis-vartholomaios-pros-tin-ierarchia-tou-thronou-grafetai-kai-legetai-oti-tha-paraititho-ouden-analithesteron-toutou/)

 

Η επίσκεψη Βαρθολομαίου στις ΗΠΑ

 

Μετά από πολυήμερη, δωδεκαήμερη για την ακρίβεια, επίσκεψη στις ΗΠΑ επέστρεψε τελικά στην έδρα του στο Φανάρι ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος.

Στις ΗΠΑ ο πατριάρχης ξεκίνησε από την Ουάσιγκτον, όπου συναντήθηκε με τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν, επισκέφθηκε κατόπιν την Πενσιλβάνια, τη Δυτική Βιρτζίνια και την Ιντιάνα και στη συνέχεια κατέληξε στη Νέα Υόρκη όπου ηγήθηκε της τελετής των θυρανοιξίων του ιερού ναού του Αγίου Νικολάου Μανχάταν, ενώ συμμετείχε σε δεξιώσεις που παρέθεσαν προς τιμή του οι Άρχοντες του Οικουμενικού Πατριαρχείου και οργανώσεις της Ομογένειας. Τα γεγονότα καλύφθηκαν επαρκώς από τον ελληνικό ομογενειακό Τύπο, ενώ σχεδόν μηδενικό υπήρξε το ενδιαφέρον των αμερικανικών μέσων ενημέρωσης για την επίσκεψη.

ΟΙ επαφές του Πατριάρχη με τον πολυπληθή λαό της Εκκλησίας και τους ομογενείς της Ουάσιγκτον και Νέας Υόρκης υπήρξαν ελάχιστες. Στις δεξιώσεις και τα δείπνα, αλλά ακόμη και στα λεγόμενα "θυρανοίξια" του υπό κατασκευή (!) Άη Νικόλα του Μανχάταν και στην Πατριαρχική Λειτουργία στον Καθεδρικό Ναό της Νέας Υόρκης το προνόμιο της εισόδου και συμμετοχής  είχαν μόνο  μεγαλοδωρητές και αξιωματούχοι των διαφόρων πατριαρχικών ταμείων, με εντυπωσιακό αποκλεισμό κοινοτικών εκπροσώπων και  πιστών.

Ενδιαφέρουσα πλευρά  της πατριαρχικής επίσκεψης ήταν και η διπλή, σε δυο φάσεις, νοσηλεία του Πατριάρχη. Σύμφωνα με εκκλησιαστικούς εμπειρογνώμονες, δεν αποκλείεται η νοσηλεία να σχετίζεται και με άλλα αίτια, στην πρώτη ιδίως φάση της, κατά την οποία δεν ήταν γνωστό ακόμη αν θα γινόταν η συνάντηση Πατριάρχη και  προέδρου Τζο Μπάϊντεν.

Η πατριαρχική επίσκεψη παρουσίασε ιδιαίτερο ενδιαφέρον και για ένα άλλο λόγο: διότι πραγματοποιήθηκε σε περίοδο που εξελίσσεται  σφοδρή σύγκρουση μεταξύ του Αρχιεπισκόπου Αμερικής Ελπιδοφόρου και του διαβόητου  "ισχυρού άνδρα" της Εκκλησίας των ΗΠΑ, του ιερωμένου  Άλεξ Καρλούτσου, ο οποίος, εκτός από "πνευματικό τέκνο" του Βαρθολομαίου, είναι ο επικεφαλής όλων των μεγάλων πατριαρχικών ταμείων στις ΗΠΑ  και, γενικά, ο διαχρονικός προσωπικός "αντιπρόσωπος" του στην Αμερική.

_______________________

1. Αν μελετήσει κανείς το πρόγραμμα της επίσκεψης του Οικουμενικού Πατριάρχη θα διαπιστώσει ότι το βάρος της επικεντρώθηκε σε δύο γεγονότα: 1)  τα εγκαίνια του "Ιδρύματος Πατριάρχης Βαρθολομαίος" και 2) τα "Θυρανοίξια" του Άη Νικόλα Μανχάταν, ενός γιαπού του οποίου, κατά τις αισιοδοξότερες εκτιμήσεις, η κατασκευή θα ολοκληρωθεί το Νοέμβρη του 2022.

α) Στο "Ἵδρυμα Πατριάρχης Βαρθολομαίος" συγκεντρώθηκαν ήδη τα πρώτα 18 εκατομμύρια δολάρια προκειμένου να εξασφαλισθεί απώτερα το οικονομικό μέλλον του Πατριαρχείου. Έπρεπε φαίνεται να εξηγηθούν στους δύσπιστους πλέον ελληνοαμερικανούς οι λόγοι ίδρυσης του νέου αυτού ταμείου και να δοθούν διαβεβαιώσεις για τη διαφάνεια στα οικονομικά του, πράγμα που προσπάθησε να κάνει ο πατριάρχης στο σχετικό λόγο του.

