Ζερεφός: Από Νοέμβριο θα είναι κατάλληλο για διαμονή το Μάτι

ΖΟΥΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΧΑΘΕΙ Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΕΠΕΙΓΟΝΤΟΣ...
… περιγράψαμε στην τηλεόραση της ΕΡΤ, από το 5ο-6ο 24ωρο, μια εξαιρετικά επικίνδυνη κατάσταση λίγες ημέρες αφότου οι φωτιές κατέκαψαν τα πάντα στο πέρασμά τους.

Συγκεκριμένα τονίσαμε: «Βλέπουμε τον ηρωικό εθελοντισμό να παρεμβαίνει και να δρα, αλλά δεν υπάρχει κάποια οργανωμένη καθοδήγηση ειδικών. Τα αποτελέσματα της φωτιάς έχουν αφήσει τοξικές ουσίες ως εισπνεόμενη σκόνη», προειδοποιώντας πως όσοι βρίσκονται στις πληγείσες περιοχές, πρέπει απαραιτήτως να φορούν έστω μάσκες, αν όχι στολές προστασίας! Κι αυτό γιατί, όπως εξηγεί, «υπάρχει η σκόνη της αιθάλης, η οποία είναι καρκινογόνα και μπορεί και στο δέρμα και στο σώμα να συσσωρευτεί και να προκαλέσει προβλήματα. Υπάρχουν καμένα πλαστικά, απότοκα της καύσεως μηχανημάτων, μετάλλων και αμιάντου. Όλα αυτά τα αποκαϊδια, είναι μια υγειονομική επιβαρυντική βόμβα σε εκείνους που δρουν στα καμένα» ...

Από τον Νοέμβριο και μετά αναμένεται να διαμορφωθούν οι κατάλληλες συνθήκες για διαμονή στα καμένα της δυτικής Αττικής, τονίζει ο Χρήστος Ζερεφός.

Έως τότε οι φθινοπωρινές βροχές θα έχουν αποπλύνει την περιοχή από σκόνη και τοξικές ουσίες, που εκλύθηκαν με την φωτιά στο Μάτι, και οι χαμηλότερες θερμοκρασίες θα έχουν επαναφέρει το μικροκλίμα και τα συστατικά του σε κανονικά επίπεδα.

Όπως εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο καθηγητής Φυσικής της Ατμόσφαιρας, γεωλόγος Χρήστος Ζερεφός, από την καταστροφή, που συντελέστηκε στο Μάτι, το περιβάλλον θ' αρχίσει να επανέρχεται στην πρότερη κατάσταση τούς επόμενους μήνες κι έως τότε κάτοικοι και επαγγελματίες που εργάζονται στον τόπο για την αποκατάσταση της ζωής, θα πρέπει να τηρούν όλα τα μέτρα ασφαλείας.

Εξηγεί: "Είχαμε πει από τις πρώτες κιόλας ημέρες πως όποιος βρεθεί σ' εκείνη την τόσο επιβαρυμένη περιβαλλοντικά περιοχή θα πρέπει να φορά τουλάχιστον μάσκα. Αλλά, βέβαια οι άνθρωποι που έσπευδαν να διαπιστώσουν αν σώθηκε κάτι από το βιός τους, ή εκείνοι που προσπαθούσαν να προστατεύσουν τα εναπομείναντα από τους εισβολείς, που εκμεταλλεύονται τέτοιες καταστάσεις, δεν συνειδητοποιούσαν τον κίνδυνο. Αιωρούμενα σωματίδια, αμίαντος, διοξίνες και πολλές άλλες ουσίες που απελευθερώνονται σε μία πυρκαγιά, που δεν καίει μόνο δάσος, αλλά και σπίτια και οχήματα κα, είναι για τους ανθρώπους ιδιαιτέρως επιβλαβή στοιχεία".

Ειδικότερα, κατά τη διάρκεια της πυρκαγιάς υπήρξαν τοξικές ενώσεις, βαρέα μέταλλα, διοξίνες από πλαστικά υλικά κι επιπλέον εκλύθηκαν βενζόλιο και αλδεΰδες, ρύποι καρκινογόνοι, σύμφωνα με δηλώσεις στο ΑΠΕ-ΜΠΕ του αν. καθηγητή Περιβαλλοντικής Μηχανικής του ΑΠΘ, Δημοσθένη Σαρηγιάννη.

Ο κ. Ζερεφός κρούει τον κώδωνα του κινδύνου ιδιαίτερα για ευπαθείς και αδύναμους οργανισμούς, όπως τα παιδιά και τα άτομα τρίτης ηλικίας. Εξηγεί πως όσο κι αν από την κατάσβεση έχουν μεσολαβήσει βροχές, μεγάλη ποσότητα σκόνης που παρήχθη κατά τη διάρκεια της καταστροφικής πυρκαγιάς έχει τρυπώσει σε "ασφαλή" σημεία και με τους δυνατούς ανέμους απελευθερώνεται και εισπνέεται.

Κατά τον ίδιο, ωστόσο, το σοβαρότερο στοιχείο της επόμενης ημέρας μιας τέτοιας περιβαλλοντικής καταστροφής, δεν είναι τόσο το περιβάλλον, το οποίο αν γίνει συστηματική δουλειά, θα αναγεννηθεί, αλλά η φόρτιση των διασωθέντων.