β) "Θυρανοίξια" ενός ναού που ακόμα κτίζεται. "Ο ναός είναι κυριολεκτικά γιαπί", όπως καταγράφουν σοβαροί δημοσιογράφοι, παρ' όλα τα διθυραμβικά αρθρογραφήματα και ρεπορτάζ στις τηλεοπτικές μας οθόνες.  Η οργάνωση μιας τελετής "θυρανοιξίων" στον Άη Νικόλα σχεδιάστηκε μάλλον προκειμένου να μετατεθεί το βάρος του ενδιαφέροντος των πιστών από πρωτοφανείς οικονομικές ατασθαλίες σε πανηγυρικές εκδηλώσεις και θεάματα με απώτερο σκοπό να συγκαλυφθεί ο εξανεμισμός 30 έως 60 εκατομυρίων δολαρίων --το μεγαλύτερο οικονομικό σκάνδαλο στην ιστορία της Εκκλησίας της Αμερικής. Για τον εξανεμισμό των εκατομυρίων δεν δόθηκε ποτέ απολογισμός, αλλ' ούτε υποτυπώδεις εξηγήσεις. Πως έφτασε ο προϋπολογισμός ανέγερσης του ναού από τα αρχικά 20 εκατομμύρια στα 80 και βάλε; Η όλη υπόθεση παραμένει μέχρι σήμερα μυστήριο!

2. Η έλλειψη επαφής με τον λαό που χαρακτήρισε την επίσκεψη έδωσε σε δημοσιογράφους την αφορμή να παρατηρήσουν  ότι "η Ιερά Αρχιεπισκοπή δρα ως οι πιστοί να είναι μία χούφτα εκατομμυριούχοι", ενώ "αν ο Οικουμενικός Πατριάρχης κατέβαινε και στο λαό, και όχι μόνο στις επαύλεις των εκατομμυριούχων", θα διαπίστωνε την γενική δυσαρέσκεια και "οργή". "Είναι δυνατόν --ρωτούσε ο Τύπος-- να βρίσκεται στην Αμερική ο επικεφαλής εκατομμυρίων ορθοδόξων και να μείνει το γεγονός μεταξύ των πλουσίων του Μανχάταν;".

3. Ενώ ο πατριάρχης νοσηλευόταν ήδη στο Μάουντ Σίναϊ, λίγες ώρες μετά την άφιξή του στην Ουάσιγκτον, ο Λευκός Οίκος, παρά την πάγια τακτική του, δεν είχε ακόμη συμπεριλάβει επίσκεψη του πατριάρχη στο επίσημο πρόγραμμα του προέδρου. Καλά πληροφορημένοι δημοσιογραφικοί κύκλοι χαρακτήρισαν χωρίς καθυστέρηση "αδιοργάνωτη" την πατριαρχική επίσκεψη, υπογραμμίζοντας ότι "η συνάντηση του κ. Βαρθολομαίου με τον Αμερικανό πρόεδρο, στο Λευκό Οίκο, διευθετήθηκε την τελευταία στιγμή από ένα άνθρωπο: Τον πατέρα Αλέξανδρο Καρλούτσο, διότι ως γνωστό ο κ. Ελπιδοφόρος δεν έχει καμία πρόσβαση στο Λευκό Οίκο". Με άλλα λόγια, σε περίπτωση που δεν μπορούσε να προγραμματισθεί η συντάντηση, ο πατριάρχης θάταν καλυμμένος για τη δημοσιότητα λόγω νοσηλείας.... Τελικά το θέμα διευθετήθηκε και ο πατριάρχης πήρε πάραυτα εξιτήριο... για να συνεχίσει αμέριμνα το πρόγραμμα του.

4. Αποτελεί πια ιστορικό δεδομένο ότι όποιος αρχιεπίσκοπος συγκρουσθεί με τον διαχρονικό προσωπικό "αντιπρόσωπο" του πατριάρχη Βαρθολομαίου δεν επιβιώνει για πολύ χρόνο. Συνέβηκε ήδη με τρεις αρχιεπισκόπους, τον Ιάκωβο, το Σπυρίδωνα και το Δημήτριο που αντικαταστάθηκαν ως "μη συνεργάσιμοι" με τον ιερωμένο Καρλούτσο. Εκκλησιαστικοί παρατηρητές με μακρά πείρα προβλέπουν την ίδια εξέλιξη και στην περίπτωση του Ελπιδοφόρου.