"Έχουμε ανθρώπους που ζουν στην περιοχή μόνιμα κι ένιωθαν τυχεροί που αγνάντευαν τη θάλασσα τον χειμώνα κι απολάμβαναν το μπάνιο τους το καλοκαίρι. Σήμερα αυτοί οι άνθρωποι λυγίζουν από το συναισθηματικό βάρος. Αυτή τη θάλασσα δεν τη θέλουν πια, δεν την πλησιάζουν, φοβούμενοι ότι κρύβει μέσα της κι άλλους νεκρούς. Το περιβάλλον θα επανέλθει. Αλλά για να επιτευχθεί αυτό σύντομα, θα πρέπει αυτοί οι άνθρωποι να στηριχθούν ψυχολογικά, να σταθούν πάλι στα πόδια τους, να νιώσουν δυνατοί, για φτιάξουν μια κοινωνία τόσο οργανωμένη απέναντι σε μια ενδεχόμενη μελλοντική πυρκαγιά ή άλλη φυσική καταστροφή, που να αποτελέσουν παράδειγμα και γι άλλες, παρόμοιες περιοχές, με αντίστοιχες δυσκολίες στην πρόσβαση προς τη σωτηρία. Γιατί, δυστυχώς, τέτοιες περιοχές στον τόπο μας έχουμε πολλές" καταλήγει ο κ. Ζερεφός.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

https://www.msn.com/el-gr/news/national/ζερεφός-από-νοέμβριο-θα-είναι-κατάλληλο-για-διαμονή-το-μάτι/ar-BBMpjLT?ocid=spartandhp

Ιός του Δυτικού Νείλου: Με ποια συμπτώματα εκδηλώνεται & πώς θα προστατευτείτε...

Μια ηλικιωμένη γυναίκα από την Αργολίδα κατέληξε από εγκεφαλίτιδα λόγω λοίμωξης από τον ιό του Δυτικού Νείλου, ενώ δύο ακόμη άτομα από τον νομό Αργολίδας νοσηλεύονται, εκ των οποίων ο ένας σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ) με εγκεφαλίτιδα, ανακοίνωσε εχθές το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (ΚΕΕΛΠΝΟ).

Όπως επισημαίνει το Κέντρο, δεν αποκλείεται να εμφανιστούν κρούσματα και σε άλλες περιοχές.

Τι πρέπει να γνωρίζετε λοιπόν για τον επικίνδυνο ιό του Δυτικού Νείλου; Πώς μεταδίδεται, πώς εκδηλώνεται και πώς μπορείτε να προστατευτείτε; Δείτε παρακάτω όλες τις πληροφορίες που πρέπει να γνωρίζετε.

Τι είναι η λοίμωξη από ιό του Δυτικού Νείλου;

Η λοίµωξη από τον ιό του ∆υτικού Νείλου (West Nile virus, WNV) είναι νόσηµα που µεταδίδεται κυρίως από τσίµπηµα κουνουπιού και προσβάλλει ζώα (άγρια πτηνά, άλογα) και τον άνθρωπο.

Πώς µεταδίδεται η λοίµωξη από ιό του ∆υτικού Νείλου;

- Μολυσµένα κουνούπια: Ο κύριος τρόπος µετάδοσης είναι µέσω τσιµπήµατος µολυσµένου κουνουπιού (συνήθως το κοινό κουνούπι). Τα κουνούπια µολύνονται από άρρωστα πτηνά.

- Μεταγγίσεις, µεταµοσχεύσεις: Σε πολύ µικρό αριθµό περιπτώσεων έχει αναφερθεί µετάδοση του ιού από µεταµόσχευση οργάνου, µετάγγιση αίµατος και σπάνια από τη µητέρα στο έµβρυο (συγγενής λοίµωξη).

- Ο ιός δεν µεταδίδεται από άτοµο σε άτοµο. ∆εν µεταδίδεται µέσω της συνήθους κοινωνικής (π.χ. άγγιγµα, φιλί), σεξουαλικής ή άλλης επαφής.

Ποια είναι τα συµπτώµατα της λοίµωξης από ιό του ∆υτικού Νείλου;

Το 80% των ατόµων που µολύνονται παραµένουν ασυµπτωµατικοί, το 20% εµφανίζουν ήπια νόσο, ενώ λιγότεροι από 1 στα 100 ασθενείς (<1%) εµφανίζουν σοβαρή κλινική νόσο που προσβάλλει το κεντρικό νευρικό σύστηµα.

- Ασυµπτωµατική λοίµωξη: Το 80% (4 στα 5) των ατόµων που µολύνονται δεν εκδηλώνουν κανένα σύµπτωµα.

- Ήπια νόσος: Υπολογίζεται ότι περίπου 20% αυτών που µολύνονται µε τον ιό αναπτύσσουν ήπια συµπτωµατολογία, όπως πυρετό, πονοκέφαλο, αδυναµία, πόνους στους µυς και τις αρθρώσεις, εµέτους και µερικές φορές δερµατικά εξανθήµατα (στον κορµό) και διόγκωση των λεµφαδένων. Τα συµπτώµατα φεύγουν σε 4-7 ηµέρες χωρίς να αφήσουν κατάλοιπα.

- Σοβαρή µορφή νόσου: Λιγότερα από 1 στα 100 άτοµα (κυρίως άτοµα µεγαλύτερης ηλικίας) αναπτύσσουν τη σοβαρή µορφή της νόσου (εγκεφαλίτιδα/µηνιγγίτιδα). Τα συµπτώµατα της σοβαρής νόσου περιλαµβάνουν πονοκέφαλο, υψηλό πυρετό, δυσκαµψία αυχένα, απάθεια, αποπροσανατολισµό, κώµα, τρόµο, σπασµούς, µυϊκή αδυναµία και παράλυση.