Βέβαια, ο πατριάρχης, επίσημα και δημόσια, δεν είχε δυσκολία να επαινέσει επανειλημμένως  τον "καινούργιο δραστήριο και άξιο Αρχιεπίσκοπό", "τον αδελφόν Αρχιεπίσκοπο Αμερικής διότι αφ' ότου ανέλαβε τα ηνία της μεγάλης Αυτής Επαρχίας του Θρόνου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αμερικής άρχισε να πνέει νέος άνεμος ανασυγκροτήσεως, αναδημιουργίας, ζωντάνιας, προόδου, οργανώσεως", χωρίς ωστόσο νάναι καθόλου φειδωλός σε εγκώμια για τα επιτεύγματα του αρχιεπισκοπικού αντίπαλου, του Καρλούτσου. Γενικά, δεν έλλειψαν από τους πατριαρχικούς λόγους τα διφορούμενα και οι αιχμές καθώς και δυσνόητοι χρησμοί σε σχέση με μελλοντικές εξελίξεις στην Αρχιεπισκοπή Αμερικής.

Όπως και νάναι, θεωρείται βέβαιο ότι η σύγκρουση με τον Καρλούτσο θα αποβεί μοιραία για την πορεία του αρχιεπίσκοπου Ελπιδοφόρου. Μόνο που τώρα, όπως προβλέπεται, θα ληφθεί μέριμνα να "πέσει στα μαλακά" ο τωρινός αρχιεπίσκοπος. Παρά την πίεση του Καρλούτσου για αυτοδικαίωση και εκδίκηση, θα φροντίσει ο Βαρθολομαίος ώστε τα συνηθισμένα προσχήματα και τα προκάτ σενάρια νάναι αυτή τη φορά πιο "εύπεπτα και  πιστευτά".

__________________

Πρέπει, τέλος να τονισθεί ότι  η επίσκεψη του Βαρθολομαίου, παρά τις διάφορες ατελείς πλευρές και ελλείψεις της,  συνέβαλε στην αύξηση του πατριαρχικού ελέγχου σε βασικούς τομείς της Αρχιεπισκοπής και γενικά ενίσχυσε τη θέση του Πατριαρχείου στην Αμερική. Η επίσκεψη κατέδειξε ότι ο πατριάρχης ελέγχει πλήρως την Ιεραρχία της Αμερικής . Φανέρωσε ξεκάθαρα ότι τα μεγάλα ταμεία βρίσκονται υπό απόλυτο έλεγχο μέσω του παραπάνω "προσωπικού αντιπρόσωπου" του πατριάρχη και ότι η πλειονότητα των ελληνοαμερικανών εκατομυριούχων στηρίζει το Φανάρι. Εμφάνισε τον ομογενειακό Τύπο να συμπλέει, σχεδόν ομόσωμα, με το Πατριαρχείο, ενώ κατεύνασε ή τουλάχιστο αποθάρρυνε τις λιγοστές δημοσιογραφικές φωνές που τάσσονται υπερ μιας εκκλησιαστικής αυτονομίας ή και αυτοκεφαλίας.

Βέβαια το μεγάλο και ακανθώδες πρόβλημα της Θεολογικής Σχολής της Βοστώνης,  γνωστής εστίας ανθελλήνων και αντιπατριαρχικών υποστηρικτών της αυτοκεφαλίας, που εκπαιδεύει τους κληρικούς της Αρχιεπισκοπής Αμερικής και καθορίζει κατά μεγάλο μέρος την πορεία της, παραμένει πάντα άλυτο. Εκεί το καζάνι σιγοβράζει...

Η.Π.Α: ΤΑΛΑΙΠΩΡΗ ΟΜΟΓΕΝΕΙΑ, ΚΑΚΟΜΟΙΡΗ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ...

 

Είναι γραμμένο φαίνεται η ταλαίπωρη Ομογένειά μας στις ΗΠΑ νάναι καταδικασμένη σε μαρασμό καθώς αναπόφευκτα δέχεται τον δυσμενή αντίκτυπο των  παντοειδών και συνεχών σκανδάλων τα οποία εδώ και τριάντα χρόνια οδηγούν την Αρχιεπισκοπή Αμερικής στον κατήφορο της σταδιακής παρακμής.

Ένα τέτοιο σκάνδαλο ήταν, πρόσφατα, και η συμμετοχή του αρχιεπίσκοπου Αμερικής Ελπιδοφόρου στην τελετή για τα εγκαίνια του "Τουρκικού Σπιτιού" στη Νέα Υόρκη. Για την ενέργεια του αυτή ο Αρχιεπίσκοπος δέχθηκε αυστηρή κριτική από τον ομογενειακό Τύπο και τις τοπικές οργανώσεις, αλλά και από τα ΜΜΕ της Ελλάδας.