Πόσο σύντοµα εµφανίζονται τα συµπτώµατα;

Μετά το τσίµπηµα του κουνουπιού µεσολαβούν συνήθως 2-14 ηµέρες (χρόνος επώασης) µέχρι την εµφάνιση των συµπτωµάτων.

Πόσο διαρκούν τα συµπτώµατα από τον ιό του ∆υτικού Νείλου;

Συνήθως διαρκούν µερικές µέρες, αν και µερικές φορές η διάρκεια είναι µεγαλύτερη. Τα συµπτώµατα της σοβαρής µορφής της νόσου (εγκεφαλίτιδα/µηνιγγίτιδα) µπορεί να διαρκέσουν µερικές εβδοµάδες.

Πώς θεραπεύεται η λοίµωξη από τον ιό του ∆υτικού Νείλου;

∆εν υπάρχει ειδική θεραπεία για τη λοίµωξη από τον ιό του ∆υτικού Νείλου. Στις ηπιότερες περιπτώσεις ο πυρετός και τα άλλα συµπτώµατα περνούν µόνα τους, ενώ στα πιο σοβαρά περιστατικά που χρειάζεται να νοσηλευτούν χορηγείται υποστηρικτική θεραπεία (χορήγηση ενδοφλέβιων υγρών, πιθανή εισαγωγή σε µονάδα εντατικής θεραπείας για µηχανική αναπνευστική υποστήριξη κ.λπ.).

Υπάρχει εµβόλιο για τον ιό του ∆υτικού Νείλου;

∆εν υπάρχει προς το παρόν διαθέσιµο εµβόλιο έναντι του ιού.

Γιατί λέγεται ιός του ∆υτικού Νείλου;

Ονοµάστηκε έτσι γιατί αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά στην επαρχία του ∆υτικού Νείλου στην Ουγκάντα το 1937.

Υπάρχει πιθανότητα να µολυνθώ αν κάνω µετάγγιση αίµατος ή µεταµόσχευση;

Παρότι υπάρχουν κάποιες µεµονωµένες αναφορές για µετάδοση του ιού µε αυτό τον τρόπο, θεωρείται πολύ σπάνιος τρόπος µετάδοσης.

Τι µπορώ να κάνω για να αποφύγω τη µόλυνση;

- Να αποφεύγω τα τσιµπήµατα των κουνουπιών

1. Χρήση εντοµοαπωθητικών στο ακάλυπτο δέρµα και πάνω από τα ρούχα. Χρησιµοποιούνται δραστικές ουσίες, µεταξύ των οποίων το DEET (ΝΝ διεθυλο-µετα-τολουαµίδη), ικαριδίνη ή πικαριδίνη (Picaridin KBR 3023) και φυσικές ουσίες όπως αιθέρια έλαια ευκαλύπτου (που όµως έχουν σχετικά µειωµένη εντοµοαπωθητική δράση). Ο χρόνος δράσης των εντοµοαπωθητικών ουσιών κυµαίνεται από 1 έως 4-5 ώρες. Για τα εντοµοαπωθητικά που περιέχουν DEET προτιµώνται τα σκευάσµατα µε συγκέντρωση 30-50% για τους ενήλικες και 10-30% για τα παιδιά. ∆εν υπάρχει αντένδειξη για τη χρήση σε εγκύους και θηλάζουσες µητέρες, ενώ δεν συστήνεται η χρήση τους στα βρέφη µέχρι 2 µηνών. Τα εντοµοαπωθητικά προϊόντα πρέπει να επαλείφονται µετά τα αντιηλιακά, και δεν πρέπει να έρχονται σε επαφή µε το στόµα, τα µάτια και τον βλεννογόνο της µύτης. Σε όλες τις περιπτώσεις, πρέπει να ακολουθούνται οι οδηγίες του κατασκευαστή.

2. Χρήση εντοµοκτόνων στον αέρα. Περιέχουν πυρεθρινοειδή (π.χ. περµεθρίνη), ουσίες που προσβάλλουν το νευρικό σύστηµα των εντόµων και τα αποπροσανατολίζουν. Κυκλοφορούν στο εµπόριο στις εξής µορφές: αερόλυµα (αεροζόλ), ταµπλέτες, εξατµιζόµενο διάλυµα, σπιράλ («φιδάκια») κ.λπ. Πρέπει να τηρούνται οι οδηγίες του κατασκευαστή. ∆εν πρέπει να εφαρµόζονται στο δέρµα.

3. Προσοχή κατά τις σηµαντικότερες ώρες έκθεσης στα τσιµπήµατα. Τα περισσότερα είδη κουνουπιών που µεταφέρουν τον ιό τσιµπούν από το σούρουπο µέχρι το χάραµα.

4. Χρήση κατάλληλων ενδυµάτων. Ρούχα που καλύπτουν όσο περισσότερο γίνεται το σώµα (µακριά µανίκια και παντελόνια). Πιο αποτελεσµατικά είναι τα ανοιχτόχρωµα και φαρδιά ρούχα.

5. Συχνά λουτρά καθαριότητας για την αποµάκρυνση του ιδρώτα.

- Να αποφεύγω τα κουνούπια στο σπίτι

1. Αντικουνουπικά πλέγµατα (σίτες που εµποδίζουν τη δίοδο κουνουπιών) στα ανοίγµατα του σπιτιού (π.χ. παράθυρα, φεγγίτες, αεραγωγοί τζακιού) και περιοδικός έλεγχος και συντήρησή τους.

2. Χρήση κουνουπιέρας σε περιοχές µε µεγάλη πυκνότητα κουνουπιών ή σε περιπτώσεις που αντενδείκνυται η χρήση άλλων προστατευτικών µέσων (όπως χρήση εντοµοαπωθητικών σε βρέφη <2µηνών). Είναι πιο αποτελεσµατικές όταν είναι εµβαπτισµένες σε εντοµοαπωθητικό.

3. Αποµάκρυνση του στάσιµου νερού από λεκάνες, βάζα, γλάστρες, παλιά λάστιχα, υδρορροές και άλλα µέρη του κήπου, ώστε να µην έχουν πρόσβαση τα κουνούπια σε λιµνάζοντα νερά που αποτελούν σηµεία εναπόθεσης των αυγών τους. Σηµειώνεται ότι ακόµα και το έδαφος που παραµένει για µεγάλα διαστήµατα υγρό µπορεί να αποτελέσει σηµείο εναπόθεσης αυγών.

4. Χρήση ανεµιστήρων ή κλιµατιστικών. Ο δροσερός αέρας µειώνει τη δραστηριότητα των κουνουπιών, αλλά δεν τα σκοτώνει. Η χρήση ανεµιστήρων (ιδίως οροφής) δυσχεραίνει την προσέγγιση των εντόµων.

5. Καλό κούρεµα γρασιδιού, θάµνων, φυλλωσιών (σηµεία που βρίσκουν καταφύγιο ενήλικα κουνούπια).

6. Χρήση λαµπτήρων κίτρινου χρώµατος για τον φωτισµό εξωτερικών χώρων (προσελκύουν λιγότερο τα κουνούπια).

πηγή: https://www.onmed.gr/ygeia/story/357928/ios-toy-dytikoy-neiloy-me-poia-symptomata-ekdilonetai-pos-tha-prostateyteite

Αμίαντος και οι επιπτώσεις του στην υγεία

Η μεγάλη και τραγική καταστροφή που έγινε πριν λίγες μέρες στην Ανατολική Αττική έφερε ξανά στην επιφάνεια το πρόβλημα του αμίαντου. Η κατάρρευση αλλά και η καύση των κτιρίων  απελευθέρωσε στην ατμόσφαιρα πλην των άλλων τοξικών ουσιών και ποσότητες σκόνης αμιάντου.

Για τους κατοίκους όπως και για τα σωστικά συνεργεία που εργάζονται στους χώρους της καταστροφής, προστίθεται ακόμη ένας κίνδυνος μαζί με την σκόνη πολλών αποτεφρωμένων υλικών που εισπνέουν.

Ο αμίαντος αποτελεί μια σοβαρή απειλή για την ανθρώπινη υγεία. Έχει απασχολήσει έντονα την ιατρική κοινότητα κατά τις τελευταίες δεκαετίες και αυτό σχεδόν σε όλες τις χώρες του κόσμου.

Ο αμίαντος είναι μια φυσική ουσία που αποτελείται από ισχυρές ίνες, οι οποίες αντιστέκονται στη θερμότητα, σε χημικές ουσίες και έχουν άλλες πολλές σημαντικές και επιθυμητές ιδιότητες. Λόγω των χαρακτηριστικών αυτών ο αμίαντος έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως ανά το παγκόσμιο σαν υλικό απομόνωσης, στην οικοδομική βιομηχανία, σε μηχανικές κατασκευές, στα αυτοκίνητα, στα φρένα.

Οι ίνες του αμίαντου είναι ευρέως διαδεδομένες στη φύση και έχουν την ιδιότητα να επιπλέουν στο νερό. Έχει υπολογιστεί ότι σχεδόν όλοι έρχονται με κάποιο τρόπο σε κάποια φάση της ζωής, σε επαφή με τον αμίαντο.

Η άμεση και πρώτη επαφή με τον αμίαντο δεν προκαλεί εμφανή σημεία ασθένειας. Ο αμίαντος γίνεται κίνδυνος για την υγεία όταν εισπνέονται ψηλές συγκεντρώσεις ινών για μεγάλο χρονικό διάστημα. Τα άτομα τα οποία εργάζονται καθημερινά με τον αμίαντο και εκτίθενται σ' αυτόν συνεχώς μπορούν να υποστούν σοβαρές βλάβες στην υγεία τους.

Όταν ένα άτομο εισπνέει συνεχώς περισσότερες ίνες αμιάντου ή όταν τις εισπνέει για μεγάλα χρονικά διαστήματα οι κίνδυνοι αυξάνονται σημαντικά.

Έχει υπολογιστεί ότι χρειάζονται από 10 έως 40 χρόνια για να εκδηλώσει κάποιος την ασθένεια μετά από την έκθεσή του στον αμίαντο. Φαίνεται ότι είναι πολύ απίθανο κάποιος να εκδηλώσει μια τέτοια ασθένεια μετά από ένα επεισόδιο έκθεσής του σε ψηλές ποσότητες ινών αμιάντου ή από έκθεσή του για μικρό χρονικό διάστημα σε μικρές ποσότητες.