Όσο κι αν επιμένει ο κ. Ελπιδοφόρος  ότι πριν την παραπάνω τελετή είχε συχνή "τηλεφωνική επικοινωνία" με το Πατριαρχείο, δηλ. με τον κ. Βαρθολομαίο, δεν δικαιολογείται με κανένα τρόπο η συμμετοχή του σε επίσημο τουρκικό πανηγύρι, την ώρα μάλιστα που εκπροσωπεί του ορθόδοξο Ελληνισμό της Αμερικής και ενώ η Ελλάδα και η Κύπρος δέχονται τόσες και τόσες τουρκικές προκλήσεις.  Όσο για τα υπόλοιπα περί χειροφιλημάτων κτλ. είναι αποκυήματα  κακοήθους "δημοσιογραφικής" φαντασίας. Φορώντας μάσκα φίλησε ο αρχιεπίσκοπος το χέρι του Ερντογάν;  Είπαμε, βρε παιδιά...

Βέβαια -για όσους δεν ασχολούνται σχετικά και δεν γνωρίζουν- η τραγωδία της Αρχιεπισκοπής Αμερικής  και της άρρηκτα μ' αυτήν συνδεδεμένης Ομογένειας αρχίζει το 1991, τότε που αναρριχήθηκε στον Οικουμενικό Θρόνο ο κ. Βαρθολομαίος. Οι διαρκείς παρεμβάσεις, άγαρμπες συνήθως, ενός κατ' ουσία άπειρου σε ποιμαντικά θέματα πατριάρχη στη περίπλοκη ζωή της Εκκλησίας της Αμερικής υπήρξαν καθοριστικές για την πορεία της Αρχιεπισκοπής Αμερικής και της Ομογένεια από τότε μέχρι σήμερα. Σειρά Αρχιεπισκόπων έχασε τον θρόνο της Αρχιεπισκοπής Αμερικής, από τον μακαριστό Ιάκωβο, τον Σπυρίδωνα και τον Δημήτριο, όταν αυτοί δεν ικανοποιούσαν τις βουλήσεις του κ. Βαρθολομαίου. Αρχιεπισκοποφαγίας το ανάγνωσμα...

Σε τι απέβλεπαν οι διαρκείς πατριαρχικές παρεμβάσεις; Βασικά, στην κατοχύρωση της θέσης του "προσωπικού φίλου" του πατριάρχη, του ιερωμένου Άλεξ Καρλούτσου, υπονομεύοντας -εξυπακούεται- τη θέση του εκάστοτε αρχιεπίσκοπου. Έτσι φθάσαμε στην εκπαραθύρωση και των τριών αρχιεπισκόπων Αμερικής: του Ιάκωβου, του Σπυρίδωνος, του Δημητρίου και - όπως όλα δείχνουν, στην επικείμενη αναγκαστική "παραίτηση" του Ελπιδοφόρου. Στην επικείμενη "παραίτηση" του κ. Ελπιδοφόρου θα παίξουν σημαντικό ρόλο και οι πολιτικές αντιδράσεις Αθήνας και Λευκωσίας που θα "ρίξουν λάδι" στο μύλο της Αρχιεπισκοποφαγίας. 

Θεωρείται μάλιστα πιθανό ο κ. Βαρθολομαίος να ενθάρρυνε τη συμμετοχή του φιλόδοξου Ελπιδοφόρου στο τούρκικο πανηγύρι γνωρίζοντας ότι θα προκαλούσε θύελλα αντιδράσεων αλλά ταυτόχρονα θα διευκόλυνε τον ίδιο στην επιχείρηση αντικατάστασης του τέταρτου κατά σειρά αρχιεπίσκοπου Αμερικής  που τόλμησε να θίξει τον "προσωπικό φίλο" του, τον πασίγνωστο φάδερ  Άλεξ ο οποίος απολύθηκε οριστικά από την Αρχιεπισκοπή στις 16 του Σεπτέμβρη.

Σε ανάρτησή μας στις 26-02-2020 με τίτλο " Μηνύματα δυσοίωνα από την Εκκλησία της Αμερικής" γράφαμε: "Τα μηνύματα που φθάνουν τελευταίως απ' την Αμερική και αφορούν την ελληνορθόδοξη Αρχιεπισκοπή, δεν φαίνονται νάναι ενθαρρυντικά για μια ειρηνική και ομαλή εξέλιξη των εκκλησιαστικής ζωής.  Όλα δείχνουν πως στα ανώτατα επίπεδα, αλλά πάντα υπογείως και μακριά απ' τα φώτα της δημοσιότητας, διεξάγεται ένας σκληρός και αμείλικτος  "αγώνας εξουσίας" με αντιμέτωπους το νέο αρχιεπίσκοπο Ελπιδοφόρο και τον γνωστό φάδερ Άλεξ Καρλούτσο,  "γενικό βικάριο" της αρχιεπισκοπής, προσωπικό "φίλο" και διαχρονικό εκπρόσωπο του πατριάρχη Βαρθολομαίου στις ΗΠΑ.