Οι κυριότερες ασθένειες που προκαλεί ο αμίαντος είναι: Αμιαντίαση: Η αμιαντίαση είναι η πνευνοκονίωση που προκαλούν στους πνεύμονες οι ίνες του αμιάντου. Είναι μια πολύ σοβαρή εκφυλιστική και προοδευτική ασθένεια των πνευμόνων που τους καταστρέφει σταδιακά. Προκαλείται από τη μακροχρόνια έκθεση στον αμίαντο και προκαλεί μόνιμες αναπηρίες και ανεπάρκειες της αναπνευστικής λειτουργίας για τις οποίες χρειάζεται εξειδικευμένη ιατρική αντιμετώπιση. Καρκίνος του πνεύμονα: Ο αμίαντος είναι μια από τις κυριότερες αιτίες που προκαλούν καρκίνο του πνεύμονα στους μη καπνιστές. Στους καπνιστές οι οποίοι εκτίθενται και στον αμίαντο η συχνότητα του καρκίνου του πνεύμονα αυξάνεται δραματικά. Μεσοθηλίωμα: Το μεσοθηλίωμα είναι ένα σπάνιο είδος καρκίνου το οποίο εμφανίζεται στους ιστούς της μεμβράνης που καλύπτει όλο το εσωτερικό του θώρακα και της κοιλιακής κοιλότητας. Είναι ένας σπάνιος και πολύ επικίνδυνος επιθετικός καρκίνος με φτωχά θεραπευτικά αποτελέσματα όσον αφορά την ίαση. Η έκθεση στον αμίαντο είναι αιτία του μεσοθηλώματος και τα άτομα που έχουν υποβληθεί για διάφορους λόγους στον αμίαντο έχουν αυξημένο κίνδυνο να παρουσιάσουν μεσοθηλίωμα.

Η πρόληψη στην περίπτωση του περιβαλλοντικού και επαγγελματικού κινδύνου που παρουσιάζει ο αμίαντος έχει πολύ μεγάλη σημασία. Εργάτες που εργάζονται οπουδήποτε μπορεί να υπάρχει ή να απελευθερωθεί αμίαντος ( οικοδομική βιομηχανία, ορυχεία, εργοστάσια κλπ) πρέπει οπωσδήποτε να φορούν ειδικές προστατευτικές στολές και συσκευές για την αναπνοή τους.

Όταν τελειώσουν την εργασία πρέπει οι στολές να απομακρύνονται και να μη τις μεταφέρουν στο σπίτι τους διότι οι ίνες αμιάντου μπορούν να μεταφερθούν και στο σπίτι μέσω των ρούχων τους.

Επίσης θα πρέπει να αποφεύγεται η χρήση και εφαρμογή ινών αμιάντου για οποιοδήποτε σκοπό. Εκεί όπου ήδη υπάρχουν θα πρέπει να καταγραφούν για να είναι αυτό γνωστό και να μην υπάρχει κίνδυνος έκθεσης ανυποψίαστων ατόμων στο νοσηρό αυτό παράγοντα.

πηγή: https://www.medlook.net/Εργασία-και-υγεία/1280.html

ΝΟΣΟΣ ΛΕΓΕΩΝΑΡΙΩΝ

Η νόσος των Λεγεωνάριων ή λεγεωνέλλωση είναι οξεία νόσος του αναπνευστικού συστήματος που οφείλεται σε λοίμωξη από βακτήρια του γένους Λεγεωνέλλα ή Λεγιονέλλα (Legionella pneumophila-Λεγεωνέλλα η πνευμονόφιλος).

Εμφανίζεται ως μια εμπύρετη αυτοπεριοριζόμενη νόσος που μοιάζει με γρίπη. Η νόσος των λεγεωνάριων έχει θνησιμότητα που μπορεί να φτάσει μέχρι το 15% σαν λοίμωξη της κοινότητας, ενώ σε νοσηλευόμενους σε νοσοκομεία μπορεί να φτάσει μέχρι το 50% αν τα αντιβιοτικά αργήσουν να χορηγηθούν.

Οι λεγεωνέλλες μεταδίδονται μέσω της εισπνοής εναιωρήματος νερού (σταγονίδια ή εκνέφωμα) ή χώματος το οποίο έχει επιμολυνθεί με βακτήρια. Ανάμεσα στα περιβάλλοντα που αναπαράγονται είναι οι ψυκτικοί πύργοι (των κλιματιστικών συστημάτων μεγάλων κτιρίων), οι υγραντήρες και σε ντεπόζιτα ζεστού ή στάσιμου νερού από συσκευές ή συστήματα που δεν έχουν συντηρηθεί, καθαριστεί και απολυμανθεί επαρκώς. Εξάρσεις της νόσου έχουν συσχετισθεί με τη χρήση νεφελοποιητών, υγραντήρων, μηχανημάτων παραγωγής υδρατμών. Επίσης καταγράφηκαν εξάρσεις της νόσου σε ξενοδοχεία και σε κρουαζιερόπλοια που αποδόθηκαν σε ψυκτικά συστήματα, σε μπάνια, σε πισίνες.

Το όνομά τους το πήραν από την πρώτη επιδημία που έλαβε χώρα το 1976 σε ξενοδοχείο στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ, όπου συνεδρίαζαν Λεγεωνάριοι. Τα βακτήρια δεν φαίνεται να επιβιώνουν στα κλιματιστικά αυτοκινήτων ή μονάδων οικιακών κλιματιστικών. Τα βακτήρια δεν μεταδίδονται από άνθρωπο σε άνθρωπο.

Τα συμπτώματα της νόσου των Λεγεωνάριων

Τα σημεία και συμπτώματα της νόσου των Λεγεωνάριων συνήθως εκδηλώνονται εντός 2 έως 14 ημερών μετά από την έκθεση του ασθενούς στο βακτηρίδιο.

Τα συμπτώματα της νόσου είναι παρόμοια με αυτά πολλών άλλων μορφών πνευμονίας. Για αυτό στα αρχικά στάδια είναι δύσκολο να γίνει η διάγνωση της.

Τα αρχικά σημεία της νόσου περιλαμβάνουν:

Υψηλό πυρετό, Ρίγος, Βήχα, ενώ μερικοί ασθενείς μπορεί να έχουν πονοκέφαλους και μυϊκούς πόνους, Έμετοι, διάρροια, ναυτία

Εάν δεν διαγνωσθεί έγκαιρα και αντιμετωπισθεί με αντιβίωση η νόσος, από τη δεύτερη (αν είναι δυνατόν) ημέρα και όταν τα σημεία και συμπτώματα επιδεινώνονται ή παρουσιάζονται και άλλα: όπως ο βήχας μπορεί να γίνει εντονότερος, παραγωγικός ή να υπάρχει αίμα μαζί με τα φλέγματα (αιμόφυρτα πτύελα), Θωρακικός, Δύσπνοια, Κόπωση, Αδυναμία, Καταβολή, Ανορεξία, τότε η νόσος των Λεγεωνάριων μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρές επιπλοκές όπως αναπνευστική ανεπάρκεια, Σύνδρομο Αναπνευστικής Δυσχέρειας των Ενηλίκων (A.R.D.S), σηψαιμικό σοκ και ανεπάρκεια πολλών οργάνων. Εάν η νόσος δεν αντιμετωπισθεί αποτελεσματικά και έγκαιρα μπορεί να οδηγήσει στο θάνατο.

Οι ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού όπως τα νεογνά, οι ηλικιωμένοι, οι καρκινοπαθείς, οι χημειοθεραπευόμενοι, οι ασθενείς που λαμβάνουν κυτταροστατικά, κορτιζόνη, οι διαβητικοί, οι νεφροπαθείς, οι ασθενείς με χρόνιες παθήσεις του κατώτερου Αναπνευστικού, οι ασθενείς που έχουν μεταμοσχευτεί, οι ασθενείς που λαμβάνουν φάρμακα που καταστέλλουν το ανοσοποιητικό σύστημα αλλά και οι ασθενείς που υποβλήθηκαν σε μεγάλες χειρουργικές επεμβάσεις, κινδυνεύουν περισσότερο από τη νόσο και τις επιπλοκές της.

Η διάγνωση της νόσου των Λεγεωνάριων

Το ιστορικό του ασθενούς συνδυαζόμενο με την συμπτωματολογία βοηθά ουσιαστικά στη διάγνωση. Η κλινική εξέταση διευκρινίζει μεταξύ άλλων εάν υπάρχουν ή όχι σημεία εμπλοκής του αναπνευστικού συστήματος ή άλλη σοβαρή επιπλοκή. Η ακτινογραφία του θώρακα χρειάζεται για να αποκαλύψει εάν υπάρχει πνευμονία που προκαλεί το βακτήριο. Διάφορα τεστ που μπορούν να γίνουν στο αίμα, ή κυρίως στα ούρα είναι σε θέση να τεκμηριώσουν την νόσηση του ασθενή.

Η θεραπεία

Η θεραπεία βασίζεται στην έγκαιρη χορήγηση των αντιβιοτικών της ομάδας των Κινολονών και των Μακρολίδων που είναι αποτελεσματικά κατά της λεγιονέλλας.

Αλέξανδρος Ρεμούνδος

Πνευμονολόγος-Φυματιολόγος

Δ/ντής ΕΣΥ

ΓΝΝΘΑ "Η ΣΩΤΗΡΙΑ" 

7 γυναίκες φιλόσοφοι από την αρχαία Ελλάδα που μάλλον αγνοείτε την ύπαρξή τους!

Αν εξαιρέσουμε την, σχετικά γνωστή, μεγάλη Ελληνίδα φιλόσοφο Υπατία , δύσκολα οι πιο πολλοί θα μπορούσαμε να ονοματίσουμε κάποια άλλη. Όμως υπήρχαν σημαντικές και πολυγραφότατες γυναίκες φιλόσοφοι, που συνέβαλαν τα μέγιστα στο θαύμα της αρχαίας Ελλάδας.

Μερικές από αυτές σύμφωνα με το Αντικλείδι ήταν οι εξής:

Αρήτη της Κυρήνειας – 5ος αιώνας π.Χ.

Η Αρήτη ήταν σύγχρονη του Σωκράτη. ∆ίδασκε φιλοσοφία στη σχολή της Αττικής. Ήτανε κόρη του Αριστίππου, του ιδρυτή της Κυρηναϊκής Σχολής της φιλοσοφίας. Ακόµη και την εποχή του Βοκάκιου (1313-1375 µ.Χ.) χίλια χρόνια αργότερα µνηµονευόταν ως πολύτιµη πηγή γνώσεων, συγγραφέας 40 βιβλίων, και δασκάλα περισσοτέρων από 110 φιλοσόφων. Ο γιος της Αρίστιππος επίσης φιλόσοφος, συνέχισε την οικογενειακή παράδοση ως διευθυντής της Κυρηναϊκής Σχολής. Ονοµάστηκε «Μητροδίδακτος», επειδή διδάχτηκε τη φιλοσοφία από τη µητέρα του, πράγµα σπάνιο για την εποχή εκείνη (Πηγή)

Διοτίμα από τη Μαντινεία – φιλόσοφος

Ο Πλάτωνας έγραψε ότι τιµήθηκε από τον Σωκράτη (469-399 π.Χ.) ως δασκάλα του. Ο Πλάτωνας δίδαξε δύο γυναίκες στο σχολείο του: τη Λασθένια και Αξιόθεα του Φύλου (350 π.Χ). Υπήρξε επίσης ιέρεια στην Μαντινεία της Αρκαδίας. Σήµερα, κέντρα µελετών και ιδρύµατα φέρουν το όνοµά της (Πηγή)