Το συγκρουσιακό κλίμα που επικρατεί τους τελευταίους μήνες στην αρχιεπισκοπή κρίνεται ιδιαίτερα ανησυχητικό. Ωστόσο, όσο και να  διαψεύδεται επισήμως, επιβεβαιώνεται με γεγονότα και συχνές μαρτυρίες προερχόμενες από κύκλους της αρχιεπισκοπής και στελέχη των μεγάλων οικονομικών οργανισμών της. Σοβαροί παρατηρητές των εκκλησιαστικών εξελίξεων σημειώνουν ότι η αντιπαράθεση ήταν αναμενόμενη, θέμα χρόνου, δεδομένου ότι  παρόμοιες κόντρες είχαν σημειωθεί και στο παρελθόν μεταξύ  αρχιεπισκόπων Αμερικής (Ιάκωβου, Σπυρίδωνα, Δημήτριου) και πατριαρχικού εκπρόσωπου. Απλώς τώρα "επαναβιώνονται περιστατικά του παρελθόντος", σύμφωνα με τους σχολιαστές.

Είναι γνωστό πως και που κατέληξαν στο παρελθόν οι αναμετρήσεις μεταξύ αρχιεπισκόπων και πατριαρχικού εκπρόσωπου, όσο και αν ο ρόλος του τελευταίου είναι ανεπίσημος και μη θεσμικός: αναγκάστηκαν να "παραιτηθούν" και οι τρεις αρχιεπίσκοποι, ενώ επιβλήθηκε απόλυτα ο η διοικητική και οικονομική εξουσία του διαχρονικού  πατριαρχικού εκπρόσωπου.

Πριν κάθε αρχιεπισκοπική παραίτηση μεσολαβούν πάντα τα γνωστά υπονομευτικά σενάρια με τεχνητές "κρίσεις" οι οποίες προωθούνται και μεγιστοποιούνται με τη βοήθεια της ομογενειακής εφημερίδας "Εθνικός Κήρυξ" που έχει "ακατάλυτη" συμμαχία με τον πατριάρχη Βαρθολομαίο και τον εκπρόσωπό του, φάδερ Άλεξ".

Οι διαρκείς παρεμβάσεις του κ. Βαρθολομαίου στη ζωή της Εκκλησίας της Αμερικής, η έξη αντικατάστασης κάθε λίγο και λιγάκι αρχιεπισκόπων, η  προσωποπαγής προσέγγιση των εκκλησιαστικών θεμάτων της Αμερικής κτλ. είχαν ως απτό αποτέλεσμα να αποξενωθούν ακόμη περισσότερο από την ελληνορθόδοξη Εκκλησία οι πιστοί που δεν εκπλήττονται πια βλέποντας ελληνορθόδοξους ναούς να βγαίνουν στο σφυρί και ελληνικά σχολεία να κλείνουν τό ένα μετά το άλλο .

Πως καταστράφηκαν οι ομογενειακές Οργανώσεις ΗΠΑ

 Μία σύντομη αναδρομή στην ιστορία της Ομογένειας ΗΠΑ, των τελευταίων 30 χρόνων, γιά να γνωρίζουμε, πως, από ποιούς και γιατί, καταστράφηκαν οι Οργανώσεις

Η 31η Μαΐου 1992, είναι ημερομηνία σημαντική γιά τον Ελληνισμό ΗΠΑ. Την ημέρα εκείνη, περίπου 70.000 Ομογενείς βασικά από την ανατολική ακτή ΗΠΑ, συμμετείχαν στην μεγάλη διαδήλωση στην Ουάσιγκτον, γιά την μη αναγνώριση των ''Σκοπίων'' με όνομα ''Μακεδονία''. Δυναμική η δαδήλωση, με την παρουσία του μακαριστού αρχιεπ. Ιάκωβου, καταγράφηκε στην ιστορία της Ομογένειας, ως η μεγαλύτερη όλων των εποχών.

Λίγους μήνες αργότερα, ο υποψήφιος γιά την προεδρία των ΗΠΑ, Μπιλ Κλίντον, παραμονές εκλογών Νοεμβρίου 1992, δεσμευόταν δημόσια και ξεκάθαρα ότι δεν θα δεχτεί αναφορά της λέξης ''Μακεδονία'' σε όνομα των ''Σκοπίων''.

Δυστυχώς, λίγες ημέρες μετά την ορκωμοσία Κλίντον ως πρόεδρου των ΗΠΑ (20 Ιανουαρίου 1993), οι κινητοποιήσεις και ο αγώνας των Ελλήνων στις ΗΠΑ, προδόθηκαν από την κυβέρνηση Κων/νου Μητσοτάκη. Χρησιμοποιώντας ''επιφανείς'' Ελληνοαμερικανούς ως ''εφιάλτες'' (π.χ. Μιχ. Δουκάκης, Τζον Κατσιματίδης, Φιλ. Κρίστοφερ, Νίκολας Γκέιτς, 'Aντριου Μανάτος, 'Αγγελος Τσακόπουλος, Φώτης Γερασόπουλος της πανΜακεδονκής, Τζον Νάθενας του ''Ελληνοαμερικάνικου Εθνικού Συμβούλιου'' κ.ά.), δεχόταν ονομασία με την λέξη ''Μακεδονία'' μέσα. Οι ψευτο''ηγέτες'' με επιστολή τους -που υπαγορεύτηκε από την κυβέρνηση των Αθηνών- στον πρόεδρο Κλίντον, ζητούσαν ονομασία πΓΔΜ. Αιφνιδιάστηκαν στην Ουάσιγκτον και έβγαλαν τα συμπεράσματά τους γιά τους Ελληνοαμερικανούς ''ηγέτες''. Η συνέχεια, γνωστή.

Η Ομογένεια όμως, προδομένη, απογοητευμένη και αηδιασμένη με την ελληνική κυβέρνηση και τους ψευτο''ηγέτες'' της, δεν ασχολήθηκε πάλι.

Από τότε, αρχές 1993, ίσαμε σήμερα, μια σειρά γεγονότων πιστοποιούν γιατί η προδομένη Ομογένεια άρχισε να γυρίζει την πλάτη της στις ομογενειακές Οργανώσεις (Ομοσπονδίες και πανΕνώσεις), στην Αρχιεπισκοπή, στις ελληνικές κυβερνήσεις.

Η διαδήλωση στην Ουάσιγκτον, με την μεγάλη συμμετοχή κόσμου, αιφνιδίασε και ανησύχησε, το τότε κατεστημένο, που είχε συσπειρώσει γύρω της η Αρχιεπισκοπή Αμερικής, αλλά και την ελληνική κυβέρνηση. Παραδοσιακά, Αρχιεπισκοπή και ελληνική κυβέρνηση, ήθελαν και θέλουν την οργανωμένη Ομογένεια ΗΠΑ ''ελεγχόμενη'' και ''κατευθυνόμενη'', μέσω ''χρήσιμων ηλίθιων'', δηλ. προεδροπαραγόντων Οργανώσεων.

Η μεγάλη συμμετοχή κόσμου στην διαδήλωση Μαίου 1992, ''άνοιξε την όρεξη'' σε ''παράγοντες'', που άρχισαν να βλέπουν τον εαυτόν τους στον καθρέπτη, ως... ''ηγέτες Ομογένειας''. Την περίοδο 1992-1996, ξεφύτρωσαν πολλοί σύλλογοι και ολίγες Ομοσπονδίες-''μαϊμούδες'' (π.χ. ''Ομοσπονδία Νήσων Βόρειου Αιγαίου'') σε όλες τις ελληνικές παροικίες ΗΠΑ.

Αιτία και το ''Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού'' (ΣΑΕ), γιά το οποίο η ελληνική κυβέρνηση πλήρωνε αδρά, ώστε να κάνουν δωρεάν ''διακοπές'' στην Ελλάδα, οι ''αντιπρόσωποι'' Οργανώσεων (οι περισσότερες ''μαϊμούδες''), που συμμετείχαν στην πρώτη ιδρυτική ''παγκόσμια συνέλευση'' (Θεσσαλονίκη, Δεκ. 1995) και στις 5 που ακολούθησαν, ίσαμε την διάλυση του ΣΑΕ (2010).

Η ίδρυση και η πορεία του ''Ελληνοαμερικάνικου Εθνικού Συμβούλιου''
Λίγο πριν την διαδήλωση Μαίου 1992 στην Ουάσιγκτον, είχαν συνενωθεί -γιά πρώτη φορά- άτυπα, Ομοσπονδίες και πανΕνώσεις από διαφορετικές Πολιτείες (States), γιά την δημιουργία της Οργάνωσης ''Ελληνοαμερικάνικο Εθνικό Συμβούλιο'' (ΕΕΣ) υπό μορφή Συνομοσπονδίας. Συμμετείχαν ενεργά στην διαδήλωση.

Στις 22 Φεβρουαριου 1993, το (παναμερικάνικο) ΕΕΣ καταχωρήθηκε νομικά ως μη κερδοσκοπική Οργάνωση στην Πολιτεία Μασσαχουσσέτη, από τον δικηγόρο Δημήτρη Καυκά, που είχε συμμετοχή στο αρχικό στάδιο ίδρυσης του ΕΕΣ.