Περικτιώνη – Φυσική φιλόσοφος
Υπήρξε µαθήτρια του Πυθαγόρα (569 – 475 π.Χ.) και πιθανόν δίδασκε στη σχολή του. ∆ύο από τα έργα της που έχουν διασωθεί µέχρι σήµερα και αποδίδονται σ’ αυτήν είναι η «Σοφία» και «Αρµονία της Γυναίκας» (Πηγή)

Θυµίστα – φυσική φιλόσοφος

Ήταν σύζυγος του Λέοντος, και επιστολογράφος του Επίκουρου (371 – 271 π.Χ.). Ονοµαζόταν “η θηλυκή Σόλων” και ήταν γνωστή ως φιλόσοφος. (Ο Σόλων ήταν ο µεγάλος νοµοθέτης της Αρχαίας Αθήνας) (Πηγή)

Υππαρχία του Κυνικών – 360 – 280 π.Χ.

Υπήρξε µέλος της µη δηµοφιλούς σχολής των κυνικών. H Υππαρχία παντρεύτηκε έναν άλλο κυνικό φιλόσοφο που λεγόταν Κράτης και επέλεξαν τον τρόπο ζωής των κυνικών. Έτσι διάλεξε µια ζωή χωρίς ανέσεις, ιδιοκτησία και τεχνητούς συµβατικούς κανόνες, συµπεριλαµβανοµένου και του γάµου. Οι κυνικοί πίστευαν ότι για να γίνουν πολίτες του σύµπαντος πρέπει να απορρίψουν την ισχύουσα κοινωνική και πολιτική τάξη πραγµάτων (Πηγή)

Λασθινία – Φυσική φιλόσοφος

Ο Πλάτωνας αναφέρει αρκετές γυναίκες οι οποίες ήτανε αναγνωρισµένες φιλόσοφοι στην αρχαία Ελλάδα. Η Λασθινία ήτανε µία από αυτές (Πηγή)

Θεανώ η Θουρία

Ήταν αρχαία Ελληνίδα μαθηματικός και αστρονόμος. Καταγόταν από τους Θούριους της Κάτω Ιταλίας και άκμασε περί τον 6ο αιώνα π.Χ..

Η Θεανώ ήταν κόρη του ιατρού Βροντίνου. Υπήρξε αρχικά μαθήτρια και στη συνέχεια σύζυγός του κατά 30 χρόνια μεγαλύτερού της Πυθαγόρα. Δίδαξε αστρονομία και μαθηματικά στις Σχολές του Πυθαγόρα στον Κρότωνα και μετά το θάνατο του συζύγου στη Σάμο. Επιμελήθηκε τη διάδοση της διδασκαλίας και του έργο του, τόσο στον κυρίως Ελλαδικό χώρο, όσο και στην Αίγυπτο, σε συνεργασία με τα παιδιά της την Δαμώ, την Μύια, την Αριγνώτη τον Μνήσαρχο και τον Τηλαύγη που ανέλαβαν με τη σειρά τους και τη διοίκηση των Πυθαγορείων σχολών (Πηγή)

Πηγές : pi.ac.cy (αρχείο pdf Έρευνα-επιλογή: Μ. ΛΟΟΣ , Μετάφραση: Μ. ΣΚΟΜΠΑ , 

Επιµέλεια: Β. ΚΑΝΤΖΑΡΑ) , astr.ua.edu, wikipedia, φωτογραφίες από το διαδίκτυο
http://www.logiosermis.net/2016/11/7.html

Η χυδαιότητα της κριτικής των στοχασμών, στην νεωτερική εποχή μας

Στην νεωτερική εποχή μας, η ελευθερία του ατόμου επιζητείται μοναχικά, επιβάλλεται και αναγνωρίζεται νομικά-θεσμικά και, τελικά, χαρίζεται από τις (συνασπισμένες) εξουσίες. Αυτό όμως, δεν φαίνεται να οδηγεί σε πραγματική απελευθέρωση του ατόμου. Συχνά παρατηρείται να αποθεώνεται η αυθαιρεσία και να καθιερώνεται ο εγωϊσμός. Κι αυτό συντελεί στην ολέθρια ψευδαίσθηση ότι το άτομο είναι απολύτως ελεύθερο.

Δυστυχώς η νομική αναγνώριση όλο και περισσότερων ατομικών ελευθεριών, δεν γίνεται προς καλύτερη και εποικοδομητικότερη συνοχή της κοινωνίας, αλλά για την διαίρεση και τον αποσυντονισμό της, ώστε να είναι ευκολότερη η πολιτική αυθαιρεσία και ασυνέπεια και ανεξέλεγκτη η πολιτική δημαγωγία.

Εξηγούμαι: Η ελευθερία που αποθεώνεται, αν και φαίνεται να είναι μια ελευθερία του ατόμου έναντι των άλλων, στην ουσία δεν μπορεί να είναι μια ελευθερία τέτοια. Είναι, στην πράξη, μια ελευθερία σε αντίθεση με τους άλλους. Είναι μια ελευθερία να δεχτούμε τους άλλους, στο βαθμό που συμφωνούν με τις διαθέσεις μας. Ή, στο βαθμό που επιζητούμε το ίδιο πράγμα. Και στην αναζήτησή μας αυτή, συμφωνούμε μόνο με όσους αποδέχονται τα δικά μας προτάγματα. Οι άλλοι, είναι οι αντίπαλοί μας.

Η ελεύθερη έκφραση των στοχασμών, έφτασε να αφορά μονάχα τους δικούς μας στοχασμούς, ή τους στοχασμούς εκείνων που δεν ανατρέπουν τις εγωϊστικές και αντικοινωνικές μας επιλογές, την κομματικο-πολιτική μας αυθαιρεσία ή την ιδεοληψία και την απαιδευσία μας.

Η ελεύθερη έκφραση των στοχασμών, στις κοινωνίες που ο αφέντης όριζε όσα θα μπορούσαν να ξεστομίσουν οι άνθρωποι, ήταν απαγορευμένη και συνεπώς απολύτως επικίνδυνη. Όποιος αποφάσιζε να μιλήσει ενάντια στην απαγόρευση αυτή, έπαιρνε και το ανάλογο ρίσκο.

Μα η  έκφραση των σκέψεων του ανθρώπου, επειδή είναι φυσικός τρόπος ύπαρξής του, δεν νοείται να απαγορεύεται ή να επιτρέπεται. Γιατί ο άνθρωπος υπάρχει όταν εκφράζεται. Συνεπώς, είναι χωρίς αντικείμενο ο προβληματισμός αν η ελευθερία να εκφράζει ο άνθρωπος την σκέψη του, αναγνωρίζεται ή απαγορεύεται.

Στην πρώτη περίπτωση δεν μπορεί -γιατί δεν έχει κανένα νόημα-  να αναγνωρίζεται μια φυσική ιδιότητα, γιατί αυτό έχει να κάνει με την ταυτότητα του υπο(αντι)κειμένου. Στην δεύτερη περίπτωση, δεν μπορεί να απαγορεύεται μια φυσική ιδιότητα, γιατί αναιρεί την ίδια την ύπαρξη.

Εκείνος που απαγορεύει την ελευθερία της έκφρασης, είτε το κατανοεί, είτε όχι, αυτό που κάνει είναι πως επιβάλλει στους άλλους να συμφωνούν μαζί του. Κι αυτό είναι σίγουρο πως δεν του αρέσει να το κάνουν σ' αυτόν.

Σήμερα λοιπόν, στην νεωτερική εποχή μας, η αποθέωση της διανομής πολλών ειδών μικρο-ελευθεριών, ελευθεριών προς κατανάλωση και ιδιωτικοποίηση, μας έχει κάνει να μην βλέπουμε πως αυτές οι πολλές και μικρές ελευθερίες, έγιναν ένα κουβάρι αντιφάσεων, που μας έχει τυλίξει και σιγά-σιγά χάνουμε τον αέρα που χρειαζόμαστε για να αναπνέουμε.

Όταν κάποτε στον κόσμο μας ανακαλύφθηκε πως η ανάγκη για έκφραση της σκέψης ήταν ζωτικής σημασίας, έγιναν ακόμη και επαναστάσεις και δημιουργήθηκε μεγάλη κουβέντα γι' αυτό. Γρήγορα όμως, οι επαναστάτες εννοούσαν πως αυτό αφορούσε τους ίδιους, κι όχι τους άλλους! Κι αρχίσαν οι σφαγές των αντιρρησιών. Αργότερα ακόμη, το δικαίωμα τούτο, καταγράφτηκε μαζί με τα μεγάλα προτάγματα του πολιτισμένου κόσμου. Ασφαλώς, όχι για να προστατευθεί, γιατί ποτέ δεν σταμάτησαν οι εξουσίες του κόσμου να καταδιώκουν και να καταπολεμούν την αντιτιθέμενη σκέψη.

Εκείνο που ενδιαφέρει τις -πάσης φύσεως- εξουσίες είναι η συγκλίνουσα προς αυτές σκέψη. Η συναινούσα διατύπωση. Η σύμφωνη γνώμη. Η χύδην και αγελαία σύνταξη και υποταγή στα κελεύσματά τους.

Η ανταλλαγή απόψεων, η "έκφραση στοχασμών" και η συζήτηση, η χάραξη πολιτικής και η επιδίωξη στόχων -εννοείται πως σήμερα, στην νεωτερική εποχή μας- είναι προνόμιο των εξουσιών και μάλιστα σε ολιγομελή κλιμάκια. Και, έτσι, όλους εμάς, μας κατέστησαν, για την δική τους εξυπηρέτηση, απλούς υπηκόους!

Και τούτο, γιατί οι ελευθερίες που μας παραχώρησαν ήταν μόνο για την ιδιωτική μας κατανάλωση και διασκέδαση. Δεν ήταν για την ζωή μας, για την δημιουργία μας, την έκφραση του κόσμου και των ιδεών μας για τον κόσμο, για την σχέση της Πολιτείας μας με τις άλλες, για την Πολιτεία και το περιβάλλον που ζούμε, για την προοπτική και το μέλλον των οικογενειών μας, τον πλούτο και την ανάδειξη του τόπου, και τόσα άλλα!

Η κριτική της πολιτικής και των πολιτικών, κατέληξε, να θεωρείται μονομέρεια, ξερατό, ανυπακοή στα θέσφατα της εξουσίας, ενόχληση των καλών υπηκόων και ευκαιρία καθύβρισης και προσβολής των διαφωνούντων.

Ετούτο το σημείωμα είναι αφιερωμένο εξαιρετικά σ' εκείνον που έγραψε: "Δεν υπάρχει κανένας άλλος εδώ στον Λόγιο Ερμή να γράψει κάτι αντικειμενικό εκτός από τα εμετικά άρθρα της Αθανασσούλη η οποία μας έχει πάρει μονότερμα με τα ξερατά της;"