Από τις πρώτες πράξεις των ''ηγετών'' του ΕΕΣ, με πρόεδρο Γιάννη ''Τζον'' Νάθενα (που Ιαν. 1993 είχε προσυπογράψει το ''ξεπούλημα'' του ονόματος ''Μακεδονία''), ήταν να υποβάλουν ''τα σέβη τους'' στον πρωθυπουργό Κων/νο Μητσοτάκη στην Αθήνα και στον πατριάρχη Βαρθολομαίο στην Κων/πολη. Οι ''φωτογραφίες'' και η αυτοπροβολή γιά τους προεδροπαράγοντες Ομογένειας ΗΠΑ, ήταν και είναι πάντα το πρώτο τους μέλημα.

Στην πορεία, διέπραξαν το μόνιμο και βασικό λάθος κάθε ομογενειακής Οργάνωσης, που ναι μεν λέγει ότι θέλει ''να προσφέρει'', αλλά ουσιαστικά χρησιμοποιείται γιά αυτοπροβολή και διαπλεκόμενα συμφέροντα ''παραγόντων'': ΔΕΝ ανοίχτηκε στον κόσμο, δεν στηρίχτηκε στους Ομογενείς.

Οι... ''ηγέτες'' του, με... ''έπαρση'', έκαναν το μοιραίο, τραγικό λάθος: Λειτουργούσαν το ΕΕΣ ως ''κλειστή λέσχη'', χωρίς επαφή με την βάση, με την Ομογένεια. Οι μόνιμοι αντιπρόσωποι ''προεδροπαράγοντες'' των ΄΄καθεστωτικών'' Οργανώσεων-μελών (Ομοσπονδίες κ.ά.), ενεργούσαν ως ''Λουδοβίκοι'', χωρίς να μεταφέρουν στις Οργανώσεις τους τι λεγόταν, αποφασιζόταν στο ΕΕΣ και χωρίς, αντίστοιχα, να μεταφέρουν στο ΕΕΣ, τι θα ήθελαν τα μέλη των Oργανώσεων. Ο θεσμός των μόνιμων ''αντιπροσώπων'', που ουσιαστικά εκπροσωπούσαν τον εαυτόν τους, ήταν η καταστροφή γιά το ΕΕΣ, αλλά και γιά τις Ομοσπονδίες.

Aξιοσημείωτο και το γεγονός της καταχώρησης του ΕΕΣ στην Φορολογική Υπηρεσία ΗΠΑ (IRS), ως... ''Ιδιωτικό 'Iδρυμα'' (private foundation)!!! Σε ότι αφορά το απαράδεκτο Καταστατικό του, δεν χρειάζονται σχόλια. Το ΕΕΣ είχε χάσει την φοροαπαλλαγή την περίοδο 2011-2017, επειδή δεν έκανε φορολογικές δηλώσεις (990), από τον χρόνο 2007.

O διάδοχος του Δρ. Νάθενα στην προεδρία του ΕΕΣ, Θεόδωρος Σπυρόπουλος, Ελληνολάτρης, καθιέρωσε το ''δόγμα'' της Οργάνωσης: «Οι Οργανώσεις στα της Ομογένειας και η Αρχιεπισκοπή στα της Εκκλησίας». Ο Θ. Σπυρόπουλος το κράτησε ζωντανό, διαθέτοντας και αρκετό χρήμα. Τον διαδέχτηκε όταν έγινε περιφερειάρχης ΣΑΕ (Δεκ. 2006), ο ''άρχων πατριαρχείου'' και στέλεχος της πανΚρητικής, Μανώλης Βεληβασάκης (Ιαν. 2007- Μάϊος 2010). Από τότε άρχισε η παρακμή.

Δυστυχώς, οι δύο πρόεδροι της τελευταίας δεκαετίας (Παύλος Κοτρότσιος 2010-2015 και Βασίλης Ματαράγκας), του σε ''κώμα'' ΕΕΣ, με την απραξία, ανυπαρξία και δουλοπρέπειά τους σε Αρχιεπισκοπή και π. Καρλούτσο, ικανοποίησαν την διαχρονική επιθυμία της Αρχιεπισκοπής ''νεκρώνοντας'', με σχεδόν μηδενική δραστηριότητα, την παλαιότερα ανεξάρτητη Οργάνωση-Συνομοσπονδία, με αποτέλεσμα να αρχίσουν να φεύγουν από 2012, οι Οργανώσεις-μέλη (Ομοσπονδίες κ.ά.). Ενεργούσαν και ενεργούν ως ''ιδιοκτήτες'' της μη ενεργής Οργάνωσης, χωρίς προγράμματα και σχέδια, χωρίς καθαρούς απολογισμούς- λογαριασμούς, χωρίς νομότυπες- καταστατικές Συνελεύσεις, εκλογές κ.ά. Τελευταία δραστηριοποιούνται με... διασπαστικές ενέργειες κατά πρώην Οργανώσεων-μελών.

Επίσης, αυθαίρετα και παράνομα, χωρίς καταστατική γεν. συνέλευση απαρτίας, αλλά σε σύναξη ολίγων, άλλαξαν και το άρθρο του καταστατικού (2017) γιά να έχει ο κ. Ματαράγκας θητεία, όχι δύο χρόνων, αλλά τεσσάρων!!! Bασικό και μοναδικό ''προσόν'' του γραφικού, ανεπαρκή πρόεδρου, να ''κολλάει'' δίπλα σε πολιτικούς κλπ, γιά φωτογραφίες.

Προτίμησαν να εξυπηρετούν τα συμφέροντα της διαιρετικής Αρχιεπισκοπής, αδιαφορώντας γιά τα συμφέροντα της Ομογένειας, μέρος της οποίας υποτίθεται ότι ''εκπροσωπούν''. Και μόνο η πράξη τους αυτή, μας δείχνει ότι πρέπει να αποβληθουν από ομογενειακές Οργανώσεις, ως επιζήμιοι, της αυτοπροβολής και του ατομικού συμφέροντος.

Στις 20 Μαίου '21, ο άσχετος με Ομογένεια αρχιεπίσκοπος Ελπιδοφόρος, γιά να εξευτελίσει την οργανωμένη Ομογένεια, δέχτηκε σε ''ακρόαση'' τους ''ανύπαρκτους'' του ΕΕΣ, Ματαράγκα, Κοτρότσιο και Παυλάκο.

Ως τελευταία πράξη του δράματος καταστροφής του ΕΕΣ, καταγράφεται η αψυχολόγητη ενέργεια, μοναδική στην ιστορία της οργανωμένης Ομογένειας ΗΠΑ, του -ελεγχόμενου από τον π. 'Αλεξ Καρλούτσο- τωρινού πρόεδρου Βασ. Ματαράγκα, να καταθέσει αγωγή (23 Απρ. '21) σε ομοσπονδιακό Δικαστήριο στην Βοστώνη, εις βάρος όλων των Ομοσπονδιών και ολίγων πανΕνώσεων που έφυγαν από την Οργάνωση, επειδή αμφισβήτησαν την μονιμότητα και νομιμότητα της... καρέκλας του!!! (Είχε πρωτοεκλεγεί πρόεδρος Οκτ. 2015, παράνομα και αντικαταστατικά, όπως πιστοποιεί, εκτός των άλλων και η φορολογική δήλωση στο IRS, χρόνου 2016).

Σήμερα ΕΕΣ δεν υπάρχει ουσιαστικά, ούτε μπορεί να ''αναστηθεί'', επειδή θαύματα δεν γίνονται. Λειτουργεί ως ''ιδιωτική λέσχη'' ολίγων ηλικιωμένων πρ. προέδρων Οργανώσεων, που εκπροσωπούν μόνο τον εαυτόν τους και ουδεμία επαφή έχουν με την Ομογένεια, η οποία αγνοεί και την ύπαρξή του.

Οι Ομοσπονδίες-''γηροκομεία'' με τους εγκάθετους και τις παρέες τους
Η ολική διαχρονική αποξένωση των ''προεδροπαραγόντων'' που ζούσαν και ζουν στον κόσμο τους, από την βάση δηλ. την Ομογένεια, η έλλειψη αμφίδρομης επικονωνίας και επαφής, οδήγησε -όπως ήταν φυσικό και αναμενόμενο- στην ουσιαστική διάλυση των Οργανώσεων. Η απραξία, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι οι Ομοσπονδίες με μέλη βασικά εθνικοτοπικούς συλλόγους, κατάντησαν ''παραμάγαζα'' της διαιρετικής και φιλοχρήματης Αρχιεπισκοπής, μας πιστοποιούν ότι ολοκλήρωσαν τον κύκλο τους από την περασμένη δεκαετία. Και τώρα υπάρχουν ως εταιρίες, υπό μορφή ''λέσχης ολίγων ηλικιωμένων''.

Οι Ομοποσπονδίες, ολοκλήρωσαν τον κύκλο τους πριν 10-15 χρόνια...

(Στο επόμενο, το δεύτερο από τα τρία μέρη: Περί Ομοσπονδιών εθνικοτοπικών κλπ συλλόγων-σωματείων, πανΕνώσεων)

Γ. Λυκ. - kalami.us / Ιούνιος 2021

https://www.kalami.us/2021/omogeneia/history-org-usa.html